အခန်း ၃၄၅

အခန်း (၃၄၅) ထန်ရှန်းလမ်းကိစ္စအတွက် ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ခြင်း

ကျောက်လင်သည် ကျန်းနန်စံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

သူသည် လုညီအစ်မသုံးယောက်ထံမှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ အမည်များ ပါဝင်သော စက္ကူတစ်ရွက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် တစ်မနက်ခင်းလုံး ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်အမျိုးပေါင်း သုံးရာ၏ အမည်များကို ရေးချထားခဲ့ကြ၏။

"ခင်ပွန်း... ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးရာက ကျင့်ကြံသူတွေ အလွန်အမင်း လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေချည်းပဲနော်..."

"စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်တဲ့ ရွှေအားဖြည့်ဆေးလုံး ပြီးတော့ ယွမ်စုစည်းခြင်းဆေးလုံးနဲ့ ခန္ဓာဆက်ဆေးလုံး ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်တဲ့ ကျောက်စိမ်းဝမ်းတွင်းဆေးလုံး ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းဆေးလုံးနဲ့ ဝမ်းတွင်းယွမ်ဆေးလုံး ဆဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်အရှင်ဆေးလုံး ပြီးတော့ သဟဇာတယွမ်ဆေးလုံးနဲ့ စိတ်နှလုံးဆေးလုံးပေါ့... အဲ့ဒါတွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ အရောင်းရဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေ အရှာဖွေဆုံးပဲလေ..."

"ကျွန်မတို့ ညီအစ်မသုံးယောက် ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ဆေးပင်တစ်ဝက်က အဲ့ဒီဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ဖို့ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုတာပါ..."

"ခင်ပွန်း... ဒီဆေးလုံးတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီပေါ့... အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ခင်ပွန်းရဲ့ စီးပွားရေးအင်ပါယာက မဟာချင်မင်းဆက် တစ်ခွင်လုံးကို ကျယ်ပြန့်လာဖို့ သေချာသွားပြီလေ..."

ကျောက်လင်သည် စက္ကူပေါ်ရှိ ဆေးပင်များ၏ အမည်များကို ကြည့်နေစဉ် လုညီအစ်မသုံးယောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှင်းပြနေကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးရာအနက် တစ်ဝက်မှာ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာလည်း ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဆိုင်တွင် အရောင်းရဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြ၏။

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် ကျောက်လင်အတွက် ကျင့်ကြံသူတပ်သားများ လေ့ကျင့်ပေးရန် စဉ်းစားပေးခဲ့ကြပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေရှာရန်ကိုပါ တွေးတောပေးခဲ့ကြသည်။

"ဇနီးလေးတို့... မင်းတို့က အရာအားလုံးကို အတော်လေး စေ့စပ်သေချာအောင် စဉ်းစားပေးထားတာပဲ..."

"ကောင်းပြီ... ဒီစက္ကူကို ငါယူသွားမယ် ပြီးတော့ အဲ့ဒီမြေ ဧကတစ်ထောင်ပေါ်မှာ ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးရာကို စိုက်ပျိုးဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်သည် ရှန်းနုန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်မှတ်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးရာ၏ အမည်များကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့၏ အသုံးဝင်ပုံများကို သိရှိသွားခဲ့၏။

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် ဆေးလုံးများအတွက် အချိန်အကြာကြီး ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် ကျောက်လင်သည် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားမည်ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

"ခင်ပွန်း... ရှင် ထပ်သွားတော့မလို့လား..."

ကျောက်လင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညီအစ်မသုံးယောက်က ထပ်မံ၍ ညည်းတွားလိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ အချိန်အများစုကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင်ဖြစ်စေ ခရီးသွားနေသည်ဖြစ်စေ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး လျန်ရှီးခရိုင်သို့ လာခဲလှသည်။

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် ကျောက်လင်ကို နေ့ရောညပါ လွမ်းဆွတ်နေကြပြီး သူနှင့် ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ရန် တောင့်တနေကြ၏။

ကျောက်လင်သည် လျန်ရှီးခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကာစပင် ရှိသေးသော်လည်း ထပ်မံထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် ညီအစ်မသုံးယောက်မှာ သဘာဝကျစွာပင် သူနှင့် ခွဲခွာရန် အလွန် ဝန်လေးနေကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဇနီးလေးသုံးယောက်... မင်းတို့အားလုံးက ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ နီးစပ်နေကြပြီလေ..."

"ကိုယ်တို့တွေ အသက်ရှည်ရှည် နေရဦးမှာမလို့ အနာဂတ်မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ..."

"ကိုယ် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ပြီးတော့ အချိန်က အရေးကြီးတဲ့အတွက် ကိုယ် ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူးပေါ့..."

ကျောက်လင်သည် ညီအစ်မသုံးယောက်၏ ခေါင်းများကို အသာအယာ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညီအစ်မသုံးယောက်သည် ကျောက်လင်တွင် တကယ်ပင် လုပ်စရာကိစ္စ ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခံစားချက်များဖြင့် ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်များကို မဖျက်ဆီးရက်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ညီအစ်မသုံးယောက်က ကျောက်လင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်က ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

မောင်းသူမဲ့ယာဉ်၏ အကူအညီဖြင့် ကျောက်လင်သည် ဆယ်မိနစ်ကျော်လေးအတွင်း ယွီရွှေခရိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လင်ယွန်းစံအိမ်တွင် အိုယန်ပင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။

ကျောက်လင်သည် တစ်ညလုံး ပြန်မလာခဲ့ဘဲ ယနေ့တွင် လုပ်စရာကိစ္စများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် အိုယန်ပင်းက မည်သို့လျှင် စိုးရိမ်စိတ်မဝင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ပင်းအာ... ကိုယ်ပြန်ရောက်ပြီ..."

ကျောက်လင်သည် စံအိမ်အဝင်ဝတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပင်မခန်းမထဲရှိ အိုယန်ပင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ပြုံး၍ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ခင်ပွန်း... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့..."

"ကျွန်မ ထန်ရှန်းလမ်းကို သွားခဲ့တယ် အဲ့ဒီမှာ လက်မှုပညာရှင်တစ်ရာကျော်နဲ့ အငှားအလုပ်သမား နှစ်ရာကျော် ရောက်နေကြတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ပန်းရံခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်က လူအင်အား မလောက်သေးဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်..."

"ပန်းရံခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက် ဆိုလိုတာက သူတို့က ဆိုင်ခန်းပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တည်ဆောက်ရမှာဖြစ်လို့ လူအင်အား လုံလောက်မှု မရှိသေးဘူးတဲ့..."

"ရှင်က ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ငွေသားအလုံအလောက် မရှိဘူးလေ..."

အိုယန်ပင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ခရိုင်ဒုက္ခသည်စခန်းတွင် အမျိုးသားဒုက္ခသည်တစ်ဦးလျှင် ငွေခြောက်ပြား ကျသင့်၏။

ဤဒုက္ခသည် တစ်သောင်းအတွက် ငွေပြား ခြောက်သောင်း ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် အိုယန်ပင်းကို ငွေပြားနှစ်သောင်း ပေးခဲ့သော်လည်း ထက်ဝက်မှာ လင်ယွန်းစံအိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံရာတွင် သုံးစွဲခဲ့ရသဖြင့် အိုယန်ပင်းတွင် ငွေအလုံအလောက် ကျန်ရှိမနေတော့ပေ။

သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပင်လျှင် ငွေကြေးအနည်းငယ်ကြောင့် အကျပ်ရိုက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် အိုယန်ပင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်လိုက်၏။

"ဇနီး... ကိုယ် ငွေနည်းနည်း သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

"ကိုယ် ငွေစက္ကူတစ်သိန်း ယူလာတယ်... ဒုက္ခသည်စခန်းကို သွားပြီး ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကို အရင်သွားဝယ်ကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ပင်းသည် ကျောက်လင်ကို အံ့သြတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ကျောက်လင်သည် ငွေရှာရာတွင် အလွန်တော်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း သူက ငွေပြား တစ်သိန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူနိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလှသည်။

"သွားကြစို့ ပင်းအာ... ကိုယ် ဒုက္ခသည်တွေကို ဝယ်ဖို့ ငွေခြောက်သောင်း သုံးပြီးပြီ... ကျန်တဲ့ ငွေလေးသောင်းကို အရေးပေါ် သုံးရအောင် မင်းဆီမှာ ထားခဲ့မယ်နော်..."

ကျောက်လင်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေစက္ကူ သန်းချီရှိနေပြီး ငွေပြား တစ်သိန်း ထုတ်ယူခြင်းမှာ အရေးမပါကြောင်းကို ရှင်းမပြချင်ပေ။

ထို့အပြင် ယခုအခါ ဝမ့်ရှန်းလုံမှာ ငွေတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောက်လင်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အခြေစိုက်စခန်း အများအပြားကို အချိန်မရွေး ရှင်းလင်းနိုင်ပြီး ငွေပြားသန်းပေါင်းများစွာသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရိုင်ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ ထွက်သွားကြ၏။

သူတို့သည် ငွေပြား ခြောက်သောင်း အသုံးပြု၍ အမျိုးသားဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ထန်ရှန်းလမ်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။

ဤတစ်လတာ ကာလအတွင်း ထိုဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကို ပန်းရံခေါင်းဆောင်များ၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကူညီရန် အခြေခံအားဖြင့် ငှားရမ်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ရှန်းလမ်း ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ဤဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကို ဆိုင်အသီးသီးတွင် အလုပ်သမားများနှင့် အခိုင်းအစေများအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ပန်းရံခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးဖြစ်သော လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့သည် ကျောက်လင်၏ အနီးသို့ ရောက်လာကြ၏။

"သူဌေး... သူဌေးက တကယ် ကတိတည်တာပဲ..."

"ဒီဒုက္ခသည် တစ်သောင်းနဲ့ဆိုရင် ထန်ရှန်းလမ်းက တစ်လအတွင်း ပြီးစီးရမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အသက်နဲ့လောင်းပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်..."

လွီမုချိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒုက္ခသည် တစ်သောင်း ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအင်အား ပြတ်လပ်မှုအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သဖြင့် ပန်းရံခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို အလွန်စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့၏။

ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျောက်လင်သည် အခြေခံ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ အားလုံးကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပစ္စည်းများနှင့် လူအင်အား အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်များအတိုင်း တည်ဆောက်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။

"သူဌေး... ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... ထန်ရှန်းလမ်း စီမံကိန်း စတင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခရိုင်တစ်ခွင်က လူတွေအကုန် စုရုံးလာကြတယ်... ဘိလပ်မြေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြတာဖြစ်လို့ အားလုံးက အဲ့ဒီအကြောင်းကို ပြောနေကြတာလေ..."

"ထန်ရှန်းလမ်း ပြီးသွားတာနဲ့ ဒီဘိလပ်မြေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားပြီး အနာဂတ်မှာ ဒီခရိုင်ထဲက အဆောက်အဦ အများစုက ဘိလပ်မြေကို သေချာပေါက် အသုံးပြုကြမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်ပေါ့..."

"ကျွန်တော်တို့က ဘိလပ်မြေ ဖြန့်ချိသူတွေဖြစ်လို့ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး ဝယ်လိုအားက ရောင်းလိုအားထက် သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွားမှာပါ..."

ချန်ရှင်းဝမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

ဤပန်းရံခေါင်းဆောင်သည် ဘိလပ်မြေအတွက် ဂုဏ်သတင်း တည်ဆောက်ရန် စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ မိသားစု၏ အနာဂတ် ဘိလပ်မြေလုပ်ငန်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားရှိနေကြောင်း ပြောရပေမည်။

"ထန်ရှန်းလမ်း တည်ဆောက်ရေးကို ပန်းရံခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ဆီ အပ်ထားလိုက်မယ်နော်..."

ကျောက်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကျောက်လင်သည် ထန်ရှန်းလမ်းကိစ္စကို လက်လွှတ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ကာ သူသည် မည်သည့် အားထုတ်မှုမျှ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် သူ၏ ဘေးရှိ အိုယန်ပင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဇနီးလေး... မင်း ဒီတစ်လအတွင်း လင်ယွန်းစံအိမ်မှာ နေထိုင်တဲ့ လူငါးရာကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုတယ်နော်..."

"ထန်ရှန်းလမ်းဖွင့်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့ရဲ့ ဆိုင်တိုင်းရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက အမီလိုက်နိုင်ရမယ် ပြီးတော့ ထန်ရှန်းလမ်းရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက တစ်ခရိုင်လုံးရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု စံနှုန်း ဖြစ်လာသင့်တယ်လေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

အိုယန်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယခင်က ကျောက်လင်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်စီ၏ ဆိုင်ရှင်များ၊ ဆိုင်အကူများနှင့် ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြသော လင်ယွန်းစံအိမ်တွင် နေထိုင်သည့် လူငါးရာကို စံချိန်မီ ဝန်ဆောင်မှုစံနှုန်းများ ဖွဲ့စည်းနိုင်ရန် ပေါင်းစည်းလေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်ရမည်ဟု အိုယန်ပင်းကို ပြောထားခဲ့၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ခင်ပွန်း... ရှင် ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း အဲ့ဒီလူငါးရာကို ကျွန်မ လေ့ကျင့်ပေးထားပါတယ်..."

"ထန်ရှန်းလမ်း ဖွင့်တာနဲ့ အဲ့ဒါက တစ်ခရိုင်လုံးအတွက် စံပြစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါ..."

အိုယန်ပင်းက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။