အခန်း (၁၁၀၉-၁၁၁၀)

အခန်း (၁၁၀၉) - သတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒဏ်

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ထိုအချိန်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လေးနက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဝေမြို့တော်ဆီကို လာမယ့် ဆရာတူအစ်ကိုကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်ကို တွက်ချက်လိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ ဝေဝါးမှုံမှိုင်းပြီး ဘာမှမမြင်ရတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုပဲ တွေ့ရတယ်၊ အဲဒါနဲ့ ဆက်ပြီး ဇွတ်အတင်း တွက်ချက်ဖို့ ကြိုးစားမိလို့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရတာပဲ"

"ကံကြမ္မာ ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်ကို တွက်ချက်ရုံတင် ရှိသေးတာကို တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်ရသလား"

လီယန်ချူက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ်..."

ကျောက်တာအိုဆရာက ဆက်လက်၍ ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ဆရာကို မင်း သေချာပေါက် သတိထားရမယ်... သူက သေချာပေါက် မသေသေးဘဲ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြေ အလွန်များတယ်"

"သူ့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မြှုပ်နှံခဲ့တာ... ပြီးတော့ စိတ်အာရုံခံစားမှုအတတ်နဲ့ပါ စစ်ဆေးခဲ့လို့ သူ့ရဲ့အရိုးစုက ရှိနေသေးတာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ မသေသေးဘဲ ရှိနေနိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူက သံသယစိတ်များဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ငါကတော့ မူလက ဆရာတူအစ်ကိုကြီးကို ဒီကို မလာစေချင်ဘူး... ရွှမ်ချိန် မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေခဲ့ရင် မင်းအတွက် လိပ်ပြာမလုံဖြစ်ပြီး မျက်နှာပျက်စရာ အခြေအနေမျိုး ကြုံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးကလည်း ဒီကို လာဖို့ အတင်းအကျပ် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်နေတော့ ငါလည်း မလာလို့ မရတော့ဘူး... ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ အထင်အမြင် လွဲမှားမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာက နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ တွက်ချက်မှုပြုလုပ်စဥ်အတွင်း တားမြစ်ချက်အချို့နှင့် ကျောက်တာအိုဆရာ ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤကိစ္စကြီးမှာ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အပြီးအပိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ပါက ဝေမြို့တော်သို့ လာမည့်ခရီးစဥ်၏ ကံကြမ္မာအတွက် ဤမျှအထိ ကြီးမားသော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤကိစ္စကို သက်ရောက်မှုပေးနေသည့် အကြောင်းရင်းခံ သို့မဟုတ် နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့်သူမှာ ယခုအချိန်အထိ လူ့လောကထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ့ရဲ့ဆရာက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား"

လီယန်ချူသည် ဆွံ့အမှင်တက်သွားရတော့သည်။

ယခင်က နတ်ဆရာအိုကြီးအား တစ်စုံတစ်ဦးက လုပ်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုလူမှာ လူငယ်တာအိုရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း တွက်ချက်မိစဥ်ကတည်းက သူသည် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်ထဲကမူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံပြင်စာအုပ်ဆန်းဆန်းများနှင့် ရုပ်ပုံစာအုပ်များကို ကြည့်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားတတ်သည့် မိမိ၏ဆရာမှာ တကယ်ပဲ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် လူဆိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်ပါအံ့နည်း။

ထိုစဥ်က မိမိ၏ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေကိုပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်လား။

လီယန်ချူသည် တွေးတောရင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း စဥ်းစားဆင်ခြင်ရခက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မာကူနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ... နတ်သမီး မာကူ သိကျွမ်းခဲ့တဲ့ ဖုန်လိုင်ကျွန်းက မိတ်ဆွေဆိုတာ ငါ့ရဲ့ဆရာ ရွှမ်ချိန် ပဲ ဖြစ်နေတယ်"

"ထိုက်ပိုင်တောင်မှာ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်လူသားကလည်း သူ ပေါ်ပေါ်ချင်းမှာပဲ အဲဒီတုန်းက သစ္စာဖောက်ကို ရှာဖွေရမယ်လို့ အော်ဟစ်သွားခဲ့တယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကျော်က ကောင်းကင်လူသားတွေရဲ့ သွေးချောင်းစီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ ဖုန်လိုင်ကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာက လောကတစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ လူငယ်တာအိုရဟန်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က နတ်ဆရာကြီး မြောက်မြားစွာနဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ် ပေါင်းသင်းခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးဟာ တကယ်ပဲ ဘာအကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ ရောဂါဝေဒနာနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ ဟုတ်ပါ့မလား"

"ဒါမှမဟုတ် သူက အမြဲတမ်း အသက်ရှင်နေခဲ့ပြီး... အမှောင်ထုထဲကနေ တစ်စုံတစ်ခုကို မပြတ် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်နေခဲ့တာလား"

သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော သံသယများ ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ဆရာက ယုတ်မာစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟုမူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

ထိုစဥ် ရုတ်တရက် သူသည် အမှတ်မထင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် ထို တစ်ဖက်ကမ်းခြေ ပန်း ကို သတိရမိသွားသည်။

"ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားက ဒီကျောက်ခေါင်းတလားကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာကို... ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ဘာဖြစ်လို့ နောက်ဆုံးအချိန် အရေးကြီးဆုံး ကာလကျမှ အဲဒီတစ်ဖက်ကမ်းခြေပန်းကို ချင်းယွန်းကျောင်းထဲကို အရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ယွန်းနျန်း၏ စကားကို ကြားသိခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ အသုံးပြုသွားခဲ့သည့် အတတ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်နဲလှသော ဟင်းလင်းပြင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်အတတ်ဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တည်နေရာကို ကြိုတင်၍ သေချာစွာ သတ်မှတ်ထားမှသာ လွဲချော်မှုမရှိဘဲ တိကျစွာ ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း 'ဓားသန္ဓေ' ကို အသုံးပြုကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲစဥ်က ခံစားမိဖူးပြီး တည်နေရာ အမှတ်အသားမရှိပါက တိကျစွာ သွားရောက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။

ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ သတ်မှတ်ထားသည့် တည်နေရာမှာ အလွန်ပင် တိကျလွန်းလှပြီး ချင်းယွန်းကျောင်း၏ ဝင်းအတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီ ကျောက်ခေါင်းတလားအရှင်က ငါ့ရဲ့ဆရာနဲ့ ဘာများ ပတ်သက်မှု ရှိနေလို့လဲ"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ကျောက်တာအိုဆရာကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်တာအိုဆရာ...မင်းရဲ့ မျက်စိနှစ်ဖက်ကို အရင်ဆုံး ပြန်လည် ကုသပေးပါရစေ"

ကျောက်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ဒါက သာမန်ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတာ... သာမန် ကုသခြင်းအတတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆေးဝါးတွေနဲ့ ပြန်လည် ပြုပြင်လို့ရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူး"

"အရင်က ငါ့ရဲ့ဆရာ ပေးသနားခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းအိမ်မြှောင်ဟာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွက်ချက်မှုရဲ့ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကို လွှဲပြောင်းခံယူပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ၎င်းကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်ရိုက် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ... ဒါက ငါ့အတွက် ရောက်လာတဲ့ ဘေးဒဏ်ကံကြမ္မာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုတဲ့လူဟာ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကင်ရဲ့ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရမြဲပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ လေသံထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပေသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်တင်သည့် လေသံဖြင့်...

"ဒါတွေအားလုံး ငါ့ကြောင့်ပဲ... ငါ မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပြခဲ့သင့်ဘူး" ဟု ဆိုရှာသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဥ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် ရုတ်တရက် ငါးရောင်ခြယ် နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်အလင်းတန်း ဖြစ်ပေသည်။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်နဲလှရာ လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ကျောက်တာအိုဆရာ၏ နဖူးထက်သို့ တင်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ဝင်းလက်တောက်ပလာတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကိုယ်ဟန်ထည်ဝါပြီး ခန့်ညားလှပသော လူငယ်တာအိုရဟန်းကို ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အမှင်တက်သွားကာ ပါးစပ်အစွမ်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ခဏမျှအတွင်း သူသည် မိမိကိုယ်မိမိပင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကိုပင် ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်ရသနည်း။

"လူသားတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ : "………………"

နတ်ဆရာအိုကြီး : "………………"

စောစောက ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဥ်ကြီးမားလှသော အခန်းကဏ္ဍမှာ စတင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် ဆွဲခေါ်ထားသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် အိုးတိုးအောက်တောက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး...

"အလွန်ကောင်းတာပဲ... ငါက မင်းတစ်ယောက်လုံး မျက်စိကန်းသွားပြီလို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုဖြစ်သွားရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ အပြစ်မကင်းစိတ်တွေနဲ့ နာကျင်နေရမလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လီယန်ချူအား လက်ဝါးချင်းယှက် ဂါရဝပြုလျက်...

"လီတာအိုဆရာကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထပ်မံ၍ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် ပြင်းထန်သော တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုမျိုးမျှ ခံရခြင်း မရှိချေ။

၎င်းမှာ စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြား၏ နတ်အလင်းတန်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ကပင် ဤအစီအစဥ် ကစားပွဲကြီးအတွင်းရှိ လူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်လား မသိရချေ။

"လူကြီးမင်းနှစ်ဦးစလုံး ဒီနေရာမှာပဲ ခေတ္တ အနားယူ နေထိုင်ကြပါ... ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရှိလာမှာပါ၊ ဒါ့ပြင် ဝေမြို့တော်ကို လာမယ့် ခရီးစဥ်က ကံကြမ္မာ တွက်ချက်ရခက်တယ်ဆိုတော့... အဲဒီဘေးဒဏ်က ဘယ်နေရာကနေ လာမလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်သေးတယ်"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"ဒါကလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက ဒီ ချင်းယွန်းကျောင်း ထဲမှာပဲ နေထိုင်နေမယ်ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ဘေးကင်းငြိမ်းချမ်းပြီး ဖြတ်သန်းနိုင်တာက အကောင်းဆုံးပဲပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက သံသယစိတ်များဖြင့်...

"မင်းက ငါ ဝေမြို့တော်ကို လာမှာကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့်...

"လီတာအိုဆရာ နတ်ဘုရားအတတ်က ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေတာပဲဟာကို... ဒီလောကထဲမှာ ချင်းယွန်းကျောင်းထက် ပိုပြီး ဘေးကင်းစိတ်ချရတဲ့နေရာ ဘယ်မှာ ရှိဦးမှာလဲ"

ဟု ဆိုတော့သည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကိုပင် ပျယ်ဖျက်ပေးနိုင်သည်ဆိုကတည်းက ၎င်းမှာ ဤခေတ်ကာလတစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းထားနိုင်သည့် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ အခန်း သုံးခန်းသာ ရှိသဖြင့် လီယန်ချူက တစ်ခန်း၊ ကျွေ့ဟွာက တစ်ခန်း နေထိုင်ကြပြီး နတ်ဆရာကြီးနှစ်ဦးမှာမူ ကျန်ရှိသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်သာ အတူတူ စုပြုံ၍ နေထိုင်ကြရတော့သည်။

"ဆရာဦးလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါ တွက်ချက်လို့မရပေမဲ့... ကျောက်တာအိုဆရာရဲ့ နဖူးပြင်ထက်မှာတော့ သေခြင်းအရှိန်အဝါတွေ ဝန်းရံနေပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်မယ့် ဘေးဒဏ်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျောင်းထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက မှာကြားလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ : "………………"

အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤအချက်ကို တွက်ချက်မိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မကြည့်ရှုသင့်မချောင်းမြောင်းသင့်သည့် အရာများကို ကြည့်ရှုရန် ကြိုးပမ်းမိခဲ့သဖြင့် သေချာပေါက် မင်္ဂလာမရှိသော အရာများ၏ ခြေရာခံခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ဗေဒင်ဆရာ အမြောက်မြားမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆိုးရွားလှသော ဘေးဒဏ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရတတ်ခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

………………

ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌...

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ နီရဲသော ပိုးဖဲကြိုးတစ်မျှင် ပျံသန်းထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို သီးခြား ကာရံပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတစ်ကိုယ်လုံးသည် 'မြေမီးတောက်' များအတွင်း၌ ဝင်ရောက်၍ ထိုင်လိုက်တော့သည်။

နတ်ဘုရားအတတ် - မီးထက်၌ ထိုင်ခြင်း။

သူသည် ဤမီးတောက်များကို အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖော်စပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ နတ်မီးတောက်များကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် သန့်စင်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

မြေကမ္ဘာ နတ်မီးတောက်မှာ ရတနာပစ္စည်းများနှင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ထိပ်တန်း နတ်မီးတောက်ကြီး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤနတ်မီးတောက်ကို အသုံးပြုကာ နတ်ဆေးပင်များနှင့် နတ်နဂါးအရှိန်အဝါများကို သန့်စင်စဥ်ကလည်း ထူးခြားလှသော နတ်ဘုရားအတတ်များ၏ အားဖြည့်မှုကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် မြေကမ္ဘာ နတ်မီးတောက်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လျက် မီးထက်၌ ထိုင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးစွမ်းအင်များကို ပိုမို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားတစ်ခု၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး မရပ်မနား သန့်စင်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ဆေးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားကို ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တွန်းပို့နေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မီးတောက်များအတွင်းရှိ မဟာတာအိုတရားပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှသာမကဘဲ နောက်ထပ် အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်၊ ရွှမ်ကျီမီးတောက်၊ နေမင်းနတ်ဘုရားမီးတောက်နှင့် အကုသိုလ် နတ်မီးတောက် ဟူသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်မြောက်မြားစွာမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။

မီးတောက်များမှာ ပို၍ပို၍ ပူပြင်းလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူသည် မီးတောက်များအလယ်တွင် ထိုင်လျက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော ဆေးစွမ်းအင်များကို မပြတ် သန့်စင်နေခဲ့ရာ မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

၎င်းမှာ မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား...

မီးတောက်နတ်ဘုရား။

နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် ထိုခြေလှမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး စတုတ္ထနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များအလယ်တွင် ထိုင်လျက် မီးတောက်များအတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများကို ခံစားကြည့်ရာ မီးတောက်မဟာတာအိုတရားအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤမီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားမှာ ယခုကဲ့သို့သော နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် နောက်ထပ် အသက်တစ်သက် တိုးလာခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ရာ...

၎င်းမှာ ယခုတစ်ခေါက် နယ်ပယ်တက်လှမ်းမှု၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့သည့် အဖိုးတန် ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို အာရုံခံကြည့်ရာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ထူထပ်သိပ်သည်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်ဆင့်သော နတ်မီးတောက်များ၏ လောင်မြိတ်သန့်စင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် သန့်စင်တောက်ပနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ရာ...

ဝေဝါးလှသော မြူခိုးများအလယ်မှ လမ်းစအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူသည် နတ်ဆရာအိုကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေကာ ဤကိစ္စကို မေးမြန်းလိုက်ရာ နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး...

" ရွှမ်ချိန် ငါနဲ့အတူ သွားလာခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး... နင်ခယ် က အဲဒီတုန်းက နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီသက်တမ်းရှိတဲ့ ကျားမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သွေးကြောတွေ ပျက်စီးသွားခဲ့လို့ နောက်ပိုင်းမှာ ဆေးမမှီဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာပဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

"သူမ သေဆုံးတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာကြီး တခြား ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ သတိရမိတာမျိုး ရှိသေးလား... ဥပမာအားဖြင့် ဒီကျားမိစ္ဆာကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာ တခြား ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့အရာ ဟုတ်လား"

နတ်ဆရာအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်...

သူသည် အသည်းအသန် စဥ်းစားတွေးတောသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ဘာမှမရှိပါဘူး... နင်ခယ်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျားမိစ္ဆာကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာပါ"

လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စကို အခြေခံကာ ထိုစဥ်က ရလဒ်အမှန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှု စွမ်းအားတစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းမှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်ကို အတွင်း၌ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို တွက်ချက်ရုံတင် ရှိသေးတာကို ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုကတည်းက... နင်ခယ်ရဲ့ သေဆုံးမှုမှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

"နောက်ထပ်... လေမီးဖျာချပ် ကို အသုံးပြုပြီး တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အမြင့်ဆုံး နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံရမယ်၊ ပြီးမှ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်ထပ် ယုဟွမ်ဒန် ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုပါ သန့်စင်ပြီး ပဥ္စမနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားရမယ်"

လီယန်ချူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဤကိစ္စမှာ မိမိအပေါ် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည့် နတ်ဆရာကြီးနှင့် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ဆရာတို့နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့်...

လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စအပေါ် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

………………

လေမီးဖျာချပ် ထက်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြင့် ထူးခြားလှသော တရားသိမြင်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိစေကာ တရားဓမ္မနယ်ပယ်ထဲသို့ အလွန် လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်သွားနိုင်စေသည်။

ထို့ပြင် ဖုန်လိုင်ကျွန်းက နတ်ကျောက်တုံး ၏ အားဖြည့်မှုပါ ရှိနေသဖြင့် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတွေဟာ အရာရာကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်... အဲဒီအဆင့်အထိ ရောက်ဖို့ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ အများကြီး လိုအပ်နေသေးတာပဲ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုမျှသာမကဘဲ သူသည် ဒုတိယမြောက် ယုဟွမ်ဒန် ဆေးလုံးကို ထပ်မံ၍ သောက်သုံးလိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာ နတ်မီးတောက်ကို အသုံးပြုကာ ဆေးစွမ်းအင်များကို သန့်စင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဒုတိယမြောက် ဆေးလုံးကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင်မူ ပဥ္စမနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိထားပြီး ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက် ဆေးလုံးကို ထပ်မံ၍ သောက်သုံးမည်ဆိုပါက နယ်ပယ်အပေါ် အားဖြည့်ပေးနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဒုတိယမြောက် ယုဟွမ်ဒန် ဆေးလုံးကို သောက်သုံးစဥ်ကပင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ပထမတစ်လုံးထက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ လှုံ့ဆော်မှုပေးသည်ကို ထင်ရှားစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ သူ့တွင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသာ မရှိပါက ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ ရလဒ်မှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် စတုတ္ထနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်၏ ပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလှပေသည်။

အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားအတတ်များနှင့် နတ်ဆေးဝါးများကို လက်ဖျားခါလောက်အောင် အသုံးပြုနိုင်လာပြီး နတ်ရတနာပစ္စည်းများကို အသုံးပြုနိုင်သည့် အချိန်မှာလည်း များစွာ ပိုမို ရှည်ကြာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ နင်ယွမ်ကျန့်ရန်နဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရဦးမယ်ဆိုရင်တောင်... ကျင့်ကြံခြင်း တန်ခိုးစွမ်းအားတွေ မလောက်ငှမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး"

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် မိမိ၏ အစွမ်းအစမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကိုယ်တိုင်လည်း တိကျစွာ မခန့်မှန်းနိုင်သေးချေ။

နတ်ဆရာအိုကြီးနှင့် ကျောက်တာအိုဆရာတို့သည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ နေထိုင်ကြပြီး ဤဆရာတူ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ နေ့စဥ်ရက်ဆက် ချက်ကစားခြင်း ပြုလုပ်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးကြသဖြင့် နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းသာယာလှပြီး မည်သည့် ဘေးဒဏ်မျိုးမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့သော မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောက်တာအိုဆရာသည် လမ်းမထက်၌ အသက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်၏ လိုက်လံဟောင်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့သွား၍ ထိုခွေးကို မောင်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ တံခါးဝကနေ ထွက်လိုက်စဥ်မှာပင် ဘယ်ခြေထောက်နှင့် ညာခြေထောက် ငြိမိသွားကာ ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နဖူးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကာ သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။

ဤမမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာသည့် အခြေအနေကြောင့် လမ်းမထက်က လူများအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

ထိုစဥ် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သမားတော်တစ်ဦးသည် လူနာအား ဆေးကုသပေးပြီး ပြန်လာစဥ် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးထားရာ လူများ အုံခဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်...

တာအိုရဟန်းတစ်ပါး နဖူးကနေ သွေးများ စီးကျနေပြီး မြင်ရသည်မှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့သွား၍ စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုသမားတော်သည်လည်း ခြေချော်၍ လဲကျသွားခဲ့ရပြန်သည်။

နှင်းများ ကျဆင်းထားခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းကြောင့်လား မသိရဘဲ သူ၏ကျောပေါ်က ဆေးသေတ္တာကြီးမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဗုန်း...

၎င်းမှာ ကျောက်တာအိုဆရာ စောစောက ပေါက်ပြဲသွားခဲ့သည့် ဒဏ်ရာထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ဝိညာဥ် အဆင့် မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သီးသန့် မကျင့်ကြံကြသော်လည်း စိတ်ဝိညာဥ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အတူတူ ပူးတွဲကျင့်ကြံကြသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူထက် ထူးခြားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသာမန် ဆေးသေတ္တာကြီး၏ ထုနှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ရရှာတော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆရာအိုကြီးက လူများ ဆူညံနေသည်ကို ကြားသိရသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလှမ်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံနေရာမှ ဤကိစ္စကို ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် သတိလစ် မေ့မြောနေသည့် ကျောက်တာအိုဆရာကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် စူးရှတောက်ပသွားပြီး...

"ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြလိုက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အမှင်တက်သွားရတော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ထိုသမားတော်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိချေ။

ဤလူသည် နောက်ဖေးလမ်းကြားက ရွှေစင်ဆေးခန်းက သမားတော်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို သိကျွမ်းသည်။

ထိုသမားတော်သည် စိတ်ကောင်းစေတနာဖြင့် လူကို ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူသေမှု ဖြစ်ပွားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေရှာပြီး...

ပတ်ဝန်းကျင်က လူများမှာလည်း တီးတိုးဖြင့် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးကို အသာအယာ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ငါးရောင်ခြယ် နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်က ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်းပင် ကုသပေးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူများမှာ မနေနိုင်ဘဲ အံ့ဩချီးကျူးကြပြီး...

"အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ"

"လီတာအိုဆရာရဲ့ ဒီလက်ကွက်က တကယ့် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အတတ်ပဲ" ဟု ဆိုကြသည်။

လီယန်ချူက လူအများအား လက်ဝါးချင်းယှက် နှုတ်ဆက်လျက်...

"လူကြီးမင်းတို့... အပြင်မှာ လေပြင်းတွေ တိုက်ခိုက်ပြီး လမ်းတွေကလည်း ချော်နေတယ်၊ ဒီနေရာမှာ အုံခဲမနေကြပါနဲ့တော့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ကျောက်တာအိုဆရာကို ကျောင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ကျောက်တာအိုဆရာမှာမူ ယခုအချိန်အထိ သတိလစ် မေ့မြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မိမိ၏ ဤဆရာတူညီအစ်ကိုအတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေရှာသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်၊ လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ နတ်ဆရာတစ်ဦးက တံခါးအပြင်ကို ထွက်ရုံတင် ရှိသေးတယ်၊ ဦးခေါင်း ပေါက်ပြဲအောင် လဲကျသွားပြီး သမားတော်ရဲ့ ဆေးသေတ္တာနဲ့ အထုခံရလို့ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်ဆိုတာ... အပြင်လူကို ပြောပြရင် ဘယ်သူက ယုံနိုင်မှာလဲ"

ထိုစဥ် ကျောက်တာအိုဆရာသည် နိုးလျက်သား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူသံကိုမူ အောင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် မိမိ၏ ဆရာတူညီအစ်ကို၏ အပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူ၏ နံဘေးကို ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ပြီး...

"နိုးရင်လည်း ထတော့... ဒီမှာ အပြင်လူ မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်တပ်ထိုင်လိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်နေသည့် ပုံစံဖြင့်...

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီး... ငါ လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကျဆင်းအောင် လုပ်လိုက်မိပြီ" ဟု ဆိုရှာသည်။

ကြီးမြတ်လှသော နတ်ဆရာတစ်ဦးသည် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ရုံမျှဖြင့် သေလုမတတ် လဲကျသွားခဲ့ရခြင်းမှာ တကယ်ပင် ခွေးဇာတ်ခင်းသည့် ဇာတ်ကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ဘေးနားမှ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ... ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ မျက်နှာကို ပိုပြီး ကျဆင်းအောင် လုပ်လိုက်သလိုပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာ : "………………"

ခဏမျှကြာပြီးနောက် သူသည် သတိပြန်လည်လာပြီး ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ကံကောင်းလို့ပဲ၊ နောင် ဝေမြို့တော်မှာ နေတဲ့အချိန်အတွင်း ငါ့ကိုယ်ငါ ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့လူလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတော့မယ်"

လီယန်ချူ : "........"

လီယန်ချူသည် ကျောက်တာအိုဆရာကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာ အညိုးအတေး များ ကပ်ငြိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကံဆိုးမှုများ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျောက်တာအိုဆရာ ဘာတွေကို တွက်ချက်ခဲ့မိလို့လဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ယခင်တစ်ခေါက်က မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး ကန်းလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတာ... ဘယ်မှာ ထပ်ပြီး တွက်ချက်ရဲတော့မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး...

"ကျောက်တာအိုဆရာ... ဒီည အခန်းထဲမှာပဲ နေပါ၊ ဘယ်လို အသံမျိုးပဲ ကြားရကြားရ အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်ပါနဲ့... မိုးလင်းသွားရင် ဘေးဒဏ်ကံကြမ္မာက အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားပါလိမ့်မယ်"

ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဘေးနားမှ မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေတာလား"

လီယန်ချူက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့်...

"တစ်စုံတစ်ရာ အရာရဲ့ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံထားရတာ... အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ ဘေးဒဏ်ပဲ၊ ဒီညကို သာသာယာယာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သွားရင် ဘေးဒဏ်က ပြေပျောက်သွားပြီး လုံဟူရှန်းတောင်ကို ပြန်ရင်လည်း ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

တံခါးခြောက်ပေါက် လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြင့် တွက်ချက်ရရှိသည့် ရလဒ်မှာ များသောအားဖြင့် အလွန်အမင်း ပြတ်သားရှင်းလင်းခြင်း မရှိဘဲ နောင်လာမည့် အနာဂတ်ကို တိကျစွာ သိမြင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အတိတ်ကို ပြန်လည် ခြေရာခံနိုင်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ဤမျှအထိ တွက်ချက်နိုင်ခြင်းမှာပင် အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ စတုတ္ထနယ်ပယ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ဖြင့် ကျောက်တာအိုဆရာတွင် ယနေ့ည၌ ဘေးဒဏ်ကြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အပိုင် တွက်ချက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်တာအိုဆရာသည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် အခန်းထဲတွင် နေထိုင်ကာ အမှောင်ထု ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တော့သည်။

ညဥ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အေးစက်လှသော လေပြင်းများမှာ ဓားချက်များကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဝေမြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ နက်ရှိုင်းတိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာ...

ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အိမ်ဂေဟာများ (ကပြဖျော်ဖြေသည့်နေရာများ) တွင်သာ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားနေရာများတွင်မူ မီးရောင်များ အားလုံး ကွယ်ပျောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌မူ...

နတ်ဆရာအိုကြီး၊ ကျောက်တာအိုဆရာနှင့် လီယန်ချူ သုံးဦးစလုံးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေကြသည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် ယွန်းနျန်းတို့ကိုမူ တည်းခိုခန်းသို့ သွားရောက် နေထိုင်ခိုင်းထားခဲ့သဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်း မရှိကြချေ။

နတ်ဘုရားအလား အရှိန်အဝါရှိသော နတ်ဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး...

"ဒါက မူလက ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စဟောင်းတစ်ခုပါ... မမျှော်လင့်ဘဲ မင်းကိုပါ ဆွဲထည့်ပြီး ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားရတယ်" ဟု ဆိုရှာသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက ဘာတွေကို လျှောက်ပြောနေတာလဲ... တရားကျင့်ကြံသူတွေဟာ သေခြင်းရှင်ခြင်းကိုတောင် သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ကြသေးဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက အံ့ဩသွားပြီး...

"မင်းရဲ့ နယ်ပယ်က ဒီလောက်အထိ မြင့်မားသွားပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းကိုပါ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဤဆရာတူညီအစ်ကိုမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွက်ချက်မှုအတတ်တွင်သာ ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ဤမျှအထိ ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက ပြုံးစိစိဖြင့်...

"ငါလည်း အပြတ်အသတ် မမြင်နိုင်သေးပါဘူး... ဒီလိုပြောလိုက်ရင် နားထောင်ရတာ နည်းနည်း ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းသွားအောင်လို့ပါ" ဟု ဆိုတော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီး : "………………"

လီယန်ချူ : "………………"

အပြင်ဘက်တွင်မူ အေးစက်သော လေပြင်းများမှာ ဓားချက်များကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေပြီး ဝူးဝူးဝါးဝါး မြည်ဟီးနေကာ မိစ္ဆာအိုကြီးများ ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေသည့်အလား အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ငါကတော့ အခုထိ မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး... အဲနေ့က ငါ့ကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့လူက ရွှမ်ချိန် ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို"

နတ်ဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"မှန်တယ်... ငါ့ရဲ့ အမှတ်ရမှုထဲက ရွှမ်ချိန် ကတော့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး တက်ကြွဖျတ်လတ်ကာ ဖော်ရွေပျူငှာတတ်တဲ့လူမျိုးပဲ၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်မယ့်လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

ကျောက်တာအိုဆရာက ဆိုသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ငါတို့အားလုံး မှားယွင်းပြီး ခန့်မှန်းမိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... အဲဒီနေ့က ငါနဲ့အတူ သွားလာခဲ့တဲ့လူက ရွှမ်ချိန် မဟုတ်ဘဲ တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုပြန်သည်။

"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ကျောက်တာအိုဆရာက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤအချက်အပေါ် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်တော့ ထားရှိခြင်း မရှိချေ။ အဓိကမှာ ဤကိစ္စတွင် ပတ်သက်နေသည့် အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် သူ တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းမိစဥ်က...

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခုခံပေးနိုင်သည့် အိမ်မြှောင်ပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး ကန်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သေခြင်းဘေးဒဏ်က ဝန်းရံထားပြီး ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာအရာတစ်ခု၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"လာပြီ"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှသော်လည်း ဤခဏအတွင်းမှာပင် နတ်ဆရာကြီးနှစ်ဦးစလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယခုအခါတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုကိုမျှ မရရှိသေးချေ။

ရုတ်တရက်

အားလုံးသည် အလွန်ပင် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး ၎င်းမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားလုမတတ် အေးစက်လှပေသည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား နှစ်ပါးနှင့် ယန်ဝိညာဥ်အဆင့် တစ်ဦးစလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ဤအေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားကြသဖြင့် စိတ်နှလုံးထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေစဥ် အရှေ့ဘက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် မီးရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်လာပြီး ၎င်းမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေကာ ကြီးမားလှသော မီးအိမ်နီကြီးတစ်ခုအလား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း...

လူသားတို့အား ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာမူ အလွန်ပင် ယုတ်မာစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါ ဘာပစ္စည်းကြီးလဲ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အခန်းတံခါးမှာ လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ညဥ့်မှောင်ထုကြီးမှာ မည်းမှောင်နေခဲ့ပြီး မည်းကြီး မှာလည်း ၎င်း၏တဲငယ်လေးထဲတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကြောက်လန့်နေရှာသည်။

ဝေးလံလှသော တောင်တန်းများအလယ်တွင် မီးအိမ်နီကြီးတစ်ခုမှာ ဝေဝါးစွာ ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ကပ်လျက် ရောက်ရှိနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခါးကြားက ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့်...

"အကြီးကဲတို့ ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့ကြပါ... ကျွန်တော် အပြင်ကို တစ်ခေါက် သွားလိုက်ဦးမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

နောက်ထပ် အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆန်းကြယ်လှသော စိမ်းပြာရောင် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ထိုမီးအိမ်နီကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ဆရာ ဖြစ်နေမလား" လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် မီးအိမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း...

မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်တွင် ထိုမီးအိမ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အစအနဖျောက်လျက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့တော့သဖြင့်...

"ကိုယ်ထည်မပြရဲဘူးလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နောက်ထပ် အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ရှစ်ခွင်မှန် မှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ လျှံထွက်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနတ်ဘုရားမှန်ကို ကောင်းကင်ထက်သို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လင်းထိန်လှသော လမင်းကြီးတစ်စင်း ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

မိစ္ဆာများကို ခြေရာခံပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် နတ်မှန်ပြောင်း၏ အလင်းတန်းအောက်တွင် မည်သည့် မိစ္ဆာဘီလူးမျှ ပုန်းကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

ရှူး

တောက်ပလှသော နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဝေမြို့တော် ချင်းယွန်းကျောင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့ရာ လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှသွားတော့သည်။

နောက်ထပ် အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ထည်ပုံရိပ်မှာ တောင်တန်းများအလယ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး...

စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကိုယ်ထည်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကာ ကိုယ်ထည်ပြ၍ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများအားလုံး ထောင်မတ်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် စိမ်းရောင်နှင့် နီရောင် နတ်အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မပြတ် ဝန်းရံနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဓားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ" နတ်ဆရာအိုကြီးက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီ ချင်းယွန်းကျောင်း ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်" လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤတာအိုရဟန်းကြီးသည် လီယန်ချူ၏ စူးရှလှသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကာ...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဥ်နှစ်ပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါး က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသည် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ဝုန်းခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၁၁၀) - ဝိညာဥ်နှင့် နတ်ဘုရားတို့၏ သက်သေ

အစီရင်အတတ်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျောက်တာအိုဆရာသည် ရုတ်တရက် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေနောက်ကျိလာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် ယိမ်းထိုးလျက် လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

လီယန်ချူက လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဥ်ကို အတွင်း၌ ကာကွယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ မျက်စိအောက်တင်တင်ကြီးမှာတင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတာကိုး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှလှသော မျက်ခုံးအစုံကို ပင့်မော့လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်ခက်ထန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်တာအိုဆရာ... မင်းရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဥ်တစ်ပါးကို အသုံးပြုပြီး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျန်တဲ့ ဝိညာဥ်နှစ်ပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးနောက်ကို ခြေရာခံ လိုက်ရမယ်"

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာပြင်ထက်၌ သွေးရောင်လွှမ်းကာ နီမြန်းလာပြီး ခေါင်းကို ညိတ်လျက်...

"အကူအညီပေးပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက နတ်ဆရာအိုကြီးကို လှည့်ကြည့်ကာ...

"ဆရာဦးလေး... စိတ်မလောပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စအတွက် ဆရာဦးလေးကို သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ တားမြစ်ချက်အစီရင် မြောက်မြားစွာကို ကြိုတင်၍ ချမှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မည်သည့်အစီရင်မျှ လှုပ်ရှားသက်ရောက်ခြင်းမရှိခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

သူသည် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဝိညာဥ်တစ်ပါးကို ခေတ္တ ဖမ်းဆီးထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေရာခံခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"တစ်ဖက်လူက အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လာရောက်တိုက်ခိုက်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ ကျောက်တာအိုဆရာကိုမှ ပစ်မှတ်ထားရတာလဲ၊ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကာယကံရှင်ကလည်း နတ်ဆရာအိုကြီး ဖြစ်နေတာကို"

"ကျောက်တာအိုဆရာက အလယ်ကနေ တစ်ခါပဲ တွက်ချက်ပေးခဲ့တာကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီသတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒဏ်က သူ့အပေါ်ကို သက်ရောက်လာရတာလဲ"

ဤအတွေးမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဥ်များ ရောက်ရှိရာ လမ်းစကို ခြေရာခံမိသွားသဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်စူးရှသွားပြီး...

ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

………………

ဝေမြို့တော် မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်း အတွင်း၌...

ဤနေရာရှိ မြို့စောင့်နတ်မင်းအတုကိုမူ လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက လီယန်ချူက သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသော အမွှေးတိုင်အရှိန်အဝါ သာသနာပြုစွမ်းအားများကိုလည်း ကျွေ့ဟွာက အရည်ကြို သန့်စင်ပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ နတ်ဘုရားရုပ်ထုမှာ သာမန် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ရွှံ့စေးရုပ်တုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဥ် မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းအတွင်း၌ ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ခါးကြားတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တာအိုရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို အပိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ ဦးခေါင်းထက်တွင် စတုရန်းပုံ ပုဆိုးစကို ပတ်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ခန့်ညားသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်ကာ...

"ဝိညာဥ်ကို ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့စမ်း..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝတ်စုံရှည်ဝတ် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။

ဤလူငယ်လေးက မိမိ၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှု ခြေရာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်တကား။

သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မကောင်းသော ယင်လေပြင်းတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း လီယန်ချူ၏ အရှိန်က ပို၍ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူသည် 'လေမင်းဓားအတတ်' ၏ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအတတ် နှစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား အမြီးတန်းကြီး တစ်ခုကို ဆွဲလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ထို ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသားသည် ဆွံ့အမှင်တက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုဘေးမှ ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ချကာ မြေလျှိုး အတတ်ဖြင့် မြေပြင်အောက်သို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိကာ 'မြေပြင်ကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုအခါ မြေပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် စိန်ကျောက်သံပတ္တမြားကဲ့သို့ မာကျောသွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ မြေလျှိုးအတတ်ကို ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

လူနှစ်ဦးမှာ ဝေးကွာလှသော နေရာမှ မျက်နှာချင်းဆိုင် တားဆီးလျက် ရှိနေကြပြီး ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်...

"ဒီတာအိုဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"စကားမရှည်နဲ့... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားရတာလဲ" လီယန်ချူက အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ ငါက သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာ ဆီကို သယ်ဆောင်ပြီး သံသရာ အလှည့်အပြောင်းထဲ ဝင်ရောက်စေဖို့ လုပ်ဆောင်တာပဲ... ဒီကိစ္စမှာ ဘာအမှား ရှိလို့လဲ" ဟု ထိုအမျိုးသားက ဆိုသည်။

"ပေါက်ကရတွေ..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး...

"မင်းက သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဇွတ်အတင်း ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတာ ထင်ရှားနေတာပဲကို"

တစ်ဖက်လူ၏ စကားများမှာ မရိုးမသား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် 'ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း' ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ဝိညာဥ်ခြောက်ခြား ခေါင်းလောင်း ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတို့၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာရာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့်...

"ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ ဝိညာဥ်တွေအားလုံး အပိုင်းပိုင်း ကြေမွပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... တာအိုဆရာလေး သေသေချာချာ စဥ်းစားပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်ခက်ထန်စွာဖြင့် ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို တိုက်ရိုက် လှုပ်ခါလိုက်တော့သည်။

ဒေါင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာအလယ်တွင် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် စိတ်အာရုံခံစားမှုများ ဝေဝါးသွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားရတော့သည်။

ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ထိုစဥ် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားလုမတတ် အေးစက်လှပေသည်။

"တာအိုဆရာလေးက လူကြီးလူကောင်း အကျင့်မရှိဘူးပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း ငါက မင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့တင်ပဲ ဒီလူရဲ့ ဝိညာဥ်ကို အမှုန့်ခြေပြလိုက်မယ်"

သူသည် လက်အင်္ကျီစကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ အမည်းရောင် အလံငယ်တစ်ခုမှာ လက်ဝါးထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်တာအိုဆရာ၏ စိတ်ဝိညာဥ်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

"မင်း လှုပ်ရှားရဲသလား..."

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ခါးကြားက 'ကျန့်ကျောင်းဓား' ကို အသုံးပြုကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ တောက်ပလွန်းလှသဖြင့် ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးထက်တွင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်နတ်အလင်းတန်းကို မပြတ် လင်းလက်စေကာ 'ရွှေအုတ်ခဲ' ကို အသုံးပြု၍ ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း...

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသားမှာ နောက်သို့ လွင့်ပျံထွက်သွားခဲ့ရပြီး...

ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဥ်ကို လီယန်ချူက အပိုင် လုယူလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာငယ် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ထိုလူ၏ လက်ထဲက အမည်းရောင် အလံငယ်မှာမူ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရွှေအုတ်ခဲ၏ ပြင်းထန်သော ထုနှက်ချက်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ခံရခက်သွားခဲ့ရပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်ကိုလည်း ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော လက်မောင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဤလူသည် အသက်ရှင်နေသည့် လူသားတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ လာရောက်သည့် ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

သူ့တွင် ပကတိ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန် မရှိချေ။

"စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့ နတ်ရတနာပဲ... အစောပိုင်းက မင်းနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်လို့ ရှောင်ရှားပေးခဲ့တာကို၊ မင်းကို တကယ် ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်မှတ်မနေနဲ့"

ထို ယင်ကမ္ဘာ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲက အမည်းရောင် အလံငယ်မှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး ကြီးမားလှသော အလံကြီးတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်မှ ဆန်းကြယ်သော ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်ကိုပင် ဇွတ်အတင်း ဖမ်းဆီးထုတ်ယူရန် ကြိုးပမ်းလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် 'စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြား' ၏ နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ထိုဆန်းကြယ်လှသော ဆွဲငင်စွမ်းအားကို ခုခံကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဤစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး မည်သည့် အသံမျှမရှိဘဲတိုးညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ သူက နတ်ဆရာအိုကြီးရဲ့ မျက်စိအောက်တင် ကျောက်တာအိုဆရာရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာကိုး... ဒီရတနာပစ္စည်းကို အားကိုးပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ"

လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ထပ်မံ၍ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်...

ခေါင်းလောင်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှရာ လီယန်ချူသည် ယခင်က ၎င်း၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ နယ်ပယ် မြင့်မားလာခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲက အမည်းရောင် အလံကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေနောက်ကျိလာကာ အရက်မူးနေသည့်လူအလား ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်း မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားပြီး အစိုးရအရာရှိနှင့် တူလှသော အမျိုးသားသည် လက်ကို လွှဲယမ်းကာ မီးအိမ်နီကြီးတစ်ခုကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော မီးအိမ်နီကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဝိညာဥ်အပေါင်း... ပြန်လာကြစေ..."

ထိုအမျိုးသားက နှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ဆွဲငင်စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုမီးအိမ်နီကြီးအတွင်းသို့ ဇွတ်အတင်း ဆွဲသွင်းခြင်း ခံနေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခုခံကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ သွေးစွမ်းအင်များနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ပူပြင်းတောက်ပလှပေသည်။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အမျိုးသားသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘေးနားသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပေသည်။

ထို ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားသည် မီးအိမ်နီကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက် မြောက်မြားစွာကို ဆက်တိုက် ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက်...

ချက်ချင်းပင် ညမှောင်ထုကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်၍ အစအနဖျောက်ကာ ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။

မီးအိမ်နီကြီးမှာလည်း သူနှင့်အတူ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤလူ၏ အတတ်ပညာများမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး နယ်ပယ်ကလည်း မြင့်မားလှရာ လီယန်ချူသည် သူ့ကို မည်သို့မျှ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် လွှတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ချင်းတန် (မီးအိမ်စိမ်း) တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုမီးအိမ်စိမ်းအတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ကုသိုလ်ပြုစွမ်းအားများနှင့် ဆုတောင်းပြည့် အရှိန်အဝါများမှာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ မြောက်မြားစွာ ပျံ့နှက်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ပုံရိပ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး သူ၏ လက်ထဲက မီးအိမ်မှာမူ အလွန်ပင် ပူပြင်းလာကာ ထူးခြားစွာ တောက်ပလာတော့သည်။

ဤရတနာပစ္စည်းမှာ သာသနာပြုစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ နံဘေးက မီးအိမ်စိမ်းမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် နောက်ထပ် အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲက မီးအိမ်မှာ ဝုန်းခနဲ မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ရပြီး အတွင်းရှိ သာသနာပြုစွမ်းအားများကို တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

၎င်းမှာ ထျန်းကျူလျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ ကုသိုလ်ပြုစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အသူရာလမ်းက နတ်ဘုရား သုံးပါး၏ စွမ်းအားများနှင့် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း ၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အမွေအနှစ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် မိမိ၏ လက်ထဲက မီးအိမ်ကြီး ပျက်စီးတော့မည်ကို နှမြောတသစွာ ကြည့်ရင်း ထိုထူထပ်လှသော အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများကို အမြန် ငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

စကားပုံအတိုင်း ပါရမီနှင့် အဆင့်အတန်း မမျှတပါက ဘေးဒဏ်သင့်တတ်သည် ဆိုသကဲ့သို့ သူသည် ဤမျှ ကြီးမားလှသော မွှေးတိုင်နံ့သာပြုစွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် သူ၏ လက်ထဲက မီးအိမ်ကြီးမှာလည်း ပျက်စီးသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်း သေသင့်တယ်..." ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်ခက်ထန်စွာဖြင့် မီးအိမ်စိမ်းမှ စွမ်းအားများကို မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ရိုက် လောင်မြိတ်ပစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် နီရဲသော မီးတောက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားကို အတွင်း၌ ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် နှမြောတသစွာဖြင့် မီးအိမ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝေးလံလှသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း မီးအိမ်စိမ်း၏ စွမ်းအားများမှာ သူ၏ နောက်သို့ တောက်လျှောက် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ရာ...

ထိုအမျိုးသား ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မီးအိမ်ကြီး၏ မီးတောက်မှာ သုံးလံခန့်အထိ မြင့်မားစွာ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့ပြီး မည်သူမဆို ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သလို မီးငြှိမ်းသတ်ရန်လည်း မလွယ်ကူတော့ချေ။

"ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်မေးမယ်... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ကျောက်တာအိုဆရာရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဇွတ်အတင်း ဖမ်းဆီးရတာလဲ"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုး ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အမျိုးသားသည် အလွန်ပင် မာနကြီးလှသဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သို့မျှ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူသည်လည်း ထပ်မံ၍ မေးမြန်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ ဓားတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်မှ ဆန်းကြယ်လှသော အစီအစဥ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြတ်သားပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဗုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ စုစည်းရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်လည်း လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြန်သည်။

ဆယ်ကြိမ်မက ဆက်တိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဘာဖြစ်လို့ ကျောက်တာအိုဆရာနှင့် ရန်ငြိုးရန်စ ရှိနေရသနည်း။

အတိတ်က ကိစ္စများနှင့်ရော သူက ဘာများ ပတ်သက်မှု ရှိနေလို့လဲ။

"ငါနဲ့ မင်းနဲ့က ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး... ငါက ထိုတာအိုရဟန်းရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးရုံတင် ရှိသေးတာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ"

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အမျိုးသားက ဆိုသည်။

"စောစောက အတော်လေး မာနကြီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... မင်း လုံးဝ မပြောနဲ့တော့"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မီးအိမ်စိမ်းအတွင်းက ထူထပ်လှသော အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများမှာ ထိုအမျိုးသားကို တင်းကြပ်စွာ ဝန်းရံလောင်မြိတ်ထားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲက မီးအိမ်နီကြီးမှာမူ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် လွင့်ပါး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲက ကြေးနီမီးအိမ်စိမ်းမှာမူ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှရာ ၎င်းမှာ နတ်ရတနာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမရှိသေးသော်လည်း အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် နတ်ဘုရားများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မနေပါနဲ့တော့... ငါက မြေအောက်ကမ္ဘာက လာတာပါ၊ နာမည်က ကျန်းခဲ လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းလာတုန်း တစ်စုံတစ်ဦးက ဝါဂွမ်းစက္ကူ ကို မီးရှို့ပြီး ဒီတာအိုရဟန်းရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးပေးဖို့ တောင်းဆိုလာလို့ ငါက လက်လွန်ခြေလွန်နဲ့ လုပ်ဆောင်မိသွားတာပါ" ထိုအမျိုးသားက ဆိုတော့သည်။

" မြေအောက်ကမ္ဘာက ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ခြောက်သွေ့ဆင်းရဲလှတာကို... ဘယ်ကနေ မင်းလို ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ပေါ်ထွက်လာပြီး တခြားလူရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံဆောင်ရွက်ပေးနေရတာလဲ"

လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားမောင်းထုတ်ခြင်းအတတ် ကို ကျင့်ကြံထားပြီးဖြစ်ကာ လျှို့ဝှက်အတတ်များအတွင်း၌လည်း ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားများကို စေခိုင်းနိုင်သည့် အတတ်ပညာများ ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ဖူးပြီးဖြစ်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီး တရားရုံးတော်များမှာလည်း ဘယ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိရချေ။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားသည့် အမျိုးသားက ရှင်းပြသည်မှာ...

"ငါက အိပ်ပျော်နေရာကနေ အခုမှ နိုးထလာတာပါ... မင်း ပြောတဲ့ ယင်ကမ္ဘာ ပျက်စီးယိုယွင်းတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ငါ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ ဟိုလူအသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ စံနစ်တကျ လမ်းစဥ်အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး တရားမျှတမှု ရှိတယ်၊ ငါက ယင်ကမ္ဘာ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို လက်ခံဆောင်ရွက်တာ ဘာအပြစ် ရှိလို့လဲ"

သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲက မီးအိမ်စိမ်းကို အလွန်ပင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မှ ပါရမီနှင့် အဆင့်အတန်း မမျှတပါက သေချာပေါက် ဘေးဒဏ်သင့်တတ်သည်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ထပ်ပြီး မလောင်မြိတ်ပါနဲ့တော့... ဆက်ပြီး လောင်နေရင် ငါ တကယ်ပဲ ဝိညာဥ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းခဲက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လျက်ရှိပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုသန့်စင်လှသော စွမ်းအားများဖြင့် ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားကို မပြတ် လောင်မြိတ်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်ကို ပြန်လည်၍ ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

ကျန်းခဲသည် ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့ အသက်ကို ခေတ္တ ချန်ထားပေးမယ်... အကယ်၍ စကားထဲမှာ မုသားတစ်ခုခု ပါဝင်နေခဲ့ရင် မင်းရဲ့ မူလစိတ်ဝိညာဥ်ကို အမြဲတမ်း မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ဝေဒနာ ခံစားရစေရမယ်"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းခဲက... "အရှင်မြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားများကို စေခိုင်းသည့် ဂါထာမန္တန်ကို အသုံးပြုကာ ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တားမြစ်ချက် နတ်ဘုရားအစီရင်ကို ထပ်မံ၍ အသုံးပြုကာ သူ့ကို အပြီးအပိုင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရတနာပစ္စည်းဖြစ်သော ခြောက်လဲမြည် ခေါင်းလောင်း တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိခဲ့သည့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါရှိသော ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်း၍ ပိတ်ဆို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ...

ချက်ချင်းပင် ချင်းယွန်းကျောင်း ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဥ်နှစ်ပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပြီး 'စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြား' ၏ နတ်အလင်းတန်းကို အသုံးပြုကာ သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဥ်ကို အတွင်း၌ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် ထို့နောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် သတိပြန်လည် နိုးထလာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းခံ ရလဒ်အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သောအခါ လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြရပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်တာအိုဆရာကို ထပ်မံ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုသေခြင်းဘေးဒဏ်မှာ အပြီးအပိုင် ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အကြောင်းတရား ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဘေးဒဏ်မှာ လုံးဝ ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဆိုလိုတာက... ဒီနေ့ညရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒဏ်က ယင်ကမ္ဘာက ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား ကျန်းခဲ ဆီကနေ လာတာပေါ့"

"ထူးဆန်းတယ်... ဝါဂွမ်းစက္ကူကို မီးရှို့ပြီး ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားကို စေခိုင်းတဲ့လူက ဒီတစ်ခေါက် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်မှာ သူ့ကို ထပ်ပြီး လုပ်ကြံမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ထိုယင်ကမ္ဘာ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားကို အသုံးပြုကာ ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးခိုင်းရတာလဲ။

သူသည် လက်ကို လွှဲယမ်းကာ ထိုလူကို အပြင်သို့ ပြန်လည် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဦးခေါင်းပေါင်း ပတ်ထားပြီး အစိုးရအရာရှိနှင့် တူလှသော အမျိုးသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းခဲက မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ဝါးချင်းယှက် ဂါရဝပြုလျက်...

"အရှင်မြတ်နဲ့ ဒီဆရာကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... စောစောက ပြစ်မှားမိတာတွေ ရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်တာအိုဆရာက...

"ဘာဖြစ်လို့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဥ်နှစ်ပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကိုပဲ ဖမ်းဆီးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းခဲက နတ်ဆရာအိုကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ...

"ဒီဆရာကြီးက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ဘူး... ဝိညာဥ်တစ်ပါး လိုအပ်နေခဲ့ရင်လည်း လက်လျှော့လိုက်ရုံပဲပေါ့၊ ဒါကလည်း ဝိညာဥ်ဖမ်းဆီးတာပဲဟာကို" ဟု ဆိုတော့သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာ : "………………"

နတ်ဆရာအိုကြီး : "……………………"

လီယန်ချူ : "……………………"

ယင်ကမ္ဘာက ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားတွေက အလုပ်လုပ်ရင် ဒီလောက်အထိ အလျှော့အတင်း ရှိတတ်ကြတာလား။

"စောစောက မင်းပြောတာ... အစီရင် တားမြစ်ချက်ထဲကနေ နိုးထလာတာဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကျော်က ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကြောင့် ယန်ကျင်းမြို့တော် ဆီကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်ခဲ့တာပါ... မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်ရှိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်ပြီး ဝေဝါးသွားခဲ့ရတယ်၊ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာတဲ့အချိန်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ ငါက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်တော့မှ မင်းဆက်တွေ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ယန်ကျင်းမြို့တော်ကလည်း ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ဘူး... ငါလည်း ဒီကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ တခြားလူရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့တာကြောင့် ဝိညာဥ်ကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးဖို့ လုပ်ဆောင်မိသွားတာပါ" ကျန်းခုဲက ရှင်းပြသည်။

"ဘယ်လို မိတ်ဆွေမျိုးလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာကြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ အကြည့်မှာလည်း ထိုယင်ကမ္ဘာ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

"ယန်ကျင်းမြို့တော်ရဲ့ မြို့စောင့်နတ်မင်း ကျားချွမ်ဖန်း ပါ... ငါနဲ့ သူက အလွန် ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကြောင့် အရက်လာသောက်ရင်းနဲ့ ဒီဘေးဒဏ်ကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပါ" ကျန်းခုဲက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကျားချွမ်ဖန်း... သူ့ကို ကိုယ်ပွားအတတ် ပေးသနားခဲ့ပြီး ရွှေရောင်သရဖူ ကို ပေးအပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းကိုမူ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်း စောစောက မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ" လီယန်ချူက မေးသည်။

"ကိစ္စပြီးသွားရင်... မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းကို အသုံးပြုပြီး ယင်ကမ္ဘာကို ပြန်လို့ရမလားလို့ သွားရောက် စစ်ဆေးတာပါ" ကျန်းခုဲက ဆိုသည်။

"ဆိုလိုတာက... မင်းက ယခုလက်ရှိ ယင်ကမ္ဘာထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိဘူးပေါ့" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... ငါက ယင်ကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေတာ ကြာပါပြီ၊ အခုမှ နိုးထလာတာဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လို့ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေမိတာပါ"

ကျန်းခဲက ဆိုသည်။

"ကျောက်တာအိုဆရာက ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မင်း စောစောက ပုံစံကို ကြည့်ရတာလည်း ကျောင်းထဲမှာ ငါတို့နှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေတာကို သိနေခဲ့တာပဲကို... ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဇွတ်အတင်း ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးပမ်းနေခဲ့သေးတယ်ဆိုတော့... ကိစ္စက ဝါဂွမ်းစက္ကူ မီးရှို့ပြီး ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား စေခိုင်းတာထက် ပိုပြီး နက်နဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မြတ် နားလည်ပေးပါ... ဒီကိစ္စကို ငါလည်း မဆောင်ရွက်ချင်ပါဘူး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား နှစ်ပါး စောင့်ကြပ်နေတာကို မြင်ကတည်းက အလွန် ခက်ခဲမယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်"

ကျန်းခဲက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူပေးတဲ့အရာက အလွန် များပြားလွန်းလို့ပဲ... စက္ကူငွေတွေနဲ့ အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားတွေက ပိုက်ဆံမလိုသလိုမျိုး ပေးအပ်နေခဲ့တာ၊ ငါကလည်း နှစ်ပေါင်း ရာချီ ပိတ်ဆို့ခံထားရတာဖြစ်လို့ စိတ်ကူးလွဲပြီး လမ်းမှားထဲ ဝင်ရောက်မိသွားတာပါ"

"……………………" လီယန်ချူသည် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ယင်ကမ္ဘာမှာ ဒါ ဘယ်လို အလေ့အထမျိုးလဲ။

"ဒါဆိုရင် ငါက မင်းကို အပြစ်မဲ့ စွပ်စွဲမိတာပေါ့"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟဟုတ်ပါဘူး... ငါက အကျိုးအကြောင်း သေသေချာချာ မသိဘဲ တခြားလူရဲ့ ဝိညာဥ်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာဖြစ်လို့ အမှန်တကယ် အပြစ်ရှိပါတယ်၊ ငါ အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ်... အရှင်မြတ်အနေနဲ့ ငါ့ကို နောင်တရပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါဦး"

ကျန်းခုဲက ချက်ချင်းပင် ဆိုတော့သည်။

"မင်းကို စေခိုင်းတဲ့လူရဲ့ လမ်းစကို ထပ်ပြီး ရှာဖွေနိုင်ဦးမလား" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းခဲက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

"ရှာမတွေ့တော့ပါဘူး... ဒီလူကလည်း လျှိုဝှက်နတ်ဘုရားအတတ် ရှိပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ပိုက်ဆံပေးပြီး ငါက အလုပ်လုပ်တာဖြစ်လို့ အချင်းချင်း ဘာမှ မပတ်သက်ကြပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပြီး... ဤလူက အလုပ်လုပ်ရာတွင် တကယ့်ကို လုပ်ငန်းကျင့်ဝတ် ရှိလှပေသည်။

သို့သော်လည်း စောစောက သူ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အပြည့်အဝ မဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ကို တွေးမိပြန်ရာ ကျင့်ဝတ်တော့ ရှိသော်လည်း အများကြီးတော့ မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူသည် လက်ကို လွှဲယမ်းကာ ထိုလူကို ခြောက်လဲမြည် ကြေးခေါင်းလောင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး နတ်ဆရာကြီး နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလူပြောတာ အမှန်ဆိုရင်... သူက တကယ့်ကို အရာရှိတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ လာဘ်စားတဲ့ အရာရှိလည်း ဖြစ်သေးတယ်"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

နတ်ဆရာကြီး နှစ်ဦးစလုံးကလည်း ဤအချက်ကို အလွန်ပင် သဘောတူကြပေသည်။

"ဝါဂွမ်းစက္ကူ မီးရှို့တဲ့လူက ကျောက်တာအိုဆရာကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ... အခု ဘေးဒဏ်ကံကြမ္မာ ပြေပျောက်သွားပြီလို့ ဟောကိန်းမှာ ပြနေပေမဲ့ ကျောက်တာအိုဆရာအနေနဲ့ ဒီကျောင်းထဲမှာပဲ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး နေထိုင်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးပြီး ငါ့ကို သတ်ချင်တာက မခက်ခဲပါဘူး... အခုလိုမျိုး အစီအစဥ်တွေ အများကြီး လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ကျောက်တာအိုဆရာက တွေးတောရင်း ဆိုသည်။

"ဒီလူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှသာ သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရမှာပါ... အခုကတည်းက အများကြီး တွေးနေလို့လည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဟိန်းဟောက်သော လေသံဖြင့်...

"ရန်ငြိုးရှိရင် ရန်ငြိုးအလျောက်၊ အကြွေးရှိရင် အကြွေးအလျောက်ပဲ... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ပြစ်မှားမိတာ ရှိခဲ့ရင်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံလိုက်ပါ၊ တခြားလူတွေကို ဒုက္ခပေးမနေပါနဲ့တော့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ ရွှေစင်ကျောက်သံပတ္တမြားအလား အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။

မည်သူမျှ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိသော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီး၏ ကြီးမားလှသော ဇာတ်လိုက် အရှိန်အဝါကိုမူ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

တစ်ညလုံး မည်သည့်အရာမျှ ထူးခြားစွာ ဖြစ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ကျောက်တာအိုဆရာသည် လမ်းမထက်သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မနေ့ညက ဝိညာဥ်ဖမ်းဆီးခံရသည့် ကိစ္စကြောင့် ထိုတာအိုရဟန်းကြီးမှာ အရာရာကို ပိုမို၍ ဖောက်ထွင်းမြင်သွားခဲ့ပုံရကာ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ထို ဦးခေါင်းပြင်ထက်၌ ဘေးဒဏ်သင့်နေသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သည့်အချိန်တွင်လည်း ခြေချော်၍ လဲကျကာ ဦးခေါင်း ပေါက်ပြဲခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ သေလုမတတ် ဖြစ်မည့် ဘေးဒဏ်များအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လေမီးဖျာချပ် ထက်တွင် ထိုင်လျက် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားအတတ်များကို မပြတ် တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လျှို့ဝှက်ချက် တားမြစ်ချက် ခြောက်ခု စသည့် နတ်ဘုရားအတတ် မြောက်မြားစွာမှာလည်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိ ကျွမ်းကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံလိုသည့် အရာမှာ မိုးကြိုးအတတ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူနှင့် မိုးကြိုးအတတ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသော ပတ်သက်မှု ရှိပေသည်။

သူ၏ သိုင်းပညာ မအောင်မြင်ခင် အချိန်ကတည်းက မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ကတ်ပြားအစွမ်းနှင့် အဖိုးတန် ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျားချွမ်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဥ်က မိုးကြိုးအတတ်၏ ထုနှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ဘေးဒဏ်မှ ကံကောင်းခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိုးကြိုးငါးပါးစွမ်းအားကို စတင်၍ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် 'မိုးကြိုးငါးပါး နတ်ဘုရားအတတ်' ကိုပါ ဆက်လက် ကျင့်ကြံခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိုးကြိုးအတတ်၏ လမ်းစဥ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်မံ တက်လှမ်းလိုခြင်းဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုမိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို အပြီးအပိုင် အရည်ကြို သန့်စင်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝေမြို့တော်အတွင်း၌ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပြီး မည်သည့် ဘေးဒဏ်မျိုးမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိချေ။ ရက်အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင်မူ နတ်ဆရာကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဇွတ်အတင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့လူက တာအိုရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ပေမဲ့... သူက ရွှမ်ချိန် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ၊ အကယ်၍ ဒီလူက လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့က ချင်းယွန်းကျောင်း ထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေလို့ မရဘူးလေ"

နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

"မှန်ပါတယ်... လီတာအိုဆရာရဲ့ အကူအညီကြောင့် ငါ့ရဲ့ မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒဏ်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့ အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး... ငါတို့ လုံဟူရှန်းတောင်ကိုပဲ ပြန်ပါတော့မယ်၊ အကယ်၍ ဒီလူက တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးက အဆင်သင့် ရင်ဆိုင်သွားမှာပါ"

ကျောက်တာအိုဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦးစလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသဖြင့် လီယန်ချူက အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲခေါ်ထားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

သူသည် နတ်ဆရာအိုကြီးနှင့် ကျောက်တာအိုဆရာတို့ကို ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူနှစ်ဦးစလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများနှင့် ကံကောင်းခြင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျောက်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ထိုသေခြင်းအရှိန်အဝါမျိုး မရှိတော့သလို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှု ခံရသည့် ခံစားချက်မျိုးလည်း လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့မယ်ဆိုရင်... ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြေအောက်ကမ္ဘာအထိ၊ ဒီတာအိုဆရာက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ကြိုတင်ပြီး သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့တော့"

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါမှာမူ ပကတိ အစစ်အမှန်အလား...

ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်း ရာချီအထိ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရတော့သည်။