အခန်း (၁၁၀၇-၁၁၀၈)

အခန်း (၁၁၀၇) - တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကလေး ပေါ်လာခြင်း

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် တန်ခိုးစွမ်းအား မြောက်မြားစွာ အသုံးပြုလျက် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မြူခိုးများအလား ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်သည် တွက်ချက်မှု အပိုင်းတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နက်နဲပြီး ထိပ်တန်းနတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ ၎င်းကို အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလွန်အမင်း ချိပ်ပိတ်ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

"အဲဒီတုန်းက ဦးလေးကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့လူက တစ်စုံတစ်ရာ ရတနာအဆောင်အယောင်ကို အသုံးပြုခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားနဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့တာလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

တွက်ချက်မှုမှာ အရာမထင်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တော်သို့သာ အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

"နင်ယွမ်ကျန့်ရန် တစ်ယောက်တည်းတင် ဒီလောက် ရင်ဆိုင်ရခက်နေတာ၊ လူ့လောကထဲမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ပုန်းကွယ်နေသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်နဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို ပိုပြီး မြှင့်တင်ထားမှ ဖြစ်မယ်"

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ပုလင်းထက်တွင် ထပ်ဆင့်ချိပ်ပိတ်မှုများ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ချီဓားနတ်ဘုရားထံမှ သူရရှိခဲ့သည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ယုဟွမ်ဒန် ဆေးလုံးနှစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဆေးလုံးအတွင်းရှိ ဆေးစွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး လီယန်ချူ ယခင်က သောက်သုံးခဲ့သည့် နယ်ပယ်ကျော်လွန် ဆေးဒန်လုံးနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အားနည်းခြင်း မရှိချေ။ ထို့အပြင် ဆေးလုံးနှစ်ခုလုံးက ပေးသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်တူညီလှသည်။

"ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ တစ်ခြားလောကက မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေက ဒီဆေးလုံးကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြတယ်၊ ဒါကို သောက်သုံးလိုက်ရင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူ ရနိုင်လောက်တယ်"

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ 'ဗွက်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပုလင်းဝ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး မင်္ဂလာအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်လာသည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားလောက၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းသွားပြီး ပုလင်းဝကို ပြန်လည်၍ ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခြားသော နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို လက်ဝါးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ လုံးဝန်းချောမွေ့သော ဆေးဒန်လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဆေးလုံးအတွင်း၌ အလွန်ပင် သန့်စင်လှသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး ထူထပ်လှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ လျှံထွက်နေသည်။

အကယ်၍ ဤဆေးလုံးကို ဖောက်ခွဲလိုက်လျှင် မိုင်ပေါင်းရာချီ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မြေလှန်ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ဟု လီယန်ချူ အာရုံခံမိသည်။

"ဒါကို လူသတ်တဲ့ နတ်လက်နက်ပစ္စည်းတစ်ခုအနေနဲ့ တိုက်ရိုက် သုံးလို့ရတာပဲ" လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်လျှင် အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်မ ဖော်စပ်ပေးသည့် နယ်ပယ်ကျော်လွန် ဆေးဒန်လုံးက စွမ်းအား မျှတအေးဆေးသော်လည်း ဤ 'ယုဟွမ်ဒန်' ဆေးလုံး၏ စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ယခင်က နင်ယွမ်ကျန့်ရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က တန်ခိုးစွမ်းအား အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေရာ ဤဆေးလုံးကို ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်တော့သည်။

ဆေးလုံးမှာ လည်ချောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆေးစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

'ဝုန်း' ခနဲ မြည်ဟီးသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆေးစွမ်းအင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို တောင့်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှု ဝေဒနာ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

"ဖန့်ယုံချင်း (ဆိုင်ရှင်မ) ဖော်စပ်တဲ့ နယ်ပယ်ကျော်လွန် ဆေးဒန်လုံးကမှ စွမ်းအား မျှတအေးဆေးတာ"

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ငါးပါးသော ကလီစာများအတွင်း၌ ကျယ်ပြောလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး အကြောအခြင်များမှာလည်း အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် တောင့်ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဤဆေးလုံးကို သောက်သုံးမိပါက သူခံစားရသည့် နာကျင်မှုထက် အဆပေါင်းထောင်ချီ၍ ပိုမို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

"အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး၊ အဲဒီလူက ရွှေဒန်လုံးနှစ်လုံးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီးတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ မသောက်ရဲတာ၊ ဒီကောင်က တစ်မျိုး ခံစားချက်ကို ပေးတာပဲ"

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဟွမ်ထင်ကျမ်း ကျင့်စဉ်အတိုင်း သွေးလေလှည့်ပတ်မှုကို အသုံးပြုကာ ဤကျယ်ပြောလှသော ဆေးစွမ်းအင်များကို စတင်၍ သန့်စင်လိုက်တော့သည်။

'ဟွမ်ထင်ကျမ်း' ၏ သဘာဝမှာ စွမ်းအား မျှတပြီး အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်ခမ်းနားလှရာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်း သို့မဟုတ် မီးလျှံများကဲ့သို့ ခက်ထန်မှု မရှိသော်လည်း အရာခပ်သိမ်းကို လက်ခံဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလျှင် စိတ်အာရုံ ဖောက်ပြန်ခြင်း လုံးဝ ရှိမည်မဟုတ်သလို၊ ၎င်းကို အမြဲတစေ ရွတ်ဖတ်ပူဇော်လျှင်လည်း ရင်ထဲက သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။

သွေးလေလှည့်ပတ်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ဤကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို လီယန်ချူ စတင်၍ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာလည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်နေ့နှင့် တစ်ည ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ဆေးစွမ်းအင်များမှာ လှိုင်းတံပိုးအလား ထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်နေပြီး မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကြောအခြင်များမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဖိအားများကို ခံရသဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားရသည်။

ဆေးစွမ်းအင်များက ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခြုံငုံ၍ ပြောရလျှင် ဤဆေးလုံးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော်လည်း အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသလို နာကျင်မှုလည်း ကြီးမားလှသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ 'ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး' ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ တောက်ယန် ထံမှ လုယူခဲ့သည့် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာဖန်တီးမှု နှစ်ခုအနက် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ခုမှာ ဓားသန္ဓေ ဖြစ်ပြီး၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးအတွင်း၌မူ ကျယ်ပြောလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ဖြစ်ပါစေ မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်သည်။

လီယန်ချူတွင် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံနှင့် အစီရင်ဝတ်စုံများ အမြဲ ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ယခုတိုင်အောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

ထို့ကြောင့် ဤအလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို အသုံးမပြုခဲ့ရဘဲ ယခုအချိန်မှသာ အမှန်တကယ် အသုံးတည့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှနေ၍ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ကျယ်ပြောလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်၍ ပြုပြင်ကုသပေးတော့သည်။

ဤ 'ယုဟွမ်ဒန်' ဆေးလုံးကို သာမန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး သောက်သုံးလျှင်ပင် သန့်စင်ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

အဓိကမှာ ဤဆေးစွမ်းအင်က အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် စွမ်းအားအများစုကို ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အထူးကျင့်စဉ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ နှေးကွေးစွာ စုပ်ယူရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် မျိုချခြင်းမျိုးမှာ အသက်နှင့်ရင်း၍ လောင်းကစားခြင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာဖြင့် ယခင်က သူ့ကို ဤအချက်အား မည်သူမျှ ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူချောမွေ့သွားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က နတ်ဆေးဝါး မြောက်မြားစွာနှင့် နတ်ပင်များကို စားသုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

ထို့ကြောင့် သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ တရိပ်ရိပ်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ မြင့်တက်လာရာ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လာခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် သွေးလေလှည့်ပတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ နတ်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့် လေပြင်းမှာပင် နီရဲသော မင်္ဂလာအလင်းတန်းအလား ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ဆေးစွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ပိုလျှံနေသောကြောင့်တည်း။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ 'ယုဟွမ်ဒန်' နှင့် ဆန်းကြယ်သော မျှခြေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ 'ဟွမ်ထင်ကျမ်း' မှာလည်း အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေသဖြင့် တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ အချိန်တိုင်း အချိန်တိုင်း မြင့်တက်နေတော့သည်။

"ဒီ 'ယုဟွမ်ဒန်' ကို သန့်စင်ရင်းနဲ့ ဟွမ်ထင်ကျမ်းရဲ့ အထူးဂုဏ်သတ္တိကို မထင်မှတ်ဘဲ နှိုးဆွပေးလိုက်နိုင်တာပဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ယခုအခါ 'ဟွမ်ထင်ကျမ်း' က အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူလမ်းလျှောက်နေစဉ် သို့မဟုတ် အသက်ရှူနေစဉ်တွင်ပင် တမင်သက်သက် တရားထိုင်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

"ဒါက ဒီ 'ယုဟွမ်ဒန်' ကို သန့်စင်နေတုန်း ခဏတာဖြစ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောင်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာလား"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ နောင်တွင်လည်း ထမင်းစားချိန် သို့မဟုတ် အသက်ရှူချိန်တိုင်း တန်ခိုးစွမ်းအားများ အမြဲတစေ မြင့်တက်နေမည်ဆိုပါက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသက်နှင်းများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေပြီး ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤနှင်းများမှာ ကျဆင်းနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရပြီး မြေပြင်ထက်တွင် ထူထပ်လှသော နှင်းပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဝင်းအတွင်း၌ နှင်းလူရုပ် လုပ်နေကြသည်။

တစ်ဦးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ ပုခုံးထက် ဖားလျားချထားကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရိုးရှင်းသော ဂွမ်းဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထုံးထားကာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ဦးအလား ထင်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် နှင်းလူရုပ်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ကျွေ့ဟွာ နှင့် ယွန်းနျန်း တို့ နှင်းလူရုပ် လုပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားရသည်။

မည်းကြီး မှာမူ မြက်တင်းကုပ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်လျက် သွားဖြဲနားဖြဲဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရှာသည်။

၎င်းမှာ ချမ်းလွန်းသဖြင့် ဖြစ်သည်မဟုတ်ဘဲ စောစောက နှင်းလူရုပ်ကို ပြေးကန်ရန် ကြံစည်စဉ် ကျွေ့ဟွာ ၏ အရိုက်အနှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် ဤနှင်းလူရုပ်ကို ကန်ချရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မံ၍ ချောင်းမြောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဝတ်အစား အနည်းငယ် ပါးလွှာစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျွေ့ဟွာ သည် နှင်းလူရုပ် လုပ်နေစဉ်အတွင်း ကောက်ကြောင်းအလှများ ပေါ်ထွက်နေပြီး အသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနှင်းလူရုပ်က ဘယ်လိုလဲ" က မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်အတန်း ရှိပါတယ်" လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် မနေနိုင်ဘဲ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ကာ 'ဟွန့်' ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေဟန် ရှိသည်။

ယွန်းနျန်း ကမူ ဘေးနားတွင် နှုတ်ခမ်းကို စိလျက် အသာအယာ ပြုံးနေရှာသည်။

ဤမြင်ကွင်းလေးမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးလှရာ လီယန်ချူသည် ဤကျဆင်းနေသော မိုးနှင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်အာရုံများ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

သုံးလက်မခန့် အရွယ်အစားရှိသော နတ်သမီးလေးတစ်ဦးမှာ နှင်းလူရုပ်အနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မည်းကြီး ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ နှင်းခဲများကို ပွေ့ချီကာ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

"အီးယား အီးယား အီးယား"

'မည်းကြီး' မှာ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခုန်ထွက်လျက် 'နီရှန်းနတ်သမီး' အနောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပျော်ရွှင်စရာ အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

………………

နယ်စပ်ပြင်ပ ကန္တာရ အေးစက်သော ဒေသ

ပေဖုန်းခရိုင်၏ နှင်းများမှာ အလွန်ဆုံးရှိမှ သုံးလက်မခန့်သာ ထူသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ဝက်စာခန့်အထိ ထူထပ်လှသည်။

ခွန်လွန်တောင်၊ ဝါးရှန်းတောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ လုံဟူရှန်းတောင် စသည့် နေရာအသီးသီးတွင် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသတွင်သာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နယ်စပ်ပြင်ပတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုး မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှောင်ရှားနေကြသည့် မိစ္ဆာအိုကြီးများမှာလည်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို လေ့လာရန်နှင့် နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

………

နှင်းဖုံးတောင်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင်၊ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

ဤလူ၏ ရုပ်အသွင်အပြင်ကို သေသေချာချာ မမြင်ရဘဲ ဝတ်ရုံကြီးအတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာမူ အလွန်ပင် အားကောင်းလှပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး မိုးနှင်းမုန်တိုင်းများအကြား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နေရာပေါင်း ဆယ့်လေးငါးနေရာလောက် လှည့်ပတ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ တာအိုမိတ်ဆွေက အခုထိ ကိုယ်ထည်ပြပြီး ဆုံတွေ့ဖို့ မရည်ရွယ်သေးဘူးလား"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နှင်းတောင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီးနောက် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်း၏ အပေါ်ထက်တွင် တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်း တစ်ပွင့် (ထာဝရပန်း) ရှိနေပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ခွန်လွန်တောင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးမှာ ယခုအခါ နယ်စပ်မြောက်ပိုင်းတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်းမှ အိုမင်းလှသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခွန်လွန်တောင်ကတည်းက မင်းငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ၊ အဓိက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး

"ကိစ္စတစ်ခုကို အတည်ပြုချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"တာအိုမိတ်ဆွေက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်ချင်လို့ပါ"

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ခေါင်းတလားထက်၌ အက်ကွဲကြောင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေသော်လည်း အတွင်း၌ မည်သူရှိသည်ကို သေသေချာချာ မမြင်ရသေးချေ။

ကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ အသံမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို မသိပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း ဖြစ်ရမှာလဲ"

"ဟုတ်လို့လား" အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ ထက်ရှလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ဤကျောက်ခေါင်းတလားထက်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားထက်မှ ကျောက်မှုန်များ လွင့်စင်သွားသော်လည်း သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။

ဤအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အင်အားမှာ အလွန်ပင် နက်နဲကျယ်ပြောလှပေသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးသည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထပ်မံ၍ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိဘဲ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ကောင်းကင်ထက်မှ ဥက္ကာခဲတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးအတွင်း၌ တောက်ပလှသော ကြယ်တာရာတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ထင်ရသည်။

ကြီးမားလှသော ကြယ်ကြီးနှစ်လုံး ထိမှန်သွားသည့်အလား 'ဝုန်း' ခနဲ မြည်ဟီးသွားတော့သည်။

နှင်းတောင်ကြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး နှင်းမုန်တိုင်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြာထွက်သွားရာ မိုင်ပေါင်း ရာ ချီ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် လျှပ်စီးကြောင်းအလား လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားထက်က တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကလေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလား တုန်ခါသွားပြီးနောက် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ရှေ့မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဟေး"

"တကယ်တမ်းကျတော့ ငါ့ရဲ့ ဒီတစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကလေးကို မျက်စိကျနေတာပဲ မဟုတ်လား"

အိုမင်းသောအသံက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းက နတ်ဆေးဝါးတစ်မျိုးပဲ၊ အကယ်၍ ဒီဆေးဝါးနဲ့ အသက်မဆက်ထားရင် မင်းဒီကျောက်ခေါင်းတလားထဲမှာ ဆက်ပြီး လှဲနေနိုင်မလားဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်၍ တို့ထိလိုက်ရာ ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား၍မရအောင် အသက်မဲ့သွားပြီး ကြီးမားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ပြင်ဆင်စဉ် မိုးနှင်းမုန်တိုင်းများအကြားတွင် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်က မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ လက်ထဲတွင်မူ ရှည်လျားကျဥ်းမြောင်းသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဓားတစ်ချက် အားပြင်းစွာ ပြတ်ပြတ်သားသား ကန်ချလိုက်တော့သည်။

ဤလူမှာ မိုးနှင်းမုန်တိုင်းများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် 'ဟွန့်' ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် တို့ထိလိုက်ရာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

မိုးနှင်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် နတ်စစ်သူကြီး၏ ဓားရှည်မှာ အလွန်ပင် ထက်ရှလှပြီး ဤဓားအလင်းတန်းနှင့် ထိမှန်မိသောအခါ သံချောင်းချင်း ထိမှန်သည့်အသံ မြည်ဟီးသွားကာ မီးပွားများ စင်ထွက်သွားတော့သည်။

"မင်းက နှင်းတောင်ရဲ့ မြေစွမ်းအားကို ချေးသုံးချင်တာလား၊ ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိသားပဲ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မိုးနှင်းနတ်စစ်သူကြီးသည် ထပ်မံ၍ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပေရာချီ ရှည်လျားလှပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာပြီး အလွန်ပင် စိမ်းစိုလှရာ လက်ဝါးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ကြယ်ကြီးတစ်လုံး ပုန်းကွယ်နေသည့်အလား တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးနှင်းနတ်စစ်သူကြီးလည်း လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာဖြင့် ကျောက်ခေါင်းတလား၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

'ဝုန်း'

ဤကျောက်ခေါင်းတလားထက်တွင် ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး 'ကလင်ကလင်' အသံများ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးလာကာ တစ်စစီ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်သည် တန်ခိုးစွမ်းအား အလွန်ပင် ကြီးမားလှရာ ယခင်က ခွန်လွန်တောင်တွင် ရှိစဉ်က ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ဆယ်ဂဏန်းခန့်အထိ တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အပေါ်ထက်တွင် လက်ဝါးရာနှင့် အက်ကွဲကြောင်းအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်စီးမှုကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာမူ ခြားနားလှပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျောက်ခေါင်းတလားကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် ထူးဆန်းလှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ 'ဝူးဝူး' မြည်ဟီးနေသော်လည်း ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"ဒီလောက်အထိ နှစ်တွေအများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဟာကို၊ မိတ်ဆွေဟောင်းက အခုထိ ကိုယ်ထည်ပြပြီး ဆုံတွေ့ဖို့ မရည်ရွယ်သေးဘူးလား"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလူမှားနေပြီလို့ ပြောတာကို အခုထိ မယုံသေးဘူး၊ အကယ်၍ အဖိုးကြီးသာ အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်မှာ ရှိနေရင် မင်းဒီလောက်အထိ ရမ်းကားတာကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်းမှ အိုမင်းလှသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်လာပြီး အလွန်ပင် ပူပြင်းတောက်ပလှရာ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

သို့သော်လည်း အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာမူ မည်သို့မျှ မဖြစ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ရတနာပစ္စည်း ရှိနေပုံရသည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကလေးကို ထပ်မံ၍ ဖမ်းဆုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသော နတ်ပင်တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး သာမန်နတ်ပင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။

ဤကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ဟုတ်မဟုတ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနတ်ဆေးဝါးကို အရင်ဆုံး လုယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူထပ်မံ၍ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကလေးထက်တွင် မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကာ သူ့ကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်းမှ အိုမင်းလှသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စောစောက ခွန်လွန်တောင်မှာတုန်းက ဘာဖြစ်လို့ မတိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ"

လေသံမှာ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သရော်နေဟန် ရှိသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ဒီလိုမျိုး လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီနေ့တော့ မင်းလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သက်တံကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း ဤဓားအလင်းတန်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ တစ်စစီ အက်ကွဲသွားရာ နောက်တစ်ခဏတွင် ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အင်အားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှပြီး နက်နဲကျယ်ပြောလှပေသည်။

"ငါ မာကူ နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစလေး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့ပြီး မပျက်စီးသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်နိုင်တာကတော့ မင်းက သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အလွန်အရေးပါတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေဆဲပဲ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

အိုမင်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဘုရားလောကရဲ့ သန့်စင်ခြင်းဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် မင်းကိုယ်မင်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ဆိုသည်။

"မင်းခဏခဏ စမ်းသပ်မနေပါနဲ့၊ အဖိုးကြီးက မင်းတွေ့ချင်တဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း မဟုတ်ပါဘူး"

ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကိုယ်ထည်ပြပြီး ထွက်တွေ့လိုက်ပါ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလား ပေါက်ကွဲသွားပြီး တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းမှာလည်း လေထုထဲတွင် အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည်လည်း ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါချေ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် မြေပြင်ထက်တွင် ဖွတ်ဖွတ်ဖြူနေသော တာအိုဝတ်ရုံဟောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာမျှ မရှိဘဲ အလောင်းတစ်လောင်းပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ဤတာအိုဝတ်ရုံကို သူ၏ လက်ဝါးထက်သို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ် ဖျက်သိမ်းခြင်းအတတ် လား"

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ် ဖျက်သိမ်းခြင်းအတတ် ဆိုပါက စောစောက သူနှင့် စကားပြောခဲ့သူမှာ မည်သူနည်း၊ ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိနေရတာလဲ။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုသွားခဲ့ရာ ဤတစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်းကို မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သနည်း။

"နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ ပေါ်ထွက်လာတာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူ့ရဲ့ လက်ချက်လဲ"

"အကယ်၍ သူမဟုတ်ရင် တကယ်ပဲ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် မာကူနတ်သမီးအား မိမိ၏ တပည့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်လူကို ရှာဖွေရန်အတွက် လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသလောက်မူ ဤမျှလောက် မရိုးရှင်းပုံရပေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် မကြာမီမှာပင် မိုးနှင်းမုန်တိုင်းများအကြား ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

……………………

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျွေ့ဟွာ နှင့် ယွန်းနျန်း တို့သည် နှင်းလူရုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ၎င်း၏အပေါ်တွင် ခမောက်တစ်ခု ဆောင်းပေးကာ၊ ကောက်ရိုးအင်္ကျီကို ခြုံပေးထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။

၎င်းတို့သည် နောက်ထပ် နှင်းလူရုပ်တစ်ခုကို ထပ်မံ၍ ပြုလုပ်နေကြပြန်သည်။

ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ မျက်နှာကောက်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှကာ၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှရာ၊ ယခုအချိန်တွင် ကလေးငယ်များအလား နှင်းလူရုပ် လုပ်နေကြခြင်းမှာလည်း သီးခြား အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

'မည်းကြီး' သည် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျွေ့ဟွာ စောစောက ပြုလုပ်ထားသည့် ခမောက်ဆောင်း နှင်းလူရုပ်ကို ကန်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် တိုင်ကို မှီရပ်လျက် ပြုံးစိစိဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် 'မည်းကြီး' မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ခမောက်ဆောင်း နှင်းလူရုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပန်းကလေးတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှကာ မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် ဝင်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြီး လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤနတ်ပင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှပေသည်။

"ဒါက နင်ဖန်တီးလိုက်တာလား" '

ကျွေ့ဟွာ သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါမဟုတ်ဘူး၊ လေထုထဲကနေ အလိုအလျောက် ပေါ်လာတာ၊ ဘယ်သူလုပ်လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ကျွေ့ဟွာ ၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့သွားရသည်။

ယွန်းနျန်း က တိုးညင်းစွာဖြင့်

"တစ်စုံတစ်ယောက်က နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်ကို သုံးပြီး ဒီပန်းကို ပို့လိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် အစီရင်အတတ်၊ အထူးသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်အတတ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ၎င်းကို အာရုံခံမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူကျောက်ခေါင်းတလားထက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်ဖက်ကမ်းခြေ ပန်း ဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ယခင်က ခွန်လွန်တောင်တွင်လည်း ဤအရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ တစ်ဖက်ကမ်းခြေမှ ပန်း ကို လက်ဝါးထက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပန်းထက်က ကျယ်ပြောလှသော ဆေးစွမ်းအင်များနှင့် ထူထပ်လှသော နတ်အရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီလောက် နှင်းတွေ ထူထပ်နေတာကို လက်ဆောင်လာပေးတဲ့လူ ရှိသေးတာပဲလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရရှိလာသည့် လက်ဆောင်များက လူကို အမြဲတစေ စိတ်မအေးဖြစ်စေသည်။

"ငါ ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို လိုက်ရှာပြီး သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ပြောင်းပြန် ခြေရာခံကြည့်လို့ရတယ်"

ယွန်းနျန်း က ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး

"သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာလို့ရမလား၊ စမ်းကြည့်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

ယွန်းနျန်း သည် ယခုအချိန်တွင် ရိုးရှင်းသော ဂွမ်းဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အလှဆင်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က လှပကျော့ရှင်းသော အလှတရားကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ အစီရင်အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာသည်။

ဤနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်မှာ ခုတင်တင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ အကယ်၍ ပို၍ နောက်ကျသွားပါက ယွန်းနျန်း သည်လည်း ခြေရာခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် ယွန်းနျန်း သည် မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ကို နှေးကွေးစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဆောင်းဦးရေပြင်အလား ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါများ ဝင်းလက်နေသည်။

"အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ၊ အလွန်ဝေးလွန်းတယ်၊ ငါ့ရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်အတတ်က အဲဒီအထိ မရောက်နိုင်ဘူး"

သူမက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာထက်တွင် အားကျစိတ်များဖြင့်

"အံ့ဩစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"တည်နေရာကို ရှာတွေ့ရင် ရပါပြီ" လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်း သည် စရိုက်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှရာ လက်ညှိုးဖြင့် တို့ထိလိုက်သောအခါ တန်ခိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်း၏ ကိုဩဒိနိတ် ဖြစ်ပြီး သူမက တစ်ဖက်လူ၏ တည်နေရာကို ပြောင်းပြန်တွက်ချက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

"ယွန်းနျန်း... မင်းငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါကော ငါကော"

ကျွေ့ဟွာ က ချက်ချင်းပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြလျက် မေးလိုက်သည်။

"မင်း အိမ်မှာပဲ နေခဲ့"

ကျွေ့ဟွာ သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားသန္ဓေ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားပြီး ယွန်းနျန်း ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လျက် နှစ်ဦးသား အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ မိုးနှင်းမုန်တိုင်းများ ထူထပ်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

………………

ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌

ကျွေ့ဟွာ သည် နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နှမြောမိပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း သွားရောက်၍ ပျော်ပွဲဆင်နွှဲချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း မြေပြင်ထက်တွင် မပြီးစီးသေးသည့် နှင်းလူရုပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်းကိစ္စကို မေ့လျော့သွားပြီး သုံးလက်မအရွယ် နီရှန်းနတ်သမီးနှင့်အတူ ဆက်လက်၍ နှင်းလူရုပ် ပြုလုပ်နေကြပြန်သည်။

'မည်းကြီး' မှာမူ ဘေးနားမှနေ၍ မျက်တောင်မခတ် တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်ရှုနေပြီး စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

၎င်းမှာ ဤနှင်းလူရုပ်ကို ကန်ချရန် အခွင့်အရေး မရရှိတော့သဖြင့် နှမြောနေဟန် ရှိပေသည်။

………

မြောက်ဘက်နယ်စပ် နှင်းတောင်တန်းများအကြားတွင်၊ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မြေပြင်ထက်တွင် ကျောက်ခဲအကျိုးအပဲ့ မြောက်မြားစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် ကျုံ့သွားရသည်။

"ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌ ကျောက်ခေါင်းတလားကြီးသည် နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆယ်ဂဏန်းခန့်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဆီးကြိုခုခံခဲ့သော်လည်း ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်ခဲ့တာလဲ"

အခန်း (၁၁၀၈) - ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်၏ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှု

နင်ယွမ်ကျန့်ရန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။ ထိုကျောက်ခေါင်းတလားကြီးသည် သူ့ကို ဆီးကြိုခုခံသည့် ဖြစ်စဥ်အတွင်း တန်ခိုးစွမ်းအားအချို့ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းကို တစ်စစီ အစိမ်းလိုက်ချေဖျက်ပစ်နိုင်ရန်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝ တတ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ချေ။

"လူ့လောကထဲမှာ ငါတစ်ခါမှ မဆုံဖူးသေးတဲ့ အမည်မသိ ထိပ်တန်းကစားသမားတစ်ယောက် ပုန်းနေတာလား"

"နင်ယွမ်ကျန့်ရန်က ဝေမြို့တော်ကတစ်ဆင့် လူ့လောကထဲကို ရောက်လာတာ... တကယ်လို့ ယွန်းနျန်းနဲ့ မတော်တဆ မဆုံခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်က မကောင်းတဲ့စိတ်ယုတ်မာတွေ မမွေးခဲ့ရင် ငါလည်း ဒါကို သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤသည်ကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤလူ့လောကကြီးမှာ သူတွေးထားသလောက် ရိုးရှင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပုံရချေ။

သို့သော် ဤပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးမီမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းအသစ်တစ်ခု ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ဒီနေရာမှာ အနောက်က လိုက်လာတဲ့လူရဲ့ မိခြင်းကိုခံရပြီး ကျောက်ခေါင်းတလား အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာတောင်မှ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီအလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းခြေ ပန်း ကို ဝေမြို့တော်က ချင်းယွန်းကျောင်းဆီကို အရောက် နေရာရွှေ့ပြောင်း ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ယွန်းနျန်းအား တိုးညင်းသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ရာ ခြေရာခံလို့ ရမလား"

ယွန်းနျန်းသည် မွေးရာပါ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အလွန်ထက်မြက်လှပေသည်။

ယခင်က ငရဲတောင်မှ မိစ္ဆာအိုကြီးများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်စဥ်ကလည်း လီယန်ချူသည် ယွန်းနျန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ဖူးရာ သူမသည် မြေပြင်အနှံ့ ရှာဖွေနိုင်သည့် ကြီးမားသော ထောက်လှမ်းရေးရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မွေးရာပါ ပါလာသည့် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နောင်မှ ကျင့်ကြံအားထုတ်၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ချေ။

ယွန်းနျန်းက နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ မြေစွမ်းအားကို ချေးသုံးပြီး လှုပ်ရှားခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ ရှုံးသွားခဲ့တယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ချောင်းများကို ကွေးကာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို တွက်ချက်လိုက်ပြီး တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ် ဟူသည့် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

"မဟန်ဘူး... ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ငါနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေပုံရတယ်"

"ပြီးတော့ လက်ရဲဇာတ်ရဲ တိုက်ခိုက်သွားတဲ့လူက တစ်ခြားလောကကလူ မဟုတ်ဘူး၊ ယင်ကျိုး ကျွန်းကပဲ"

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ တရိပ်ရိပ်ဖြင့် မြင့်တက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကိုလည်း ပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာသဖြင့် သူသည် ဝေဝါးလှသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို တွက်ချက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယင်ကျိုး နတ်ဘုရားကျွန်းက... လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီပဲ"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူ ယင်ကျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပတ်သက်မိသည်မှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်စဥ်က ဖြစ်သည်။

ထို မဟာရှ၏ ကျင့်ကြံသူသည် ယင်ကျိုးကျွန်း၏ တပည့်တစ်ဦးဟု ဆိုကြပြီး မော်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ နေရာကို လုယူကာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းသားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

မိမိက သူ့ကို သတ်ဖြတ်မည့်အချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏နောက်ခံမှာ ယင်ကျိုးကျွန်းဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများက သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေလိမ့်မည်ဟု ကြုံးဝါးသွားခဲ့ဖူးသည်။

"ဒါက ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာတာလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစအန ဖျောက်လွန်းတယ်၊ အရင်က ခွန်လွန်တောင်မှာ ပေါ်ခဲ့ပြီး အခုကျတော့ မြောက်ဘက်နယ်စပ် နှင်းတောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတာ... ဒီယင်ကျိုးကျွန်းကလူက သူ့ကို သီးသန့် ခြေရာခံပြီး လာရှာတာက သိသာလွန်းတယ်"

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းများကို ကွေးကာ ထပ်မံ၍ တွက်ချက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားရတော့သည်။

"အရင်က ငါ ခွန်လွန်တောင်မှာ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းက ဒီလူက ခွန်လွန်တောင်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ"

လက်ထဲတွင် သဲလွန်စများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ တွက်ချက်မှုရလဒ်မှာလည်း ပိုမို ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ဤမျှအထိသာ အမြင့်ဆုံး တွက်ချက်နိုင်သေးသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤလူသည် ကျောက်ခေါင်းတလားကို ရိုက်ခွဲနိုင်ပြီး ဤနေရာအထိ တစ်စိုက်မတ်မတ် ခြေရာခံနိုင်သည်ဆိုကတည်းက ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်းကြီးက ပွင့်နေပြီဟာကို၊ ဒီလူတွေက နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းဖို့ မတွေးဘဲ လူ့လောကထဲမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာနေကြတာ... တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ"

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး 'ဓားသန္ဓေ' ကို ထုတ်ယူကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

………………

ပင်လယ်ပြင်တစ်ဖက်မှ ဝေးလံလှသော ကျွန်းပျက်ကြီးတစ်ခု...

ဤနေရာမှာ မူလက ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၏ နယ်မြေဟောင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူးဟန်သည် ထိုစဥ်က အငြိုးအတေးများကို အပြတ်ရှင်းရန်အတွက် ကောင်းကင်လူသား ခုနစ်ပါး မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဤ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် သို့ ကိုယ်ထည်ပြကာ ရောက်ရှိလာပြီး ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို အပျက်အစီးပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပင်လယ်ပြင်အနီးတွင် ခိုင်ခံ့လှပပြီး လှိုင်းတံပိုးများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကာ အလွန် ငြိမ့်ညောင်းစွာ မောင်းနှင်နိုင်သည့် ကုန်လှေအမြန်တစ်စီး ရှိနေသည်။

လှေပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူသည် အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးကာ ယောက်ျားပီသပြီး ချောမောခန့်ညားလှပေသည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ အလွန် ငြိမ်သက်လှသော မျောက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ပါလာသည်။

သူကတော့ မဟာရှ၏ တောင်ပိုင်းစောင့် မြို့စားကြီး လီရွှမ် ပေတည်း။

လီရွှမ်သည် ဤ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အပျက်အစီးပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် နေရာမျိုးတောင် ဒီလောက်အထိ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်ဆိုတော့... နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကြာပြီးနောက်က ဒီလောကရဲ့ ရေစီးကြောင်းက တကယ်ပဲ နက်နဲလွန်းလှတာပဲ"

ဘေးနားရှိ မျောက်ငယ်လေးသည် သွားဖြဲနားဖြဲလုပ်ကာ 'ကျိကျိ ကျိကျိ' နှင့် အော်ဟစ်နေရှာသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တွင် မူလက ထိုနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည့် ရှေးဟောင်း ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချူးဟန်က အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းခဲ့ချေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဆိုင်ရှင်မ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီရွှမ်သည် လှေအမြန်ကို မောင်းနှင်လာပြီး ဤနေရာတွင် လာရောက်ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ကာ လက်ထဲတွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လှေနံဘေးကို မှီရပ်ထားရာ အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပုံရသည်။

"ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၊ ချွမ်းချိုးလင်၊ ငရဲတောင် အဲဒီသုံးနေရာစလုံး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာ တကယ်ပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်"

"ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ ကျန်မနေခဲ့ဘူးဆိုတော့ ငါတို့ အလကား သက်သက် လာလိုက်ရတာပဲ"

လီရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ထဲက ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ရေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ထကြွသောင်းကျန်းလာပြီး ပင်လယ်ရေအောက်မှ မိစ္ဆာငါးကြီးတစ်ကောင်သည် ရေပြင်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာကာ လီရွှမ်၏ လှေတစ်စင်းလုံးကို အစိမ်းလိုက် မျိုချပစ်ရန် ၎င်း၏ သွေးအိုင်ပမာဏရှိသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်တော့သည်။

ဤငါးကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး ကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်ပင် ထူထပ်လှရာ ပင်လယ်ထဲက အရာ မြောက်မြားစွာမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။

မျောက်ငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် သွားဖြဲလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်ကာ ကြီးမားလှသော လက္ခဏာရှိသည့် လူဝံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုငါးကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်အုပ်လျက် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဗုံတီးသကဲ့သို့ တရစပ် ထုနှက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးများ မြည်ဟီးသွားပြီး ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါ ထူထပ်လှသော ငါးကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပင်လယ်ရေအောက်သို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။

လူဝံကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေပြီး ပင်လယ်ရေများကို အလိုအလျောက် သီးခြားခွဲထုတ်ထားကာ ကိုယ်ပေါ်က အမွေးအမှင်များမှာလည်း ထူထပ်လှပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း အဖုအဖုအထစ်ထစ်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုငါးကြီးကို မရပ်မနား တရစပ် ထုနှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီရွှမ်သည် မူလက ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ သိပ်မထားခဲ့သော်လည်း ထိုငါးကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းက အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားပြီးနောက်တွင်မူ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားခဲ့ရသည်။

"ခဏနေဦး... အဲဒီကောင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေတယ်"

လီရွှမ်၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူဝံကြီး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပူပြင်းလှသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်ကာ ပင်လယ်ရေအောက်မှ ထိုငါးကြီးကို အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်၍ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

လီရွှမ်က လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ ငါးကြီးမှာ လေထုထဲတွင် အလိုအလျောက် ပျံဝဲ၍ ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လူဝံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျောက်ငယ်လေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ ရေတစ်စက်မျှ မစွန်းဘဲ လှေပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ငါးကြီးမှာ လေထုထဲတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ ထူထပ်လှသော်လည်း လူစကား မပြောနိုင်သေးသဖြင့် ပင်လယ်ထဲက သာမန် သားရဲကြီးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေသေးသည်။

လီရွှမ်သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဆွဲခြစ်လိုက်ရာ ငါးကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ချက်ချင်းပင် စုတ်ပြဲသွားပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျလာကာ အူမကြီးများလည်း လျှံထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လေထုထဲတွင် ဆက်လက်၍ ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

လီရွှမ်၏ အကြည့်မှာ အတွင်း၌ ရှိနေသော ပစ္စည်းတစ်ခုထံသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"တော်သေးတာပေါ့... တော်သေးတာပေါ့... နတ်ကွန်းငယ်လေးက ကျန်နေခဲ့သေးလို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့လက်ထဲမှာ ဒီခရုသင်းတံပိုး ရှိနေရင်တောင် အားစိုက်ထုတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ရဦးမှာ"

လီရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အတွင်း၌ရှိသော ထိုနတ်ကွန်းငယ်လေးကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ထိုစဥ်က နတ်ဘုရားရုပ်တုများ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်လူသားများ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်မည့် ဆက်သွယ်မှု လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ဆိုင်ရှင်မက နတ်ဘုရားလောကသို့ မတက်လှမ်းမီကပင် ချိပ်ပိတ်ကာကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ကွန်းငယ်လေးထက်တွင်မူ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသော အမွှေးတိုင်နံ့သာ (လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု စွမ်းအား) များ ကိန်းဝပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဥ်က ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၏ ဂိုဏ်းချုပ်သည် အမွှေးတိုင်ထွန်းခြင်းနှင့် အဝါရောင်စာရွက်များကို မီးရှို့ပူဇော်ခြင်းများကို ဤနေရာ၌ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်လူသားများ၏ အရှိန်အဝါ မြောက်မြားစွာ စွန်းထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီရွှမ်သည် နတ်ကွန်းငယ်လေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ အတွင်း၌ အမွှေးတိုင်နံ့သာ အရှိန်အဝါအချို့ ကြွင်းကျန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမွှေးတိုင်ပြာများမှာမူ ပင်လယ်ရေထဲတွင် နှစ်မြှုပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည် မသိတော့ချေ။

"တကယ်ပဲ... ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးမှာမဆို လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး လမ်းစတစ်ခုတော့ အမြဲ ကျန်နေတတ်တာပဲ"

"ဘယ်လောက်ပဲ တွက်ချက်မှု ကျွမ်းကျင်ပါစေ... နောက်ဆုံးတော့ လွတ်ဟာသွားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ"

လီရွှမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မျောက်ငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ပြီး...

"မထိန်းထားနဲ့တော့... စားချင်ရင် စားလိုက်တော့၊ ဒီငါးက ငါတို့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

မျောက်ငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်ကာ လူဝံကြီးအဖြစ် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

စောစောက ထိုငါးကြီးသည် ၎င်းတို့၏ လှေတစ်စင်းလုံးကို ပါးစပ်ထဲ မျိုချရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤလူဝံကြီးက မိမိ၏ အသားများကို အစိမ်းလိုက် ဖဲ့စားနေသည်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေရရှာတော့သည်။

ဝဝလင်လင် စားသုံးပြီးနောက်တွင်မှ မျောက်ငယ်လေးသည် လှေပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ငါးကြီး၏ သွေးများ အောက်သို့ စီးကျသွားကာ ချိပ်ပိတ်မှုအတတ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီရွှမ်၏ လက်ဝါးထက်တွင် ကြီးမားလှသော ခရုသင်းတံပိုးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖွတ်ဖွတ်ဖြူနေကာ အပေါ်ထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော စာလုံးအစီရင်များ ရှိနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ လျှံထွက်နေသည်။

"ပင်လယ်ပြင်တစ်ဖက်က မဟာမြေကြီးနဲ့ မတူဘူး၊ စိုးရိမ်ပူပန်စရာတွေ အများကြီး မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ပြင်တစ်ဖက်က နတ်ကျွန်းတွေမှာလည်း နတ်ဘုရားတွေ ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသေးတာပဲ၊ ငါတို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာပြီးမှ ကောင်းကင်လူသားတွေကို ဆင့်ခေါ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

လီရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မျောက်ကြီးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို တရစပ် ထုနှက်လျက် သွားဖြဲနားဖြဲ လုပ်နေသဖြင့် မည်သည့်အရာကို ပြောနေသည် မသိရချေ။

လီရွှမ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"လောကကြီးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုဆိုတာ ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ငါ့အမြင်အရတော့ ကောင်းကင်လူသားတွေက အတော်ဆုံးပဲ"

"ပြီးတော့... အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်သေးတယ်၊ တကယ်လို့ ကောင်းကင်လူသားတွေ တစ်ကျော့ပြန် ရောက်လာရင် သူ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ"

"ဒီ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကို သူ ထပ်ပြီးတော့ လွှတ်ပေးဦးမှာလား"

လီရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

မျောက်ကြီးမှာမူ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်မှု သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ဘဲ ဤတောင်ပိုင်းစောင့် မြို့စားကြီး၏ လုပ်ရပ်အပေါ် အနည်းငယ် သဘောမတူပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် သူနှင့်အတူ တစ်ဖွဲ့တည်း ဆက်လက်၍ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းစောင့် မြို့စားကြီး လီရွှမ်သည် သုံးပါးသော စိတ်ဝိညာဥ်များကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဘဝသစ်ကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ဤမျောက်အိုကြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်ခြင်းမှာလည်း လီရွှမ်က ဘဝသစ်ကို ပေးသနားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သည့်အချိန်မျိုးတွင်မဆို ၎င်းသည် သူနှင့်အတူ ကြံ့ကြံ့ခံ မတ်တပ်ရပ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

………………

လုံဟူရှန်းတောင်

ကျောက်အိုဆရာ သည် နတ်ဆရာအိုကြီးကို ပြန်လည် ပင့်ဖိတ်လာခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေကြသဖြင့် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော မင်္ဂလာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်သည် ချန်နိုင်ငံတော် အစိုးရ၏ အသိအမှတ်ပြု ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အဆင့်အတန်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှရာ...

ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ပွဲတော်သို့ ထိုအချိန်ကျလျှင် တာအိုဂိုဏ်းများသာမက တစ်ကိုယ်လုံး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးမှ လူများကို စေလွှတ်၍ လာရောက်ဂုဏ်ပြုကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤပွဲ၏ အဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သော ဆရာကြီးအိုမှာမူ ယခုအချိန်တွင် မြင့်မြတ်လှသော တာအိုဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ခုတင်ထက်တွင် လှဲလျောင်းနေရှာသည်။

ကိုယ်ဟန်ထည်ဝါပြီး ရုပ်အသွင်အပြင် ခန့်ညားလှသည့် လူငယ်တာအိုရဟန်းနှစ်ပါးသည် သူ့အတွက် ဆွမ်း (စားစရာ) လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်၏ တပည့်များမှာ ဤနတ်ဆရာကြီးအိုအပေါ် အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားကြပေသည်။

ထိုစဥ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ချိပ်ပိတ်မှုဒဏ် ခံရစဥ်ကပင် နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယန်ဝိညာဥ် အဆင့် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို တုန်ဟိန်းစေခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူငယ် တာအိုရဟန်းနှစ်ပါးသည် ဤနောင်လာမည့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအား ဆွမ်းကပ်ခွင့် ရရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြရှာသည်။

၎င်းတို့အနက် တာအိုရဟန်းတစ်ပါးက...

"ဆရာကြီး က ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာကတည်းက အိပ်ရတာကို အလွန် သဘောကျနေပုံရတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြား တာအိုရဟန်းတစ်ပါးကမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့်...

"ဒါကို မင်းက မသိဘူးပဲ၊ အဲဒါ အိပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ကျင့်ကြံနေတာ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျင့်ကြံနေတာ ဟုတ်လား"

"မှန်တယ်... တကယ့် ရဟန်းမြတ်တွေက အိမ်မက်မမက်ဘူး၊ အိပ်စက်ခြင်းက ကျင့်ကြံခြင်းပဲ... ဒီကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း နေ့လယ်ခင်းအိပ်စက်ခြင်း၊ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ အိပ်စက်ခြင်းဆိုပြီး ကွဲပြားသေးတယ်၊ ခဏနေရင် ငါတို့ အတွင်းထဲကို ဆွမ်းသွားပို့တဲ့အခါ ဆရာကြီး ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အိပ်နေလဲဆိုတာ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

အခြား တာအိုရဟန်းတစ်ဦးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့်...

"အိပ်စက်ခြင်းမှာတောင် ဒီလောက်အထိ နက်နဲတဲ့ ပညာရပ်တွေ ရှိနေတာကိုး" ဟု အံ့ဩသွားရရှာသည်။

အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော လူလတ်ပိုင်း တာအိုရဟန်းတစ်ပါးသည် လမ်းချိုးတစ်ခုမှ ကံကောင်းစွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းထွက်လာစဥ် ထိုတပည့်နှစ်ဦး၏ စည်းလွတ်ဝါးလွတ် စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်...

ဤကြာပန်းသရဖူကို ဆောင်းထားသည့် လူလတ်ပိုင်း တာအိုရဟန်းသည် မနေနိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"ပေါက်ကရတွေ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လူငယ်တပည့်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပင် မဟရဲတော့ချေ။

"ဆရာကြီးက တောင်အောက်ကိုဆင်းပြီး လူ့လောကထဲမှာ စိတ်အာရုံကို လေ့ကျင့်ခဲ့တာ၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး လူ့လောကရဲ့ အခြေအနေတွေကို ခံစားခဲ့ရလို့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်လာပြီး ခေတ္တ အနားယူနေတာ... ဒါတင်ပဲ ရှိတာကို"

"မင်းတို့က ကွယ်ရာမှာ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ"

တပည့်နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဦးညွတ်လျက်...

"တပည့်များ မှားသွားပါသည်" ဟု ဆိုကြသည်။

လူလတ်ပိုင်း တာအိုရဟန်းက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး...

"တာအိုကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စိတ်က တည်ငြိမ်ရမယ်၊ အေးချမ်းပြီး ဘာမှမလိုချင်တဲ့ စိတ် ရှိရမယ်... တကယ်လို့ တာအိုတရားကို သိချင်ရင် တိုက်ရိုက် လာမေးကြ၊ ဒီလို မကောင်းတဲ့စိတ်မျိုးတွေ မမွေးကြနဲ့" ဟု ဆုံးမလိုက်သည်။

တပည့်နှစ်ဦးသည် ရိုသေစွာဖြင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

"တပည့်တို့ ဆုံးမစကားကို နာခံပါမယ်"

တပည့်နှစ်ဦးသည် ဆွမ်းပို့ရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ယခုအချိန်တွင် မျက်ဝန်းကို အောက်သို့ချလျက် မည်သည့် စည်းလွတ်ဝါးလွတ် စကားမျှ မပြောရဲကြတော့ချေ။

လူလတ်ပိုင်း တာအိုရဟန်းသည် ကျောက်တာအိုဆရာ၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦး ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း...

မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လျက် မနေနိုင်ဘဲ...

"ဦးလေးကြီးက ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာကတည်းက အိပ်ရတာကို တကယ်ပဲ အလွန် သဘောကျနေတာ... ကြည့်ရသလောက်တော့ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းသွားခဲ့ပုံရတယ်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အနောက်တောင်သို့ ဆေးဖော်စပ်ရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

၎င်းတို့ စဥ်းစားရကျပ်နေခြင်းမှာလည်း မဆန်းချေ။ နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ထိုနေ့က အိပ်မက်မက်ပြီးကတည်းက...

ထိုစဥ်က ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး နင်ခယ် ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဘာမှမရှိလျှင် ခုတင်ထက်၌ လှဲလျောင်းကာ မျက်စိမှိတ်၍ အိပ်စက်နေလေ့ရှိပြီး...

ထိုစဥ်က အမျိုးသမီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ မြင်တွေ့ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ထိုစဥ်က မိမိနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ဖော် လမ်းလျှောက်ဖက် ပြုခဲ့သည့် တာအိုရဟန်းမှာ တကယ်ပဲ မည်သူဖြစ်သည်ကိုလည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိချင်နေမိသည်။

ထိုအိပ်မက်ကို မက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် တောင်ပေါ်ရှိ ဆရာတူ ညီအစ်ကိုများကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း အားလုံးက မသိရှိကြောင်းသာ ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

နတ်ဆရာကြီး လေးပါးအနက် ကျောက်တာအိုဆရာသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း တောင်ပေါ်တွင် မရှိဘဲ ကျန်ရှိသည့် နတ်ဆရာကြီး နှစ်ပါးမှာလည်း တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မသိရှိကြချေ။

၎င်းမှာလည်း မဆန်းချေ။ ထိုစဥ်က နတ်ဆရာအိုကြီးသည် တောင်အောက်သို့ဆင်း၍ လှည့်လည်သွားလာစဥ်က ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သွားလာခဲ့သည့် နေရာများစွာရှိပြီး သိကျွမ်းခဲ့သည့် မိတ်ဆွေများလည်း များပြားလှရာ...

မည်သည့် တာအိုဂိုဏ်းသားနှင့် အတူတူ သွားလာခဲ့သည်ကို မည်သူက သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

ဆွမ်းပို့ပြီးနောက်တွင် လူငယ်တပည့်နှစ်ဦးမှာ ဦးညွတ်၍ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး မည်သည့် စည်းလွတ်ဝါးလွတ် အတွေးမျိုးမျှ မတွေးရဲကြတော့ချေ။

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာမူ လုံးဝ အိပ်ပျော်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိဘာသာ ဆွမ်းဘုဥ်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ မြည်လာခဲ့သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်တာအိုဆရာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အခြေအနေ ပေါ့ပါးနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤဆရာတူ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်လည် ပင့်ဖိတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တာအိုအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခိုင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပင်ပန်းကြီးစွာ သွားရောက်ခဲ့ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပိန်ချောင်သွားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက တာအိုဝတ်ရုံကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်လျက် ဂိုဏ်းချုပ်နေရာကို လွှဲပြောင်းယူသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရနေရှာသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ဆွမ်းဘုဥ်းပေးနေစဥ်အတွင်း မနေနိုင်ဘဲ မိမိမက်ခဲ့သည့် အိပ်မက်ကို အစအဆုံး ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်တော့သည်။

အကြောင်းမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုစဥ်က အမျိုးသမီးကို မက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယခင်က မေးမြန်းစဥ်က မိမိနှင့်အတူ သွားလာဖော် ရှိမရှိကိုသာ မေးမြန်းခဲ့ပြီး အိပ်မက်၏ အကြောင်းအရာကိုမူ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသဖြင့် ကျောက်တာအိုဆရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရင်ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်...

"အစ်ကိုကြီးပြောပြတဲ့ ဒီလေသံကို ကြားရတာ ဘာဖြစ်လို့ အလွန် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး လက်ထဲက ဆွမ်းတူကို ချက်ချင်းပင် ချလိုက်ကာ...

"ရင်းနှီးနေတယ် ဟုတ်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"ရွှမ်ချိန် ရဲ့ လေသံနဲ့ နည်းနည်း တူတယ်... အစ်ကိုကြီးလည်း သူ့ကို သိတာပဲ၊ သူ့ စရိုက်က အလွန် လျှပ်ပေါ်လော်လီတာ"

ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အမူအရာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အစ်ကိုကြီး" ဟု မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက နှေးကွေးစွာဖြင့်...

"ငါနဲ့ သူက သံယောဇဥ် အလွန် နက်ရှိုင်းတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို တွက်ချက်မိတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထဲကနေ သူ့ကို အလိုအလျောက် ချန်လှပ်ထားမိခဲ့တယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး...

"မဖြစ်နိုင်တာ... အဲဒီတုန်းက သူ တောင်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံနေတုန်းက ငါတို့နဲ့ သံယောဇဥ် အလွန်ကောင်းတာပဲ၊ သူ့ကို ချက်ချင်း သတိရရမှာလေ"

ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့် နတ်ဆရာကြီး နှစ်ပါးကို မေးမြန်းခဲ့စဥ်ကလည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရွှမ်ချိန် ဟူသည့် အမည်ကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ကြကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်...

"မဖြစ်နိုင်တာ... အဲဒီကောင် တောင်ပေါ်မှာ ရှိတုန်းက ငါ သူနဲ့အတူ အစ်မကြီး ရေချိုးတာကို သွားချောင်းဖူးတယ်၊ သူက အမြဲတမ်း ငါ့ကိုပဲ အပြစ်ပုံချလေ့ရှိတာ... အဲဒီနှစ်ယောက်လည်း သူ့ရဲ့ ဆေးထိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးတာပဲ၊ သူ့ကို လုံးဝ မေ့သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

အပြင်ဘက်က ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့် ကျောက်တာအိုဆရာ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာပဲ"

သူသည် တွက်ချက်မှုအတတ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ထို ကျောက်စိမ်းအိမ်မြှောင် ရှိနေသဖြင့် ချိပ်ပိတ်မှုဒဏ်ကို အနည်းဆုံး ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသည့် ဆရာတူ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတွင် ထိုကျောက်စိမ်းအိမ်မြှောင် မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လုံးဝ ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပုံရသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး...

"မင်းက ရွှမ်ချိန် ရဲ့ အမည်ကို ထုတ်မပြောရင် ငါလည်း သတိရမှာ မဟုတ်ဘူး... ကြည့်ရတာ ဒီလိုလူမျိုး တစ်ခါမှ မသိကျွမ်းခဲ့ဖူးသလိုပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှပြီး...

"ဒါက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ပုံစံအစစ်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး...

"ဒီကိစ္စက ငါ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးတယ်၊ ငါ ဝေမြို့တော်ကို တစ်ခေါက် သွားရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"အစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး အရေးတကြီး ပြောနေရလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေတာ ကြည့်ရသလောက်တော့ ရွှမ်ချိန် နဲ့ မင်းကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

" လီယန်ချူ ဆီကိုသွားပြီး ဒီကိစ္စကို အတည်ပြုချင်တာ မဟုတ်လား"

ဟု ကျောက်တာအိုဆရာက မေးလိုက်သည်။

ဆရာကြီးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တစ်ခုတော့ ထူးဆန်းတယ်... လီယန်ချူရဲ့ ကျောင်းက အမွှေးတိုင်နံ့သာ (လူကိုးကွယ်မှု) အလွန် နည်းပါးလှတယ်၊ ပြီးတော့ သူက လောကတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးနေတာတောင် ဝေမြို့တော် ချင်းယွန်းကျောင်း ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လူတွေက ထုတ်ပြောတာ အလွန်ရှားတယ်"

ဟု ကျောက်တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် ဤကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကို ချိပ်ပိတ်ထားတာပဲ... အစ်ကိုကြှး ဝေမြို့တော်မှာ နေခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ဒါကို သတိထားမိသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ထုတ်မပြောရင် အစ်ကိုကြီးလည်း သတိရမှာ မဟုတ်ဘူး"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး...

"မှန်တယ်... အခုဆိုရင် သူ့အကြောင်းကို ပိုပြီးတော့တောင် သတိမရတော့ဘူး၊ ဒါက ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ အကျိုးဆက်ကြောင့်ပဲကိုး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်တဲ့ကိစ္စက ဆယ်ပုံကိုးပုံ ရွှမ်ချိန် နဲ့ ပတ်သက်နေတာ... တကယ်လို့ မင်းနဲ့ သူနဲ့ကြားမှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေရင် အသ်ကိုကြီး လီယန်ချူဆီကို သွားရှာတာက သူ့ကို ဘယ်လို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ရာရောက်မလဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ဤ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွက်ချက်မှုကို ကျွမ်းကျင်လှသော တာအိုဆရာ အတွက်မူ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် မမြင့်မားလှသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိပုံရသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ကျောက်တာအိုဆရာအား... လီယန်ချူက ထိုစဥ်က မိမိမေ့လျော့နေခဲ့သည့် မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာ က မိမိကို လုပ်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည့်အချက်ကို ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ချေ။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိပုံရသည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ သေချာပေါက် ရှင်းလင်းအောင် လုပ်ရမယ်... ရွှမ်ချိန် က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး"

ဟု နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေတာလား... ကျောက်တာအိုဆရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ရွှမ်ချိန် မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိနေရင် လီယန်ချူကို ဘယ်လိုမျိုး လိပ်ပြာမလုံတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာနဲ့ တူမလဲ"

"ရွှမ်ချိန် ဆိုတဲ့ အမည်ကို ငါလည်း ပိုပြီး သတိမရတော့ဘူး... မင်း နားလည်သင့်တယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်မှုကို ပိုပြီး အားဖြည့်လိုက်တာ မဟုတ်ရင် သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ပိုပြီး လေးလံလာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီမဟုတ်လား"

"ငါ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းချင်တယ်... ငါ့ရဲ့ တူတော်မောင် (လီယန်ချူ) လည်း ဒါကို စုံစမ်းချင်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး...

"အစ်ကိုကြီး ပြောတာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်မှာ ငါ အစ်ကိုကြီးအတွက် ဗေဒင် တစ်ချက်လောက် တွက်ပေးခွင့် ပြုမလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်မှုက ဒီလောက်အထိ နက်နဲလှတာ... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့တောင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသေးတာကို၊ မင်းက ဇွတ်အတင်း တွက်ချက်ရင် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်"

ဟု နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ နယ်ပယ်မှာ တတိယနယ်ပယ် သာ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား မဟုတ်ချေ။ သူ့တွင် ကျောက်စိမ်းအိမ်မြှောင် ရှိနေသော်လည်း အကန့်အသတ်တော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ငါလည်း ဒီကိစ္စကို အလွန် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငါက ဗေဒင်ဟောရတာ ဝါသနာပါတာကို၊ ငါတို့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ လေသံမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှပြီး အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။

သူသည် ပင်ပန်းကြီးစွာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ သွားရောက်ကာ နတ်ဆရာအိုကြီးကို လုံဟူရှန်းတောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာ ဆက်ခံရန် ပင့်ဖိတ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူသည် အလွန်ပင် စည်းကမ်းကြီးပြီး ခေါင်းမာသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ကျောက်စိမ်းအိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နှုတ်ကနေ မန္တန်များကို တရစပ် ရွတ်ဖတ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွက်ချက်မှုအတတ်ကို အသုံးပြုစဥ်တွင် သူသည် ရွှမ်ချိန် ၏ အခြေအနေကို တိုက်ရိုက် တွက်ချက်ခြင်း မဟုတ်ချေ။

နတ်ဆရာအိုကြီး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ရွှမ်ချိန် ၏ ကိုယ်ပေါ်က ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ချိပ်ပိတ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် နတ်ဆရာအိုကြီး ဝေမြို့တော်သို့ သွားမည့် ခရီးစဥ်၏ ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်နှင့် နောင်လာမည့် ကံကြမ္မာကိုသာ တွက်ချက်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဓိကမှာ ဤလူသည် လုံဟူရှန်းတောင်၏ တာအိုအမွေအနှစ်ကို ပခုံးထမ်းရမည့်သူ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

……………………

ဝေမြို့တော် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် ထို ယုဟွမ်ဒန် ဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းအင်များကို ဆက်လက်၍ သန့်စင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ မြင့်တက်နေကာ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မပြတ် ပြုပြင်ကုသပေးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သက်စောင့်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသဖြင့်...

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှုန်းမှာ ပို၍ပို၍ အားကောင်းလာခဲ့သည်။

"ဒီဆေးလုံးရဲ့ ဆေးစွမ်းအင်တွေကို လုံးဝ သန့်စင်ပြီးသွားတဲ့ အချိန်က ငါ စတုတ္ထနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ့် အချိန်ပဲ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် စိတ်ထဲကနေ တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လျက် ဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အဝေးဆီမှ လူတစ်ဦးသည် တိမ်စီး၍ ပျံသန်းလာနေပြီး ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအလား အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော တာအိုဆရာကြီးအို ဖြစ်ပေသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်၏ နတ်ဆရာအိုကြီး ပေတည်း။

သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ပါလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှာ လုံးဝ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေကာ မည်းမှောင်နေပြီး မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ မရှိဘဲ လုံးဝ ကန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ မြင့်မားလှရာ ၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ ကျောက်တာအိုဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် လုံဟူရှန်းတောင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို အလျင်အမြန်ပင် အစအဆုံး ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် သူ၏ ယခုခရီးစဥ်အတွက် ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ ရှာမတွေ့သေးမီမှာပင် မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး ကန်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားရတော့သည်။