အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆) သံထမင်းပန်းကန်လုံး။ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ နိုင်ငံဝန်ထမ်း အရောင်းစာရေး

"မြို့နယ်ရဲစခန်း..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော လက်ချောင်းတစ်ဝက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပျောက်ဆုံးသွားသော မိန်းမမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ခန့်ကမှ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

လီလန်က ထိုမိန်းမမှာ အနီးနားရှိ ရွာအချို့မှ ဖြစ်မည်ဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မြို့ပေါ်မှ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှန်းမြို့သည် ခရိုင်ကြီး နှစ်ခု၊ ခရိုင်ငယ် နှစ်ခုနှင့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ခရိုင်တစ်ခုတို့ကို အုပ်ချုပ်ထားလေသည်။

လီလန် နေထိုင်သော ရွှမ်းရွှေရွာသည် ခရိုင်ကြီး နှစ်ခုအနက်မှ ဖူဆုန့်ခရိုင်တွင် ပါဝင်သည်။

ထိုခရိုင်ကို မြို့နယ်အတော်များများအဖြစ် ထပ်မံခွဲခြားထားပြီး အချို့မြို့နယ်များမှာ ဧရိယာကျယ်ဝန်းကာ လူဦးရေလည်း ထူထပ်လှသည်။

ပျောက်ဆုံးသွားသော မိန်းမမှာ ထိုမြို့နယ်မှ မဖြစ်နိုင်ဘဲ အိမ်နီးချင်းမြို့နယ်တစ်ခုခုမှ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်မှာ မသေချာသေးသဖြင့် သေချာစုံစမ်းရန် လိုအပ်နေသေး၏။

"အရာရှိဟန်... တိုင်ချက်ဖွင့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် လီလန်အား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းပြောပုံအရဆိုရင် မင်းတို့ရွာက တစ်ယောက်ယောက် ပျောက်သွားလို့လား..."

"သေချာတော့ မသိရသေးဘူး... ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက် တကယ်ပဲ ပျောက်ဆုံးနေတာ..."

လီလန်သည် ထိုနေ့က တောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေများကို အမဲလိုက်ခဲ့ပုံ၊ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ ဗိုက်ထဲမှ လက်ချောင်းတစ်ဝက်နှင့် ခြေထောက်အရိုးများအပြင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆံပင်များကို တွေ့ရှိခဲ့ပုံ၊ ထို့ပြင် ဝံပုလွေဂူထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ပုံတို့ကို ဟန်ကျန်းတန်အား အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေသည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ဟန်ကျန်းတန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲဒီကလေးက ပန်းပွင့်အဆင်နဲ့ အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတာလား... ပြီးတော့ သူ့ညာဘက်လက်မောင်းမှာ အပြာရောင်အမှတ် ပါသလား..."

"ပန်းပွင့်အဆင် အင်္ကျီတော့ ဟုတ်တယ်... အမှတ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... ပါမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မသေချာစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် အချိန်မရသဖြင့် ကလေးကို သေချာမစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့ဘဲ လက်မောင်းတွင် အပြာရောင်အမှတ် ပါ၊ မပါကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။

"ကလေးက ဘယ်မှာလဲ..."

"ကလေးက ချောင်တျန်းကျီရွာက မာလောင်တဆီမှာရှိတယ်... မာလောင်တရဲ့ ချွေးမက အခုလေးတင် ကလေးမွေးထားလို့ နို့တိုက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားတာ..."

လီလန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"လာ... ငါ့ကို ကလေးဆီ ခေါ်သွားပေးပါ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ အိမ်မှာပဲ နေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ... ကျွန်တော် ခဏလောက် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်..."

ကိစ္စက အရေးတကြီးဖြစ်နေသဖြင့် လီလန်မှာ အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ သူသည် အဖေဖြစ်သူအား မှာကြားစရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးနောက် ဟန်ကျန်းတန်နှင့်အတူ အိမ်ပြင်ထွက်ကာ ချောင်တျန်းကျီရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာသို့ သွားရာလမ်းတွင် လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အရာရှိဟန်... တိုင်ချက်ဖွင့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ... တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ထိုအခါ ဟန်ကျန်းတန်က လီလန်အား ဇာတ်ကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ခန့်က အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြို့မှနေ၍ ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ်သွားပြီး ရွာသို့အပြန်လမ်းတွင် သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း မြို့နယ်ရဲစခန်းသို့ လာရောက်တိုင်ကြားခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး ရူးမတတ် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ကလေးဆောင်းသည့် ကျားခေါင်းပုံ ဦးထုပ်လေးမှလွဲ၍ ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ရပေ။

ထိုလမ်းသည် မြို့နှင့်ရွာကို ဆက်သွယ်ထားပြီး လူအများ အသုံးပြုလေ့ရှိသော လမ်းဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဖြစ်၍ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်နိုင်ဟု ထိုအမျိုးသားက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် မြို့နယ်ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်ကာ လူကုန်ကူးသူများက ဖမ်းဆီးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သံသယဖြင့် တိုင်ချက်ဖွင့်ခဲ့သည်။

ယခုခေတ်တွင် ဓားပြများနှင့် ရွာမှ လူမိုက်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေတတ်ပြီး မြို့ပေါ်တွင် လူကုန်ကူးသူများနှင့် သူတောင်းစားများမှာ ပုံမှန်တွေ့နေကျဖြစ်ကာ ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ရွာများတွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

မြို့နယ်ရဲစခန်းမှ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ လူကုန်ကူးခံရကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ယင်းမှာ ကြီးလေးသော ပြဿနာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရဲအရာရှိများကို စေလွှတ်ကာ သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန်နှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ အင်အားဖြည့်တင်း စေလွှတ်ခဲ့လေသည်။ ထို့ပြင် အနီးအနားရှိ ရွာအတော်များများသို့လည်း သဲလွန်စရနိုင်ရန် သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့ကြသေးသည်။

သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက်လုံးမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဒေသခံရဲစခန်းမှာ ထိုအမှုအတွက် အခက်တွေ့နေပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် အမှုတွဲဖိုင်ကို မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ရလေသည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် ထိုအမှုတွဲဖိုင်ကို ဖတ်ရှုပြီးကာစဖြစ်ရာ လီလန်က ယင်းအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် သတိရသွားတော့သည်။

"အဲ့ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်ကလဲ..."

လီလန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူက စုန့်ကျန်းဟယ်မြို့နယ်ကလေ... သူ့နာမည်က ရှန်ဟိုင်ယန်တဲ့... ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက အရောင်းစာရေးမလေးပေါ့..."

သူမသည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

လီလန်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

အရောင်းစာရေးဆိုသည်မှာ ထိုခေတ်အခါက အဓိကကျသော ရာထူးရှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နိုင်ငံဝန်ထမ်းအဖြစ် အာမခံချက်ရှိသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လစာကောင်းကောင်းရပြီး အလုပ်မှာ သက်တောင့်သက်သာရှိကာ ခံစားခွင့်များစွာ ရရှိရုံသာမက အားလပ်ရက်များတွင် ဆုကြေးငွေများပင် ရရှိသေး၏။

လူအများအပြားသည် အရောင်းစာရေး ဖြစ်လာစေရန် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရဲကြပြီး ယင်းမှာ အလွန်ဝင်ငွေကောင်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် အရောင်းစာရေး ဖြစ်လာရန်ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ကောင်းမွန်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် အနည်းဆုံး သက်မွေးဝမ်းကျောင်း အထက်တန်းကျောင်း အောင်လက်မှတ် ရရှိထားသည့် ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားသူဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။

ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သော်လည်း ပညာမတတ်ပါက အဆင်မပြေနိုင်ပေ။ ဖောက်သည်များအား ပစ္စည်းရောင်းချရာတွင် အခြေခံစာရင်းအင်းများကိုပင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤမျှ ပညာတတ်ပြီး လှပသော အရောင်းစာရေးမလေးသည် နေရပ်သို့ မိသားစုထံ အလည်ပြန်စဉ် ဝံပုလွေများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်တဲ့လား။

ယင်းမှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

လီလန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

လွတ်လပ်ရေးရပြီးကတည်းက မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်း ပညာရေးမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရှိခဲ့ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ရွာသားထက်ဝက်ကျော်မှာ စာမတတ်ကြဘဲ မည်သည့်စာလုံးကိုမျှ ကောင်းစွာ မဖတ်တတ်ကြပေ။

ဤအရောင်းစာရေးမလေးတွင် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျောင်း အောင်လက်မှတ်ရှိသည်ဆိုသည်မှာ အနည်းဆုံး ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်ခန့် ပညာသင်ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် စာတတ်ပေတတ် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ နိုင်ငံတော်အတွက်မူ ဤမျှအရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်း သူ့ကို သိလို့လား..."

လီလန် သက်ပြင်းချကာ နှမြောတသဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျန်းတန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မသိပါဘူး... ဒါပေမယ့် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့ပါ... သူက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ အရောင်းစာရေးအလုပ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရထားပြီး ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝလေး ရှိနေခဲ့တာ... ဆွေမျိုးတွေဆီ အလည်ပြန်ရင်းနဲ့မှ ခုလိုကံဆိုးမှုကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ..."

"ဟူး... အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသားမို့ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူးလေ..."

"ဒါပေမယ့် ဘယ်သိနိုင်မလဲ... အဲဒီအမျိုးသမီးက ရှန်ဟိုင်ယန် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... အရင်ဆုံး ကလေးကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ချောင်တျန်းကျီရွာဆီသို့ ရွာလမ်းလေးအတိုင်း ကမန်းကတန်း လျှောက်လာခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် မာလောင်တ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

"မာလောင်တ... အိမ်မှာရှိလား..."

လီလန်က တံခါးကို ခေါက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ရှိတယ်... အို... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပါလား... ဘယ်လိုလေတိုက်လို့ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ..."

မာလောင်တသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လီလန်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။

လီလန် ပြန်ရောက်လာခြင်းက မာလောင်တအား အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

"ဒါက မြို့တော်ပထမဗျူရိုက အရာရှိဟန်ပါ... ကျွန်တော်တို့ အမှုကိစ္စတစ်ခု ဆောင်ရွက်ဖို့ ရောက်လာတာ... ကလေးက ဘယ်မှာလဲ..."

လီလန်သည် ဟန်ကျန်းတန်ကို မာလောင်တနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သူ အထဲမှာ ရှိတယ်... ကျွန်တော့် ချွေးမက သူ့ကို ရေချိုးပေးနေတာ..."

မာလောင်တသည် အမျိုးအစား (၅၈)ရဲယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ကျန်းတန်အား အံ့သြနေသော အမူအရာဖြင့်ကြည့်ကာ နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အရာရှိဟန်... အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ကြရအောင်..."

မာလောင်တသည် အမြန်ပင် ဘေးသို့ရှောင်ပေးကာ လီလန်နှင့် ဟန်ကျန်းတန်တို့ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

မာလောင်တအိမ်၏ ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲဖွင့်ကာ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ပြည့်ဖြိုးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဦးခေါင်းပြောင်စင်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရေချိုးပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးငယ်မှာ ပန်းရောင်သန်းနေသော မျက်နှာလေးနှင့် မွေးခါစ သိုးပေါက်လေးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေရှိပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် အပြာရောင်သန်းနေသော အမှတ်တစ်ခု ရှိလေသည်။

ထိုအပြာရောင်အမှတ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဟန်ကျန်းတန်က ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

"အဲ့ဒါ သူပဲ..."

"သူက ကျိုးတာ့ဖူနဲ့ ရှန်ဟိုင်ယန်တို့ရဲ့ ကလေးပဲ..."