အခန်း (၁၁၀၃-၁၁၀၄)

အခန်း (၁၁၀၃) နတ်ဘုရားလက်နက် (၁၀) လက်

ယွန်းနျန်းသည် ထိုက်ပင်းတည်းခိုခန်းအတွင်း၌သာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေလေ့ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောင်တန်းတောအုပ်များအကြား၌လည်း အစီရင်အတတ်များကို စိတ်နှစ်မြှုပ်၍ လေ့လာဆင်ခြင်တတ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝေမြို့၏ တောင်တန်းတောအုပ်များအတွင်း၌ ဂူဗိမာန်နယ်မြေနှင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မြောက်မြားစွာ ချိတ်ဆက်နေခဲ့ပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများစွာ ဤနေရာ၌ စုဆောင်းတည်ရှိနေခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ၊ စိတ္တဇမျက်နှာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသော ထိုသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထံ၌ အလွန်တရာ မကောင်းသော အကြံအစည်များ ရှိနေကြောင်း သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"မိန်းမပျိုလေး... မင်းကို ဘယ်လိုမျိုး ခေါ်ရမလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးကပ်လာခဲ့ရင်း အသာအယာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

ယွန်းနျန်း၏ ဘေးနားတွင်မူ သုံးလက်မခန့်သာ မြင့်မားသော ‘နီရှန်းနတ်သမီးလေး’ သည် လေထုထဲ၌ ဝဲပျံနေခဲ့ပြီး၊ ထိုလူကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း...

"သူ့ကို စကားပြန်မပြောနဲ့... ဒီလူက ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံစံ မဟုတ်ဘူး..."

နီရှန်းနတ်သမီးလေးက အသံကို နှိမ့်၍ တိုးညှင်းစွာ သတိပေးလိုက်၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ သူ၏ အကြည့်ကို နီရှန်းနတ်သမီးလေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပို့ထားလိုက်ရင်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိပြီး...

"ကောင်းမွန်လှတဲ့ မှော်စွမ်းအားပါလား... ပျက်စီးနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး... အသက်ဇီဝတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပဲ..."

သူက နီရှန်းနတ်သမီးလေး၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်ပြောဆိုလိုက်သောအခါ၊ နီရှန်းနတ်သမီးလေးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရှိသမျှ စွမ်းအားများကို အသက်သွင်းလျက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့၏။

ယွန်းနျန်းသည် စရိုက်သဘာဝအရ အလွန်တရာ အေးချမ်းငြိမ်သက်လှသဖြင့်၊ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း...

"ကျွန်မ ရှင်နဲ့ မသိပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို ရှင့်ကို ပြောပြရမှာလဲ... ခွင့်ပြုပါဦး..."

ယွန်းနျန်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ ခြေဖောက်အောက်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ် ကို အသုံးပြု၍ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝတ်ရုံလက်အစွပ်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ဤအရပ်လေးမျက်နှာရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်လိုက်တော့၏။

"ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ် ဟုတ်လား... မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ မြင့်မားလှတဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်တောင်မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်မိ၏။

ယွန်းနျန်းသည် လက်ချောင်းများကို မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် မန္တန်အမှတ်အသားများကို အဆက်မပြတ် ဖွဲ့စည်းလိုက်သောအခါ၊ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် လင်းထိန်လာခဲ့ကြပြီး ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများစွာက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံကျရောက်လာခဲ့ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမက မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လှသော မှော်စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပါသော်လည်း၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အတွင်းမှနေ၍ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့... အကယ်၍ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကသာ အနည်းငယ် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားခဲ့မယ်ဆိုရင်... မင်းရဲ့ အစီရင်အတတ် ပါရမီအရည်အသွေးနဲ့ဆိုရင် ငါတောင်မှ မင်းကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

စင်စစ်အားဖြင့် အကယ်၍ သူသည် ရွှီသောက်အန်း၏ ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသန္ဓေသားခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက... သူသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွယ်ကူချောမွေ့စွာဖြင့် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပါချေ။

"ရှင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ယွန်းနျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

နီရှန်းနတ်သမီးလေးသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ကြပြီး၊ ယွန်းနျန်း၏ ပုခုံးထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး... ငါ့ရဲ့ဘေးနားမှာ တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရမယ်..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ယွန်းနျန်းက ပြတ်သားစွာပင် ငြင်းဆန်လိုက်တော့သည်။

"အို..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ကျွန်မမှာ ဆရာ ရှိပြီးသားပါ... ရှင့်ကို ထပ်ပြီးတော့ ဆရာအဖြစ် မကိုးကွယ်နိုင်ပါဘူး..."

ယွန်းနျန်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်မှာလဲ... သူ့ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က စူးစမ်းလိုသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်မိ၏။

ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ တာအိုသဘာဝတရားကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သဖြင့်၊ သူ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဥ်ကတည်းက အာရုံခံမိခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ... မည်သည့် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးမျှ ရှိနေနိုင်ခြေ မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် ဤအမျိုးသမီးလေး၏ ဆရာဖြစ်သူက မည်သူဖြစ်မည်ကို သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယွန်းနျန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားခဲ့ရင်း မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့်၊ သူ၏ အပြောအဆိုနှင့် အမူအရာအားလုံးမှာ အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှပြီး တောင်တန်းတောအုပ်အကြား၌ ကျင့်ကြံနေသော ဆန်းကြယ်လှသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့်... မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အခုလိုမျိုး မှော်အတတ်အသေးစားလေးတွေနဲ့ဆိုရင်... မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို သိရှိနိုင်မှာမဟုတ်သလို... ဘာဖြစ်လို့ ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်ချင်စိတ် ပေါ်ထွက်လာပါ့မလဲ..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

သူသည် အစပိုင်းတွင် ဤနေရာ၌ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤအမျိုးသမီးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။ အကယ်၍ သူမကို မိမိ၏ ဘေးနားတွင် မွေးမြူထားခဲ့ပြီး သင့်တော်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စင်ကြယ်လှသော စွမ်းအားများကို လုယူကာ သန့်စင်လိုက်မည်ဆိုပါက... မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို မြင့်တက်လာစေနိုင်ရုံမျှမက၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ‘ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့်’ သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ကျင့်ကြံနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ယွန်းနျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

သူမ၏ စရိုက်သဘာဝအရ အလွန်တရာ အေးချမ်းငြိမ်သက်လှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ငြင်းခုံခြင်းများကို မနှစ်သက်ပါချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံနေရပြီ ဖြစ်သဖြင့်... သူမသည် လီယန်ချူထံသို့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မှော်စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့်၊ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ်ကို အသုံးပြု၍မရနိုင်ရုံမျှမက၊ စိတ်ဝိညာဉ်သတင်းစကားများမှာလည်း ပြင်ပသို့ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က ဝတ်ရုံလက်အစွပ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း...

"မင်းကို ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားရမယ်..."

စကားသံ ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ ယွန်းနျန်း၏ ခြေဖောက်အောက်၌ ကြီးမားလှသော အစီရင်အတတ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

၎င်းကား ကမ္ဘာဦးကာလကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော အလွန်တရာ ရှေးကျလှသည့် ‘ကိုးကွက်ရှစ်ခွင်အစီရင်ကြီး’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် စွမ်းအားများကို သာမန်မျှသာ ထုတ်ဖော်လျက် ဆန်းကြယ်လှသော ဤအစီရင်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ယွန်းနျန်းကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ရှေ့သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

နီရှန်းနတ်သမီးလေးသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မှော်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ကြပြီး၊ ဓားကွက်များကို ဖွဲ့စည်းလျက် ဓားတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။

ဤဓားချက်ကား အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော်လည်း၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်းကို လုံးဝ တုန်လှုပ်စေနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။ ထို့အပြင် ထိုမှော်စွမ်းအားများ၏ အရှိန်အဟုန် အကြွင်းအကျန်များကြောင့်ပင်လျှင် နီရှန်းနတ်သမီးလေးမှာ လေထုထဲ၌ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများ အော့အန်သွားခဲ့ရတော့၏။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ရွှေအမြုတေရတနာ ကို ထုတ်ဖော်၍ လေထုထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ ဤရတနာကို ဆိုင်ရှင်မက ပြန်လည်ပြုပြင်ကျင့်ကြံပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မိမိ၏ အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတစ်ခုကိုပါ ထည့်သွင်းပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝုန်း...

ရွှေအမြုတွေရတနာသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်ဝါးစွမ်းအားအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။ ထိုမျှမက စောစောပိုင်းက နင်ယွမ်ကျန့်ရန် ခင်းကျင်းထားခဲ့သော ပိတ်ဆို့ခြင်းချုပ်နှောင်မှုများအားလုံးကိုလည်း လုံးဝ ဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

"အလွန် ပြင်းထန်လှတဲ့ မှော်စွမ်းအားပါလား..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရ၏။

စောစောပိုင်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့ကို ဒဏ်ရာရရှိစေခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ထိုရွှေအမြုတေရတနာအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ယွန်းနျန်းသည် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ်ကို အသက်သွင်းလျက် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်ပြန်သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သောအခါ၊ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တိုက်ရိုက် ကြားဖြတ်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။

သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေသည့်အလား ထင်ရသော်လည်း၊ စင်စစ်အားဖြင့်မူ စောစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း၌ သူသည်လည်း ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအမျိုးသမီးလေး၏ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီရင်အတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့်၊ အကယ်၍ သူသာ အနည်းငယ်မျှ အာရုံလွတ်သွားခဲ့ပါက သူမသည် လက်ထဲမှနေ၍ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ယွန်းနျန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဖမ်းဆီးရန် ကျရောက်လာခဲ့ပြန်၏။

ယွန်းနျန်းသည် ရွှေအမြုတေရတနာကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး... သုံးလက်မခန့်သာ မြင့်မားသော နီရှန်းနတ်သမီးလေးသည်လည်း မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စွန်းထင်နေခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ ထိုးနှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထိုကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးသည် တောင်တန်းနှင့် မြေပြင်ကို ဆွဲယူနိုင်စွမ်းရှိသည့်အလား လေးနက်လှပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ခြေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ရာ... ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုလက်ဝါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ အလွန်တရာ သေးငယ်လွန်းလှပေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေထုထဲမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာခဲ့၏။

ထိုတိုက်ခိုက်၍မရနိုင်သကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသော လက်ဝါးကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသောအခါ၊ လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် မြေပြင်ကို ကျုံ့၍ လျှောက်လှမ်းနိုင်သော မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုလျက် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

"သတိထားဦး..."

"ဒီလူက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တယ်..."

ယွန်းနျန်းက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်၏။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်တရာ အေးစက်ခက်ထန်လှသော အရိပ်အာဝါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

စောစောပိုင်းက သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ တရားမှတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့စဥ်အတွင်း၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... အကယ်၍ သူသာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပါက ကိစ္စရပ်များမှာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့ပေလိမည်။

ထိုရွှီသောက်အန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာ ယခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့ရုံမျှမက၊ မိမိ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။

"ငါတို့တွေ ပြန်ပြီး ဆုံတွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့ တာအိုဆရာ... အကယ်၍ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီအမျိုးသမီးက မင်းနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စွာ ထားရှိလျက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာက မင်းကို အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့တာကို... ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပုန်းကွယ်မနေဘဲ... ဒီနေရာကို လာပြီး အသေခံချင်နေတာလား..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤရွှီသောက်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိနေသော်လည်း၊ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကိုမူ အတိအကျ ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

"လူတစ်ယောက်ကို သုံးရက်မျှ လမ်းခွဲပြီးနောက်မှာ သေချာစွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုရမယ် တဲ့... ငါက တာအိုဆရာကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့လည်း ကံကြမ္မာ အခွင့်အလမ်းတွေကြောင့် အခုလိုမျိုး ပြန်ပြီး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြရတာပဲ..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ၏ ရန်စပြောဆိုမှုများအပေါ်တွင်မူ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပါချေ။

"ငါတို့တွေ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီဆိုတော့... ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်... အကယ်၍ တာအိုဆရာကသာ ‘ရွှေနဂါးကတ်ကြေး’ နဲ့ ‘နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း’ ကို လွှဲပြောင်းပေးမယ်ဆိုရင်... ငါ အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်..."

"မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြရမှာ ဖြစ်ပြီး... အဲဒီအချိန်ကျရင် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး သေကျေပျက်စီးကြရလိမ့်မယ်... အရပ်ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာဟာလည်း ပြာအတိ ဖြစ်သွားစေရမယ်..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ယခုလက်ရှိ အမူအရာနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်အားလုံးမှာ ရွှီသောက်အန်းနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေခဲ့သဖြင့် မည်သည့် ကွာခြားချက်ကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

‘ဒီကောင်က ဘယ်ကနေ ဒီလောက်အထိ သတ္တိတွေ ရှိနေတာလဲ...’ လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"ပျက်စီးသွားရင်လည်း ပျက်စီးသွားပါစေ... မင်းလိုမျိုး မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲလှယ်ရတာ... မတန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က သူ့ကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရယ်မောလိုက်မိပြီး...

"မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ဒီစကားတွေက တကယ်လား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ... ငါ တကယ်ပဲ သဲသဲကွဲကွဲ မခွဲခြားနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်..."

နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ၏ မိစ္ဆာဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးပီပီ၊ ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားဆိုးသွမ်းလှပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရတာပေါ့..."

သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို သာမန်မျှသာ လွှဲယမ်းလိုက်သောအခါ၊ ကျယ်ပြောလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ကြပြီး... အနီးနားတွင် ရှိနေသော ဝေမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မှော်စွမ်းအားများကို ဂရုစိုက်မနေဘဲ ‘နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း’ ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

ထိုအုပ်ဆောင်းကြီးသည် ထိုအလွန်တရာ ရုပ်ရည်ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်ကာ လွှမ်းခြုံအုပ်မိုးသွားခဲ့တော့သည်။

ဝုန်း...

နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်းထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နတ်ဘုရားမီးတောက် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ‘ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှန်’ ကို ထုတ်ဖော်၍ ခုခံလိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းနှင့် ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအားများ၏ အထောက်အပံ့ကြောင့်... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုစွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လေထုထဲ၌ အပြန်အလှန် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ကြပေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်ဝါးစွမ်းအားအောက်တွင်မူ ဝေမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ လူပေါင်း သောင်းချီကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထံမှ အံ့အားသင့်လှသော အရိပ်အာဝါသများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရပြီး...

"ဒါက... လျှို့ဝှက်အစီရင်အတတ် လား..."

ဝေမြို့ကြီးကား ယခုအခါတွင် ကောင်းမွန်စွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ စောစောပိုင်းက သူ ထိုးနှက်လိုက်သော လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ကျရောက်သွားခဲ့မှန်း မသိရပါချေ။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှန်ကို ထုတ်ဖော်ထားခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူမှာမူ ထိုနဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်းကို လုံးဝ ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ရ၏။

စောစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကား မျက်လှည့်ပြကွက် မှော်အတတ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ ဓားတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း၊ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းအရ၊ လီယန်ချူ၏ လျှို့ဝှက်အစီရင်အတတ်သည် သူ့ကို တစ်ကြိမ်မျှသာ လှည့်စားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား ကား အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်ဝါးစွမ်းအားကြီးက တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သောအခါ၊ ကျန့်ကျောင်းဓားကိုပင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့၏။

"မင်းက ရွှီသောက်အန်း မဟုတ်ဘူး..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူသည် ရွှီသောက်အန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ တစ်ဖက်လူ၌ ဤကဲ့သို့သော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအားမျိုး လုံးဝ မရှိနိုင်ကြောင်း သေချာစွာ သိရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အစီရင်အတတ်က နတ်ဘုရားမှော်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့လည်း... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မလုံလောက်သေးတာ နှမြောစရာကောင်းလှတယ်..."

"အကယ်၍ မင်းက နတ်ဘုရားရတနာတွေကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ငြင်းဆန်နေဦးမယ်ဆိုရင်... ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ခိုက်ကြရတာပေါ့..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ စကားသံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။

စောစောပိုင်းက တစ်ဖက်လူသည် မျက်လှည့်ပြကွက် မှော်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ အာရုံခံစားမှုများကို လှည့်စားခဲ့သဖြင့်၊ ဤလူ့လောကကြီးအပေါ်တွင် မည်သည့် ဂရုစိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ နေနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ စဉ်းစားမိသွားခဲ့ရာ... ထို့ကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သွားသေလိုက်တော့ မိစ္ဆာအိုကြီး... ငါက ဘယ်တုန်းကမှ သူတစ်ပါးရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လက်ခံခဲ့တာမဟုတ်ဘူး..."

လီယန်ချူ၏ အသံကြီးမှာ မိုးကြိုးအလား ဟိန်းထွက်လာခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ‘ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက်’ နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး... လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း၊ ကျန့်ကျောင်းဓား၊ မီးလျှံလှံတော်နှင့် မိုရှဲ့နတ်ဘုရားဓား တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ကြပေသည်။

၎င်းကား နတ်ဘုရားလက်နက် (၆) လက် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှမက သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ခရမ်းရောင်နတ်ဘုရားဝတ်ရုံတို့ထံမှလည်း အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ကြပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ရေအလား ဟိန်းထွက်လာခဲ့ကာ... ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ရုံမျှမက၊ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများကလည်း လွှမ်းခြုံထားခဲ့ကြပေသည်။

ကောင်းကင်ဖဲကြိုးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းအောက်မှနေ၍ ပတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဦးခေါင်းနောက်၌ ဝဲပျံနေခဲ့ကာ ညာဘက်လက်မောင်းနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ခြေဖောက်အောက်တွင်မူ မီးလျှံဘီးတော်ကြီး ကို နင်းထားခဲ့ပေသည်။

၎င်းကား စုစုပေါင်း နတ်ဘုရားလက်နက် (၁၀) လက် တိတိ ဖြစ်ပေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့၏။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲတွင် ယခုကဲ့သို့ များပြားလှသော နတ်ဘုရားရတနာများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကို အသက်သွင်းလျက် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့၏။

မီးလျှံဘီးတော်ကို နင်းထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ရွှေ့ပြောင်းလှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် အရပ်လေးမျက်နှာမှနေ၍ ကျရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်... လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လျက် ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအားများဖြင့် ခုခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသော လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်၌၊ သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့ရတော့၏။

နတ်ဘုရားရတနာ (၁၀) လက်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကြောင့်၊ ဤကမ္ဘာလောကကို ဖြတ်သန်း၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သော နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသန္ဓေသားခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူထားသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးမှာပင် အလွန်တရာ စိုးရိမ်စရာ အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။

သာမန်မျှ ဖြစ်သော နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုတည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည် ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ နတ်ဘုရားရတနာ (၁၀) လက်၏ စုပေါင်းစွမ်းအားများကြောင့် ဤမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ များစွာ ခေါင်းခဲသွားခဲ့ရတော့၏။

သူ၏ မှော်စွမ်းအားအားလုံးမှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးနှက်မိခြင်း သို့မဟုတ် ထိုနတ်ဘုရားရတနာများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများကို ချေဖျက်ရာ၌သာ အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့်... ပြင်ပသို့ မည်သည့် စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမျှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

အရပ်လေးမျက်နှာမှ ကျရောက်လာသော စွမ်းအားများကြောင့် သူ များစွာ ခေါင်းခဲသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့၏။

နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းစောင့်ရတနာ တိုက်ရွှီအိုးတော်ကြီးတွင် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ မျိုးဆက်မြောက်မြားစွာသော ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ဤကဲ့သို့သော မှော်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး... ၎င်းကား မိစ္ဆာကျမ်းစာပညာရပ်ကြီး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ တိုက်ရွှီအိုးတော် မရှိခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူသည် ထိုမှော်အတတ်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ရပြီး...

"ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ့်ကို အရူးတစ်ယောက်ပဲလား..."

တစ်ဖက်လူ၏ ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်မှာ တစ်ခဏမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူသည် ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရုံမျှမက၊ ကလီစာအားလုံးလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ငါ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတာ ထင်ရှားပေမဲ့... လက်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ နတ်ဘုရားရတနာတွေ ရှိနေတာကတော့ တကယ့်ကို မုန်းတီးစရာကောင်းတယ်..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့မိ၏။ ထိုအတွေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ချက်မျှသာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်၌ ရွှေရောင်လင်းထိန်လှသော ကျယ်ပြောသည့် သွေးသားစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရုံမျှမက၊ ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက် ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ခြေဖောက်အောက်တွင် မီးလျှံဘီးတော်ကို နင်းထားခဲ့ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို ပတ်သန်းထားခဲ့ပေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် တစ်ဖက်လူက ယခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် လိုက်လံသတ်ဖြတ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့်... မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ‘ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှန်’ ကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်ရင်း၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကာ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှနေ၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့၏။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ဓားသန္ဓေသားကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ရင်း၊ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံသတ်ဖြတ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ကုန်ခမ်းနေခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားဆေးပင်များကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းစားသုံးလိုက်တော့၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးကား ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီးနောက်၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် လူ့လောကအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတော့... ဒါဆိုရင်လည်း မင်း တည်ရှိနေတဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရတာပေါ့..."

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ အသံကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား၌ ဟိန်းထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝေမြို့၏ စည်ကားလှသော လမ်းမထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာ၌ လူများစွာဖြင့် အလွန်တရာ စည်ကားဆူညံနေခဲ့ကြပေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး လေထုထဲမှနေ၍ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသဖြင့်၊ လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံး စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြရတော့၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်နေခဲ့ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတစ်ခုကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ၎င်းကား ကြီးမားလှသော ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။

၎င်းကား ကျွေ့ဟွာ၏ နတ်ဘုရားမှော်အတတ်ကြီး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းများ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ ဤပုံရိပ်ကြီးကား စောစောပိုင်းကထက်ပင် ပိုမို၍ သဲသဲကွဲကွဲ ရှိလာခဲ့ရုံမျှမက၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးကိုပင်လျှင် တိုက်ရိုက် သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်ပေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မှော်စွမ်းအားများမှာ အပြင်သို့ ထိုးနှက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပါချေ။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ၊ အတွေးအခေါ်များ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ လည်ပတ်မှုအားလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အလွန်တရာ နှေးကွေးသွားခဲ့ရပြီး... အခြားသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်း၌ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ရတော့၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ဓားတစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကို မြှင့်တင်ကာ ရိုက်ချလိုက်ရင်း၊ ဓားတစ်ချက်ဖြင့်ပင် နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဤကိုယ်ခန္ဓာကား ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသန္ဓေသားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သဖြင့်၊ ဦးခေါင်း ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် အခြားတစ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ... ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဘုန်း...

မြေပြင်ထက်ရှိ ဦးခေါင်းဟောင်းမှာမူ စိမ်းလန်းလှသော မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ အသက်ကိုးသက်ကြောင်နတ်မိစ္ဆာ၏ ပုံရိပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း...

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ကြီး ပါလား..."

သူသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့၏။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နေမင်းကြီး၏ စစ်မှန်သော မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ရင်း၊ အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်၍ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ချလွင်...

ဓားအရိပ်နှစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သဖြင့်၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိပြီး...

"ငယ်ရွယ်သေးတဲ့ ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင်ကတောင်မှ... ငါ့ကို လာပြီး ပိတ်ဆို့ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

သူက ဝတ်ရုံလက်အစွပ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ထိုဓားအရိပ်များကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ အဝေးသို့ ဆက်လက်၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့၏။

ဤကမ္ဘာလောကအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်တွင် ယခုကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးနေခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။

သူသည် တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မီးလျှံဘီးကို နင်းထားခဲ့ရင်း ကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လေထုထဲ၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး... လက်ထဲတွင် ‘ရှစ်ခွင်မှန်’ ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

တိမ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့၏။

"သွားစမ်း..."

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ၊ မိုရှဲ့နတ်ဘုရားဓားသည် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့၏။

ဤနတ်ဘုရားဓားကား အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး ကျဉ်းမြောင်းကျော့ရှင်းလှကာ... အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ရှည်လျားလှသော ဓားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း၊ ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ရေအလား ထွက်ပေါ်လာသည့် ဓားစွမ်းအားများဖြင့် မိုယဲ့နတ်ဘုရားဓားကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း မိုရှဲ့နတ်ဘုရားဓားကား ထိုဓားစွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ရှု...

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က ချက်ချင်းပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ပုခုံးထက်တွင်မူ သွေးများ စွန်းထင်သွားခဲ့ရပြီး အရိုးများ မြင်တွေ့ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ရတော့၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မှော်စွမ်းအားများကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး အလွန်တရာ ဆိုးသွမ်းခက်ထန်လာခဲ့ကာ... ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်မှာလည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြင့်မားကြီးမားလာခဲ့ရုံမျှမက၊ မျက်နှာထက်၌ စိမ်းလန်းလှသော အရေပြားများနှင့် အစွယ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... လက်မောင်းအောက်မှနေ၍ အခြားသော လက်နှစ်ဖက်လည်း ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာလည်း အလွန်တရာ တောင့်တင်းခိုင်မာလှပြီး ကြီးမားလှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပတ်သန်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ရကာ... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့တော့၏။

ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသန္ဓေသားခန္ဓာကိုယ်မှ ရရှိခဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို အသုံးပြုလျက်၊ သူသည် မိုရှဲ့နတ်ဘုရားဓား၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အတင်းအကြပ် တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်ရင်း ၎င်းကို လေထုထဲ၌ နောက်သို့ ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း၊ မပြိုကွဲနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည် အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။

အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည် တို့၏ ပေါင်းစည်းမှုအောက်တွင်၊ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ပူပြင်းတောက်ပလာခဲ့ရပြီး... ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

"လာစမ်း..."

လီယန်ချူက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ၊ မျက်ဝန်းအစုံထံမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၁၁၀၄) - ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ခေါင်းတလား

ဟုန်းလုန်းလုန်း...

ကောင်းကင်ထက်ဝယ် အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲလွင့်ပျံနေပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ယံကြီး ပြိုပျက်လုမတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းဂယိုက်များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရိုက်ခတ်လျှံထွက်နေတော့သည်။

ထိုခဏ၌ လီယန်ချူသည် သူ၏ 'မဖျက်ဆီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည် အပါအဝင် ထူးခြားဆန်းပြားသော မှော်အတတ်မျိုးစုံကို ထုတ်ဖော်လျက်၊ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်နေသည့် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်နှင့် အသည်းအသန် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေရ၏။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများသည် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာလိုက်နှင့် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသလို ပြင်းထန်ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ဖြုန်း...

လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ချက်သည် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို ပေတစ်သောင်းခန့် ဝေးကွာသောနေရာသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ထားသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် နဖူးပြင် ချက်ချင်းချိုင့်ဝင်သွားသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို သန်မာလှတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာပါလား...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဤတာအိုဆရာလေးတွင် အလွန်တရာ အားကောင်းသော ခွန်အားရှိကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားသော်လည်း သူ၏ မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်နေသည့် ဤတာအိုဆရာလေး၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အလွန်မြင့်မားပြီး အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ခြင်း၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ကိုယ်ဟန်ကို ချက်ချင်းလှည့်ပြောင်းကာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော 'နတ်နဂါး' တစ်ကောင်အဖြစ် ဖန်ဆင်းလျက် ကောင်းကင်နဂါးအတတ် နှင့် မဟာနတ်နဂါးဟိန်းသံ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ရှူး...

ထက်မြက်လှသော နဂါးလက်သည်းများနှင့်အတူ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ အစီအရီ ကျဆင်းလာပြီး နင်ယွမ်ကျန့်ရန်နှင့် ထပ်မံ၍ လုံးထွေးသတ်ပုတ်ကြပြန်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝေမြို့တော် မှစတင်ကာ ခွန်လွန်တောင်တန်း အထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြရာ တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီး တစ်ပြင်လုံး လှုပ်ခတ်တုန်ယံသွားပြီး လူ့လောကရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မှော်အတတ်များသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သော်လည်း ခရမ်းရောင်နတ်ဘုရားဝတ်ရုံ နှင့် အစီရင်ဝတ်စုံ တို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုများသည်လည်း လီယန်ချူ၏ စိတ်ဓား ကြောင့် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ကိုယ်ဖော့အတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး လီယန်ချူနှင့် ထိမိရုံမျှဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ခွာထုတ်ကာ အချိန်ဆွဲတိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲခြင်းမရှိပေ။ အကြောင်းမူကား နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်များ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ပြန်လည်ခံနေရသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ 'နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း' ဖြင့် ဤတစ်ခြားသော လောကမှ ကျွမ်းကျင်သူကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားမီးတောက်ဖြင့် သူ့ကို ပြာကျအောင် သတ်နိုင်ရန် မသေချာကြောင်း အရိပ်အမြွက် ခံစားမိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤသူမှာ 'ရွှီသောက်အန်း' မဟုတ်ဘဲ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မှော်အတတ်ကို သုံးစွဲ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ကောက်ချက်ချနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အဓိက သံသယအရှိဆုံးသူမှာ ထိုနေ့က ရွှီသောက်အန်းကို ကယ်တင်သွားခဲ့သည့် 'နင်ယွမ်ကျန့်ရန်' ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ကိုယ့်တပည့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူပြီး ဝင်ရောက်ပူးကပ်တာဟာ ဒီနတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားအတွက်ပဲပေါ့လေ...”

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည်လည်း ဖုံးကွယ်ထားရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ -

“ငါက သူ့ကို မှော်အတတ်တွေ သင်ပေးပြီး နတ်ဘုရားဖြစ်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာဟာ သူကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားပြီး ထာဝရအသက်ရှည်တာကို ထိုင်ကြည့်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး...”

ဟု ဆိုကာ ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး...”

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားတော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည်လည်း နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဟုန်းလုန်း...

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အနောက်သို့ အသီးသီး ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားလက်နက် မရှိသော်လည်း၊ သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် အလွန်အားကောင်းသော ရတနာလက်နက် ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရတနာအလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်လျက်၊ မြူခိုးတိမ်တိုက်များ အလိပ်လိပ်တက်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ထိုရတနာလက်နက်များသည် လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြား တစ်ခုသည် လီယန်ချူနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် လီယန်ချူပင် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားရရှာသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းတွင် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှု အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

'နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ' ၏ မဟာဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ့တွင် အခြေခံအဆောက်အအုံနှင့် ရတနာအမြောက်အမြား ရှိနေသည်မှာ မဆန်းပေ။ အလွန်အားကောင်းလှသော ရတနာလက်နက်များက လီယန်ချူကို ဆက်လက်၍ ဝိုင်းရံထားကြပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် 'နတ်ဆိုးသန့်စင်အိုး' ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုလေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအိုးသည် မြောက်မြားစွာသော ရတနာလက်နက်များကို အာရုံခံမိပုံရပြီး -

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာကာ ထိုရတနာလက်နက်အားလုံးကို လွှမ်းခြုံပတ်ဆို့သွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုရတနာလက်နက်များသည် ကြည်လင်လာပြီး လုံးဝ အရည်ပျော်သွားကာ သန့်စင်သော စွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလျက် နတ်ဆိုးသန့်စင်အိုး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန် - “........................”

ခုနတင်က သူသည် ထိုရတနာလက်နက်များကို ပေါက်ကွဲစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် ထိုနတ်ဘုရားအိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“မင်းမှာ ရတနာလက်နက် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ၊ အကုန်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါ့အိုးကို အစာကျွေးဖို့ အတော်ပဲ..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်မှာမူ တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သံချေးရောင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားတော့၏။

...

ဝုန်းးးးးးး...

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ခွန်လွန်တောင်တန်း၏ ကောင်းကင်ထက်ဝယ် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြရာ မှိုပွင့်ပုံသဏ္ဍာန် တိမ်တိုက်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေသည်။

ရွှပ်...

ခွန်လွန်တောင်တန်းအတွင်းမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထိုတုန်ခါမှုကြောင့် ရုတ်ချည်း ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ တောက်ပလင်းလက်နေသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးမားသွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သေးငယ်သွားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။

“ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတာပဲ...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး ထိုလင်းလက်နေသော ကွင်းဆီသို့ ချက်ချင်းပင် သူ၏မှော်အတတ်ကို သုံး၍ လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုကွင်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ လျှံထွက်နေပြီး ကြီးမားလာသောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ကာ၊ သေးငယ်သွားသောအခါတွင်မူ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

နတ်ဘုရားလက်နက်သည် ယခုမျှတင် လောကထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေရာ၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။

ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ 'မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား' စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန်လှုံ့ဆော်ကာ ထိုကွင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

'ဒီတာအိုဆရာက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို အမှီပြုပြီးမှ ဒီလောက်သန်မာနေတာ၊ ငါ့မှာသာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ရှိမယ်ဆိုရင် သူ့ကို အသေသတ်နိုင်တာ ကြာပြီ...'

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လီယန်ချူထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားသဖြင့် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုသာ ရှိခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ အကျပ်ရိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိ၏ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ကျင့်ကြံခြင်းကို အသုံးပြု၍ 'နတ်မိစ္ဆာရှစ်ပါးအတတ်' ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားနှင့် နတ်မိစ္ဆာတို့၏ ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူ၏အနောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်ခု၊ ထို့နောက် စုစုပေါင်း ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားနှင့် နတ်မိစ္ဆာ သုံးပါး၏ ဝိညာဉ်ရိပ်များသည် လီယန်ချူထံသို့ ဦးတည်တိုက်ခိုက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့က လီယန်ချူကို ထိန်းချုပ်ထားစဉ် -

သူကမူ ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကွင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် လက်ဦးမှုရယူလိုက်၏။

ခွန်လွန်တောင်တန်း၏ နတ်ဘုရားလက်နက်သည် ယခုတင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၍ စွမ်းအား အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှရာ၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ရိုက်မိသွားသည်။

ကရွတ်...

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လက်မောင်းရိုး ကျိုးပဲ့သွားရရှာသည်။

သို့သော် သူသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းမြောက်သွားကာ 'နတ်မိစ္ဆာ ရှစ်ပါးအတတ်' ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လျက် နက်မှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်ဆင်းကာ ထိုကွင်းကို လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

...

ခွန်လွန်တောင်တန်းအတွင်းရှိ ဂူဗိမာန်တစ်ခုထဲတွင်မူ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဆရာတော်တစ်ပါးသည် တရားထိုင်လျက် ရှိနေပြီး သူ၏ရှေ့မှ အလင်းမျက်နှာပြင် မှတစ်ဆင့် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“တစ်ခြားလောက ကျွမ်းကျင်သူလား...”

“ဒီလူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက... အနောက်ဘက်ကန္တာရ ရဲ့ 'နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ' ကပဲ...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးတွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဒီလူက ကြည့်ရတာ နတ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ဆရာက ဘာလို့ သူ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ မလုပ်တာလဲ...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းဆရာတော်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် - “ဖယ်စမ်း...” ဟု နှင်ထုတ်လိုက်၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ကျုံးချွဲ သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ထဲမှ ထိုကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ

“ခွန်လွန်တောင်တန်းထဲမှာ ဒီလိုနတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး၊ နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာပဲ...” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါက နတ်ဘုရားလက်နက် 'ကမ္ဘာမြေကွင်း' ပဲ၊ ဆန်းထန်ဟိုင်ဟွေး နတ်မင်းကြီး (နီကျာ) ရဲ့ ရတနာလက်နက်ပေါ့၊ စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားတယ်၊ အခုမှ လောကထဲထွက်လာတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို အစွမ်းကုန် ပြသနေတာပေါ့...”

ဟု ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်က ရှင်းပြသည်။

“ဩော်... ဒါက ကမ္ဘာမြေကွင်းကိုး၊ အားရစရာပဲ၊ ဟင်... ဒါ လီတာအိုဆရာတော် မဟုတ်လား...”

ကျုံးချွဲသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူကား အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေး ဖြစ်ပြီး၊ ခြေတွင် 'မီးလျှံဘီးတော်ကြီး' ကို စီးနင်းလျက် သွေးချီစွမ်းအားများမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လျှံထွက်နေသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်သည် စကားမဆိုတော့ဘဲ လီယန်ချူ၏ခြေမှ မီးလျှံဘီးတော်ကြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ 'ကောင်းကင်ဖဲကြိုး' နှင့် ကမ္ဘာမြေကွင်းကို အနိုင်ပိုင်းယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော အနောက်ဘက်ကန္တာရမှ နတ်ဘုရားတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

“ကိုယ့်ကံပါရင် ရမှာပဲ၊ ကံမပါရင်တော့ ဘယ်လောက်ကြိုးစားလဲ အလကားပဲ...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျုံးချွဲသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေစဉ် အဖြူရောင် သမင်မလေးတစ်ကောင် တိုးကပ်လာပြီး သူ့ကို သာယာစွာ ပွတ်သပ်လျက် ယခုကဲ့သို့ စိုးရိမ်စရာမလိုကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသလိုက်သည်။

“အစ်မတော်... ကျွန်တော်က ဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို စံပြအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာ၊ ဒီနေ့ သူက အနောက်ဘက်ကန္တာရက နတ်ဘုရားနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်မိတာပေါ့...”

ဟု ကျုံးချွဲက ဆိုသည်။

ထို သမင်မလေးသည် သန့်ရှင်းမွန်မြတ်ပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှရာ၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ကို ဆက်၍ မပွတ်သပ်တော့ဘဲ သူ၏ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက် ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်ကို အတူတကွ ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်သည် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး -

“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ဝင်ခွင့်ပြုလို့လဲ၊ ထွက်သွားကြစမ်း...”

ကျုံးချွဲမှာမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်လျက် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သွားပြီ... ကမ္ဘာမြေကွင်းက အနောက်ဘက်ကန္တာရက နတ်မိစ္ဆာရဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာတော်၏ အကြည့်သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို မောင်းထုတ်ရန် မေ့လျော့သွားတော့သည်။

...

ခွန်လွန်တောင်တန်းထက်တွင်မူ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ထုတ်ဖော်ထားရာ၊ အရပ်အမောင်း ဆယ်ပေကျော် ခန့်ရှိပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ကမ္ဘာမြေကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ဆင့်ခေါ်ထားသော နတ်ဘုရားနှင့် နတ်မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်ရိပ်များသည် လုံးဝ ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မှော်အတတ်သည် ဤတာအိုဆရာငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။

“တာအိုဆရာ... မင်းက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို အမှီပြုပြီး ရမ်းကားနေတာပဲ၊ ဒီနေ့တော့ ဒီကွင်းရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးရမှာပေါ့...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

ခွန်လွန်တောင်တန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားသည်လည်း ထိုတိုက်ပွဲကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီလူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက မိစ္ဆာနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်လိုပဲ...”

“ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်မိစ္ဆာအရှိန်အဝါပါလား...”

“လက်တစ်ချက် လှုပ်ရုံနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာဟာ တကယ်ကို နားလည်ရခက်တယ်...”

“ဒီလို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိတာကို ဘာလို့ လူ့လောကမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို မတက်လှမ်းသေးတာလဲ...”

ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် တီးတိုး ဝေဖန်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ခွန်အားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး၊ ဤခန့်ညားလှသော ဆရာတော်ငယ်လေးထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကြောင်း အသေအချာ မြင်တွေ့နေရသည်။

“သွားပြီ... ဒီနတ်မိစ္ဆာက နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုတော့ ဒီတာအိုဆရာ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“မူလက နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အမှီပြုပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်ကို ကာမိနေတာ၊ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ကုန်ပြီ...”

“တကယ်ပဲ နတ်မိစ္ဆာက ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးသွားတာလား...”

၎င်းတို့သည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့လျက် ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် နှစ်ဦးစလုံး ထုတ်ဖော်နေကြသော မှော်အတတ်များသည် ၎င်းတို့အတွက် အလွန်တရာ အကျိုးရှိလှပေသည်။

...

ကောင်းကင်ထက်ဝယ် လီယန်ချူသည် မီးလျှံဘီးတော်ကြီးကို စီးနင်းလျက်၊ မျက်ဝန်းများ အေးစက်စွာဖြင့် ကမ္ဘာမြေကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် 'ရွှေအုတ်ခဲ' ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကျင့်ကြံသူများအကြား အံ့ဩတုန်လှုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“နောက်ထပ် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု...”

“ဒီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို အားကိုးထိုက်တာပဲ၊ သူ့လက်ထဲမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာကိုး၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တာပေါ့...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ခုနတင်က သူ၏ မွေးရာပါစွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ကုန်ဆုံးစေလျက် 'နတ်မိစ္ဆာ ရှစ်ပါးအတတ်' ကို သုံးစွဲကာ တံဆိပ်အထပ်ထပ် ခတ်နှိပ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကွင်းကို မနည်းသိမ်းပိုက်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားလက်နက်၏ မာကျောလှသော ဂုဏ်သတ္တိကို အသုံးပြု၍ ဤတာအိုဆရာလေးကို အသေသတ်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူက ရွှေအုတ်ခဲကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိချေ။

“မင်းမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ အကုန်လုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းသေသွားပြီးရင်တော့ ဒီရတနာတွေ အကုန်လုံး ငါ့အပိုင်ဖြစ်မှာပဲ...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် တိုက်ရိုက် ဦးတည်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ကမ္ဘာမြေကွင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် မာကျောလှကာ ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဟုန်းလုန်း...

တောင်တောင်တစ်ခုလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာကျပျက်စီးသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏အနောက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားလက်နက်တိုင်းသည် အလွန်တရာ အားကောင်းလှရာ၊ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး သည် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်သွားပြီး -

ရုတ်ချည်း အရှိန်ဖြင့် တင်းကြပ်သွားတော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ၊ သူ၏မှော်အတတ်ကို အစွမ်းကုန်လှုံ့ဆော်ကာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲရှိ ကမ္ဘာမြေကွင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ လီယန်ချူထံသို့ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ကွင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားပြီး -

မည်သို့မျှ ရိုက်ချ၍ မရတော့ပေ။

လီယန်ချူ၏ 'မီးလျှံလှံတော်' က ဦးတည်လာသည်ကို မြင်သော် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် စိတ်ပူသွားကာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ကွင်းထဲသို့ အတင်းအကြပ် ထည့်သွင်းလိုက်သော်လည်း၊ လက်ထဲရှိ ကမ္ဘာမြေကွင်းမှာ ရုတ်တရက် အဆမတန် လေးလံလာခဲ့သည်။

သူ ထည့်သွင်းလိုက်သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများသည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရုန်းဝင်သွားသော ရွှံ့နွံများကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှူး...

ထိုကွင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး ထိုလူငယ်တာအိုဆရာထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာက လက်တစ်ချက် ဆန့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကွင်းကို လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်၏။

“မှန်ပေသားပဲ... ဒါက နတ်ဘုရားလက်နက် 'ကမ္ဘာမြေကွင်း' ပဲ၊ ဆန်းထန်ဟိုင်ဟွေး နတ်မင်းကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် အစုံအလင်ထဲက တစ်ခုပေါ့...”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

ခုနတင်က သူ၏ နတ်ဘုရားလက်နက် အချင်းချင်း အားပြင်းစွာ ဆွဲဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် မီးလျှံလှံတော်၊ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး၊ မီးလျှံဘီးတော်ကြီးနှင့် ရွှေအုတ်ခဲတို့ ရှိနေသဖြင့် ဤကမ္ဘာမြေကွင်းကို အလိုအလျောက် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန် - “........................”

ဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ။

အနောက်ဘက်ကန္တာရမှ ရောက်ရှိလာသော ဤနတ်မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဒါ ဘာမှော်အတတ်လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီကွင်းက တာအိုဆရာ ရဲ့ လုယူခြင်းကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရတာလဲ...”

“လုယူခံရတာနဲ့ မတူဘူး၊ အဲဒီကွင်းက တာအိုဆရာ ဆီကို ကိုယ်တိုင် အလိုအလျောက် ပျံသွားတာနဲ့ တူတယ်...”

“တရားရှိသူကို နတ်မစ၍၊ တရားမဲ့သူကို နတ်မုန်းသည်ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့၊ ကြည့်ရတာ ဒီနတ်မိစ္ဆာက တကယ့်ကို ရွံရှာဖို့ကောင်းလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

လူအများက တီးတိုးဝေဖန်နေကြသည်။

ခွန်လွန်ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာနေရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသူ အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားနှင့် နတ်မိစ္ဆာများကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု မရှိကြတော့ပေ။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်ဆံဖူးခြင်းလည်း နည်းပါးလှသည်။

ထိုမြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိ အလွန်အမင်း ပုန်းကွယ်နေသော ကျွမ်းကျင်သူများသည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားကြသဖြင့်၊ ၎င်းတို့အပေါ်ထားရှိရမည့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ကင်းမဲ့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အချို့လူများကမူ တိုက်ရိုက်ပင် လှောင်ပြောင် သရော်နေကြတော့သည်။

၎င်းက 'နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ' တွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို ဆင်းရဲပြီး စရိုက်ကြမ်းတဲ့ အရပ်က လူတွေပဲ၊ ဒီနေရာက ကျင့်ကြံသူတွေက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို တောင် လှောင်ပြောင်ဝံ့ကြတယ်ပေါ့...”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဒေါသမီးဟုန်းဟုန်းတောက်လျက် ထိုနတ်ဘုရားကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကလည်း တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်...”

ဤအခြေအနေမှာ မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်ခဲ့ရပြီး၊ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကိုယ့်ရဲ့အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ အကုန်ပုံအောပြီး သူမကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားခဲ့ရသလိုပင်။

ထိုလှပသော မိန်းမကို သုံးပြီး ကိုယ့်ရဲ့ရန်သူကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ သူမက လှည့်ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်ရန်သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အလိုအလျောက် တိုးဝင်သွားတာနဲ့ တူတူပဲ ဖြစ်ပေသည်။

အဓိကအချက်က မင်းရဲ့ရန်သူက ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် တကယ့်ကို ရင်နာစရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်က ငါ့ကို လက်မခံဘူးဆိုရင်လည်း၊ ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...”

သူ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ပေရာချီမြင့်မားသော နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထီးထီးကြီး ရပ်တည်လျက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

သူသည် ဤခွန်လွန်တောင်တန်းကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခွန်လွန်တောင်တန်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ မျက်နှာများ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း -

နောက်ထပ် ခဏ၌ ထိုတောင်တန်းကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော နတ်မိစ္ဆာကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကွင်းကြီးတစ်ခု (ကမ္ဘာမြေကွင်း) သည် သူ၏ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး၊ ဦးခေါင်းခွံ ချက်ချင်း ကြေမွသွားကာ ပေရာချီမြင့်သော နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း ခဏချင်းအတွင်း ပျက်ပြယ်သွားရရှာသည်။

“လာစမ်းပါ... မင်း ဖျက်ဆီးတာကို ငါလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်...” လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“........................”

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူသည် လောကကြီးကို ကစားရုံ၊ လူ့စိတ်ကို ကစားရုံမျှဖြင့် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား လူတိုင်းသည် သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းက ယခုကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲမှုကို သူ သည်းခံနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

သူသည် မိမိ၏ 'မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား' ကို လှုံ့ဆော်ကာ နောက်ထပ် ဦးခေါင်းတစ်ခုကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့သည်။

'ရွှေနဂါးကတ်ကြေး' က ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ထပ်မံ၍ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့တင်မကသေးဘဲ 'မိုရှဲ့နတ်ဘုရားဓား' သည် သူ၏ နှလုံးသားကို အလယ်တည့်တည့်မှ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် သူ၏မှော်အတတ်ကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်ကာ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားကို မသေမချင်း ပြန်လည်ရှင်သန်စေပြီး ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား က သူ့ကို ခါးလယ်မှ ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် ကလီစာအားလုံး ကြေမွသွားရပြန်သည်။

ဖြတ်တောက်ခံရသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုစလုံးကို ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် မှော်အတတ်ကို လှုံ့ဆော်လျက် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်ကာ သွေးသားများကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့ပြီး၊ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာမူ မီးခိုးငွေ့တစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် 'နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်း' ကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်လျက်၊ ဤမွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားရှိသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကို အုပ်ဆောင်းအတွင်းသို့ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နတ်ဘုရားမီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမီးတောက်များသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ မူလက ဒဏ်ရာများသည် ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း၊ သူသည် မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားဖြစ်၍ သွေးသားများကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် ဤနဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပါက အသက်ရှင်ရန် သေရန်မှာ မရေရာတော့ပေ။ သွေးသားများကို ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အနှေးနှင့်အမြန်ဆိုသလို အသက်ဇီဝိန် ချုပ်ငြိမ်းသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် မိမိ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ပေရာချီမြင့်မားသော နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါစေလျက်၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးတောက်အုပ်ဆောင်းကို အက်ကွဲကြောင်းအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ အရေပြားများ နတ်ဘုရားမီးတောက်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းညှော်နံထွက်သွားသော်လည်း၊ သူသည် ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာမြေကွင်းသည် ထပ်မံပျံသန်းလာပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း...

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အောက်သို့ လွင့်စဉ်ကျသွားသော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးသားများ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ နောက်ထပ် ဦးခေါင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူသည် ဤမျှအားကောင်းလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်များကို အဆက်မပြတ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏အကြည့်သည် ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူများဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ဆင်းရဲပြီး စရိုက်ကြမ်းတဲ့အရပ်...”

သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်၊ မြည်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော အဘိုးအိုဆရာတော်တစ်ပါးထံသို့ လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအဘိုးအိုဆရာတော်သည် ဝါဂွမ်းအကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စက္ကူထီးဝါတစ်လက်ကို ညှပ်ထားကာ ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိလှသည်။

သူကား... လုံဟူရှန်းတောင်တန်းမှ ဆရာတော်ကြီး ..... ကျန်းဟွိုင်ဟော် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ခွန်လွန်တောင်တန်းတွင် နတ်ဆရာအိုကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် မီးလျှံဘီးတော်ကြီးကို ချက်ချင်း မောင်းနှင်လျက် ကယ်တင်ရန် ဦးတည်သွားသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဆရာတော်ကြီးနှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤယင်ဝိညာဥ်အထွတ်အထိပ် မျှသာရှိသော ဆရာတော်ကြီးသည် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။ သာမန် မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ကွက်တိဆိုသလိုပင် ထိုခဏ၌ ကျောက်ခေါင်းတလား တစ်ခုသည် နှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းကြီးကို ဖောက်ထွက်လျက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလား၏ အပေါ်တွင် 'ထာဝရပန်း' တစ်ပွင့် ရှိနေပြီး၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လျက် ဓားတစ်ချက်ကို အလျားလိုက် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ၊ နှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ပင် ထိုဓားအရှိန်ကို တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်ဝံ့ဘဲ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုရင်းနှီးနေသော ကျောက်ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

'ဒါ... နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ကျောက်ခေါင်းတလား မဟုတ်ဘူးလား...'

၎င်းအပေါ်ရှိ ထာဝရပန်းပွင့်ကိုလည်း သူ အလွန်တရာ ရင်းနှီးလှပေသည်။

'ဒီကျောက်ခေါင်းတလားရဲ့ အရှင်သခင်က တကယ်တော့ ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးလဲ...' လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

'ပြီးတော့... ဘာဖြစ်လို့ နတ်ဆရာကြီးကို ကယ်တင်ရတာလဲ...'

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တူတော်မောင်... သူ့ကို အသေသတ်စမ်း၊ ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာ...”

ထိုရင်းနှီးလှသော အသံကို ကြားရသဖြင့် လီယန်ချူသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဆရာဦးလေး... စိတ်ချပါ၊ သူ လွတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး...”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် နတ်ဆရာအိုကြီးထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

“ဒီအဘိုးအိုနတ်ဆရာကြီးက ဒီနတ်ဘုရားရဲ့ ဆရာဦးလေးဖြစ်နေတာကိုး...”

"ဆရာဦးလေးဖြစ်နေပြီးတော့၊ ဘာဖြစ်လို့ သူကျတော့ နတ်ဘုရား မဖြစ်ရတာလဲ...”

“လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ အဘိုးအိုနတ်သမားတော် ဖြစ်နေလို့ နေမှာပေါ့...”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခွန်လွန်တောင်တန်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် တီးတိုးဝေဖန်နေကြပြန်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီနေရာက လူတွေက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ...”

“ဒီတာအိုဆရာက ငါ့ကို အသေသတ်နိုင်ပြီလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား...”

သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား၏ ထူးခြားသော အသွင်သဏ္ဍာန်ကို ဖျောက်ကွယ်လျက်၊ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ဒီနေရာကို ငါ ကောင်းကောင်း ကစားပေးရမှာပေါ့...”

သူ့တွင် မဟာဟင်းလင်းပြင်အိုး) နှင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှန် ဟူသော ဂိုဏ်းစောင့်ရတနာ နှစ်ပါးစလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဆန်းကြယ်သော မှော်အတတ်ကို နားလည်ထားသူဖြစ်၍ ထည်ဝါလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လီယန်ချူ ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှထဲတွင် အခက်ခဲဆုံး ရန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ခုနတင်က ထိုကျောက်ခေါင်းတလားသည် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးပေးခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းအပေါ်တွင် လက်ဝါးရာတစ်ခု ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။

ဤနင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ၏ ကျန့်ရန်ကြီး ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သော်၊ ကျောက်ခေါင်းတလားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထပ်မံဖြတ်သန်းလျက် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ခေါင်းတလားတွင် ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်လုမတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်မလာသော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်အတတ်ကို သုံးစွဲ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကိုမူ အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရရှာသည်။ အကြောင်းမူကား ခုနက တိုက်ခိုက်မှုအတွင်းမှ ထူးခြားဆန်းပြားသော မှော်အတတ်တစ်ခုကို သူ ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟွန်း...” သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -

“ဆန်းကြယ်သလို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ထွက်ခွာရန် ချက်ချင်း ထပ်မံကြိုးစားသော်လည်း၊ ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့ကို ထပ်မံ၍ တားဆီးလိုက်ပြန်သည်။

အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ အတားအဆီးခံရပြီးနောက်၊ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။

“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ...” ဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

ခုနက တာအိုဆရာလေးပင်လျှင် မိမိ၏အနောက်မှသာ အသည်းအသန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကျောက်ခေါင်းတလား၏ အရှင်သခင်မှာမူ မိမိသွားမည့် အရပ်မျက်နှာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး မိမိကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်နေသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှပေတော့သည်။