အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃)

လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်း

သိပ္ပံပညာရှင်သည် မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင် ပြသထားသော အချက်အလက်များကို မရှင်းပြမီ သူ၏ လက်ပ်တော့ပ်ပေါ်တွင် စာအနည်းငယ် ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"စောင့်ကြည့်ရေးဌာနနဲ့ ပူးပေါင်းပြီးနောက်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်း ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာ အင်အားပြင်း ငလျင်ကြီးတွေ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီငလျင်တွေ က သမုဒ္ဒရာရေနက်ပိုင်းမှာ လှုပ်ခတ်ခဲ့တာမို့လို့ မကြာသေးခင်ကမှ သူတို့ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ကျွန်တော် တို့ သိရှိခဲ့ရတာပါ..."

"မြေကမ္ဘာ ကျောက်ဖျာချပ်တွေ ရွေ့လျားမှုကြောင့် အချို့သော ဒေသများမှာရှိတဲ့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင် တွေက မြင့်တက်လာပြီးတော့ တချို့ ကုန်းမြေတွေကတော့ နစ်မြုပ်လာခဲ့ပါတယ်...ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်း ဗိုင်းရပ်စ်တွေ၊ ဘက်တီးရီးယားတွေနဲ့ အရင်က မသိခဲ့ရတဲ့ ရှေးဟောင်း ပင်လယ်သတ္တဝါတွေဟာ သမုဒ္ဒရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ပြင်းထန်လှတဲ့ အပူလှိုင်းတွေကြောင့် အာတိတ်နဲ့ အန္တာတိက ဒေသတွေက ရေခဲတွေ အရည်ပျော်နှုန်းကို ပိုမို မြန်ဆန်စေခဲ့ပါတယ်... ရှေးဟောင်း ဗိုင်းရပ်စ်တွေနဲ့ ဘက်တီးရီးယား အများအပြားဟာ ရေခဲတွေထဲမှာ အေးခဲနေခဲ့ပြီး အခု အရည်ပျော်သွားတဲ့အခါ ဒီရောဂါပိုးမွှားတွေဟာ လေထု၊ ကုန်းမြေနဲ့ ရေပြင်ဆီကို ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်..."

"ဒီသက်ရှိအများစုဟာ ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားပြီး ရေနေသတ္တဝါတွေကို ကူးစက်ခဲ့ပေမယ့် ရှား ပါးတဲ့ မျိုးကွဲတွေကတော့ လေထဲမှာ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ပါတယ်... လူတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေက ရှူရှိုက်မိတဲ့ အခါ ဒီမျိုးကွဲတွေဟာ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဒီအင်န်အေ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲ သွားစေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါတယ်..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အပင်များ၏ ပုံများ ကို ပြသရန် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် နိဂုံးချုပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါကတော့ အခုအချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းရရှိထားတဲ့ အချက်အလက် အားလုံးပဲ ဖြစ်ပါ တယ်..."

အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် ကောက်ရှုဝေသည် သူ၏ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီချလိုက်ကာ အတွေးများ ထဲသို့ နစ်မြောသွားခဲ့၏။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်စဉ်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပါ... ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ မျိုးရိုး ဗီဇပြောင်းလဲသူတွေကို တွေ့ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေးပါ..."

သိပ္ပံပညာရှင်သည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း ခေါင်းငြိမ့်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..."

ထပ်မံ ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့သဖြင့် ကောက်ရှုဝေသည် အစည်းအဝေးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သုတေသနတွေကို ပြန်လုပ်ကြတော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..."

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် မတ်တပ်ရပ်၍ မိမိတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ယခုအခါ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ကောက်ရှုဝေသည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အရှည်ရှိ သော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သူ၏ ထိုင်ခုံကို လှည့်လိုက်၏။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲသို့ နစ်မြောနေခဲ့လေသည်။

သူသည် အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အရာအားလုံးက ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ လည်ပတ်နေပြီ... ဒီကပ်ဆိုးကြီးကို တားဆီးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက သူမ တကယ်ပဲ ဟုတ်ရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက လူမှားပြီး လောင်းကြေးထပ်မိ နေတာများလား..."

သူ၏ အတွေးများ နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့လေပြီဖြစ်ချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့သည် လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက် ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

လေးနာရီသာ ကြာမြင့်မည့် ခရီးစဉ်မှာ ဆိုးရွားလှသော လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေများနှင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့် ဆယ့်ငါးနာရီကျော်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေသည်။

လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့သည် လင်းယိနှင့် ယွမ်ရီဟွေးတို့ကို သယ်ဆောင်ကာ ပိုးသတ်ခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဆေးကုသဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြလေ၏။

လုံယုက သူတို့ကို ဆေးရုံကုတင်များပေါ်တွင် ချပေးပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း သူတို့၏ အခြေအနေများ ပိုမို ဆိုးရွားမလာခဲ့သည်ကို သတိပြု မိသဖြင့် သူမသည် အကြောဆေးရည်များ သွင်းပေးလိုက်ပြီး ရေကန်ရေ အနည်းငယ်ကို တိုက်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆေးကုသဆောင်မှ ထွက်လာချိန်၌၊ လုံယုသည် ဗဟိုထိန်းချုပ်မှု စနစ်ကို ဖွင့်လှစ် ပြီးနောက် ကျူးကျော်သူများ မရှိကြောင်း သေချာစွာ စစ်ဆေးအပြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ် လေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်ကျော်လွန်နေပြီကို သတိပြုမိသော ယောင်ရန်က အကြံပြုလိုက်၏။

"ငါတို့ အရင် စားကြရအောင်..."

လုံယုက သဘောတူသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။ ဟင်းချက်ရန် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ နေရာလွတ် အတွင်းရှိ

အချိန်စီးဆင်းမှု စနစ်ကြောင့်၊ ဗူးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အစားအစာများမှာ ပူနွေးလတ်ဆတ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် အစပ်ကြော်ထားသော ရေချိုပုစွန်လုံးများ၊ ဖက်ထုပ်ကြော်၊ ကြက်ကင်၊ ငါးခေါင်းစွပ်ပြုတ်နှင့် ခေါက်ဆွဲအေးတို့ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

အရသာရှိလှသော အစားအစာများကို မြင်သောအခါ လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ရန်ရန်၊ မင်းဆီမှာ လမ်းဘေးအစားအစာတွေ သိုလှောင်ထားတယ် ဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး..."

အေးစက်နေသော ဆီးဖျော်ရည် တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း ယောင်ရန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း စားချင်တဲ့အခါ စားလို့ရအောင် တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း မလာခင်ကတည်းက ဒီအစားအစာတွေကို ကျွန်မ ဝယ်ထားခဲ့တာလေ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံယုက ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တူကို ယူ၍ စတင် စားသောက်လိုက်လေ၏။ သူ အလျင်အမြန် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရန်သည် ပြုံး လိုက်ကာ သူမ၏ ခေါက်ဆွဲအေးကိုသာ အာရုံစိုက် စားနေလိုက်တော့သည်။

နောက်ကျသော နေ့လယ်စာကို စားပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် နေရာလွတ် အတွင်းရှိ ဂိုဒေါင်တွင် ပစ္စည်းများ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် သွားခဲ့ပြီး လုံယုကမူ ရေအရင်းအမြစ်နှင့် လေထုထိန်းချုပ်ရေး စနစ်တို့ကို စစ်ဆေးနေခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ တာဝန်များ ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ညဘက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေ ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် အရေးတကြီး လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ သည် လင်းယိနှင့် ယွမ်ရီဟွေးတို့ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ဆေးကုသဆောင်သို့ သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူမသည် သူတို့၏ အကြောဆေးရည်များကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ပြီး ရေကန်ရေ အနည်းငယ်ကို တိုက်ကာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးခုန်နှုန်းများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ ရေကန်ရေ နှစ်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာ အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုံယုက မေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့ အခြေအနေ ဘယ်ရှိလဲ..."

"သူတို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်းနဲ့ ပြင်ပ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အနားယူဖို့တော့ လိုသေး တယ်..."

ယောင်ရန်က လက်ဆေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

တဘက်ဖြင့် လက်ကို သုတ်လိုက်ရင်း သူမသည် လုံယုဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ရေတွေက သုံးလို့ရရဲ့လား..."

ခေါင်းခါပြရင်း လုံယုက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မရဘူး... ချဉ်စူးစူး အနံ့နဲ့ သံချေးနံ့တွေ ထွက်နေတယ်... ဒီရေကို သုံးမယ်ဆိုရင် ဗုံးခိုကျင်းရဲ့ သတ္တု အစိတ်အပိုင်းတွေကို စားသွားနိုင်တယ်..."

မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယောင်ရန်က ပြောလိုက်၏။

"မြေအောက်ရေကို သုံးလို့ မရဘူးဆိုရင် နေ့စဉ် သုံးစွဲဖို့အတွက် ကျွန်မ ထုတ်ပေးတဲ့ ရေကိုပဲ အားကိုးရ တော့မယ်ထင်တယ်… ပြီးတော့ သောက်သုံးဖို့အတွက်ဆိုရင် ရေကန်ရေကို ရောစပ်ပြီး သုံးရမယ်..."

လုံယုက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။

"အင်း... လောလောဆယ်တော့ ဒီနည်းပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်..."

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အာယု၊ ကျွန်မ ရေကန်ကြီးတွေထဲ ရေဖြည့်ဖို့ လိုတယ်... ရှင် အရင် ရေချိုးပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး..."

လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်းကို ပထမဆုံး ဝယ်ယူစဉ်က သူသည် ရေကန်ပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်ကို ရေ ဖြည့်ထားခဲ့ကြောင်း လုံယု သတိရလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ရေကန်အလွတ်များကိုပါ ထပ်မံ ဝယ် ယူထားခဲ့လေသည်။ ထို အလွတ်ဖြစ်နေသော ရေကန်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သော ကြောင့် သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

လုံယုသည် သူ၏ အခန်းသို့ ရေသွားချိုးနေစဉ် ယောင်ရန်သည် ရေသိုလှောင်ခန်းဆီသို့ သွားခဲ့လေသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဗုံးခိုကျင်း တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးရန် ပိုက်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထား သော ဧရာမ ရေကန်ကြီးပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရေသိုလှောင်ခန်း တစ်ဝိုက်ကို ကြည့်ရင်း လုံယု၏ အမြော်အမြင် ကြီးမားမှုကြောင့် သူမ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေသည်။ သူ၏ စစ်တပ်ထဲမှ ရဲဘော်ရဲဘက်များအတွက် ဤဗုံးခိုကျင်းကို ပြင်ဆင် ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမသာ မသိခဲ့ပါက၊ ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ချစ်သူက ဤနေရာကို ကမ္ဘာ ပျက်ကပ်ကြီးတွင် စိုးမိုးရန် အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ဟုပင် သံသယ ဝင်မိမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ရေသိုလှောင်ခန်းကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ လှေကား တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ အလွတ်ဖြစ်နေသော ရေကန်ကြီး တစ်ခု၏ ဘေးတွင် ထောင်လိုက်လေသည်။