အခန်း ၁၃၇

အခန်း (၁၃၇) စားနပ်ရိက္ခာရုံ၊ မသေမျိုးစံအိမ်

ဟန်ကျန်းတန်သည် ဤကလေးမှာ ကျိုးတာ့ဖူနှင့် ရှန်ဟိုင်ယန်တို့၏ ကလေးဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိရှိသွားလေသည်။

"ဒီကလေးကိုယ်ပေါ်က အမှတ်က ကျိုးတာ့ဖူပြောပြတဲ့အတိုင်း တစ်ထပ်တည်းပဲ၊ ဘယ်လိုမှ မမှားနိုင်ဘူး..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် အမှုလာဖွင့်စဉ်က သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေး၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအပြင် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးရာပါအမှတ်အသားများကိုပါ ရဲတပ်ဖွဲ့အား အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤစိမ်းပြာရောင် အဝိုင်းပုံစံ မွေးရာပါအမှတ်သည် သူ၏ ကလေး၌ပါသော ထူးခြားသည့် အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်းတော့ နောက်ထပ် အကူအညီကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်ပြန်ပြီပဲ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ကြယ်ပွင့်လေးပဲ..."

ဟန်ကျန်းတန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် ဤအမှုသည် အလွန်ကြီးမားသော အမှုကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြို့တော်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက အဓိကထား စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည့် အမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားလေသည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဤအမှုအတွက် အလုပ်များနေခဲ့ရာ အရိုးကြေမတတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့လေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျေးလက်သို့ ဆင်းလာသည့် ခရီးစဉ်အတွင်း လီလန်နှင့်အတူ ဤအမှုကို တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တော့သည်။

"အရာရှိဟန် ဒီကလေးက အရောင်းစာရေးမရဲ့ ကလေးဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

လီလန်က မေးလိုက်လေသည်။

"သေချာတယ်၊ လုံးဝကို သေချာတယ်..."

ဟန်ကျန်းတန်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချထားသော အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေခွံကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရှန်ဟိုင်ယန်ကို စားသွားတာ ဒီဝံပုလွေလား..."

"ဟုတ်တယ် ဒီအမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ပဲ၊ သူ့ဗိုက်ထဲကနေ လက်ချောင်းတစ်ဝက်ရယ်၊ ခြေသလုံးရိုးတစ်ချောင်းရယ်၊ ဆံပင်တချို့ရယ်ကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"လက်ချောင်းတစ်ဝက်နဲ့ ခြေသလုံးရိုးကရော..."

ဟန်ကျန်းတန်က မေးလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်..."

လီလန်က ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖြေလိုက်လေသည်။

သူတို့၏ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် မုဆိုးများသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကိုသာ မှီခို၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြရသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်စဉ် ဝက်ဝံအကိုက်ခံရခြင်းကဲ့သို့သော မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားပါက ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်တိုင်ကြားလေ့မရှိဘဲ သူတို့ဘာသာသူတို့သာ ဖြေရှင်းလေ့ရှိကြလေသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် မြို့နယ်ရဲစခန်းမှာ ရွာနှင့် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသောကြောင့် သွားလာရ အဆင်မပြေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ အခွင့်အာဏာပြဿနာပင် ဖြစ်သည်။ အမှုများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ထွက်ဆိုချက်ရယူခြင်း၊ ရုပ်အလောင်းကို စစ်ဆေးခြင်းစသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော လုပ်ငန်းစဉ်များ ပါဝင်လေသည်။

ရွာသားများသည် ထိုသို့ရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ကို အကြောင်းကြားလေ့မရှိကြပေ။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပါက ကိုယ့်ကံကြမ္မာကိုသာ ကိုယ်လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းပါက မည်သို့မျှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရုပ်အလောင်းကို ရှာတွေ့ပါက တောင်ပေါ်မှ ထမ်းချလာပြီး မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။ အကယ်၍ ရှာမတွေ့ပါက သင်္ချိုင်းတွင်းတစ်ခုတူးကာ သေဆုံးသူဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်အချို့ကို ထည့်၍ နောင်လာနောက်သားများက ငွေစက္ကူများမီးရှို့ကာ ပူဇော်ကန်တော့နိုင်ရန် ပြုလုပ်ပေးကြလေသည်။

လီလန်သည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဗိုက်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများ၊ ခြေသလုံးရိုးနှင့် ဆံပင်များကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့သာ ဟန်ကျန်းတန် ကျေးလက်ရှိ သူ၏အိမ်သို့ ရောက်မလာပါက ထိုကိစ္စကို သူ မေ့ပစ်လိုက်မိမည်မှာ သေချာလေသည်။

"ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ အလောင်းကရော..."

ဟန်ကျန်းတန်က ထပ်မံ၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခွဲဝေယူလိုက်ကြတယ်..."

မာလောင်တက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် သူ၏ ဝံပုလွေအုပ်ထံမှ ရရှိသော အသား ကျင်းတစ်ထောင်ကျော်ကို မုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်က ခွဲဝေယူခဲ့ကြရာ မုဆိုးတစ်ယောက်လျှင် အသား ကျင်းတစ်ရာကျော်စီ ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

"အရာရှိဟန် ကျွန်တော်တို့က ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ ဗိုက်ကိုခွဲပြီး အစာအိမ်ကိုတော့ တောင်ပေါ်မှာပဲ ပစ်ထားခဲ့တယ်..."

လီလန်မှာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဟန်ကျန်းတန်သည် မုဆိုးများ၏ အမဲလိုက်သည့် ဓလေ့စရိုက်များကို အနည်းငယ် သိထားသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဝံပုလွေဘုရင် စားသွားသည်မှာ တကယ်ပဲ ရှန်ဟိုင်ယန် ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် ထိုရုပ်အလောင်းအစိတ်အပိုင်းများကို သူ မြင်တွေ့ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အမှုများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် မျက်မြင်သက်သေနှင့် သက်သေခံပစ္စည်း နှစ်မျိုးစလုံး လိုအပ်သည်။ ကလေးကို ဝံပုလွေဂူထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း အစားခံရသော အမျိုးသမီးမှာ ရှန်ဟိုင်ယန် မဟုတ်ဘဲ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ရှန်ဟိုင်ယန်သည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေနိုင်သေးပြီး လမ်းပျောက်နေခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ပေးဆွဲခံထားရခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အရာရှိဟန်၊ ဝံပုလွေရဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ ဒါကိုလည်း ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့သေးတယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တောက်ပနေသော ရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရင်းနှီးနေသော ထိုရွှေလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟန်ကျန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"သက်သေခံပစ္စည်းရော၊ မျက်မြင်သက်သေရော ရပြီဆိုတော့၊ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင် စားသွားတဲ့လူက ရှန်ဟိုင်ယန် ဖြစ်ဖို့များသွားပြီ..."

"ကလေးကတော့ မိသားစုကို ပြန်တွေ့သွားတဲ့ပုံပဲ..”

လီလန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကလေး၏ မိသားစုကို ရှာတွေ့ရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုချောမွေ့သွားခဲ့သည်။

ဟန်ကျန်းတန် ရောက်လာချိန်တွင် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ဤပြဿနာ ပြေလည်သွားခဲ့လေပြီ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီကလေးကို သေချာစောင့်ရှောက်ထားပေးပါ ငါ မြို့နယ်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို သွားပြီး သတင်းပို့စရာ ရှိသေးတယ်..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် စကားပြောရင်း တံခါးပေါက်မှ အပြေးအလွှားထွက်ကာ သူ၏ စက်ဘီးအဟောင်းလေးကို စီး၍ မြို့နယ်ရဲစခန်းသို့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းခရီး တစ်ခေါက်ကို အရာရှိဟန်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းတည်းဖြင့်သာ အားပြု၍ နင်းရမည် ဖြစ်သည်။

"အရာရှိဟန် ခင်ဗျား ဒီခရီးကို သွားမယ်ဆိုရင် မှောင်တောင် မှောင်သွားလိမ့်မယ်၊ မနက်ဖြန်မနက်စောစောမှပဲ လူရောက်လာမှာ၊ ခင်ဗျား မြို့နယ်ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး လူလွှတ်ခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

လီလန်က ဟန်ကျန်းတန်ကို လှမ်းခေါ်၍ အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"ဖုန်း ဟုတ်လား၊ ရွှမ်းရွှေရွာမှာ ဖုန်းရှိတယ်ပေါ့..."

ဟန်ကျန်းတန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

တယ်လီဖုန်းဆိုသည်ထက် ပို၍တိကျစွာ ပြောရလျှင် လက်လှည့်တယ်လီဖုန်းဖြစ်ပြီး မြင်းခေါင်းတံဆိပ် ဓာတ်ခဲအကြီးများ တပ်ဆင်ထားလေ့ရှိလေသည်။

ဤတယ်လီဖုန်းအမျိုးအစားများသည် အလွန်ရှေးကျလေသည်။ အသုံးပြုရာတွင် ဖုန်းဆက်မည့်သူသည် ဖုန်းခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က လက်ကိုင်ကို နာရီလက်တံအတိုင်း အဆက်မပြတ် လှည့်ပေးရသည်။ ဆယ်ကြိမ်ခန့် လှည့်ပြီးနောက် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ "အော်ပရေတာ၊ အော်ပရေတာ..." ဟု ပြောရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆက်သွယ်လိုသူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဝင်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ အရှေ့ခန်းမှ အော်ပရေတာက သင့်ထံသို့ ဖုန်းလိုင်း ပြောင်းပေးမည်ဖြစ်သည်။ အော်ပရေတာက ဖုန်းလိုင်းချိတ်ဆက်ပေးပြီးသည်နှင့် ဆက်သွယ်လိုသူနှင့် စကားပြောရန် ဖုန်းကို ဆက်လက်လှည့်ပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ အချို့သော ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့များနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့များတွင် တယ်လီဖုန်းများ ရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှန်းရှီးပြည်နယ်တွင် သုံးနှစ်အတွင်း "ခရိုင်တိုင်း ဖုန်းရရှိရေး"၊ "မြို့နယ်တိုင်း ဖုန်းရရှိရေး" နှင့် "ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့တိုင်း ဖုန်းရရှိရေး" တို့ကို ရည်မှန်းချက်ထား ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းမှာပင် တယ်လီဖုန်းအော်ပရေတာဌာန ၂,၄၈၄ ခု ရှိလေသည်။

အရှေ့မြောက်ပြည်နယ်သုံးခု၏ အခြေအနေမှာလည်း ရှန်းရှီးပြည်နယ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တိုင်းတွင် တယ်လီဖုန်းဝန်ဆောင်မှု မရရှိနိုင်ပေ။ ဝေးလံခေါင်သီသော အချို့သော ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့များနှင့် တပ်ဖွဲ့များတွင် လျှပ်စစ်မီးပင် မရှိဘဲ ညဘက်တွင် ရေနံဆီမီးခွက်များကိုသာ အားထားနေရရာ သူတို့ဆီတွင် တယ်လီဖုန်း မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဟန်ကျန်းတန်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ရွှမ်းရွှေရွာတွင် တယ်လီဖုန်းရှိမရှိ လီလန်နှင့် သူ၏မိသားစုကို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး၊ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို မေးကြည့်မှရမယ်..."

လီလန်သည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရုံးသို့ သွားလေ့သွားထမရှိသဖြင့် ထိုနေရာရှိ အခြေအနေများကို သိပ်မသိလှချေ။

"မာလောင်တ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ချောင်တျန်းကျီရွာမှာရော ဖုန်းရှိလား ရှိရင် အရာရှိဟန်ကို သုံးခိုင်းလိုက်လေ..."

လီလန်က မာလောင်တဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဖုန်းလား ဟင့်အင်း ငါတို့ရွာမှာ အဲဒါမျိုး မရှိဘူး..."

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မြို့နယ်ရဲစခန်းကို ငါ့စက်ဘီးနဲ့ပဲ သွားလိုက်ပါမယ်၊ မြန်မြန်နင်းသွားရင် မမှောင်ခင် ပြန်ရောက်နိုင်မှာပါ..."

ဟန်ကျန်းတန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

တယ်လီဖုန်းများ မပေါ်မီခေတ်က ဆက်သွယ်ရေးအတွက် လမ်းလျှောက်သွားခြင်းနှင့် နှုတ်ဖြင့် အကြောင်းကြားခြင်းကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားခဲ့ကြရသည်။

နောက်တစ်နည်းမှာ စာရေး၍ စာပို့သမားကို လာယူခိုင်းကာ တံဆိပ်တုံးနှိပ်ပြီးမှ ပေးပို့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒီနည်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့ အရာရှိဟန်ရယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောင့်နေပါ့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဖုန်းလား ငါတို့အိမ်မှာ ဖုန်းရှိတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ဟူလောင်ပါး ဝင်လာပြီး ထိုသူသုံးဦး၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဆရာဟူ ခင်ဗျားအိမ်မှာ ဖုန်းရှိတယ်ပေါ့..."

ဟန်ကျန်းတန်က မေးလိုက်သည်။

လီလန်လည်း အံ့ဩသွားလေသည်။ ဟူလောင်ပါး၌ တကယ်ကြီး ဖုန်းရှိနေသည်လား။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာတောင် ဖုန်းမရှိတာကို မင်းလို ရွာသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဖုန်းရှိနေရတာလဲ။

သို့သော် သူ ပြန်တွေးကြည့်မိသည်။

*ဟူလောင်ပါးရဲ့အိမ်ပဲ၊ ဒါက ဟူလောင်ပါးရဲ့အိမ်ပဲလေ*

အဘိုးဟူသည် စန်းဟော့ရွာသာမက တစ်ခရိုင်လုံးတွင် အချမ်းသာဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ အိမ်တွင် လက်လှည့်တယ်လီဖုန်းတစ်လုံး တပ်ဆင်ရန်မှာ သူ့အတွက် အခက်အခဲ မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဖုန်းဆက်ဖို့လေ၊ ကျွန်တော့်ဦးလေးက စီးပွားရေးလုပ်ရတာ အဆင်ပြေအောင်ဆိုပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ဝယ်လာတာ..."

ဟူလောင်ပါးက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး ဆရာဟူ ကျေးဇူးပြုပြီး အဘိုးဟူဆီကို ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် စကားပြောချင်တယ်..."

ဟန်ကျန်းတန်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ်..."

ထို့နောက် ဟန်ကျန်းတန်သည် ဖုန်းဆက်ရန် ဟူလောင်ပါးနှင့်အတူ ထွက်သွားလေတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီကိစ္စက တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ..."

မာလောင်တက ထွက်သွားသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှားနေလို့လဲ..."

လီလန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်ရင် မြို့တော်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရာရှိဟန်က ဘက်မလိုက်ဘဲ အမှုကို ဖြေရှင်းချင်နေတာ နားလည်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်လွန်းပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်လွန်နေသလို ငါ ခံစားရတယ်..."

မာလောင်တ ပြောသည်မှာ လုံးဝမှန်ကန်ပေသည်။ ဟန်ကျန်းတန်သည် မြို့တော်ပထမပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အမှုများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအတိုင်း ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။

ယနေ့ သူ မလာနိုင်ပါက မနက်ဖြန်မှ လာ၍ရလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးက ဤနေရာတွင် ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အတန်ကြာ စကားပြောနေခဲ့ကြပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဟန်ကျန်းတန်သည် အပြုံးကြီးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြန်ဝင်လာလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဖုန်းပြောလို့ရသွားပြီ၊ မြို့နယ်ရဲစခန်းက လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်မယ်တဲ့..."

"ဂုဏ်ပြုပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းက တကယ့်ကို အကူအညီကြီး ပေးလိုက်တာပဲ၊ စားနပ်ရိက္ခာရုံပိုင်ကျိုးက မင်းကို သေချာကျေးဇူးတင်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"စားနပ်ရိက္ခာရုံပိုင်ကျိုး အဲဒါ ဘယ်သူလဲ..."

"မြို့တော်စားနပ်ရိက္ခာရုံရဲ့ ရုံပိုင်ကြီး ကျိုးတာ့ဖူလေ..."