အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀)

လုံယု ပြန်ရောက်လာခြင်း

လင်းယိနှင့် ယွမ်ရီဟွေးတို့၏ ဦးညွှတ်မှုများကို ရှောင်ရှားရန် ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ရင်း ယောင်ရန်က ပြော လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး… ရှင်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက အာယုပါ… ကျွန်မ မဟုတ်ပါ ဘူး..."

သူမ၏စကားများကို ကြားသောအခါ လင်းယိသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင် နောက်မှ အစ်ကိုလုံနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူ့ကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပါ့ မယ်..."

လင်းယိ၊ ယွမ်ရီဟွေးတို့နှင့် စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက်၊ ယောင်ရန်သည် ဝူလျန်နှင့် စစ်သည် များဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့အားလုံး နံနက်စာ စားပြီးကြပြီလား..."

လူငယ်စစ်သည်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဖြေကြားလေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မယောင်၊ ကျွန်တော်တို့ စားပြီးပါပြီ..."

မနေ့က သူမသည် မီးဖိုချောင်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် လုံလောက်သော အစားအစာများကို ဖြည့်တင်း ထားခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ အစားအစာများအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့သဖြင့် ယောင်ရန်က ပြော လိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်တို့ စကားဆက်ပြောကြပါဦး၊ ကျွန်မ လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့် ပါရစေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူမသည် ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ရေတိုင်ကီများကို ထပ်မံဖြည့်ရန် ရေလှောင်ကန် အခန်းဆီသို့ သွားခဲ့လေသည်။ သူမ အလုပ်လုပ်ရင်း နံနက်စာ စားနေစဉ်မှာပင်၊ လုံယုနှင့် အခြားသူများ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

လုံယုသည် ပင်မအဝင်ဝသို့ မောင်းနှင်မည့်အစား ကျောဘက်အဝင်ဝသို့ သူတို့ကို လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့လေသည်။ ရိုးရိုးတံခါးနှစ်ချပ်စာ အရွယ်အစားရှိသော ပင်မအဝင်ဝနှင့် မတူဘဲ၊ ကျောဘက်အဝင် ဝတွင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ဖြင့် အလုပ်လုပ်သော ဧရာမ သတ္တုတံခါးကြီး တစ်ချပ် ရှိနေလေသည်။

အက်စ်ယူဗွီကားထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ လုံယုသည် လျှပ်စစ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျောဘက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သတ္တုတံခါးကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်တက်သွားချိန်တွင်၊ ကျယ်ဝန်းသော ကားပါကင် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စတီယာရင်ဘီးနောက်တွင် ထိုင်နေသော စီမာယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သိချင်စိတ်များ ဖြစ် ပေါ်လာသဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ လုံယုက ရှေ့ဆက်သွားရန် အချက်ပြ လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကားပါကင်ထဲသို့ မောင်းဝင်သွားတော့၏။

ယာဉ်အားလုံး ကျောဘက်တံခါးကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ပြီးသွားသောအခါ၊ လုံယုသည် သတ္တုတံခါးကို အောက်သို့ချကာ သော့ခတ်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူသည် အဖွဲ့ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ရုံတွေဆီ ရွှေ့ကြရအောင်… နေရာအနှံ့ကို ငါ နောက်မှ လိုက်ပြမယ်..."

ယာဉ်အစီးတစ်ရာကျော် ဝင်ဆံ့နိုင်သော ကျယ်ဝန်းသည့် ကားပါကင်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဟွမ်ချန်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဗိုလ်ကြီး၊ တပ်မတော်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

လုံယုက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလေ၏။

"လောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

ဟွမ်ချန်၊ ရှီရွှမ်းနှင့် ကျားရှန်းတို့သည် နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။

လုံယု၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သူတို့ နားလည်ထားကြပေ၏။ သူသည် အခြားသူများကို သူ၏အပေါ် ခြေချခွင့် သို့မဟုတ် ချုပ်ကိုင်ခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူပိုင်ဆိုင်သော အင်အားစုတစ်ခုကို ဖန်တီးလာမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း၊ အခြားသူများအတွက်မူ သူ၏အဖြေက အံ့သြတုန်လှုပ်စရာ ဖြစ်နေလေသည်။

အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန်အတွက် ကြီးမားလှသော အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိရှိထားကြလေသည်။ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများအပြင်၊ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရာတွင် ၎င်းကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် ကာကွယ်ရန် လူအင်အား မြောက်မြားစွာ လိုအပ်ပေ သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ရပ် မဟုတ်ချေ။

သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ လုံယုသည် ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တွန်းလှည်းပေါ် သို့ စတင်တင်ဆောင်လိုက်လေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း ကူညီရန် အလျင်အမြန် ပါဝင်လာကြတော့၏။

သိုလှောင်ရုံများသည် ရေလှောင်ကန် အခန်းအနီးတွင် တည်ရှိလေသည်။ စီမာယွမ်နှင့် ရှီရွှမ်းတို့က ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော တွန်းလှည်းကို သိုလှောင်ရုံတစ်ခုဆီသို့ တွန်းလာကြစဉ်၊ ယောင်ရန် သည် အသံကြားသဖြင့် ကြည့်ရှုရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်လေ၏။

အဝေးမှ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ယောင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လင်းလက်သွား ခဲ့လေသည်။ သူမသည် သူတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားကာ တွန်းလှည်းကို ကူတွန်းပေးရင်း မေးလိုက်၏။

"အာယုရော ဘယ်မှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီရွှမ်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"ခေါင်းဆောင် က အခြားသူတွေနဲ့အတူ ကားပါကင်မှာ ရှိနေတယ်၊ သူတို့ အခု ပစ္စည်းတွေကို ချနေကြ တယ်..."

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မေးလိုက်၏။

"ရှင်တို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာခဲ့ကြတာလား..."

စီမာယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်… ဒီနေရာကို လာတဲ့လမ်းမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းလာခဲ့တယ်၊ အများစုက စိုက်ပျိုးရေး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းတွေပါ..."

သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ပစ္စည်းများ ချပြီးနောက်၊ ယောင်ရန်က အကြံပြုလိုက်လေ၏။

"ဒါတွေကို ကျွန်မ နေရာချထားလိုက်မယ်၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် နောက်ထပ်သွားယူဖို့ ပြန်သွားလို့ ရ တယ်..."

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် ရှီရွှမ်းနှင့် စီမာယွမ်တို့က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ယောင်ရန်သည် ပစ္စည်းများကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲ၌ သိမ်းဆည်း လိုက်လေ၏။ စင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ထုတ်ယူပြီး စင်များထဲသို့ တိုက် ရိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သဖြင့် အချိန်နှင့် အားစိုက်ထုတ်ရမှု များစွာ သက်သာသွားလေသည်။

ရှီရွှမ်းနှင့် စီမာယွမ်တို့ နောက်ထပ် ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်၊ အရာအား လုံး စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

တွန်းလှည်းပေါ်မှ နောက်ထပ် ပစ္စည်းများကို အောက်သို့ချနေစဉ် ရှီရွှမ်းက ချီးကျူးလိုက်လေ၏။

"ယောင်ရန်၊ မင်းရဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ အမြန်နှုန်းက အမြဲတမ်းလိုလို အံ့သြစရာကောင်းနေတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်ရန်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကျွန်မက စင်တွေပေါ် ပစ္စည်းတွေတင်ပြီး အမျိုးအစား ခွဲခြားရုံပါပဲ၊ ကားပါကင်ကနေ အရာအားလုံးကို သယ်ယူလာရတာကမှ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ပါ..."

ပစ္စည်းအားလုံးကို သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပြီးစီးရန် သူတို့အတွက် နှစ်နာရီကျော် အချိန်ယူ လိုက်ရလေသည်။

နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ရှီရွှမ်းက ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောက်များတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ဆိုရင်၊ ငါတို့ အပြင်ထွက်စရာမလိုဘဲ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်နိုင်တယ်နော်..."

သူတို့၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာများကို သတိပြုမိသွားကာ ယောင်ရန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"လာကြ…တစ်ခုခု စားလို့ရအောင် ထမင်းစားခန်းကို ကျွန်မ လိုက်ပြမယ်..."

ဗိုက်ဆာလောင်နေကြသော အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးက စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်ကြလေ ၏။

ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လုံယုနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုနေရာ၌ စားသောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝူလျန်၊ စစ်သည်များ၊ လင်းယိနှင့် ယွမ်ရီဟွေးတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြလေသည်။

ရင်းနှီးနေသော ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားသောအခါ၊ လုံယုသည် တံခါးဘက်သို့ ကြည့် လိုက်လေသည်။ သူ၏ချစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လင်းလက်သွား ၏။ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ၊ သူသည် ပန်းကန်နှင့် တူကို အောက်ချကာ လျှောက်သွားပြီး သူမကို တင်း ကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ဦးခေါင်းကို သူမ၏ လည်ပင်းကြား၌ မှီထားရင်း၊ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန် အသံလေးဖြင့် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရန်ရန်… ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ… ငါ အဝေးကို ရောက်နေတုန်း မင်းကော ငါ့ကို လွမ်းရဲ့လား..."

အခြားသူများ၏ သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေပြီး နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ယောင်ရန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ့ကို ပြန်လည်ဖက်ထားလိုက်လေ၏။ သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ပြော လိုက်လေသည်။

"အင်း... ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို လွမ်းနေတာပါ... အရမ်းကို လွမ်းတာ..."

လုံယုသည် သူမကို နမ်းချင်နေသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်။ သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း၊ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"ဝူလျန်က ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

အသံကို နှိမ့်ကာ ယောင်ရန်က ရှင်းပြလေသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်းလှည့်နေတုန်း ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာ၊ သူတို့က မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်ဘုရင် ကို သတ်ဖို့ လာခဲ့တာလို့ ပြောတယ်… ရှင် ဒီနေရာမှာ မရှိနေလို့ ကျွန်မ သူတို့ကို ခိုလှုံရာစခန်းဆီ ခေါ်လာ ပြီး ရှင် ပြန်အလာကို စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ..."

"တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ဒီနေရာမှာ ရေရှည် နေထိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်ဘုရင်က ငယ်ရွယ်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတုန်း အဲဒါကို နှိမ်နင်းဖို့ လိုတယ်… တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ မလုပ်ဘူးဆိုရင်၊

ပုံသဏ္ဍာန်ပျက်ယွင်းနေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်ဘုရင် က အဆင့်တက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်၊ အဲဒါက ကျွန်မတို့ ကိုင်တွယ်ဖို့ အရမ်း စွမ်းအားကြီးမားသွားလိမ့်မယ်…"

"အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မတို့အနေနဲ့ ဒီနေရာကို စွန့်ခွာရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."