အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) ပျောက်ဆုံးသွားသော သားအမိနှင့် ဝံပုလွေကလေး၏ တကယ့်မျိုးရိုး

လီလန်သည် စာအိတ်ကို ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အညိုရောင်စက္ကူကြမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အထိအတွေ့ရှိနေသည်။

စာအိတ်မှာ အတော်လေး ထူထဲလှသည်။ ဟန်ကျန်းတန်၏ ရှေ့တွင်ပင် လီလန်သည် စာအိတ်ကို ဖွင့်၍ အသစ်စက်စက် ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဆယ်ယွမ်တန် ငါးရွက်ဖြစ်လေသည်။

ပြည်သူလူထုကြားရှိ အဖျက်သမားများကို ဖော်ထုတ်ပြီး ရန်သူ့သူလျှိုများကို သတင်းပေးပို့ခြင်းအတွက် ဆုငွေ ယွမ်ငါးဆယ် ဖြစ်သည်။

အဓိကဆုငွေမှာ ငွေသား ယွမ်ငါးဆယ်ဖြစ်သည်။ အပိုဆုကြေးများအနေဖြင့် ဆား တစ်ဝက်ကျင်း၊ ဂလူတင်ဓာတ်ပါတဲ့ မုန့်ညက် တစ်ကျင်း၊ ဝက်သား နှစ်ကျင်း၊ ငါးကြင်းကြီး တစ်ကောင်နှင့် သကြားဖြူ တစ်ကျင်းတို့ ပါဝင်လေသည်။

ထိုထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများမှာ ငွေကြေးအားဖြင့် တန်ကြေးမနည်းလှပေ။ ထိုပစ္စည်းများ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ယွမ်ဆယ်ကျော် တန်ဖိုးရှိပေသည်။

အခြားတစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် မြို့တော်ပထမဗျူရိုသည် ရန်သူ့သူလျှိုဖြစ်သော စွန်းရှန်ရီအား ဖော်ထုတ်ပေးမှုအတွက် လီလန်ကို ယွမ်ခြောက်ဆယ်ကျော် ဆုချီးမြှင့်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤသည်မှာ မြို့ပေါ်ရှိ တတိယအဆင့် အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ နှစ်လစာ လစာနှင့် ညီမျှသဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

တတိယအဆင့် အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် အလုပ်ရုံတွင် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်ပါက တစ်လလျှင် လစာ ယွမ်သုံးဆယ် ရရှိသည်။

ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းအရ လီလန်သည် ရန်သူ့သူလျှိုကို သတင်းပေးလိုက်ရုံဖြင့် ယွမ်ခြောက်ဆယ်ကျော်ကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။

"အရာရှိဟန်... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူးဗျာ..."

နောက်ထပ် ငွေအမြောက်အမြားကို ရရှိလိုက်သဖြင့် လီလန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး တောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒါက မင်း ရသင့်ရထိုက်တဲ့အရာပါ... မင်းသာ ဆာတိုရှန်ရီလို လူဆိုးကို အချိန်မီ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းက ငါတို့ရဲ့ တွင်းထွက်သယံဇာတတွေကတော့..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် တရားဝင်ရုံးလုပ်ငန်းများ ဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ် မပြောပြခဲ့ပေ။ သူသည် ပြောနိုင်သော အချက်အချို့ကိုသာ ရွေးချယ်၍ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်၏ အဆိုအရ စွန်းရှန်ရီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရှိ တွင်းထွက်သယံဇာတများ ပျံ့နှံ့တည်ရှိမှု အခြေအနေကို စုံစမ်းရန်ဟူသော တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မြို့တော်ပထမပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ရဲအရာရှိများသည် စွန်းရှန်ရီ၏ နေအိမ်နှင့် ကျောင်းလွယ်အိတ်အတွင်းမှ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ တွင်းထွက်သယံဇာတ မှတ်တမ်းများနှင့် ပေကျင်းရှိ လူများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော အထောက်အထားများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကံတရား၏ ဖန်တီးမှုကြောင့် လီလန်သည် စွန်းရှန်ရီဟူသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် ဖမ်းမိခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် လီလန်၏ ဆယ်ယွမ်တန် ငါးရွက်ကို မက်မောစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကံကောင်းနေရတာလဲ... လုံမင်မြစ်ထဲမှာ ကျင်းရာချီလေးတဲ့ ငါးကို ဖမ်းမိတာက တစ်ကဏ္ဍထားဦး... ရန်သူ့သူလျှိုလို ငါးကြီးတစ်ကောင်ကိုရော မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖမ်းမိနိုင်ရတာလဲ..."

မိမိကိုယ်ကို အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရပါက လောင်ဟူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ငါးမျှားတံကျိုးသွားသည်အထိ ငါးကြီးတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိနိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး၊ ဤလီကောင်လေးက ရန်ဖြစ်ရုံဖြင့် ပြည်သူ့အနှောင့်အယှက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက ဂျပန်သူလျှိုတစ်ယောက်ကိုပါ ဖမ်းမိခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ငါးဖမ်းရာမှ ငွေရှာနိုင်ခဲ့ပြီး ရန်သူ့သူလျှိုကို သတင်းပေးသည့်အတွက် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် ဆုငွေကိုပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။

ကောင်းမွန်သော အရာများအားလုံးက ဤကောင်လေးအပေါ်သို့ အဘယ်ကြောင့် ကျရောက်နေရသနည်း။

ဟူလောင်ပါးသည် ဤမျှအသက်အရွယ် ရလာသည်အထိ ရန်သူ့သူလျှို တစ်ယောက်ကိုသာ ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးဖူးခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြည်သူလူထုကြားရှိ အဖျက်သမားများကို အမြစ်ဖြုတ်ချေမှုန်းပြီး နိုင်ငံအတွက် ကောင်းကျိုးများ ဆောင်ရွက်ပေးချင်သေးသည်။

ဤသည်မှာ ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုဟူ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လုမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

စာအိတ်ပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော ဟူလောင်ပါး၏ အကြည့်များကို လီလန် သတိပြုမိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ငွေများကို စာအိတ်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ထည့်၍ ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ငွေနည်းနည်းလေးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... ငါက အနီးနားက ရွာတွေကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပြီး တိရစ္ဆာန်သားရေတွေ ဝယ်လိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီထက် အများကြီး ပိုရှာနိုင်တယ်ကွ..."

လောင်ဟူသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မစဉ်းစားတာပဲ ကောင်းပါတယ်... စောစောက ခင်ဗျားရဲ့ အကြည့်တွေက တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေတစ်ကောင်လိုပဲ ကျွန်တော့်ကို လန့်သွားစေတယ်..."

"..."

လောင်ဟူမှာ ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ပေ။

ဤငွေမက်သော လီလန်နှင့်ဆိုလျှင် ငွေကြေးကိစ္စမှလွဲ၍ အရာအားလုံးကို ညှိနှိုင်းနိုင်ကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် သူတို့၏ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

ဤအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် အနည်းငယ် ငွေမက်လှသည်။ သူ မုဆိုးလုပ်နေရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။ စက်ရုံတစ်ခု၏ ဘဏ္ဍာရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သင့်သူ ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အခုတစ်ကြိမ် ရန်သူ့သူလျှိုကို သတင်းပေးတဲ့အတွက် မင်းပ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းဝင် စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်... ဆန်၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေနဲ့ ငွေယွမ်ငါးဆယ်အပြင် ဗျူရိုကနေပြီးတော့ မင်းကို ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခုလည်း အထူး ချီးမြှင့်ထားသေးတယ်... ရော့ ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်အနီရောင်ကြီးပါသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခု၊ အထူးသဖြင့် ပိုင်ရှန်းမြို့၏ ပထမပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ တံဆိပ်တုံးအနီရောင် ရိုက်နှိပ်ထားသော မှတ်တမ်းလွှာတစ်ခုမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤဂုဏ်ပြုမှုမှာ စက်ရုံ၏ နှစ်ပတ်လည် ထူးချွန်ဝန်ထမ်းဆုများထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် လီလန်က ဤဂုဏ်ပြုမှုကို များစွာ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လီလန်သည် ၎င်းကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါက်၍ ဗီရိုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလိုက်ကာ ၎င်းအပေါ်တွင် ခွက်တစ်ခွက်ကိုပင် ဖိတင်ထားလိုက်သေးသည်။

နေပါဦး.. ဤသည်မှာ မြို့တော်တရားရေးဗျူရိုက သူ့အား ထုတ်ပေးထားသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူက ဤအတိုင်း ပစ်ထားလိုက်သည်မှာ အကယ်၍ ပျောက်သွားလျှင် ပြဿနာရှိနိုင်ပေသည်။

မှန်ဘောင်တစ်ခုရှာ၍ ချိတ်ဆွဲထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဟန်ကျန်းတန်သည် လီလန်က ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကိုင်တွယ်ကာ ၎င်း၏ အရေးပါမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩမှင်တက်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လီလန်သည် လှည့်ကာ အရာရှိဟန်အား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ဥစ္စာဓနအပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် လောဘကင်းနေတာဆိုတော့... ရှေ့ဆက်ပြီး တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်..."

"ရပါတယ်... ကျွန်တော်က အချည်းနှီးဖြစ်တဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး... လက်တွေ့ကျတဲ့ အရာတွေကိုပဲ ပိုသဘောကျတာပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟန်ကျန်းတန်က လျှို့ဝှက်စွာ အံ့ဩသွားတော့သည်။

လီလန်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး ငယ်ရွယ်ကာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်၍ ဘဝ၏ အငြိမ်မသက်ဆုံး အချိန်ကာလတွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းလှပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဥစ္စာဓနကို မရှာဖွေဘဲ ရိုးရှင်းသော ဘဝကိုသာ တန်ဖိုးထားလေသည်။ ဤအချက်ကပင် သူ့ကို အမှန်တကယ် သဘောကျသွားစေသည်။

"အရာရှိဟန်... သူဌေးဟူ... လက်ဖက်ရည် သောက်ကြပါဦး..."

ထိုအချိန်တွင် လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက် နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာလေသည်။

ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေပြီး လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့မှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

"လက်ဖက်ရည် မသောက်တော့ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဆီ ဆုကြေးလာပေးဖို့ တောရွာကို သီးသန့်လာခဲ့တာပါ... အခု ကျွန်တော့်တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ပြန်သင့်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်..."

ဟန်ကျန်းတန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှ မြို့ဖြစ်သော ပိုင်ရှန်းမြို့သို့ ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းမျှ ကွာဝေးသည်။ သူသည် စက်ဘီးဖြင့် အမြန်ပြန်ရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက မှောင်သွားလျှင် ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း ဒေသတွင် နေ့တာတိုပြီး ညတာရှည်တတ်သည်။ အမှောင်မြန်မြန်ကျတတ်ပြီး မှောင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည် အစာရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာတတ်ကြသည်။

အကယ်၍ လမ်းခုလတ်တွင် ဝံပုလွေအုပ် သို့မဟုတ် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားတစ်ကောင်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သေလောက်အောင် ကြောက်လန့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသို့ မလာမီကတည်းက ဗျူရိုအကြီးအကဲသည် ဟန်ကျန်းတန်အား အစောကြီးသွား၍ အစောကြီးပြန်လာရန်နှင့် ညဘက်အမှောင်ထဲတွင် လုံးဝ မသွားလာရန် အထူးမှာကြားထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားတစ်ကောင်သာ လမ်းဘေးမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပါက သေနတ်ပါလျှင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အရာရှိဟန်... မလောပါနဲ့ဗျာ... အချိန်စောပါသေးတယ်... မှောင်ဖို့လည်း လိုပါသေးတယ်... တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ည ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန် မနက်ကျမှ မြို့ကို ပြန်လို့ရပါတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရဲအရာရှိမှာ ဆုကြေး၊ ပန်းပွင့်အနီရောင်ကြီး၊ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာနှင့် ငွေများကိုပင် လာရောက်ပေးပို့ရန် မြို့မှတကူးတက လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်ပင်မထိုင်ရသေးသလို ရေနွေးကြမ်း တစ်ငုံနှစ်ငုံပင် မသောက်ရသေးခင်မှာ ပြန်တော့မည် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ အားနာမိလေသည်။

"ဦးလေးလီ... တကယ့်ကို မလိုပါဘူးဗျာ... ခင်ဗျား ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ဗျူရိုကို ပြန်လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ပါ..."

ဟန်ကျန်းတန်က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောရွာမှ လူများမှာ ရိုးသားဖြူစင်ကြပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကြပေသည်။

"အဖေ... အရာရှိဟန်က ရုံးကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်းအလုပ်များနေတာဆိုတော့ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့တော့..."

လီလန်သည် သူ၏ အဖေကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လီတာ့ဟိုင်သည် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး ဟန်ကျန်းတန်အား နေခဲ့ရန် ဖျောင်းဖျနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါဆိုလည်း သွားလိုက်ပါဦးမယ်ဗျာ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဦးထုပ်ကို ယူ၍ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းလိုက်ကာ သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီလန်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံပေါ်ကာ သူ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အရာရှိဟန်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား..."

"ပြောပါ..."

လိုက်ကာကို လှန်တော့မည့် ဟန်ကျန်းတန်သည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့ ဒေသမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့လူတွေ ရှိလား... ဥပမာ အမျိုးသမီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေပေါ့... မီးဖွားခါစ အမျိုးသမီးမျိုးတွေများလေ..."

ဟန်ကျန်းတန်မှာ မြို့တော်ပထမပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဤကိစ္စမှာ သူ၏ အလုပ်နှင့် အလွန်ကိုက်ညီနေပေသည်။ လူပျောက်မှုဆိုသည်မှာ သူ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"လူပျောက်မှုတွေ... အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည်စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

"မရှိသလောက်ပါပဲ..."

"မရှိဘူး..."

လီလန်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဪ... ဟုတ်ပြီ... အခုမှ သတိရတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က မြို့နယ်ရဲစခန်းကို လူတစ်ယောက်လာပြီး သူရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ ပျောက်သွားတယ်လို့ လာတိုင်သွားတယ်..."