အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀)ဆီကာသမင်ကို ငါ့အတွက် ပေးတာလား...၊ တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ၏ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း

"ကျေးဇူးရှင် အိမ်မှာ တခြားလိုတာတွေ ရှိသေးလား... ကျွန်တော် ထပ်ရှာပေးမယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ကြည့်ရင်း နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ရုံပိုင်ဖြစ်ပြီး ဝက်သား၊ ကြက်ဘဲနှင့် ကြက်ဥများကို ဝယ်ယူရောင်းချရသူ ဖြစ်သည်။ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ နှမ်းဆီ၊ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်ကဲ့သို့သော အခြားပစ္စည်းများကိုလည်း သူ ရရှိနိုင်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ... ခင်ဗျား လုပ်ပေးတာတွေက အများကြီး ဖြစ်နေပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လောဘမတက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝက်သား နှစ်ကျင်း၊ ကြက်မကြီး နှစ်ကောင်နှင့် ကြက်ဥအနည်းငယ် စသည့် ရိက္ခာများအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေအတော်များများ ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။ တံခါးဝတွင် ရဲအရာရှိ နှစ်ယောက် စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့် လီလန်သည် ထပ်မံတောင်းဆိုရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးရှင် တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်သာ ပြောပါ ကျွန်တော် လာပို့ပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ကျေးဇူးရှင်က မုဆိုးလား..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စားနပ်ရိက္ခာရုံက တောယုန်၊ တောကြက်နဲ့ တောဝက်သားလိုမျိုး တောကောင်တွေကိုလည်း ဝယ်ပါတယ်... ကျေးဇူးရှင်ဆီမှာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ရောင်းလို့ရပါတယ် ကျွန်တော် ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ပါ့မယ်..."

"တောင်ပေါ်ထွက် သစ်သီးဝလံတွေနဲ့ ငါးတွေကိုလည်း ယူပါတယ်..."

အသက်ကယ်တင်ခံရသည့် ကျေးဇူးကြောင့် ကျိုးတာ့ဖူသည် သူပေးခဲ့သမျှကို မလုံလောက်သေးဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ လီလန်သည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့် မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူ၏ အကြိုက်ကို လိုက်လျောကာ သားကောင်များကို ဈေးကောင်းပေး၍ ဝယ်ယူခြင်းသည်လည်း ကျေးဇူးဆပ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မူလကပင် ကျိုးတာ့ဖူ၏ စားနပ်ရိက္ခာရုံကို ဈေးကွက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ရာ ယခုအခါ ကျိုးတာ့ဖူက ဦးဆောင်၍ ပြောလာသောကြောင့် သူသည် ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ဘာသားကောင်မှ မရှိသေးဘူး နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း နီးလာပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်တက်ဖြစ်ဖို့ မသေချာသေးဘူး... နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ အမဲလိုက်ထွက်မယ် တစ်ခုခုရရင် ခင်ဗျားကို လာဝယ်ဖို့ ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဆောင်းရာသီတွင် အမဲလိုက်ရန် ရှားပါးပြီး တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီး၍ နွေဦးပေါက်ကာ ရာသီဥတု နွေးထွေးလာပါက အခြေအနေများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးရှင် ဒါဆို သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုပြီးနောက် လီလန်သည် ဟန်ကျန်းတန်နှင့် ချင်းဟုန်ရှင်းတို့ကို တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြောပြကာ ထွက်ဆိုချက် ပေးလိုက်သည်။ ဤ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ ပျောက်ဆုံးမှု အမှုသည် ယခုအခါ ပိတ်သိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူ၊ ဟန်ကျန်းတန်နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် လီလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး သူတို့၏ စက်ဘီးဟောင်းများကို စီးကာ အိမ်ဝိုင်းထဲမှထွက်၍ ရွာပြင်လမ်းအတိုင်း မြို့နယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"ဟူး… မကြာခင် မှောင်တော့မယ် အရာရှိဟန်တို့ မြို့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စက်ဘီးစီးကာ ထွက်ခွာသွားသော လူသုံးယောက်၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေမိသည်။ ရွှမ်းရွှေရွာမှ မြို့နယ်သို့ ကီလိုမီတာသုံးဆယ် ကွာဝေးသည်။ မှောင်ရန် နာရီဝက်ကျော်ခန့် လိုသေးသည်။ မြန်မြန်စီးလျှင် မမှောင်ခင် မြို့နယ်သို့ ပြန်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုတွင် ညဘက် လမ်းလျှောက်ရန် မသင့်တော်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဝံပုလွေများ၊ ဝက်ဝံများနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများပင် လမ်းပေါ်တွင် အလွယ်တကူ ပေါ်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့သုံးယောက် အတူတူ သွားတာဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်... အရာရှိဟန်နဲ့ အရာရှိချင်းတို့ကလည်း သေနတ်တွေ ကိုင်ထားကြတော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး..."

လီလန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ အဖြူရောင် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လှည့်၍ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“မြောင်…”

“မြောင် မြောင်…”

ထိုစဉ် ကြောင်အသံနှစ်သံသည် လီလန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"တောကြောင်ရိုင်းလေးလား..."

အိမ်မွေးကြောင်တစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့သော ထိုအသံသည် လီလန်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အိမ်မွေးတောကြောင်ရိုင်းလေး၏ အော်သံပင်ဖြစ်သည်။ လီလန်သည် တံခါးပိတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် သေးငယ်၍ အမွှေးပွကာ ကျားခေါင်းပုံစံ သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင် အပြင်ဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် အစက်အပြောက်များပါသော အညိုရောင်သန်းသည့် မီးခိုးရောင် အမွှေးများရှိပြီး ခေါင်းလေးကို မော့ကာ သူ့ကို အော်နေလေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

သတ္တဝါလေးကို မြင်သောအခါ လီလန်၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာမှုကြောင့် လင်းလက်သွားသည်။

မြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေများ အလွန်များပြားပြီး ကျင်းတစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်က သူတို့ကို ရန်လိုစွာ စောင့်ကြည့်နေသလို မိခင်တောကြောင်ရိုင်းမှာလည်း ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်း မိသားစု သုံးကောင်ကို ဝံပုလွေများက တိုက်ခိုက်မည်စိုး၍ ကြိုတင်လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းများသည် သူတို့၏ အသန်စွမ်းဆုံးအချိန်တွင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေများကို သဘာဝအရ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူတို့ကို အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်ကာ အစာအဖြစ်ပင် သုံးဆောင်နိုင်ကြသည်။ အလေးချိန် တူညီပါက ကြောင်မျိုးရင်းဝင် သားရဲသည် ခွေးမျိုးရင်းဝင် သားရဲကို လုံးဝ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။

တောကြောင်ရိုင်း နှစ်ကောင်သာ ရှိသော်လည်း ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေအကောင်ရေ နှစ်ဆယ့်လေးကောင် အတိအကျ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် အထီးတောကြောင်ရိုင်းထက် အရွယ်အစား ပိုကြီးပြီး ရက်စက်ကာ သွေးဆာနေသည့် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်လည်း ရှိနေသေးသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေး ပြန်ရောက်လာခြင်းက လီလန်ကို အံ့သြသွားစေသည်။ သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်း၍ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခေါင်းကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမေ၊ အဖေနဲ့အတူ တောင်ပေါ်မှာနေဖို့ ငါတို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

"ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကနေ ခိုးဆင်းလာရတာလဲ..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ဤကောင်လေးသည် စကားမနားထောင်ပေ။ တစ်ကောင်တည်း တောင်ပေါ်ကနေ ခိုးဆင်းရဲလောက်အောင် သတ္တိကောင်းနေသည်။ လမ်းတွင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေ သို့မဟုတ် မိုးပျံနဂါးတို့နှင့် ဆုံတွေ့ပါက အလွန်အန္တရာယ်များမည် မဟုတ်ပါလော။

“မြောင်…”

“မြောင်…”

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းကို ရမ်းကာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လီလန်က ၎င်း၏ခေါင်းကို ခေါက်၍ နာကျင်သွားစေသည်ဟု ကန့်ကွက်သည့်အလား ကိုက်တော့မည့် ရန်လိုသော ဟန်ပန်ကို ပြသနေသည်။

"မင်း စကားနားမထောင်ဘဲ တောင်ပေါ်ကနေ လျှို့ဝှက်ဆင်းလာတာ ငါက မင်းကို ရိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"မင်းက ငါ့ကို အော်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ကလေးတစ်ယောက် အကျင့်မကောင်းရင် ရိုက်ဆုံးမရမှာပဲ..."

လီလန်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်၍ တင်ပါးကို နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“မြောင်…”

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ကြောင်အော်သံတစ်ခုသည် လီလန်၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ လီလန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားတော့သည်။ သူသည် အမြန်ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ခေါင်းကို ညာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"မင်း... မင်းရဲ့ အမေနဲ့ အဖေပါ ရောက်နေတာကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ..."

သူ၏ ညာဘက်လမ်းပေါ်တွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်း နှစ်ကောင်သည် တစ်ကောင်နောက် တစ်ကောင် လိုက်ကာ သူ၏ဆီသို့ လျှောက်လာနေကြသည်။ ရှေ့မှ ဦးဆောင်လာသူမှာ အမဖြစ်ပြီး အလင်းရောင်ရှိသော အညိုရောင်အမွှေးများ၊ အစက်အပြောက်များ၊ အလုံးပုံစံ မျက်နှာ၊ ချွန်မြသော နားရွက်များနှင့် တိုတောင်းသော အမြီးတို့ရှိကာ အသွင်အပြင်အားဖြင့် ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူပြီး အရွယ်အစားမှာ တိမ်ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူသည်။

မိခင် တောကြောင်ရိုင်း၏ နောက်တွင် နောက်ထပ် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် လိုက်ပါလာပြီး ၎င်း၏ အမွှေးအရောင်မှာ ပို၍ လင်းသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ တစ်ဆပိုကြီးကာ ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် တုတ်ခိုင်သော ခြေလက်များနှင့် ကြွက်သားများ ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ထဲတွင်... ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကို ကိုက်ချီလာခဲ့သည်။

“မြောင်…”

“မြောင်…”

မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်ပြေးသွားလေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်း နှစ်ကောင် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီလန်သည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့က ဘာကြောင့် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကြတာလဲ။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဘာကြောင့် ရွာထဲကို ဝင်လာရတာလဲ။

ရွာထဲသို့ ဝင်လာခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့က ဘာကြောင့် ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာနေကြတာလဲ။

မင်းတို့ကို အမဲလိုက်ခွေးတွေ တွေ့သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။

လီလန် အတွေးနက်နေစဉ် အမည်းရောင် တစ်ကောင်၊ အဖြူရောင် တစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်သည် သူ၏ အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ၎င်းနှင့် ၎င်း၏ မိဘများကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ တစ်ကောင်နောက် တစ်ကောင် ဝင်သွားကြလေသည်။

လီလန်…

“မြောင်…”

“မြောင်…”

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီလန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိခင် သားရဲသည်လည်း လီလန်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော ကြောင်မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အထီး တောကြောင်ရိုင်းသည်လည်း ဘေးမှနေ၍ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“မြောင်…”

အမ တောကြောင်ရိုင်းက အော်လိုက်ရာ အထီး တောကြောင်ရိုင်း၏ ချွန်မြသော နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ၎င်းသည် သားကောင်ကို ကိုက်ချီလျက် ခေါင်းကို မော့ကာ လီလန်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာလေသည်။

ဘုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဆီကာသမင်၏ အသေကောင်သည် လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ ပြုတ်ကျလာလေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းသည် လီလန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ငါ့အတွက်လား..."