အခန်း (၁၁၀၅-၁၁၀၆)

အခန်း (၁၁၀၅) - နတ်မင်းကြီး၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးထံမှ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်းအထဲမှ လေးနက်ကျယ်ပြောလှသော တရားဓမ္မသံစဉ်များ ပေါ်ထွက်လာကာ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလား၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် လက်ဝါးရာများ ပြည့်နှက်သွားရ၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ဤကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို နှိမ်နင်းချင်တာလား"

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်ယံအထိ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ကျောက်ခေါင်းတလားကို ရိုက်ထုတ်ကာ ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်!

သို့သော်လည်း သူ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်စင်္ကြံလမ်း၏ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး အင်းစာလုံးများ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်

"တောင်နှင့် မြစ် ထာဝရပိတ်ဆို့ခြင်း"

ထိုခဏချင်းမှာပင် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ တုံ့ဆိုင်းနှေးကွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'တောင်နှင့် မြစ် ထာဝရပိတ်ဆို့ခြင်း' ဟုခေါ်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အတတ်မှာ အလွန်ပင် အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသည်။ သူသည် ကျောက်ခေါင်းတလား၏ တားဆီးမှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် လီယန်ချူအတွက် အချိန်များစွာ ရရှိသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစီရင်စာလုံးများသည် ရေလှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ အဆုံးမရှိသော ဓားမြှောင်ချွန်များအလား နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကြတော့သည်!

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ တရိပ်ရိပ် ဆုတ်ယုတ်သွားရ၏။

လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီး ကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရာ ဘူးသီးဝမှ နတ်အလင်းတန်းများ မှုတ်ထုတ်လာပြီး နင်ယွမ်ကျန့်ရန်မှာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်း စိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေး ထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ စိတ်အခြေအနေတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော ခွန်လွန်တောင်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် 'နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ' ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး ၎င်း၏မျက်ဝန်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ကာ ဆံပင်များကို ဖားလျားချထားပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ အာဏာစက် ပြင်းထန်လှ၏။

ဤလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။

"နင်ယွမ်... ဒီလောက်နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားတာတောင် မင်းက တိုးတက်မလာသေးဘူးပဲ။"

ထိုလူငယ်၏ လေသံမှာ အေးစက်လွန်းလှပြီး လူကို အလွန်တရာ အင်အားကြီးမားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းကာ မခန့်ညားဘဲနှင့် သဘာဝအတိုင်း အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကဲ့သို့ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဤအချိန်တွင် ရင်ထဲက မချိတင်ကဲ ထိတ်လန့်မှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"အစ်ကိုကြီး... မင်း နတ်ဘုရားလောက ကနေ ပြန်လာတာလား။"

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ လွှဲအပ်ခဲ့တာကို... မင်းက တောင်ကာကွယ်တဲ့ ရတနာကို ဆုံးရှုံးအောင်လုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ သန့်စင်နယ်မြေရဲ့ သားတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာဖန်တီးမှုကို လုယူတယ်၊ ဒါ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုတွေပေါ့ "

လူငယ်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လေသံက သိပ်မပြင်းထန်ပေမယ့် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ရဲ့ နားထဲမှာတော့ မိုးခြိမ်းသံကြီး အလား မြည်ဟီးသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားရသည်။

"ငါ... ငါ..."

အနောက်ဘက်ကန္တာရတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် မကောင်းဆိုးဝါးလောက၏ ဘုရင်ကြီး နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ဤအချိန်တွင် စကားတစ်လုံးကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက စိတ်သဘောထား သေးသိမ်တယ်၊ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို မရောက်နိုင်ဘူးလို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ၊ မင်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး တောင် မရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

လူငယ်က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများ တရွှဲရွှဲ ကျလာတော့သည်။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ ဆိုလျှင် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုသင့်ပေ။ သို့သော် ဤလူငယ်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးအောက်ခြေ ထဲက အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကို ဆွဲနှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ထူထဲသိပ်သည်းလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရကာ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မဲ့သွားရတော့သည်။

"ငါ့မှာ မင်းလို မကောင်းဆိုးဝါး ခန္ဓာကိုယ် မှ မရှိတာ၊ ဒီလိုမလုပ်ရင် ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးကြောင်းအလား ဝင်းလက်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက မကောင်းဆိုးဝါးခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ မင်း တစ်သက်လုံး ဒါကို တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုလို နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်သွားခဲ့သည်။ လူငယ်၏ အေးစက်စက် အကြည့်ကြောင့် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်မှာ နေရထိုင်ရ ခက်ခဲလာပြီး ဆူးပုံပေါ် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလာရ၏။

သူ၏ တရားဓမ္မစိတ်နှလုံး မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး အနောက်ဘက်ကန္တာရကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ဤမကောင်းဆိုးဝါးကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ပြိုလဲမည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး 'နတ်မိစ္ဆာ ရှစ်ပါး' အတတ်ကိုလည်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ရာ ၎င်းထဲတွင် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လှည့်စားတတ်သည့် ကောင်းကင်မကောင်းဆိုးဝါး လှည့်စားခြင်းအတတ်နှင့် စိတ်မကောင်းဆိုးဝါး အတတ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီးက နတ်ဘုရားလောကကို အခြေချသွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီမှာပေါ်လာပြီး ငါ့ကို ငေါက်ရမှာလဲ... မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး! ဒါက စိတ်ကူးယဉ် အာရုံမှားပဲ "

သူသည် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာကာ အလွန်တရာ နာကျင်နေသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် အစီရင်များ ဖော်ဆောင်ကာ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ရှူယီဘူးသီးက ဖန်တီးထားသည့် စိတ်မကောင်းဆိုးဝါး ကပ်ဘေးထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး ယခုအချိန်တွင် သူသည် ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စိတ်မိစ္ဆာ ကပ်ဘေးမှာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်ကာ လုံးဝ ပကတိအတိုင်း ပြန်မဖြစ်သေးချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က မတည်ငြိမ်ဘဲ အရှိန်အဝါများ လျော့ကျသွားရသည်။

သူသည် စိတ်မကောင်းဆိုးဝါးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း စိတ်မကောင်းဆိုးဝါး ကပ်ဘေးထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးသော လူသား ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူကတော့ ဤအရာကို အံ့ဩမနေပါ။ ရှူယီဘူးသီး၏ စိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေးမှာ အသိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်သက်ရောက်စေရုံသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတိုင်းသာ ဤအထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားမည်ဆိုလျှင် ဤနတ်လက်နက်မှာ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် အစိတ်အပိုင်းအချို့ ကျဆင်းသွားရုံသာမက အခွင့်အရေးကိုလည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီး စိတ်ဝိညာဉ် ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကာ နဂါးကိုးကောင် နတ်ဘုရားမီးလျှံအုပ်ဆောင်း အတွင်း ပိတ်မိသွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများ၏ လောင်မြှိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးကိုးကောင် နတ်ဘုရားမီးလျှံအုပ်ဆောင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်အရှိန်ဝါ၏ ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အလွန်ပင် အာဏာစက် ပြင်းထန်လှ၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မိမိ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ခုခံကာကွယ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သို့သော် ဤနတ်ဘုရားမီးလျှံမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် မည်သည့် ရတနာဖြင့်ပင် ခုခံကာကွယ်ပါစေ အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရ၏။

ခွန်လွန်တောင်ထက်တွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောလှပသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် ရွှေဝါရောင် ရှေးဟောင်းအုပ်ဆောင်းကြီးကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသည်။

၎င်းအပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းနဂါးစစ်စစ် ကိုးကောင်ရှိပြီး အထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများ ရှိနေကာ အနောက်ဘက်ကန္တာရမှ ရောက်ရှိလာသည့် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို အရည်ကျိုရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပြီး အရှိန်အဝါမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

မွေးရာပါ နတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းအခြေချနိုင်လျှင်ပင် သာမန်လူများနှင့် လုံးဝ ခြားနားမည် ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ကာ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်ခိုင်မာလှသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ အရိုက်ခံနေရသည်။

ယခုအချိန်တွင် နဂါးကိုးကောင် နတ်ဘုရားမီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်း အရည်ကျိုဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြ၏။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် လီယန်ချူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ၎င်းမှာ သူလေ့ကျင့်ထားသည့် 'နတ်မိစ္ဆာ ရှစ်ပါး' နှင့် ထိုနတ်မိစ္ဆာသန္ဓေသားကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် နဂါးကိုးကောင် နတ်ဘုရာစမီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမဟုတ်တော့သဖြင့် နတ်ဘုရားမီးလျှံများ၏ လောင်မြှိုက်သေဆုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ရုပ်ခန္ဓာရော နာမ်ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဆေးဝါး အမြောက်အမြားကို စားသုံးလိုက်ရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ခွန်လွန်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မသိရဘဲ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအရှိန်ဝါနှင့် ပြည့်စုံသော နတ်ဆရာအိုကြီး သည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ -

"ဦးလေး... ဦးလေးက ဘာလို့ ခွန်လွန်တောင်ကို ရောက်လာတာလဲ။"

"ဒီကိုလာပြီး လောကပြင်ပက ကျွမ်းကျင်သူတွေ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းတာကို လာကြည့်တာလေ၊ နတ်အရှိန်အဝါလေး နည်းနည်း ရမလားလို့။"

ဟု နတ်ဆရာအိုကြီးက ပြောသည်။

"ကျောက်တာအိုဆရာ ကို ရှောင်ချင်လို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

"သူက ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီလေးပဲဟာ၊ ငါက သူ့ကို ဘာလို့ ရှောင်ရမှာလဲ။" ဟု ဆရာကြီးနတ်ဆရာအိုက ဆိုသည်။

သူသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့်ပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဝတ်ရုံခရမ်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ -

"အစ်ကိုကြီး... မင်းဆီက ဒီစကားကို ကြားရတာ ငါ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ရတာနဲ့ တန်ပါတယ်။"

၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်တန်းမှ ကျောက်တာအိုဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး - "..............."

ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်သွားရတာလား

သွားပြီ၊ ပွဲကြည့်တာပဲ အာရုံစိုက်နေမိလို့

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ အနားသို့ မကပ်ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ထိုအချိန်တွင် အမည်းရောင် မြည်းတစ်ကောင်သည် ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

ချင်းယွန်းကျောင်း၏ ဒြပ်မဲ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်အဖြစ် အမည်းရောင်မြည်းကြီး သည် ယခုတိုင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရူးသွပ်သော အပြုံးမျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပြီကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အနားသို့ တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

"မည်းကြီး... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတာလဲ။"

လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အီးးး အားးး အီးးး အားးး အီးးး အားးး"

မည်းကြီးက လည်ချောင်းသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ဤဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရူးသွပ်လှသော မြည်းမည်းကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ဆွေးမျိုးသားချင်းကို ပြန်တွေ့ရသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

"မင်းရဲ့ ဒီပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူတစ်ပါးတွေက ငါ မင်းကို နှိပ်စက်ထားတယ်လို့ ထင်ကုန်ကြတော့မယ်။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

မည်းကြီးက ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်ကာ -

"အီးးး အားးးအီးးး အားးး အီးးး အားးး အီးးး အားးး"

"ဒါက သွားတဲ့နေရာတွေ များလွန်းလို့ ဒေသန္တရစကားတွေ တတ်လာတာလား။"

လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်သည် တောင်တန်းအားလုံး၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သလို နတ်ဘုရားလောက်သို့ တက်လှမ်းရာ နေရာလည်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေသည်။

ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အထွတ်အထိပ် တိုက်ပွဲကြီးကြောင့် သူတို့အားလုံး စိတ်ဝိညာဉ်များ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခဲ့ရ၏။

"နတ်ဘုရားလောကို တက်လှမ်းပြီး နတ်မင်းကြီး ဖြစ်သွားရင် တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုး အနှိုင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိနိုင်တာလား။"

"ဘယ်လောက်တောင် ငယ်ရွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားလဲ"

"ဒီမြည်းက တကယ် ပိန်တာပဲ"

ထိုကျင့်ကြံသူများသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ရောနှောပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်တန်းမှ နတ်ဆရာနှစ်ပါးနှင့် ချင်းယွန်းကျောင်းမှ မည်းကြီးတို့သည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လေကိုစီး၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူ တတ်ကျွမ်းသော လေစီးအတတ် မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် လူအများအား အားကျစိတ်မချမ်းမြေ့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ဒါကမှ တကယ့် လေကိုစီးပြီး ခရီးနှင်တာပဲ"

………………

ချင်းယွန်းကျောင်း

နတ်ဆရာအိုကြီးနှင့် ကျောက်တာအိုဆရာတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် တာအိုကျောင်းလေးမှာ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။

မည်းကြီးသည် ဝင်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ လိမ့်ပတ်နေပြီး အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေပုံရ၏။

အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ထုံးထားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦး ယွန်းနျန်းက ဘေးနားတွင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ထိပ်တန်းနတ်လက်ဖက်ရည် ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဇိမ်ပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ မလာဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အပြင်တွင် နတ်ဆရာအိုကြီးကို အမြဲ လိုက်လံရှာဖွေနေရသဖြင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များစွာကို လွဲချော်ခဲ့ရသည်။

သူတို့အား လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည့် ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဝင်းထဲတွင် မည်းကြီးကို စနောက်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လှပသောအမျိုးသမီး (ကျွေ့ဟွာ) ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ထုတ်လွှတ်နေသည့် အရှိန်အဝါမှာ သူတို့အတွက် အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

ကျောက်တာဆရာသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရာ ခုနက အနည်းငယ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရပြီး -

"မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေလား"

ဤတာအိုကျောင်းအသေးလေးမှာ အမွှေးတိုင်မီး ပူဇော်သူ ကျဲပါးလှသော်လည်း နတ်ဘုရား သုံးပါး ရှိနေပြီး အရှိန်အဝါများမှာ ထူးခြားခန့်ညားလှပေသည်။

ယွန်းနျန်း သူ့ကို လက်ဖက်ရည် လာချပေးသောအခါ ကျောက်တာအိုဆရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။

နတ်ဆရာအိုကြီးက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ -

"လက်ဖက်ရည်သောက်တာက စိတ်ခံစားမှု အနုပညာကို အလေးထားရတာ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။"

ကျောက်တာအိုဆရာက သက်ပြင်းချကာ -

"အစ်ကိုကြီး ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ် "

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်ရာ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောကာ -

"အခု ခေတ်ကာလက မတူတော့ဘူး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ တံတားက ပြန်လည်ဆက်သွယ်သွားပြီ၊ လူ့လောကကနေ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး ဆက်ခံဖို့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ပဲ အမြဲ မကြိုးစားပါနဲ့တော့။"

ကျောက်တာအိုဆရာသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အလေ့အထအရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီကိစ္စကို ခုနကတင် သဘောတူပြီးပြီမဟုတ်လား၊ မင်း တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ကတိဖျက်လို့ မရဘူးနော်"

နတ်ဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် သောကဗျာပါဒများ ပြည့်နှက်နေကာ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ လက်ဖက်ရည်အေးတစ်ခွက် မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော အရက်တစ်ခွက် ဖြစ်နေသည့်အလား -

သူသည် ညည်းတွားစွာဖြင့် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုလို အပြိုင်အဆိုင် များပြားလှတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲမှာ ငါလို ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိတဲ့ အဖိုးအိုတစ်ယောက်က လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ထိုင်ဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိမှာလဲ။"

သူ့ရဲ့ လေသံက အလွန်တရာ အထီးကျန် ဆိတ်ငြိမ်လှသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး နတ်ဆရာအိုကြီး၏ စိတ်ခံစားမှုများ ကူးစက်သွားကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရ၏။

"ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လက်ထဲမှာ နတ်ဆေးဝါးတွေ ရှိတယ်၊ ဦးလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို တတိယနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး - "..............."

သူသည် လီယန်ချူကို မသိမသာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်၏။

လီယန်ချူကမူ နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်ပင်။

ကျောက်တာအိုဆရာမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! ဒါဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တူတော်မောင်ရယ်"

"လုပ်သင့်တာပဲလေ"လီယန်ချူကလည်း အလွန်ရိုးသားစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်ရသည်။

ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းလဲ။

အဓိကကတော့ သူသည် မိမိ၏ အစ်ကိုကြီးနောက်သို့ ဤမျှလောက် ကြာအောင် လိုက်ခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စမှာ အဖြေပေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အချိန်မဆွဲဘဲနဲ့ မင်း ငါနဲ့အတူ လုံဟူရှန်းတောင်ကို အမြန်ဆုံးပြန်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ဟု ကျောက်တာအိုဆရာက ဆိုသည်။

"ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ငါ တောင်အောက်မှာ ဘာမှ အနှောင်အဖွဲ့မရှိဘဲ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရတာ အလွန် ဇိမ်ကျတယ်၊ အကယ်လို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်လုပ်ရရင် အိမ်ထောင်စုကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို တာဝန်ယူရမှာ၊ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါ ခေါင်းကိုက်တယ်"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"တခြားကိစ္စတွေကို မင်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီး မင်း ငါနဲ့အတူ လုံဟူရှန်းတောင်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ရင် ရပါပြီ။"

ဟု ကျောက်တာအိုဆရာ က ဆို၏။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာရတာလဲ ဆရာက မင်းကို ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းအတတ်ကို သင်ပေးခဲ့တာက ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်လို့လေ၊ မင်းကို အစွန်းရောက်ခေါင်းမာခိုင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး၊ မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို အသေအချာ ဆက်ခံရမယ်၊ လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ အစဉ်အလာက မင်းရဲ့လက်ထဲမှာ သေချာပေါက် တောက်ပလာလိမ့်မယ်"

ဟု ကျောက်တာအိုဆရာက ဆိုသည်။

အဖိုးကြီး နတ်ဆရာနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းပြူးပြီး စိုက်ကြည့်နေကြရာမှ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည့် မိမိ၏ ညီငယ်ကို ကြည့်ကာ -

"ရပါပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။" ဆရာကြီးနတ်ဆရာအိုက မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ အစ်ကိုကြီး ဒီလိုတွေးပေးနိုင်တာ လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖုံးဖိမရသော ဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စကို အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးတာအိုဆရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ယင်ဝိညာဉ် ၏ အထွတ်အထိပ်တွင်သာ အမြဲ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာပြီး သူ့အတွက် စစ်ဆေးပေးလိုက်၏။

ယခင်က သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မမီသေးသဖြင့် အကဲမခတ်နိုင်ခဲ့ပါ။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူ ခပ်တိုးတိုး အံ့ဩရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ"

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်အမြုတေ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလွန်တရာ လေးလံလှသော နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဦးလေး... ဦးလေးက အဲဒီတုန်းက ဘာအကြောင်းကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ကျဆင်းသွားခဲ့တာလဲ။"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည်လည်း ဤကိစ္စကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ကျန်းဟွိုင်ဟော် သည် လုံဟူရှန်းတောင်တန်း၏ အငယ်ဆုံးသော တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ပါရမီရှင်အကျော်အမော် ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ပိတ်ဆို့မှုများ ဤမျှလောက် လေးလံနေသည့်တိုင် မည်သည့် ပြင်ပစွမ်းအားကိုမျှ မချီးမြှောက်ဘဲ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့တွင်မူ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး မည်သည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုပါစေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်တန်းရှိ လူအများစု၏ ရင်ထဲက ပဟေဠိတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

သိထားရမည်မှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ နောက်ဘက်တောင်တန်းတွင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှောင်တိမ်းကာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသည့် အဖိုးအို တာအိုဆရာအချို့ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ တဲအိမ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ကာ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တာအိုဆရာအိုကြီး ဆိုလျှင် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးကြွနေတဲ့အချိန်ပေါ့၊ နယ်စပ်အပြင်ဘက်က မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရင်းနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ကွန်းတစ်ခုကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမိခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာပဲ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မကောင်းလာတော့ဘူး။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပေါ့ပါးနေပြီး ဤအရာကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိ၏။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူသည် အစ်ကိုကြီးထံမှ ဤကိစ္စကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"ဦးလေးက ဒီအထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာမှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားရပြန်သည်။

"အနည်းအကျဉ်းတော့ သိတာပေါ့၊ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ဘယ်နတ်ဘုရားရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ စွမ်းအားကိုမဆို သွားရောက်ထိပါးမိလို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပိတ်ဆို့ထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် "

"ဒါက အထူးဆန်းဆုံး ကျိန်စာတစ်မျိုး ဖြစ်ရမယ် "

"ကျိန်စာလား"

ကျောက်တာအိုဆရာက ပြောသည်

"အစ်ကိုကြီး... မင်း ဘာလို့ စောစောက မပြောခဲ့တာလဲ။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး -

"ငါ အိပ်မက်ထဲမှာ အဲဒီ နတ်ဘုရားကို မြင်ဖူးတယ်၊ မင်း အဲဒီခံစားချက်ကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး၊ ပြောလည်း အပိုပါပဲ။"

"အခုလို ဖြစ်နေတာလည်း မဆိုးပါဘူး၊ တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားပေမယ့် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကတော့ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ဘူး၊ အသုံးပြုလို့ မရရုံပဲ ရှိတာ။"

"ဘာလဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်

"ဆိုလိုတာက အစ်ကိုကြီး... မင်းက တကယ်တော့ ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တင် မကဘူး၊ အသုံးပြုလို့ မရတာပဲ ရှိတာပေါ့။"

"အခု တကယ့်ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး၊ ရံဖန်ရံခါတော့ ပိတ်ဆို့မှုတွေ လျော့ရဲသွားတာကို ခံစားရပြီး တစ်ခါတလေလည်း အနည်းငယ် ထုတ်သုံးလို့ရတယ်။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြီး ဆိုက်ရောက်လာတော့မည်ကို နတ်ဆရာအိုကြီးက ဦးစွာ သတိပြုမိပြီး လီယန်ချူကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမှာ ဤအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီတုန်းက နတ်ဘုရားက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တာလဲ ငါ မသိဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကျိန်စာကို ထိမိသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ငါလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤနတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထပ်တူထပ်မျှသော ဟင်းလင်းပြင်များကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဗေဒင်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့၏ စကားပြောသံများကြောင့် ကျွေ့ဟွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး သူမသည် မည်းကြီးကို ဘေးနားသို့ ပစ်ထားခဲ့ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ကျိန်စာမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်တောင် ဖြေရှင်းရ ခက်ခဲနေရတာလဲ။"

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် စတင်စိတ်ဝင်စားလာပြီး ထိုက်ယင် နတ်ဘုရာူကျမ်းစာ ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးအလယ်တွင် လမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဆရာအိုကြီး... ငါ ထိုက်ယင်စွမ်းအားကို သုံးပြီး မင်းအတွက် ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပေးမယ်။"

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ ဤစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားရပြီး စကားပင် ပြန်မပြောရသေးမီမှာပင် ကျွေ့ဟွာသည် ထိုလမင်းစင်းကို နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

"ဟင်"

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး -

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက... တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။

ဆိုလိုသည်မှာ အစ်ကိုကြီးသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က ဆုတ်ယုတ်မသွားခဲ့ချေ။

ဤအမျိုးသမီးကိုပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေနိုင်သည်ဆိုလျှင် အစ်ကိုကြီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလား။

ကျောက်တာအိုဆရာ ၏ မျက်ဝန်းတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦးလေး... ဦးလေး အဲဒီနတ်ကွန်းရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်မိသေးလား၊ အတူ သွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်မယ် "

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့၊ ရပါပြီ တူတော်မောင်ရယ်၊ မင်းက အခု ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီဆိုတော့ ငါနဲ့အတူ သွားရင် တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို စုံစမ်းသိရှိနိုင်လိမ့်မယ်။"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

………………

နယ်စပ်အပြင်ဘက်၊ လုံယန်တောင်

သူတို့ရှေ့တွင် အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့် တာအိုဆရာနှစ်ပါး ဤနေရာသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြသည်။

ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးမှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ နတ်ဆရာအိုကြီးမှာမူ နတ်ဘုရားအသွင်နှင့် ပြည့်စုံပြီး ဝါးစက္ကူထီးဝါတစ်လက်ကို ညှပ်ထား၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တောင်တွင်း၌ ခဏမျှ လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နတ်ကွန်းတစ်ခု ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

နတ်ကွန်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များကတည်းက ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ပြောကြားချက်အရ အိပ်မက်ထဲက နတ်ဘုရားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါလှပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း လူကို ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေရသည်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချကာ -

"ဒီနေရာပဲပေါ့၊ နေရာဟောင်းကို ပြန်ရောက်ရတာ တကယ်ပဲ လူကို တသသ ဖြစ်စေတယ်။"

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ခဏမျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာကာ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူ၍ နတ်အလင်းတန်းများဖြင့် တစ်လက်မချင်းစီ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဒါက သာမန် တောင်စောင့်နတ်ကွန်းတစ်ခုပါပဲ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။"

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

"တောင်စောင့်နတ်လား"

နတ်ဆရာအိုကြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး -

"တောင်စောင့်နတ်၊ ရေစောင့်နတ်တွေရဲ့ နတ်ခန္ဓာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားထည်ဝါနေရတာလဲ"

"ဒီနတ်ကွန်းမှာ ပြဿနာရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးလေးကို နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့တာ နေမှာပါ၊ သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းမှာ ပြဿနာရှိနေတာ။"

လီယန်ချူ တွက်ချက်ရရှိသည့် ရလဒ်မှာ ဤအတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစကား ဆုံးသွားသောအခါ နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့တာလား"

"မှန်တယ်၊ ဒီကိစ္စက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်၊ ဝတ်ရုံခရမ်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးလေးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် အမြဲတမ်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရပြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဝတ်ရုံခရမ်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး..."

အချိန်အတော်ကြာမှ သူက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်

"ငါ နယ်စပ်အပြင်ဘက်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တကယ်ပဲ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတယ်၊ သူမက ခ္န်လွန်တောင်ရဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ၊ နာမည်က နင်ခယ် လို့ခေါ်တယ်။"

"သူမက ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရတာ သဘောကျတယ်၊ ခရမ်းရောင်က မြင့်မြတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူမရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။"

ဤနင်ခယ်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးကို တွေးမိသောအခါ နတ်ဆရာအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမိုနူးညံ့သွားခဲ့ရသည်။

"သူမ သေသွားပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

တံခါးခြောက်ပေါက် လျှိုဝှက် အတတ်မှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် လီယန်ချူသည် အများအပြားကို တွက်ချက်သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ တူလေး မင်းက အခု တကယ်ကို အစွမ်းထက်နေပြီပဲ။"

လီယန်ချူက ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီး နတ်ဆရာအိုကြီးကို ပြောမပြခဲ့ချေ၊ တကယ်တော့ သူ တွက်ချက်ထားသည်မှာ လုံးဝ မပြတ်သားသေးဘဲ ကိစ္စတစ်ခုကိုသာ အတည်ပြုချင်၍ မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဦးလေး... သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးက ဒီနင်ခယ်လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ပဲ အတူတူ သွားခဲ့တာလား၊ တခြားလူ မရှိဘူးလား။"

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ ဤစကားကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

" အဲဒီတုန်းက ငါ နယ်စပ်အပြင်ဘက်မှာ နင်ခယ်နဲ့ အတူတူ သွားခဲ့တာ၊ နောက်တော့ မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တွေ့ပြီး သူမက ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သူမကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့တာ၊ တခြားလူ မရှိပါဘူး "

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တွက်ချက်ရရှိတဲ့ ရလဒ်အရတော့ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးတို့နဲ့အတူ သွားခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ သူက အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး တာအိုဆရာတစ်ဦးပဲ။"

လီယန်ချူက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီတုန်းက ကိစ္စကို ငါ အလွန် ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေတာပဲ၊ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေတာကို ငါ ဘာလို့ မေ့ရမှာလဲ "

"ပြဿနာက သူ့ဆီမှာပဲ ရှိတာ၊ ကျွန်တော် သံသယဖြစ်တာကတော့ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးကို နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့တာ အဲဒီ တာအိုဆရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်၏။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ရေရွတ်လိုက်မိသည်

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဘာလို့ နည်းနည်းလေးတောင် မမှတ်မိ ရတာလဲ "

လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ပြဿနာက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိတာ"

"ဦးလေးကို နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့တဲ့လူက အကယ်၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တောင်မှ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ဘူး၊ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး။"

အခန်း (၁၁၀၆) - ငယ်ရွယ်နုပျိုသောသူ

နတ်ဆရာအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မိမိ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ ထိုစဉ်က မိမိနှင့်အတူ ခရီးဖော်ခရီးဖက်အဖြစ် အတူသွားခဲ့ပါလျက် ယခုမူ လုံးဝမေ့လျော့ခြင်း ခံထားရသည့် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး။

ဤနတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန်နှင့် ပြည့်စုံသော လုံဟူရှန်းတောင်တန်း၏ နတ်ဆရာကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ရေငုံနှုတ်ပိတ်လျက် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဦးလေး... ကျောက်တာအိုဆရာ ရှိနေတုန်းက ကျွန်တော် မမေးလိုက်မိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဦးလေးက အဲဒီ ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးရဲ့ အရှင်သခင်ကို တကယ်ပဲ မသိတာလား"

လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မိမိအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ ဖာထျန်းရှန့်တိ အပါအဝင် မြောက်မြားစွာသော တန်ခိုးစွမ်းအား လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း နတ်ဆရာအိုကြီးကပင် သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စောစောက ခွန်လွန်တောင်တွင် ကျောက်ခေါင်းတလားကြီး တံဆိပ်ပြယ်ထွက်လာပြီး နတ်ဆရာအိုကြီးအတွက် သေစေနိုင်လောက်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြားဖြတ်ခုခံပေးခဲ့စဉ်ကတည်းက လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မသိပါဘူး၊ ငါက ခွန်လွန်တောင်ကို လျှောက်သွားရင်းနဲ့ နတ်အရှိန်အဝါလေး နည်းနည်း ရမလားလို့ သွားတာပါ၊ မိတ်ဆွေဟောင်းဆီ အလည်သွားတာ မဟုတ်ဘူး"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ခေါင်းခါလျက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ အတင်းအကြပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။

"ဦးလေး... အကယ်၍ ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေကို ဦးလေးရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးပါ၊ ဒီပိတ်ဆို့မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်မလားလို့ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မူလက ဤအရာကို အရေးတယူ မရှိခဲ့သော်လည်း အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို သေချာပေါက် ယုံကြည်တာပေါ့"

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ ခွာထုတ်ကာ နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ဝေဝါးထူးဆန်းသော အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီး၊ နတ်ဘုရားလောက၏ အရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်ရာနေရာမှာ အလွန်တရာ လေးလံသိပ်သည်းလှသည်။

လီယန်ချူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အစီရင်စာလုံးများ ခပ်ရေးရေး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့အာရုံက မမှားဘူး၊ ဒါက နတ်ဘုရားလောကရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေပဲ"

လီယန်ချူသည် ယခင်က နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို မိမိ၏စိတ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်စဉ်ကတည်းက တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ယခု မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ အမှန်အတိုင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဘာဖြစ်လို့ နတ်ဘုရားလောကရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံး ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဒါဆို ဦးလေးက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖြစ်နေလို့လား"

လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့သွားရသည်။

ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ကျွေ့ဟွာကို အမွေအနှစ်များ လွှဲပြောင်းပေးလိုသည့် နဂါးနတ်ဘုရားမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ယဇ်ပလ္လင်တွင် ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟော့ထုံတောင်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးစင်မြင့်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်များမှာလည်း မကျေနပ်ချက် နာကျည်းစိတ်ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

မော်ရှန်းတောင်တန်း၏ နဂါးပိတ်တွင်း ဆိုလျှင်လည်း ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများအောက်တွင် ရှိနေသမျှ အားလုံးမှာ မိစ္ဆာမိစ္ဆာများနှင့် ဘီလူးသရဲများသာ ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က သူသည် နတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော တာအိုဆရာစစ်စစ်တစ်ဦးနှင့်မတူဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် တာအိုဗေဒင်ဆရာ သို့မဟုတ် လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးနှင့်သာ တူလှပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝေမြို့တော်ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာပြီးနောက်မှသာ နတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန် အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရွှေအမြုတေ လျှို့ဝှက်အတတ်နှင့် ဖာထျန်းရှန့်တိ အပါအဝင် များစွာသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို နတ်ဆရာအိုကြီးကပင် သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း လူတို့၏ နာရေး၊ သာရေးကိစ္စများတွင် လိုက်လံကူညီပေးခြင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါးများကို မောင်းထုတ် နှိမ်နင်းပေးခြင်းနှင့် လူနာများကို ဆေးကုသကယ်တင်ပေးခြင်းများ အမြဲပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းကို မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် စိတ်ကူးဖြင့်ပင် ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ချေ။

"ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့တုန်းက နတ်ဆရာအိုကြီးက လုံဟူရှန်းတောင်တန်းရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး တတိယနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မိစ္ဆာကောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ပြီးတော့ နတ်ဘုရားလောကရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေကို အသုံးပြုဖို့တောင် မလိုဘူး၊ ဒီအတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့တဲ့လူရဲ့ အထောက်အထားက ပဟေဠိဖြစ်နေတုန်းပဲ"

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများကို များစွာ တတ်ကျွမ်းနားလည်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟော့ထုံတောင်၊ မော်ရှန်းတောင်တန်း နဂါးပိတ်တွင်းနှင့် ယခုအကြိမ် ရွှေလင်ဂူနတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းရှိ မိစ္ဆာပိတ်ယဇ်ပလ္လင်တို့ကြောင့် သူတတ်မြောက်ထားသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများမှာ ပို၍ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ နှိမ်နင်းရေးအစီရင်စာလုံးများကိုမူ သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

ထို့အပြင် သူလေ့လာထားသည်များထက် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံး ရှိနေရတာလဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကျုံ့သွားရသော်လည်း၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ထက်က ပါရမီရှင်အကျော်အမော် ဖြစ်ရာ မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအားနှင့် မန္တန်အတတ်ကိုမဆို လေ့လာလျှင် ချက်ချင်း တတ်မြောက်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးမှာ အလွန်တရာ နက်နဲကျယ်ပြောလှပြီး 'တောင်နှင့်မြစ် ထာဝရပိတ်ဆို့ခြင်း' နယ်ပယ်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေသော်လည်း လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးနောက် ၎င်းကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှရာ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ဖြင့်ပင် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ နယ်ပယ်ကျော်လွန်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ထိပ်တန်း တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို တတ်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးတစ်ခုကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံး အားလုံးကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်တော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ပိတ်ဆို့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းပိတ်ဆို့မှုက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဟန့်တားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အတိတ်က ကောင်းကင်တံတား ပိတ်ဆို့မှုမှာ ဤမျှလောက် လေးလံလှသည့်တိုင် နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယန်ဝိညာဉ်ကိုပင် သိပ်သည်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အစောကြီးကတည်းက လူလောကထက် ကျော်လွန်လွန်ကဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူက ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ အစီရင်စာလုံးကို စီရင်ထားခဲ့တာလဲ"

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် မည်သည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩနေမိသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ကို နှေးကွေးစွာ ဖွင့်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည့်အခါ အတိုင်းထက်အလွန် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

"တူတော်မောင်... မိုက်တယ်ကွာ"

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မနေနိုင်ဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်က အရှိန်အဝါများမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာနေပြီး မူလက ယင်ဝိညာဉ်၏ အထွတ်အထိပ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က သတ်မှတ်ထားသည့် စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပိတ်ဆို့မှုကို ဖြေလျှော့ပြီးနောက်တွင်မူ နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ခြေတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် မြေပြင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လျှံထွက်လာပြီး၊ နတ်အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲကာ မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ သူ၏ နောက်ကျောထက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးစွန်ထိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ဤအရာကို အစောကြီးကတည်းက ခံစားသိရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အံ့ဩမနေပါ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို မည်သည့်အနှောင်အဖွဲ့မျှမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတန်ငယ် စိတ်လှုပ်ရှားရုံသာ ရှိသည်။

မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ဝါးစက္ကူထီးဝါကို ညှပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယခင်အတိုင်းပင် နတ်ဘုရားအသွင်နှင့် လောကပြင်ပ ကျွမ်းကျင်သူကြီးအလား ပြုံးစိစိ လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းမှာ ဒီလို တန်ခိုးစွမ်းအား နည်းလမ်းတွေ ရှိမှန်း စောစောကတည်းက သိရင်၊ မင်းကို အစောကြီးကတည်းက လာဖြေခိုင်းပါတယ်"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်မှတ်မိပြီလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ ထိုစကားကြောင့် မှင်တက်သွားရပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

"မမှတ်မိဘူး၊ ထူးဆန်းတယ်၊ နည်းနည်းလေးတောင် အစအန မရှိဘူး"

သူသည် ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ လက်ချောင်းဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်လျှင်လည်း အကျိုးအကြောင်းတရား အချို့ကို ပြန်လည်တွက်ချက်နိုင်သည်။

၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သော်လည်း ဝေဝါးသောအရာ အချို့ကိုမူ တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိရာ -

ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေလေ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိလေလေ ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုမျိုး အင်အားစုက ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရတာလဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီတုန်းက လူတွေကိုလည်း ဘယ်သူမှ မှတ်မိကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နတ်ကွန်းအရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

"အရာခပ်သိမ်း ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အိပ်မက်ကနေ အခုမှ နိုးထလာခဲ့ရသလိုပဲ"

………………

ကျောက်တာအိုဆရာသည်လည်း မိမိ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော အစ်ကိုကြီးက အပြင်သို့ တစ်ပတ်လှည့်လာပြီးနောက် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

ဤဝတ်ရုံခရမ်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်ဆရာကြီးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားရပြီး၊ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ အတန်ငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေဟန်ရှိပြီး၊ ကျောက်တာအိုဆရာနှင့်အတူ တိမ်စီးကာ လုံဟူရှန်းတောင်တန်းသို့ ပြန်လည်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်က လူသည် မိမိတို့နှင့်အတူ ခရီးအတူသွားခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သံယောဇဉ် အလွန်နက်ရှိုင်းရပေမည်။

သို့သော် မိမိကို နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် မပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ပေသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် လုံဟူရှန်းတောင်တန်းသို့ အရင်ပြန်ပြီး ဂိုဏ်း၏ အစဉ်အလာကို ဆက်ခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

မည်းကြီးကိုမူ ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီး အစားအသောက် ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် ဤကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်တည်း။

………………

ခွန်လွန်တောင်

ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သန့်စင်လှသော အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် နှစ်မျိုးသာ ရှိပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ယင်ယန်အရှိန်အဝါနှစ်ရပ် လှည့်ပတ်နေကာ၊ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံကြီးအလား မြည်ဟီးနေပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသည်။

၎င်းမှာ ဟုန်ဟွန်းခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းနတ်သတ္တဝါ သံစားဝက်ဝံ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းနတ်သတ္တဝါကြီးမှာ ဝေမြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ အချိန်ကတည်းကပင် မည်သူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် အားကောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... သခင်က အဲဒီလူနဲ့ အသက်လု တိုက်ခိုက်နေတာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ဝင်ကူခွင့်မပြုတာလဲ"

သံစားဝက်ဝံကြီးက ခွန်လွန်တောင်အတွင်းရှိ အဖိုးအိုကြီးတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

ဤအဖိုးအိုကြီးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ ယခု သံစားဝက်ဝံ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က အလွန်မြင့်တယ်၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုက နုနယ်သေးလို့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"

"စိတ်ချပါ၊ အဲဒီလူက ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါပြီ၊ နဂါးကိုးကောင် နတ်ဘုရားမီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်းမှာ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ"

အဖိုးအိုကြီးသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲကမူ အကုန်လုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင် ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မမျှဝေပေးနိုင်တာ တကယ်ပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်"

သံစားဝက်ဝံက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ခွန်လွန်တောင်တွင် ဤမျှလောက် ကြာအောင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အင်အားမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အလား ပြောင်းလဲတိုးတက်ခဲ့သော်လည်း ယခုတိုင် သခင်ကို မကူညီနိုင်သေးချေ။

အဖိုးအိုကြီးသည် မူလက ဤမျိုးဆက်သစ်အပေါ် အလွန် အမြင်မကြည်လင်ခဲ့ဘဲ ရှေးဟောင်းနတ်သတ္တဝါကြီးများ၏ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးနေသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ခွန်လွန်တောင်တွင် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်အတတ်များကို အမွေပေးခဲ့ပြီးနောက် သံစားဝက်ဝံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပြီး သွေးမျိုးဆက်များ နိုးထလာကာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

လီယန်ချူ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည့် နတ်လက်နက် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီမှာ ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာဖန်တီးမှုများ ဖြစ်သလို၊ ကြီးမားလှသော အကျိုးအကြောင်း ကံတရားများလည်း ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုကြီးမှာ ယခုအခါ ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ ဒီကျန်ရှိနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစလေး လူ့လောကမှာ ကျန်နေခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်ကို သွန်သင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး၊ နောက်ထပ် လျှောက်ရမယ့်လမ်းကို မင်းဘာသာမင်းပဲ ဆက်လျှောက်ရတော့မယ်"

အဖိုးအိုကြီးက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် တစ်နှစ် သွန်သင်ပေးဦးမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သံစားဝက်ဝံက နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

အဖိုးအိုကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားရပြီး၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင် -

"အချိန်တွေက အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီလေ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီစွမ်းအားလေးက ဒီလောက်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး၊ နောက်နောင် မင်းဘာသာမင်းပဲ ဆင်ခြင်ပြီး လုပ်တော့"

သံစားဝက်ဝံမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်မိသည်။

နေ့ခင်းဘက်ကတင် ဘိုးဘေးက မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို သေသေချာချာ သင်ကြားပေးမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ပါလျက်၊ ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင်မူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်တော့မည်ဟု ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သံစားဝက်ဝံ၏ စိတ်သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားဖြူစင်လှသဖြင့် မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ -

"ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေးရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ခံယူခဲ့ရပြီးမှ၊ အခု ရုတ်တရက် ခွဲခွာရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မခွဲနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

အဖိုးအိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး -

"ဆုံစည်းခြင်းရှိရင် ခွဲခွာခြင်းရှိတာက လောကရဲ့ သဘာဝပဲ၊ သံစားဝက်ဝံမျိုးနွယ်စုရဲ့ သိက္ခာကို မကျဆင်းစေနဲ့ဆိုတာကိုပဲ အမြဲ မှတ်သားထားပါ"

သံစားဝက်ဝံက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိပါပြီ"

အဖိုးအိုကြီးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ ထူထပ်လှသော နှင်းမုန်တိုင်းများကို ဖောက်ထွင်းလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ပြန်လည်တွန့်သွားသည်။

"ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီး... ဒီနာမည်က တကယ်ကို မမှားဘူးပဲ၊ ကြီးမားလှတဲ့ ကံကြမ္မာဖန်တီးမှုတွေ အများကြီး ပုန်းကွယ်နေသလို၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူရမ်းကားကြီးတွေလည်း အများကြီး ပုန်းနေကြတယ်"

အဖိုးအိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ပေါ်က မန္တန်တံဆိပ်က ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အကျိုးအကြောင်း ကံတရားတွေက လူကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလွန်းတယ်၊ သွားပြီး မပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဒီမျိုးဆက်သစ် မြေးမြစ်ကိုလည်း ငါ အလိုမရှိတော့ပါဘူး၊ ကောင်းကင်ပြိုမယ့် ဘေးဒုက္ခတွေ ဖန်တီးခဲ့ရင် ငါ့ကိုပါ လာပြီး မပတ်သက်စေနဲ့တော့"

အဖိုးအိုကြီးက စိတ်ထဲကနေ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သံစားဝက်ဝံမှာမူ မိမိကိုယ်တိုင် ခွဲခွာရမည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများအတွင်း နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးမှာမူ ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် မိမိနှင့် ဆက်သွယ်မှုများကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို လုံးဝ သိရှိခြင်း မရှိရှာချေ။

………………

လုံဟူရှန်းတောင်တန်း၏ နတ်ဆရာအိုကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟော် သည် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန်နှင့် လုံဟူရှန်းတောင်တန်း၏ အစဉ်အလာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် ကျွမ်းကျင်သူကြီး၏ အသွင်အပြင်မျိုးမျှ မရှိဘဲ၊ ကုတင်ပျော့ပေါ်တွင် စောင်းလျက် မှီအိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝါးစက္ကူထီးဝါကို သူ၏ ဘေးနားတွင် ချထားပြီး၊ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ သူပုံမှန်အားဖြင့် တောတောင်ထဲက ကျောက်တုံးကြီးများပေါ်တွင် အိပ်စက်လေ့ရှိသည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်၏။

လုံဟူရှန်းတောင်တန်းသည် ယခုအခါ နန်းတော်၏ ချီးမြှောက်မှုကို ခံထားရသဖြင့် အမွှေးတိုင်မီး ပူဇော်သူ အလွန်များပြားကာ တာအိုဂိုဏ်းများအကြားတွင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပေသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်တန်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မြတ်လှသော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ဤကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော စရိုက်နှင့်မူ လုံးဝ ခြားနားလှသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်နေရင်းနှင့် မသိမသာပင် အိပ်မက်တစ်ခု မက်လိုက်မိသည်။

သူသည် မြောက်မြားစွာသော နှင်းမုန်တိုင်းများအကြားတွင် မက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အေးစက်သော လေပြင်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။

ဝါးသဲကန္တာရ ရှေးဟောင်းလမ်းထက်တွင်၊ သူ၏ ဘေးနား၌ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ဆံပင်များကို ဖားလျားချထားကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အလွန်ပင် လွတ်လပ်ရဲရင့်ပုံရသည်။

ဤခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ချိုသာစွာ ပြုံးရယ်နေပြီး ဓားကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ အေးစက်စက် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိဘဲ၊ ပြုံးလိုက်လျှင် မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှာ လမင်းစောင်းလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးရလွယ်ကူလှပေသည်။

"ကျန်းဟွိုင်ဟော်... ခုနက အဲဒီကျားမိစ္ဆာကို သတ်တုန်းက၊ ငါနင့်ကို မိုးကြိုးငါးပါးမန္တန် သုံးဖို့ ပြောတာကို ဘာလို့ ငါ့စကားကို မနားထောင်ဘဲနဲ့ ဆန်းဟွမ်ကျန်ကျွယ် ကိုပဲ အတင်းသုံးရတာလဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေပြီး၊ ပထမရှုထောင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသလို၊ တတိယရှုထောင့်ကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေသည်။

မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းကို ခေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်သည်။

"အဲဒီကျားမိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မကျွတ်မလွတ်သေးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ၊ သံသရာထဲကို မဝင်နိုင်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ဆန်းဟွမ်ကျန်ကျွယ်က သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မလားလို့ စမ်းကြည့်တာပါ"

ဤမျက်ခုံးထူထူနှင့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ -

"ကျန်းဟွိုင်ဟော်... နင်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းရမယ့် တာအိုဆရာတစ်ယောက်လေ၊ ဒီလောက်တောင် စိတ်နှလုံး နူးညံ့နေရင်၊ သတိမထားမိတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် နင့်ရဲ့ အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်"

ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ မျက်ခုံးထူထူနှင့် အလွန်ပင် ရိုးသားဖြူစင်ပုံရပြီး၊ မျက်နှာပျက်လျက် အငေါက်ခံနေရကာ ဆက်လက်၍ ဆင်ခြေမပေးရဲတော့ချေ။

"ငါနင့်ကို စကားပြောနေတာလေ၊ မကြားဘူးလား ဒါမှမဟုတ် စိတ်ထဲကနေ ငါ့ကို ပြန်ပြောနေတာလား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး၊ ကြားပါတယ်"

လူငယ်တာအိုဆရာလေးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မလုပ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် ကျားမကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာလေးက ချက်ချင်းပင် လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာဆိုးဖြင့် -

"လုပ်ပါ့မယ်! နောက်တစ်ခါ မင်းငါ့ကို ဘယ်မန္တန်သုံးခိုင်းသုံးခိုင်း၊ ငါအဲဒီမန္တန်ကိုပဲ သုံးပါ့မယ်"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ထိုအခါမှ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

"ဒါမှ ဟုတ်မှာပေါ့၊ ဒီလောက်အထိ စိတ်ကောင်းဝင်နေရင်၊ လူတွေကို လှည့်စားတတ်တဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ နင့်ရဲ့ အရိုးတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူငယ်တာအိုဆရာလေးက ဦးခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ -

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ငါ နင်ခယ် က ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်လာမှာ၊ ဓားတစ်ချက်နဲ့ မိစ္ဆာကို သတ်မယ်၊ ဓားတစ်ချက်နဲ့ ဘီလူးကို နှိမ်နင်းမယ်၊ လောကကြီးရဲ့ မတရားမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်"

လူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် အလွန်ပင် အားကျစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အစွမ်းထက်လိုက်တာ"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ဝင့်ကြွားလှပနေပြီး၊ လူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ဦးခေါင်းကို ထပ်မံ၍ ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

"စိတ်နှလုံးက သိပ်နူးညံ့လွန်းရင် အသက်ရှင်ရ ခက်လိမ့်မယ်၊ မှတ်မိပြီလား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက မကျေမနပ် ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သင်ယူရမယ်..."

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အသံမှာ ပိုမိုသေးငယ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဟွိုင်ဟော်သည် ဤအမျိုးသမီး ပြောလိုက်သည့် နာမည်ကို သေသေချာချာ ကြားနိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အတည်အလင်း ကြားရခြင်းမရှိဘဲ ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"မင်းကို ကြည့်ရတာ လူအေးကြီး စိတ်ကောင်းအလွန်ရှိတဲ့လူ ဖြစ်ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့လည်း လူအေးကြီး စိတ်ကောင်းရှိတဲ့လူ ဖြစ်နေတာပဲ"

"သူကတော့ မတူဘူး၊ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် လေလွင့်နေတဲ့ လူငယ်လေးအလား ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သံယောဇဉ်မဲ့တဲ့လူပဲ၊ ဒီအချက်ကိုတော့ မင်း သူ့ဆီကနေ သင်ယူရမယ်"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး နင်ခယ်က ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟော်၏ ရှုထောင့်တွင် သူ၏ ဘေးနား၌ နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း၊ အမူအရာမှာ ဝေဝါးနေပြီး တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုသာ ခပ်ရေးရေး ခွဲခြားနိုင်တော့သည်။

"အဲဒီတုန်းက တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်က ငါနဲ့ နင်ခယ်တို့နဲ့အတူ ခရီးသွားခဲ့တာပဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူသည် ထိုလူ၏ အမူအရာကို သေသေချာချာ မြင်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မြူခိုးများအကြားတွင်သာ အမြဲ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။

ထိုလူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်

"ဟေး ဟေး ဟေး... နင်ခယ်၊ မင်းရဲ့ ဒီစကားက ငါ့ကို စိတ်နာစေတယ် မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး မိတ်ဆွေတွေပဲဟာ၊ ငါက မင်းတို့အပေါ်မှာလည်း သံယောဇဉ်မဲ့နေလို့လား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"အပြင်ပန်းက သံယောဇဉ်ကြီးပုံရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သံယောဇဉ်မဲ့တာပဲ၊ နင်က ဒီလောက်ကျယ်ပြောတဲ့ လောကကြီးကိုလည်း မချစ်ဘူး၊ လောကက လူသားတွေကိုလည်း မချစ်ဘူး"

ဤစကားမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသော်လည်း -

ထိုလူကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောကာ -

"နင်ခယ်... မင်းက ဒီလိုပြောတာ ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို တမင်သက်သက် ဆွဲဆောင်နေတာလား၊ ငါမင်းအပေါ်မှာ ဂရုစိုက်တာ နည်းလွန်းလို့ မင်းက စိတ်ကောက်နေတာလား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်သွားပြီး မျက်ခုံးများ ပင့်တက်လိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ"

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ငါနဲ့ တန်ခိုးပြိုင်ချင်တာပေါ့"

ထိုလူရိပ်က ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးကာ -

"ကဲပါ.. ဒါက ဘာမို့လို့လဲ၊ မင်းက ငါ့ကို သံယောဇဉ်မဲ့တဲ့လူလို့ ပြောနိုင်ပြီးတော့၊ ငါက နောက်ပြောင်လို့ မရဘူးလား"

မျက်ခုံးထူထူနှင့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးက ပြုံးလျက် -

"ကဲပါ... မဆော့ကြပါနဲ့တော့၊ ငါတို့ အရက်သွားသောက်ကြမယ်၊ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ဆုံကြတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းမယ်၊ အရက်သောက်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး နေမယ်၊ ဒါက ပိုပြီး မပျော်စရာကောင်းဘူးလား"

လူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားပုံရသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"ကောင်းကောင်းပြောနိုင်တယ်၊ ငါနင့်ရဲ့ ဒီလို ကြောက်တတ်သလိုလိုနဲ့ ရဲရင့်တတ်တဲ့ စရိုက်ကို သဘောအကျဆုံးပဲ"

မျက်ခုံးထူထူနှင့် လူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားရှာသည်။

ထိုလူကလည်း မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကာ -

"လုံဟူရှန်းတောင်တန်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အစဉ်အလာက၊ နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ရောက်လာမှာလေ၊ မင်းက ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ မျက်နှာရဲနေရင် ဘယ်လိုလုပ် သင့်တော်ပါ့မလဲ"

သူတို့ သုံးဦးစလုံး အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ရင်းနှီးလှသော မျက်နှာလေးမှာ နတ်ဆရာအိုကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟော်၏ ရင်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ယခု ပြန်လည်မြင်တွေ့ရသည့်တိုင် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အစွမ်းရှိသမျှဖြင့် ဘေးနားက တာအိုဆရာ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ၊ ငါနဲ့ သံယောဇဉ် အလွန်နက်ရှိုင်းပုံရတယ်၊ ငါသူနဲ့အတူ ခရီးအတူသွားခဲ့ပါလျက်၊ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို မေ့လျော့နေရတာလဲ"

"သူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟော်သည် မြူခိုးများအကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် တာအိုဆရာ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေမိသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ အသံနှင့် အပြုံးများမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှပြီး၊ ရဲရင့်ပြတ်သားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောနေသည်။

ဝါးသဲကန္တာရ ရှေးဟောင်းလမ်းထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေပြီး၊ ကျောတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသော သဘာဝတရား ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင်၊

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်၊ နတ်ဆရာအိုကြီးက မည်မျှပင် ဆွဲထားလိုပါစေ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်းလျက် မှီနေသည့် နတ်ဆရာအိုကြီး နိုးထလာခဲ့ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ လူငယ်ဘဝက အတူတူ ခရီးသွားခဲ့သည့် အမျိုးသမီးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ဤနတ်ဘုရားအသွင်နှင့် လူ့လောကတွင် ပျော်မွေ့နေသည့် နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း

ကြာမြင့်စွာ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

………………

နယ်စပ်အပြင်ဘက် လုံယန်တောင်

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်စောင့်နတ်ကွန်းအရှေ့တွင်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သန့်ရှင်းလှပသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ အကြည့်များမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးကြောင်းအလား ဝင်းလက်နေသည်။

"တွက်ချက်မှု ရလဒ်တွေအရ၊ အရာအားလုံးက ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာပဲ"

"အဲဒီတုန်းက တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဝေမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ ဤနေရာသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားပြီး၊ တစ်ခုလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်စောင့်နတ်ကွန်းမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ဤနေရာမှာ အစောကြီးကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ထိုတောင်စောင့်နတ်ကွန်းအတွင်း ကိုးကွယ်ထားသည့် တောင်စောင့်နတ်ရုပ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားရာ၊ တစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မရှိချေ။

ကြီးမားလှသော တောင်စောင့်နတ်ကွန်းအတွင်းတွင်လည်း မည်သည့် ထူးခြားသော အရာမျှ မရှိပေ။

ခေတ္တမျှ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ တောင်စောင့်နတ်ကွန်းမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံကြည့်ရှုသော်လည်း၊ မည်သည့် အစအနမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံကြည့်ရှုသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါချေ။

"နှစ်ပေါင်းများစွာက ကိစ္စတွေကို၊ အခုမှ လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ဆိုတာ အတော် ခက်ခဲတာပဲ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားလောက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပြီး၊ သူလေ့လာထားသည်များကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေသဖြင့်၊ ဤအချက်က သူ့ကို သတိကြီးစွာ ထားစေမိသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဝိညာဉ်အမြုတေနယ်ပယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားပေမယ့် ကျင့်ကြံခြင်းကို မဟန့်တားဘူး၊ နှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေအပေါ် နားလည်မှုက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်"

"ဦးလေးက ကျိန်စာလို့ ပြောပေမယ့်၊ ဘယ်လိုမျိုး ကျိန်စာက နတ်ဘုရားလောကရဲ့ အစီရင်စာလုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ရပ်နေရင်း သေသေချာချာ ပြန်လည်တွက်ချက်နေပြီး၊ တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ မြူခိုးများအလား ဝေဝါးနေတော့သည်။

သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ၊ နေရာဟောင်းကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွက်ချက်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း၊ ၎င်းကို မယုံကြည်ချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များ၏ တန်ပြန်ထိခိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အတိတ်က နေရာဟောင်းတွင် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ တွက်ချက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌၊ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုမှာ မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့်၊ သူသည် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြားမှာ သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာလည်း နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆုချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။