အခန်း ၁၃၄

အခန်း (၁၃၄) ရန်သူ့သူလျှို သတင်းပေးတိုင်ကြားခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်မှာ ငွေသားယွမ်ငါးဆယ်၊ မုန့်ညက်နှင့် ဝက်သားပင်ဖြစ်၏

"ရဲဘော်လေး... မင်းပြောတာ တကယ်လား..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျုပ်ရဲ့ အစ်ကိုလန်က..."

"ဝေ့ကော်... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လီလန်က လှမ်းအော်လိုက်၏။

အရာရှိဟန်သည် မြို့တော်ပထမဗျူရိုမှ ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤကောင်လေး မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောနေသနည်း။

ရဲအရာရှိများဆိုသည်မှာ အမှုကြီးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရပြီး လောကအတွေ့အကြုံများသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မုဆိုးများဖြစ်သော သူတို့အတွက် ဝံပုလွေအနည်းငယ် ဖမ်းမိခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်လှပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်ရာတွင် အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိသွားသည်နှင့် သူသည် အလွယ်တကူပင် မောက်မာလာတတ်၏။ ယခုအခါ သူသည် ပို၍ ရဲတင်းလာပြီး မြို့တော်ဗျူရိုမှ ရဲဘော်များရှေ့တွင်ပင် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ရဲဝံ့နေလေသည်။

လီလန်သည် ထိုကောင်လေးအား သေချာပေါက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ရတော့သည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... လူငယ်တွေဆိုတာ သွေးပူတတ်ကြတာ ပုံမှန်ပါပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ညီဖြစ်သူကို အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ဟန်ကျန်းတန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို ချဲ့ကားပြောဆိုနေမှန်း သူ သဘာဝကျကျပင် သိနိုင်လေသည်။ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်ကြသေးသော လူငယ်လေးများသာ ဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တစ်ခေါက်တက်ရုံဖြင့် ဝံပုလွေ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤအမဲလိုက်ခြင်း အောင်မြင်မှုမှာ... သေချာပေါက် ကြွားလုံးထုတ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းရဲ့ ညီပြောတာတော့ မင်းက ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ခဲ့တယ်ဆို..."

ဟန်ကျန်းတန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်း သူ့ကို ဘယ်လို သတ်ခဲ့တာလဲ..."

ဟန်ကျန်းတန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူသည် လူငယ်မုဆိုးလေး လီလန်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုနံနက်က သူ စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်သောအခါ လောင်ဟူက ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိပြီး တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ့အား အလွန် ချီးကျူးပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။ လောင်ဟူက သူ့အား ဤမျှလောက် တန်ဖိုးထားရလောက်အောင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတွင် မည်သည့် ကြီးမားသော စွမ်းရည်များ ရှိနေပါသနည်း။

"ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း အဲဒီ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်က ကျွန်တော့်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ... အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဓားတစ်လက် ပါလာခဲ့လို့တော်သေးတာပေါ့..."

လီလန်သည် တောင်ပေါ်တွင် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်နှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲအကြောင်းကို အကျဉ်းချုံး ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးနှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့သည် မျက်လုံးပြူးကာ နားထောင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဝံပုလွေဘုရင်၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ အန္တရာယ်များလိုက်သနည်း။

လီလန်သည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ဝံပုလွေဘုရင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ... မင်း လေ့ကျင့်မှုတွေ ရထားတာလား..."

"ကံကောင်းတာပါ... ကံကောင်းတာပါ..."

လီလန်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အရာရှိဟန်... အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့..."

လူစု စကားပြောနေကြစဉ် လျူဇီ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဝံပုလွေကလေးသည် သူစိမ်းများ၏ အနံ့ကို ရသွားပြီး နှစ်ကြိမ်ခန့် အူလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ ဘာအသံလဲ..."

လောင်ဟူသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပြီး လျူဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျောက်လျူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လျူဇီမှာ အလွန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အကူအညီအတွက် လီလန်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်တက်တုန်းက ဝံပုလွေဂူတစ်ခုကိုတွေ့ခဲ့တာ... အဲဒီထဲမှာ ဝံပုလွေကလေး နည်းနည်း ရှိနေလို့ပါ..."

"လျူဇီ... ဒါကို အရာရှိဟန်ကို ပြလိုက်..."

လီလန်သည် လျူဇီအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဇီသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ခေါင်းငယ်လေး သုံးလုံး ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝံပုလွေကလေး သုံးကောင်တောင်... ကောင်လေးလီ... မဆိုးဘူးပဲ..."

လောင်ဟူက အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟူ... ခင်ဗျား ဒါကို လိုချင်လို့လား..."

"ခင်ဗျား လိုချင်ရင် ကျုပ် ရောင်းပေးမယ်... ဈေးလည်း လျှော့ပေးပါ့မယ်..."

ဟူလောင်ပါး စိတ်ဝင်စားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် အလျင်အမြန် စကားဆိုလိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် တိရစ္ဆာန် သားရေများကို အရောင်းအဝယ်လုပ်သော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ရာ ဤဝံပုလွေကလေးသုံးကောင်ကို သူ့ထံ ရောင်းချခြင်းမှာ အတော်လေး သင့်လျော်ပေသည်။

"အကောင်က သေးသေးလေးကို... သားရေ ဘယ်လောက်တောင် ထွက်မှာမို့လို့လဲ... မယူဘူး... မယူဘူး..."

လောင်ဟူက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒီကောင်စုတ်လေး... မင်း ဘာကြံနေလဲ ငါမသိဘူး မထင်နဲ့... အဲဒီအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်... ဝံပုလွေကလေးတစ်ကောင်ကို ဒီလိုမျိုး မွေးလို့မရဘူး... ဘယ်မုဆိုးကမှလည်း မွေးမှာမဟုတ်ဘူး..."

လောင်ဟူသည် လီလန်၏ ဤပြဿနာကောင်လေး သုံးကောင်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုသည့် အကြံအစည်ကို သိမြင်နေလေသည်။

"ဒါတွေက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိတဲ့ သားရေတွေဗျ... အကောင်နည်းနည်း သေးပေမယ့် ကြီးလာတဲ့အထိ ခင်ဗျား မွေးထားလို့ ရတာပဲ..."

လီလန်သည် မလျှော့တမ်း ပြောဆိုကာ သွေးဆောင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

လောင်ဟူသည် အလိမ်မခံဘဲ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ငါက အရှုံးပေါ်မယ့် အရောင်းအဝယ်ကို မလုပ်ဘူး..."

ထိုစဉ် တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဟန်ကျန်းတန်သည် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက ဒီဝံပုလွေကလေး သုံးကောင်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

"အရာရှိဟန်... ခင်ဗျား ဒီကောင်လေးရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မကျွံမိစေနဲ့... ဝံပုလွေကလေးကို မွေးမြူတာက ခင်ဗျားကို နှလုံးသားမရှိတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားစေရုံပဲရှိမှာ... ပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေက ဘယ်သူမှ ဒါကို မမွေးချင်ကြဘူး..."

လောင်ဟူက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ငါဆိုလိုတာ အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး... ငါ မွေးမှာမဟုတ်ဘူး... ငါ့ယောက်ဖ မွေးမှာ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ဖ..."

လီလန်သည် အဖြူရောင်ဦးထုပ်နှင့် စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရဲအရာရှိကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ဆက်ပြောမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ငါ့ယောက်ဖက မြို့ထဲမှာ တိရစ္ဆာန်ရုံတစ်ခု ပိုင်တယ်လေ... အခု သူတို့ဆီမှာ ပြသဖို့ တိရစ္ဆာန်တွေ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေလို့.."

ဟန်ကျန်းတန်က ရှင်းပြလေသည်။

ကောင်းပြီလေ... ဤအရာမှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကွက်တိကျနေပေသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် အပေးအယူ တည့်သွားကြတော့သည်။ ရေဆာနေချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေယူလာပေးပြီး မိုးရွာနေချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထီးကမ်းပေးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အရာရှိဟန်ကို "အချိန်ကိုက် မိုးရွာသွန်းပေးသည့် စုန့်ကျန်း" ဟုပင် ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

"အာ... အရာရှိဟန်... ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ဖက တိရစ္ဆာန်ရုံ ပိုင်တာလား... ဒါဆို သူက လီရဲ့ ဝံပုလွေကလေး သုံးကောင်ကို တကယ်ပဲ ယူနိုင်မှာပေါ့..."

လောင်ဟူက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီမှာ မည်မျှ အံ့မခန်း ကံကောင်းလိုက်သနည်း။ သူ အိပ်ပျော်တော့မည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံ ခေါင်းအုံး ယူဆောင်လာပေးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ... ထိုကောင်လေးက နောက်ထပ် အမြတ်ထွက်သွားပြန်လေပြီ။

ဟန်ကျန်းတန်၏ ယောက်ဖသည် မြို့လယ်တွင် တိရစ္ဆာန်ရုံ ဖွင့်ထားပြီး တိရစ္ဆာန်များ လိုအပ်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် ဆက်၍ လောမနေတော့ချေ။ ဤပြဿနာကောင်လေးများမှာ အနှေးနှင့်အမြန် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"အရာရှိဟန်... အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့... အပြင်ဘက်မှာ အေးတယ်... အထဲဝင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားအောင် ရေနွေးကြမ်းလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ပါဦး..."

ကောင်းသောအရာများမှာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သူများထံသို့ ရောက်လာတတ်စမြဲမို့... လောစရာ မလိုပေ။ လောစရာ မလိုပေ။

ဟူလောင်ပါးသည် လီလန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးသည် ခုနလေးတင် ထိုဝံပုလွေကလေး သုံးကောင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အရောင်းသွက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တည်ငြိမ်နေပြီး လောမနေတော့ချေ။

"ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ... ဒီကောင်လေးကို ကြည့်လေလေ ပါးနပ်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူလာလေလေပဲ..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ကျေနပ်နေသည့် အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ဟူသည် မချင့်မရဲ ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။ အိမ်တွင် အဘိုးအိုက လီမှာ ငွေမက်သော လောဘကြီးသူ ဖြစ်ခြင်းမှလွဲ၍ အဘက်ဘက်မှ ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူ ထိုသို့ မထင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်စွမ်းရည်များရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ မည်မျှလောက် ငွေကို မက်မောနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ယနေ့ လီလန်၏ အမူအကျင့် အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ့ကို အထင်သေးမိခဲ့ကြောင်း သူ နားလည်သွားတော့သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် ထိုအရာကို သိမြင်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ အရာရှိဟန်ကို သနားကြင်နာသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့်သာ ကြည့်နေလိုက်၏။

"သနားစရာ အရာရှိဟန်... သူ ကောင်လေးလီ တူးထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျွံကျတော့မယ်... ဒုက္ခပါပဲ..."

လီလန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် အချိတ်အဆက်များပြုလုပ်၍ ငွေပိုမိုရှာဖွေရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းစရာပင် မလိုဘဲ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ စီးပွားရေးတွင် အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရရှိရေးပင် ဖြစ်ပြီး ဟူလောင်ပါးက ဤအရာကို အပြည့်အဝ နားလည်ထားလေသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုဟူ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီဝံပုလွေသားရေ ဆယ်ချပ်ကို ခင်ဗျား ဝယ်မလား..."

အိမ်ထဲ မဝင်ခင် လီလန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး လှည့်ကာ အဘိုးကြီးဟူကို မေးလိုက်သည်။

"ငါ ယူပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သားရေအရည်အသွေးက သာမန်ပဲမို့ ဈေးကောင်းပေးလို့တော့ မရဘူး..."

လောင်ဟူက အလိမ်မခံခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့... နောက်မှ ဦးလေးဝေမင်ကိုပဲ ကူညီဖို့ အကူအညီ တောင်းလိုက်ပါတော့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

ဤအရာများမှာ ချောမွေ့သော အမွေးအမျှင်များနှင့် လတ်ဆတ်သော အရည်အသွေးရှိသည့် ထိပ်တန်း ဝံပုလွေသားရေများသာ ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို သာမန်အရည်အသွေးဟု ခေါ်မည်တဲ့လား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းဝေမင်က ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်အဖြစ် ရှိနေသောကြောင့် လီလန်သည် မတူညီသော ကုန်သည်များထံမှ ဈေးနှုန်းများကို နှိုင်းယှဉ်ရန် လောမနေတော့ပေ။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ပါးနပ်တာပဲ... ဟူး..."

လီလန် အလိမ်မခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူလောင်ပါက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုဝံပုလွေသားရေ ဆယ်ချပ်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးများ ဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူ၍ ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ဈေးနှုန်းကွာဟချက်မှ ရရှိလာသော မြင့်မားသည့် အမြတ်အစွန်းများဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဝေ့ကော်... လျူဇီ... ပြန်ပြီး အနားယူကြတော့..."

အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီ လီလန်က သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်သည်။

အခန်းမှာ သေးငယ်သောကြောင့် လူအများကြီး ဆံ့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် အရာရှိဟန်နှင့် ဆွေးနွေးရမည့် အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။ ဝေ့အိမ်က သားခြောက်ယောက်မှာ တောင်ပေါ်တက်ခဲ့ရပြီး ဝံပုလွေအုပ်စုနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ သူတို့ ပြန်ပြီး အနားယူရန် အချိန်တန်လေပြီ။

လီလန်သည် လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ဟန်ကျန်းတန်နှင့် အခြားသူများကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လီလန်သည် မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်တွင် ပုံထားသော ရိက္ခာပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆားကျင်းဝက်၊ ဂလူတင်ဓာတ်ပါသည့် မုန့်ညက် တစ်ကျင်း၊ ဝက်သား နှစ်ကျင်း၊ ငါးကြင်းကြီး တစ်ကောင်နှင့် သကြားဖြူ တစ်ကျင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤရိက္ခာပစ္စည်းပုံကြီး၏ ဘေးတွင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ တစ်စောင်လည်း ရှိနေသည်။

"အဖေ... ဒါတွေက..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် အသစ်စက်စက် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ရန်သူ့သူလျှိုတွေကို သတင်းပေးတိုင်ကြားခဲ့တဲ့ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်တွေပဲ..."

"ငွေသားယွမ်ငါးဆယ် ဆုကြေးလည်း ပါသေးတယ်..."