အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈)

အတူတူ စားကြစို့

ဝူလျန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှင်းပြလေသည်။

"ရေရှည်တည်တံ့စေဖို့အတွက် ရေသွင်းစိုက်ပျိုးရေး အခန်းကို အာယု တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ၊ အဲဒါက အဆင်ပြေနေလို့ ကျွန်မတို့ ကံကောင်းတာပါပဲ..."

နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးနေသော ပြွန်ချောင်းကို မီးဖိုချောင်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းပြီးနောက်၊ သူမ သည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ ဆန်များထည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ နေ့လယ်စာ ပြင်တော့မလို့… ရှင်တို့ရော အတူတူ စားကြမလား..."

ဗိုက်ဆာနေသော်ငြားလည်း၊ ဝူလျန်သည် ရိက္ခာများ၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ထားပေသည်။ သူက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါပြကာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အစားအစာတွေ ရှိသေးလို့၊ အတူတူ မစားတော့ပါဘူး… ခင်ဗျားအတွက်ပဲ ပြင် လိုက်ပါ..."

သူ၏ ငြင်းဆန်မှုကြောင့် ယောင်ရန်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလေ၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူမ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူလျန်သည် လူငယ်စစ်သည်နှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲမှ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင် ယောင်ရန်သည် ထမင်းပေါင်းအိုးကြီး တစ်အိုးနှင့် ဟင်းလျာ အချို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

ဝူလျန်နှင့် စစ်သည်များ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငတ်မွတ် နေခဲ့ကြကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

သူမ၌ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်သော အစီအစဉ်များ ရှိနေသဖြင့်၊ ဤနေရာတွင် နေထိုင် စဉ်အတွင်း ယောင်ရန်သည် သူတို့ကို ငတ်မွတ်နေစေရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ယောင်ရန် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝူလျန်သည် ခိုလှုံရာစခန်း တစ်ဝိုက်၌ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့ လေသည်။ သူ၏ လူများက အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ ပြွတ်သိပ်စုရုံးနေကြသည်ကို သတိပြုမိသွားသော အခါ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် တိုးကပ်သွားခဲ့၏။ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူတို့၏ စကားပြောသံများ ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရေသန့်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ အခြားသူ များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြသလိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့… ကြည့်ကြပါဦး… ဒီနေရာမှာ တကယ်ကို ရေသန့်တွေ ရှိနေတယ်..."

စစ်သည်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုလာကြတော့သည်။

"ဒီရေကို ငါ အရင်စမ်းသောက်ကြည့်မယ်..." ဟု တစ်ဦးက မိမိသဘောဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်မို့လို့ ငါပဲ လုပ်သင့်တယ်..." ဟု အခြားတစ်ဦး က ပြန်လည်ခြေပလေ၏။

ပထမစစ်သည်က သူတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာအတွက် လုနေကြတာလဲ… ငါပဲ စမ်းသောက်လိုက်မယ်..."

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဟင့်အင်း၊ မသောက်နဲ့..."

အခြားသူများက သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ထိုစစ်သည်မှာ ရေတစ်ငုံကို မျိုချပြီးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ မျိုချလိုက်ချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

တင်းမာသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု အပြီးတွင် စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုခံစားရလဲ၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ထိုစစ်သည်က သူ၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ကာ တပြတ်ပြတ် မြည်အောင် စုပ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးဖြီးလိုက်လေ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ စိတ်ချရတယ်၊ ရေက ဘာအနံ့မှမရှိဘဲ လန်းဆန်းသွားစေတယ်၊ ရေစွမ်းအားရှင်တွေ ဖန်တီးထားတဲ့ ရေထက်တောင် အရသာပိုကောင်းသေးတယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စစ်သည်များသည် တစ်စက္ကန့်ခန့် ဆွံ့အသွားကြပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ရေဘူးများကို ဖြည့်ရန် ဘေစင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေတော့သည်။

မိမိ၏ ရဲဘော်များ စိတ်မရှည်စွာ တန်းစီနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုစစ်သည်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ အိပ်ခန်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲကို၊ ဒီဘေစင်နားမှာ ဘာဖြစ်လို့ လာပြွတ်သိပ်နေကြ တာလဲ၊ ရေရဖို့ အခြားအခန်းတွေကို သွားကြလေ..."

အခြားစစ်သည်များမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အေးခဲသွားကြပြီး၊ သူ့ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့် လိုက်ကြကာ ဘာမှမကြားရသကဲ့သို့ သူတို့အချင်းချင်း ဆက်လက်စကားပြောနေကြလေသည်။ နားပင်း နေဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြတော့၏။

ထိုစစ်သည်မှာ ဆွံ့အသွားကာ ထိုနေရာ၌သာ ရပ်နေမိလေသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ရှုနေသော ဝူလျန်မှာလည်း ထိုနည်းတူစွာ ဆွံ့အ လျက် ရှိနေလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

သူတို့၏ ဗိုလ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စစ်သည်များသည် ရေဘူးများ ဖြည့်နေခြင်းကို အလျင် အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ကြလေ၏။

ရေခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်က တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် အပြစ်ရှိသလို ပြန်လည်ဖြေ လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့... ရေဘူးတွေကို ဖြည့်နေတာပါ..."

ဝူလျန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"ဗိုလ်ကြီး၊ ရေဘူးတွေဖြည့်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပါ၊ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပေးပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားစစ်သည်များကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောကြလေသည်။

"ဗိုလ်ကြီး၊ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ရေယူခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို အတူတူ အပြစ်ပေးသင့်ပါတယ်..."

ဝူလျန်မှာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံ၍ ဆွံ့အသွားရပြန်လေ၏။

သူတို့အားလုံး ရေငတ်နေကြသည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့်၊ ရေသောက်ချင်သည့် သူတို့ကို အပြစ် တင်ရန် သူ စိတ်မကူးရက်ပေ။ သူတို့ကို အပြစ်ပေးရမည်လား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ရုန်းကန်နေရ စဉ်မှာပင်၊ လေထုထဲ၌ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့နှံ့လာလေသည်။ စစ်သည်များက အနံ့ခံလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဒါက ဝက်သားနှပ် အနံ့ကြီးလား..."

သူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ထင်ရှားနေပေသည်။

စစ်သည်တစ်ဦးက ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ အသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လကတည်းကပဲ..."

ထိုစစ်သည်က လေထုကို ထပ်မံ အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလေ၏။

"ငါ အနံ့ခံမှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက သေချာပေါက် ဝက်သားနှပ် အနံ့ပဲ..."

သူတို့နှစ်ဦး ငြင်းခုံနေကြစဉ် လူငယ်စစ်သည်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ပြောနေကြ၊ ငါ သွားစစ်ဆေးကြည့်ပြီးတော့ အမှန်တရားကို နောက်မှ လာ ပြောပြမယ်..."

တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။ သူ မည်မျှမြန်မြန် လျှောက်သွား သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဝူလျန်နှင့် အခြားသူများသည် သူ မကြာမီ ပြန်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိ လိုက်ကြသဖြင့် သူ၏နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြတော့သည်။

ရနံ့၏ လမ်းပြမှုဖြင့် လူငယ်စစ်သည်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ကောင်တာပေါ်ရှိ ဝက်သားနှပ် အိုးကြီးတစ်အိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် အလိုလိုပင် တံတွေးမျိုချလိုက်မိ လေတော့၏။

သူ ထပ်မံ၍ အနံ့မခံရသေးခင်မှာပင်၊ ယောင်ရန်သည် ဒုတိယမြောက် အိုးကြီးတစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင် လျက် ဝင်ရောက်လာရာ၊ ထိုအိုးထဲ၌မူ နို့နှစ်ရောင် ငါးစွပ်ပြုတ်များ ပြည့်နေခဲ့လေသည်။

လူငယ်စစ်သည်က ဝက်သားနှပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူမက ပြော လိုက်လေ၏။

"ရှင် ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ကောင်းတာပဲ၊ ထမင်းစားခန်းထဲကို အစားအစာတွေ သယ်သွားဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား၊ အဲဒီက ကောင်တာပေါ်မှာပဲ တင်ထားလိုက်ပါ..."

သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ လူငယ်စစ်သည်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ပါဝင်နေသော အသံဖြင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး၊ ဘာဖြစ်လို့ အစားအစာတွေ ဒီလောက် အများကြီး ချက်ထားရတာလဲ..."

ယောင်ရန်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလေ၏။

"ရှင်တို့ ဗိုက်မဆာကြဘူးလား..."

လူငယ်စစ်သည်က ပထမတွင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါ ပြလိုက်လေသည်။

ထပ်မံ၍ ခေါင်းမငြိမ့်မိစေရန် ကြိုးစားရင်း တံတွေးမျိုချနေသော သူ့ကို ကြည့်ကာ ယောင်ရန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ထပ်မံမေးလိုက်လေ၏။

"ထမင်းစားခန်းထဲကို အစားအစာတွေ ရွှေ့ဖို့ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား..."

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟု သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

လူငယ်စစ်သည်က ဝက်သားနှပ်အိုးကို ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ယူဆောင်သွားစဉ်၊ ယောင်ရန်သည် ငါးစွပ် ပြုတ်ကို မီးဖိုချောင် ကောင်တာပေါ်၌ တင်ထားလိုက်ပြီး အခြားဟင်းလျာများကို သွားယူရန် ပြန်လှည့် သွားခဲ့လေသည်။

ဝူလျန်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ ကောင်တာပေါ်၌ ဟင်းလျာ သုံးမျိုး ထပ်မံ တိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယောင်ရန်က သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်နေတဲ့ အစားအစာတွေကို ထမင်းစားခန်းထဲ သယ်ဖို့ ကူညီပေးကြပါဦး..."

အေးစက်နေသော ဖရဲသီးဖျော်ရည် တစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမက ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားခဲ့လေ သည်။ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် လူငယ်စစ်သည်က ကောင်တာဘေးရှိ စားပွဲရှည် ပေါ်၌ ဇွန်းခက်ရင်းများ၊ ပန်းကန်လုံးများ၊ ပန်းကန်ပြားများနှင့် ခွက်များကို နေရာချထားပြီးဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက ဖရဲသီးဖျော်ရည်အိုးကို ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အတူတူ စားကြတာပေ့ါ..."