အခန်း (၂၂၇၅-၂၂၇၆)

အခန်း (၂၂၇၅) - ဒါဟာ အတင်းအဓမ္မတောင်းဆိုမှု မဟုတ်ဘူးလား

ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် နောက်ဆုံး ပြီးဆုံးခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ မှ ဖန့်ချန်အတွက်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွက် ဆုလာဘ်များ ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုလာဘ်များကို အခြားသော ယာယီကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ပေးလာခြင်းဖြစ်ရာ၊ ရှီးထျန်ကျုံး အနေဖြင့် ယာယီကြီးကြပ်ရေးမှူး ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ယာယီကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူသူမှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းအုပ်ကြီး ယန်ယွမ် ဖြစ်သည်။

ဆုလာဘ်များ ချပေးသည့်အခါ နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဖန့်ချန်အပြင် တောင်တန်းအသီးသီးမှ ကာကွယ်ရေးဆရာများနှင့် ဆရာများအားလုံးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသို့ သူတော်စင်အများအပြား စုဝေးရောက်ရှိနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယန်ယွမ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ အချို့မှာ ရန်လိုသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး အချို့မှာမူ အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ယန်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ အရင်ကသာ မင်းကိုယ်တိုင် ယာယီကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် လာခဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုထင်လဲ "

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စတွေက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ ငါတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုက ရှီးထျန်ကျုံး ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။"

ယန်ယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်ပြီး အလွန်ရိုးသားဟန်ဖြင့် လက်ယှက်ကာ ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမရဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ခင်ဗျားတို့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှီးထျန်ကျုံး အရင်က မပို့ခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်တွေပါ ပါဝင်ပါတယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ကျွန်စစ်သည်များအား ကျင့်ပေါင်များနှင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကျောက်တုံးအပုံလိုက်ကို ထုတ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

ရတနာမျိုးစိတ်များဆိုလျှင်ပင် ရာပေါင်းများစွာ ရှိပြီး အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကျောက်တုံးများမှာလည်း အနည်းဆုံး တစ်သိန်းကျော် ရှိလိမ့်မည်။

ဤကျောက်တုံးများကို ခွဲဝေပေးလိုက်လျှင် တောင်တန်းတစ်ခုစီအတွက် ရရှိမည့် ပမာဏမှာ များစွာမဟုတ်လှပေ။ သို့သော် ထိုကျောက်တုံးအသစ်များဖြင့် တောင်တန်းအသီးသီးရှိ ကျောင်းသားများအတွက် အသုံးချနိုင်သည်။ ကျောင်းသားများအတွက်မူ ကျောက်တုံးတစ်တုံးချင်းစီတိုင်းမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ရာနှင့်ချီသော ရတနာများမှာမူ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် လိုအပ်သလို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် ကျွန်စစ်သည်များမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ယန်ယွမ်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ စင်ကြယ်သော သွေးဗောသီး ခြောက်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီသုံးလုံးက နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမကနေ ခင်ဗျားတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို ချီးမြှင့်တဲ့ ဆုပါ။ ဒီနှစ်လုံးကတော့ ရှီးထျန်ကျုံး ကိုယ်စား ဖန့်ချန်ကျောင်းသားကို ပြန်ပေးတာပါ။ နောက်တစ်လုံးကတော့ ဒီတစ်ခါ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမကနေ ဖန့်ချန်ကျောင်းသားကို တိုက်ရိုက်ပေးတဲ့ ဆုဖြစ်ပါတယ်။"

ယန်ယွမ်က လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်ရာ စင်ကြယ်သော သွေးဗောသီး သုံးလုံးမှာ နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ကျန်သုံးလုံးမှာမူ ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စင်ကြယ်သော သွေးဗောသီး ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ အနီးနားရှိ လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များမှာ တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့အတွက်မူ ၎င်းတို့ကို စားသုံးရန် မလိုတော့သော်လည်း မိမိတို့၏ တပည့်များအတွက်ဆိုလျှင် ကျောင်းတော်၏ အဓိကကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေမိပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်များမှာ ပို၍ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလာသည်။ ဖန့်ချန်ကြောင့်သာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သည် နှစ်များစွာအတွင်း အရင်းအမြစ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဖန့်ကျောင်းသား၊ ရှီးထျန်ကျုံး နဲ့ မင်းကြားက အကြွေးက ပြေလည်သွားပါပြီ။ နောက်ပိုင်း ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း အသာလေးပဲ သဘောထားပေးပါဦး။"

ယန်ယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက်ကာ ပြောသည်။

ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ရှိသူ၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်တစ်ဦးက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို လက်ယှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အပြုအမူမျိုးက ရှီးမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် ယခင်ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းလိုကြောင်း ပြသနေသည်။

"ယန်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ရှီးကြီးကြပ်ရေးမှူးက အရင်က ကျွန်တော့်ကို စင်ကြယ်သော သွေးဗောသီး ရှစ်လုံး အကြွေးတင်ထားတာပါ။ အခုက နှစ်လုံးပဲ ပြန်ပေးတာဆိုတော့... ပြေလည်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"

ဖန့်ချန်သည် ရှေ့မှ ဗောဓိသီးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ လက်မခံဘဲ နေလိုက်သည်။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဂွေ့ နှင့် အခြားသူများလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

ရှစ်လုံး

"ဖန့်ကျောင်းသား၊ ဒီထဲမှာ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုခုများ ရှိနေသလား"

ယန်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် တစ်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း မျက်နှာပြင်တွင်မူ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"ငါ သိသလောက်ဆိုရင် ရှီးထျန်ကျုံး က မင်းဆီက စင်ကြယ်သော သွေးဗောသီး နှစ်လုံးပဲ ချေးယူခဲ့တာပါ။ သူ့တပည့်တွေကို စားသုံးစေပြီး အဓိကကျောင်းသား ရာထူးကို ရအောင် ကူညီဖို့အတွက်ပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှစ်လုံးဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ယန်ကျောင်းအုပ်ကြီး မသိသေးလို့ပါ။ ကျွန်တော်က တခြားသူတွေကို ပစ္စည်းငှားရင် အမြဲတမ်း အတိုးနှုန်းနဲ့ တွက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှီးကြီးကြပ်ရေးမှူးက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူသွားတာပါ။ ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အတိုးနှုန်းအရဆိုရင် ရှစ်လုံး ပြန်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှီးကြီးကြပ်ရေးမှူးက ပထမဆုံးအကြိမ် ချေးတာမို့ အတိုးအနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်ပါမယ်။ လေးလုံးဆိုရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ဒီလောက်တောင် လျှော့ပေးလိုက်တာမို့ ဒီထက်တော့ လျှော့လို့ မရတော့ပါဘူး။ ယန်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီး နားလည်ပါလိမ့်မယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှ ဗောဓိသီးများမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒီနှစ်လုံးက အတိုးအတွက်ပါ၊ ကျန်တဲ့အရင်း နှစ်လုံးကိုတော့ ရှီးကြီးကြပ်ရေးမှူးဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးဖို့ ယန်ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောပေးပါဦး။"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

ခန်းမထဲတွင် လေထုမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ယန်ယွမ်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အကူအညီ တောင်းခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဗောဓိသီးတွေက ဖန့်ချန်ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပစ္စည်းတွေလေ။ အတိုးနှုန်းနဲ့ ငှားတာကို တခြားသူတွေ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ရှီးထျန်ကျုံး ချေးတုန်းကလည်း မမေးခဲ့မိတာကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပါ။ အရင်ကတည်းက သေချာမေးထားရင် ဒီလို နားလည်မှုလွဲစရာတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့လည်း ဝင်မစွက်ဖက်ချင်ဘူး။ ယန်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှီးထျန်ကျုံး ကို ခေါ်ပြီး ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ မေးကြည့်ပါဦးလား။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်ပြီး ရှီးထျန်ကျုံး ကို မေးကြည့်ပါ့မယ်။"

ယန်ယွမ်က မျက်နှာတွင် အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြကာ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ခန်းမအတွင်း လေထုမှာ ပို၍ တက်ကြွလာသည်။ အားလုံးက နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီမှ ဆုလာဘ်များ ခွဲဝေမှုကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

"ဒီ စင်ကြယ်သော သွေးဗောဓိိိိသီး သုံးလုံးကို ကရုဏာတောင်ကို တစ်လုံး ပေးလိုက်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ "

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်။

ကရုဏာတောင်ကိုလား သူတော်စင်များမှာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြဿနာမရှိကြောင်း သဘောတူကြသည်။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဗောဓိသီးတစ်လုံးမှာ ရှူရှန့် ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှူရှန့် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာပဲ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဒါကလည်း မင်း တပည့်တွေ ကြိုးစားလို့ ရလာတာပါ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ ဒီလိုဆုတွေ ဘယ်ရှိမလဲ။"

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို တရားမျှတစွာ ခွဲဝေပေးလိုက်ကြသည်။

ဆုန်ချန်တောက် နှင့် ရှီးထျန်ကျုံး တို့မှာ ခန်းမအတွင်း ထိုင်နေကြသည်။ ယန်ယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ရှီးထျန်ကျုံး က ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ"

"ပစ္စည်းတွေ ပေးလိုက်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်က သူ ငှားလိုက်တဲ့ ဗောဓိသီးအတွက် အတိုးနှုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တောင်းဆိုနေတယ်။ အရင်က ခင်ဗျားဆီက အတိုး ခြောက်လုံး ရပြီးသားပါ၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထောက်ပြီး လေးလုံး လျှော့ပေးလိုက်တာပါ။ ခင်ဗျား နောက်ထပ် နှစ်လုံး ထပ်ပေးမှ ဒီအကြွေးက ကျေမှာ။"

ယန်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"အဲ.. နောက်တစ်ခု၊ သူ ယူသွားတဲ့ နှစ်လုံးက အတိုးပဲ၊ အရင်းက ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား မပေးနိုင်ရင် အတိုးတွေ ထပ်တက်လာဦးမှာ။"

ရှီးထျန်ကျုံး မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"သူက ဒါကို အတင်းအဓမ္မတောင်းဆိုနေတာပဲ "

"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

ယန်ယွမ်က သရော်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို သူ့ကို သွားစိန်ခေါ်ခိုင်းတာလဲ။"

"သူ တကယ်ပဲ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ..."

ရှီးထျန်ကျုံး က ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ အမှားလုပ်ခဲ့သည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိသာ ကံဆိုးသည်ဟု တွေးနေမိသည်။

"ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားတွေက သူ့ကို မြင်ရင် ကြွက်က ကြောင်ကို မြင်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ မြင်တာနဲ့ အရိုက်ခံနေရမှာလား "

ဆုန်ချန်တောက် က မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ပြောသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျောင်းအုပ်ယန်... ကျွန်တော် နောက်ထပ် ဗောဓိသီး နှစ်လုံး ထပ်ရှာပေးဖို့ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး..."

ရှီးထျန်ကျုံး က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၂၂၇၆) - အဆင့်တက်ခြင်း

"ခင်ဗျားတို့ ရှီးမိသားစုမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပိတ်ပင်ထားတဲ့နေရာ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒီအပေါ်မှာ ထူးခြားသောစွမ်းရည် ကျောက်တုံး သုံးခု ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်၊ ဟုတ်လား"

ဆုန်ချန်တောက်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။

ယန်ယွမ်၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှီထျန်ကျုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီထျန်ကျုံး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ မရည်ရွယ်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျောင်းအုပ်ယန်... ရှီးမိသားစုမှာ အဲဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ..."

"ဘာလဲ ဒီအချိန်ထိတောင်မှ ခင်ဗျားက လက်လွှတ်မခံနိုင်သေးဘူးလား"

"အရင်က သူ့ကို စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးနဲ့ လိမ်ညာပြီး အဓိကကျောင်းသား နှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာလေ၊ အဲဒီအကျိုးအမြတ်တွေက ခင်ဗျားလက်ထဲ ရောက်မသွားဘူးလား "

"ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာလား "

"ပိုင်ယွမ်လောင်က အခုထိ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ဒီကိစ္စ မပြေလည်ရင် ငါတို့လည်း သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

ဆုန်ချန်တောက်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။"

"အဲဒီလမ်းကြောင်းမှာ ခင်ဗျားတို့မိသားစုရဲ့ အဲဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်။"

"အဲဒါက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးလောက်တော့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်။"

"ကျွန်တော်ပဲ ကြားကနေ ပြောပေးပါ့မယ်၊ အဲဒီဈေးနှုန်းနဲ့ပဲ ရောင်းလိုက်ပါ။"

"..."

ရှီထျန်ကျုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ယန်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။

"အခု အခြေအနေက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ဘက်မှာ အသာစီးရနေတာ၊ ခင်ဗျား အခုမှ လက်မလျှော့ရင် နောက်ပိုင်း ပိုပြီး အခက်တွေ့လိမ့်မယ်။"

ရှီထျန်ကျုံးမှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဆုန်ချန်တောက်ကို လက်ယှက်၍ ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ ကြားကနေ ကူညီပေးပါ..."

"အဲဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို... ကျွန်တော်တို့ ရှီးမိသားစု ရောင်းပါ့မယ်။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ရှီထျန်ကျုံးက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး သုံးလုံးနဲ့ ရောင်းလို့ မရဘူးလား"

"အဲဒီနယ်မြေမှာ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်းခု ရှိတယ်၊ တစ်ခုချင်းစီက... စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးစီရဲ့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"နှစ်လုံး"

ဆုန်ချန်တောက်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း နှစ်လုံးနဲ့ပဲ ရောင်းပါ့မယ်..."

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ယန်ယွမ်သည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသည်။

သူသည် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးကို ဖန့်ချန်ထံသို့ ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဖန့်ကျောင်းသား၊ ဒီတစ်ခါတော့... နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ပြေလည်သွားပြီပေါ့နော် "

ယန်ယွမ်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

"မူအရဆိုရင်တော့ အတိုးက နည်းနည်းလိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားရမှာမို့ ဒီတစ်ခါတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြေလည်ပါစေတော့။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယန်ယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေအတွင်း၌။

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ခုနစ်လုံးမှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံဝဲနေသည်။

ချီယန်သူတော်စင်မှာ ၎င်းကို မြင်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

အကယ်၍ သူသာ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ရှိသေးပါက တစ်လုံးလောက် တောင်းပြီး စားသုံးကြည့်ချင်မိမှာ အမှန်ပင်။

ကျောင်းတော်ရှိ အဓိကကျောင်းသားများနှင့် မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင်မှ နန်းတော်ကိုးခုရှိ ကျောင်းသားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက တကယ့်ကို ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ရတနာပါပဲ..."

ချီယန်သူတော်စင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဖန့်ချန်မှာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို အများအပြား ရရှိထားသည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ရှီထျန်ကျုံးက သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ရောင်းပြီးမှ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံး ရလာတာ။"

"ဒီတစ်ခါတော့ သူ အမှားကို သိလောက်ရောပေါ့။"

လီဝူက ပြုံး၍ ပြောသည်။

"အမှားကို မသိရင်တောင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာစိန်ခေါ်ရင် ခံရမယ့်သူက သူပဲလေ။"

ဖန့်ချန်က ပြုံးသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်လာသည်။

ချီယန်သူတော်စင်နှင့် လီဝူတို့မှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ဘေးသို့ ချက်ချင်း ဖယ်ပေးလိုက်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါက..."

ချီယန်သူတော်စင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပေါ်ထွက်လာသော အားကောင်းလှသည့် အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်တန်းများ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ကွန်ရက်တစ်ခုသဖွယ် ယှက်နွယ်ကာ ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန့်ချန်၏ ထူးခြားသောစွမ်းရည်များမှာ အသက်ဝင်လာသည့်အလား ပေါ်ထွက်လာပြီး စတင် အသက်ရှူလာကြသည်။

အသက်ရှူတိုင်းတွင် အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်များစွာကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ အငွေ့အသက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာသည်။

"အရှင်သခင်က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာပဲ။"

လီဝူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီနံပါတ်တစ် နေရာမှာ နောက်ထပ် နှစ်တွေ အကြာကြီး မနေတော့ဘူးလား..."

ချီယန်သူတော်စင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူသာဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေပြီး အခြားသူများ၏ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို အချိန်အကြာကြီး ခံယူနေမှာ အမှန်ပင်။

ဤနေရာတွင် အဆင့်တက်နေခြင်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိ သူတော်စင်ကြီးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

အနီးနားမှ ဖြတ်သွားသော ကျောင်းသားများပင် ခံစားမိလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးလာကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့မှာ ရှေ့ဆက်မတိုးရဲတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"အဲဒီဘက်က... ဖန့်အစ်ကိုရဲ့ ကျောင်းဆောင် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပုံရတယ်နော်။"

"ဖန့်အစ်ကို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တက်တော့မှာလား "

"မဖြစ်နိုင်တာ... အခုမှ နံပါတ်တစ် ရထားတာ မဟုတ်ဘူးလား "

ကျောင်းသားများမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ရှဲ့အာမန်နှင့် တစ်ပတ်တည်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ချန်ဖေးဖေးအုပ်စုမှ ကျောင်းသားများပါ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင် ကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ပေးထားသော ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။

"ဖန့်အစ်ကို တကယ်ပဲ အဆင့်တက်တော့မှာပဲ"

"အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် ဖန့်အစ်ကို ကျောင်းတက်တာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်နီးပါး ရှိပြီ။ အခု အဆင့်တက်တာက မမြန်လွန်းပါဘူး။"

"စကားမစပ်၊ ဖန့်အစ်ကိုက အရင်ကတည်းက အဆင့်တက်နိုင်တာ ကြာပြီ။ အခု နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှ ဒီအဆင့်မှာ ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ။"

မကြာမီပင် ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများပါ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန်၏ ကျောင်းဆောင်ကို ဗဟိုပြုကာ လုံခြုံရေးစည်းကို ဆွဲလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ သတိထားကြ၊ စည်းကိုကျော်ရင် ချက်ချင်း ဓားနဲ့ခုတ်မယ်။"

လင်ဖုန်းက အနီးနားရှိ သူတော်စင်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

သူက မယဉ်ကျေးသော်လည်း အခြားသူတော်စင်များမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောရဲဘဲ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် တောင်အသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များအပြင် ဆရာများပါ ပါဝင်သည်။

"ဒီကောင်လေးက ဒီအချိန်မှာပဲ အဆင့်တက်ဖို့ ရွေးလိုက်တာလား "

ဝေကွမ်းရှောင်က ဝေလျန်ယွမ်ကို အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်တက်သင့်ပါပြီ။ နံပါတ်တစ် သူတော်စင်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို ရနိုင်တဲ့ ဘွဲ့မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီဘွဲ့ရထားတာက သူ ဒီအဆင့်မှာ ပြည့်စုံနေပြီဆိုတာ ပြတာပဲ။"

"ကောင်းလိုက်တာ၊ သူက သန့်စင်သောအဆင့် အကန့်သက် ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့တာ အမှန်ဆုံးပဲ။"

ဝေလျန်ယွမ်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

အနီးနားရှိ ဆရာများမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားကာ လာရောက်စုဝေးကြသည်။

ဒီဂျွန်းတောင်မှ ဆရာတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။

"သန့်စင်သောအဆင့် အကန့်သက် ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းက ဘယ်မျိုးနွယ်စုမဆို လျှောက်နိုင်တဲ့လမ်း မဟုတ်ဘူး။"

"ဖန့်ချန်က ဒါကို နားလည်ပြီး အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့တာပါ။ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။"

"သန့်စင်သောအဆင့် အကန့်သက် ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ တကယ် ဟုတ်မဟုတ်တောင် မသေချာဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းကို လျှောက်ဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ကုန်ကျတယ်။ သာမန်မျိုးနွယ်စုတွေဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် နိုင်မလဲ။"

"ရှန်ရှိုးယွမ်တို့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ကုန်ကျခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက မရေမတွက်နိုင်အောင်ပဲ။"

"အစောကတည်းက အဆင့်တက်ခဲ့ရင် ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် ရောက်ပြီး မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ကူညီနိုင်နေလောက်ပြီ။"

ဆရာများမှာ ဖန့်ချန်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရှူရှန့် ရောက်လာသောအခါ သူတို့၏ အသံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆရာတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ရှူရှန့် ဆရာ... စကားလေး ပြောချင်လို့"

"စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာမှ မမေးနဲ့တော့။"

"ငါ့ရဲ့ ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဘယ်သူ့ကို ပေးရမလဲဆိုတာတောင် ခေါင်းကိုက်နေရတာ၊ အပြင်ကို မငှားနိုင်ဘူး။"

ရှူရှန့်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ... ငှားရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရှူရှန့်၊ ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးတာလား "

ဆရာတစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အခြားဆရာများကို အကူအညီတောင်းသော်လည်း မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်ရဲကြပေ။

မသိမသာဖြင့် ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ တောက်ပသော နတ်ဘုရားရောင်ခြည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည့်အလား တောက်ပနေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း၌ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ မြင်သာသောနှုန်းဖြင့် တိုးတက်လာနေပြီး အပြင်လူများမှာ နတ်ဘုရားရောင်ခြည်ကြောင့် မည်သို့မျှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။