အခန်း ၂၈၅

အခန်း (၂၈၅)

နှင်းဖြူရောင် ပြွန်အပင်

စစ်သားများသည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပြီး တောင်ပေါ်သို့ စတင် တက်ရောက်ခဲ့ကြကာ လမ်းခရီးတစ် လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များ ရှိမရှိ သတိထား၍ စစ်ဆေးနေခဲ့ကြလေသည်။

တစ်နာရီကျော်ကြာ တက်လာပြီးနောက် ဝူလျန်သည် အဝေးမှ ဂူတစ်ဂူကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှေ့မှာ ဂူတစ်ဂူ ရှိတယ်၊ ငါတို့ အဲ့ဒီမှာ နားကြမယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စစ်သားများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်လင်းလက်သွားပြီး ခြေလှမ်း များကို ပိုမို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ကြလေသည်။

ဂူပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝူလျန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ထဲက ငါးယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေက အပြင်မှာ ကင်းစောင့်နေကြ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

စစ်သားများက တစ်သံတည်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

ဝူလျန်သည် သူ၏ သေနတ်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စစ်သားငါးဦးနှင့်အတူ ဂူထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဂူထဲတွင် ဘာမျှမရှိဘဲ သူ၏ အဖွဲ့သားများ နေထိုင်ရန် လုံလောက်သော နေရာအကျယ်အဝန်း ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝူလျန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကာ သေနတ်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အခြားသူတွေကို ဝင်လာပြီး နားဖို့ သွားပြောလိုက်ချေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

စစ်သားတစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ထိုစစ်သားသည် အခြားသူများကို အသိပေးရန် ထွက်သွားစဉ် ဝူလျန်နှင့် ကျန်ရှိနေသော စစ်သားလေးဦး တို့သည် အနားယူရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြလေသည်။ ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူ တို့သည် ကျန်ရှိနေသော ကျည်ဆန်များ၊ အစားအသောက်နှင့် ရေ အရင်းအမြစ်များကို စတင် စစ်ဆေး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အခြား စစ်သားများ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဝူလျန်က မေးလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ဆီမှာ ရေ၊ အစားအသောက်နဲ့ ခဲယမ်း ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

စစ်သားတစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"သိပ်မများတော့ပါဘူး… ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရေတစ်ပုလင်း၊ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကစ်မုန့် ငါးထုပ်နဲ့ ကျည်ဆန် နှစ်ရာပဲ ကျန်ပါတော့တယ်..."

သူတို့၏ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ဝူလျန်သည် သုံးရက်စာအတွက်သာ လုံ လောက်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ပေ၏။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသော စစ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်လေသည်။

"ဗိုလ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

ဝူလျန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"လောလောဆယ်တော့ နားလိုက်ကြဦးစို့… ငါတို့ အင်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာမှ အစီအစဉ် တစ်ခု ဆွဲကြ တာပေါ့..."

စစ်သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့် လိုက်ကြလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

ဝူလျန်သည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့သားများကို ကျွင်းချန် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ လုံခြုံစွာ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန် အစီအစဉ်များ ချမှတ်နေချိန်တွင်၊ ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ရေး များကို ပြီးစီးကာ လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်ကို ကင်းလှည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက် လေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်းသည် နွေရာသီတွင် အေးမြ ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးနေလေသည်။ ဗဟိုလေထုထိန်းချုပ်ရေး စနစ်ကြောင့် ပြင်ပအပူချိန်မှာ (၅၀) ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ရှိနေချိန်တွင်ပင် အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာ (၄၂) ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်သာ ရှိလေ သည်။

လင်းယိနှင့် ယွမ်ရီဟွေးတို့သည် အပူရှပ်ခြင်းကို ခံစားရမည် မဟုတ်သောကြောင့် ယောင်ရန်သည် သူမ ၏ အပူဒဏ်ခံ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဓားရှည်ကို သယ်ဆောင်ကာ၊ ဆေး ကုသဆောင်ရှိ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော လေအေးပေးစက်ထဲသို့ ရေနှင့် ရေခဲများ ထပ်မံ ထည့်ပေး ခဲ့ပြီးနောက် ဗုံးခိုကျင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

လေကြောင်းရန် ဗုံးခိုကျင်း၏ အပေါက်ဝမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူပြင်းလှသော လေပူ လှိုင်းများက သူမ၏ မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် ယောင်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ် မိလိုက်၏။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မည်းနက်နေသော မြေဆီ လွှာများနှင့် အပင်ကင်းမဲ့နေသော တောင်ကုန်းများကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဗုံးခိုကျင်း တံခါးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် တိကျသော ခရီးပန်းတိုင် မရှိဘဲ စတင် လျှောက်လှမ်းခဲ့လိုက်လေသည်။ ယနေ့အတွက် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဧရိယာ တစ်ဝိုက်ကို ကင်းလှည့် ရန်နှင့် စားသုံး၍ရသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသည့် အပင်များကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်၏။

အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားများကို စားသုံးကာ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်း အသက်ရှင်ခဲ့ရလေသည်။

အရသာကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသော်ငြားလည်း မှန်ကန်သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ပြင်ဆင် ချက်ပြုတ်နည်းများကို အသုံးပြုပါက မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားနှင့် အပင် များ၏ စားသုံး၍ရသော အစိတ်အပိုင်းများကို စွမ်းအားရှင်များက အလွန်အမင်း ရှာဖွေလိုလားနေကြ ဆဲပင် ဖြစ်ချေ၏။

ဤသည်မှာ စွမ်းအားရှင်များက ပုံမှန် အစားအစာကို မဝယ်နိုင်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားနှင့် အပင်များ၏ စားသုံးနိုင်သော အစိတ်အပိုင်း များတွင် စွမ်းအား အဆင့်များကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ထူးခြားသော ဂုဏ်သတ္တိများ ပါရှိနေသော ကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဤအလုပ်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် အန္တရာယ် အများဆုံး အလုပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း၊ လူအများအပြားမှာ အမဲလိုက်မုဆိုးများ ဖြစ်လာရန် စွန့်စားနေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော အပင်အမျိုးမျိုး၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း ယောင်ရန် သည် တောင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် အရောင်လင်းလက် သွားခဲ့လေ၏။ အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် မို့နေသော မြေကမူငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက် ရသဖြင့် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့လေသည်။

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာ ပတ်လည်ရှိ မြေဆီလွှာများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။ မြေပြင်တွင် ပေါက်နေသော ရှည်လျားသည့် ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို ကြီးထွား လာခဲ့လေတော့၏။

"ဒါက တကယ်ပဲ နှင်းဖြူရောင် ပြွန်အပင်ပဲ... ဒီအပင်နဲ့ဆိုရင် ဟန်ယီရွှယ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ မြန်မြန် တိုး တက်လာအောင် ငါ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကူညီပေးလို့ ရပြီ..."

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော အပင်သည် တကယ်ပင် နှင်းဖြူရောင် ပြွန်အပင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွား ပြီးနောက်၊ ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ပေါက်ပြားငယ် တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စတင် တူးဆွလိုက်လေသည်။

ထိုဧရိယာအတွင်းရှိ နှင်းဖြူရောင် ပြွန်အပင်ကို စုဆောင်းရန် သူမ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၌ ဝူလျန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများသည် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို အပြီးသတ် ချမှတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ ကျွင်းချန်မြို့ကို ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီးနေသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသည့် ကြွက်များ ကို စုစည်းကာ ထိန်းချုပ်ထားသည့် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော ကြွက်ဘုရင်ကို ရှာဖွေ နှိမ်နင်းရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ အဖွဲ့သား တစ်ဝက်နှင့် ကားခြောက်စီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် တာဝန် မပြီး မြောက်ဘဲ ပြန်သွား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စက်ဝိုင်းပုံစံ ထိုင်နေရင်း ဝူလျန်သည် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ ကြွက်တွေက အပူဒဏ်ကို ကြောက်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် နေ့ခင်းဘက်ဆို သူတို့ အများစုက မြေအောက်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ကြွက်ဘုရင်ကို မျှားခေါ်ချင်တယ် ဆိုရင် ညဘက်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်..."

သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ဆီမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခါအတွက်ပဲ ခဲယမ်း လုံလုံလောက်လောက် ရှိတော့တယ်၊ အောင်မြင်မ လား၊ ကျရှုံးမလား ဆိုတာကို ဒီနေ့ညပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ် ဆိုတာကို သိပေမယ့် မင်းတို့ အားလုံး ကိုယ့်အသက်ကို ပထမ ဦးစားပေးစေချင်တယ်၊ နား လည်ကြလား..."

အခြား စစ်သားများသည် ဝူလျန်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝူလျန်သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် သေနတ်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။

"ငါ ဧရိယာ တစ်ဝိုက်ကို ကင်းထောက်ဖို့ အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ အားလုံး ဂူကို အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်နေကြ..."

ဟု သူက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

စစ်သားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"ဗိုလ်ကြီး၊ ကျွန်တော် ဗိုလ်ကြီးနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါရစေ..."

ဤစစ်သားမှာ ကျွင်းချန်မြို့ကို တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း ဝင်ရောက်မတိုက်ခတ်မီ တစ်လအလိုကမှ စစ်တပ်ထဲ သို့ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့် အဖွဲ့ထဲတွင် အငယ်ဆုံး အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ကာကွယ်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ သူတို့ကို အကာအကွယ် ပေးထားရန် မဟုတ်ဘဲ၊ အတွေ့အကြုံများကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ရရှိလာစေရန် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဝူလျန် သိရှိထားလေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဝူလျန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သွားကြစို့..."

ဗိုလ်ကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်ကြောင့် လူငယ်စစ်သား၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူ သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် သေနတ်ကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဝူလျန် နောက်မှ လိုက်ကာ ဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂူပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်ကို စတင် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှု ခဲ့ကြလေသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးသောအခါ ဝူလျန်သည် ရုတ်တရက် တိုးဖျော့သော ပွတ်တိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသံမထွက်စေရန် လူငယ်စစ်သားအား အမူအရာဖြင့် အချက်ပြလိုက် လေသည်။