အခန်း (၆၂၅-၆၂၆)
Vol. 58 Ch. 625-626
အပိုင်း (၆၂၅)
လင်းပိုင်ဖန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ပြင်းထန်လှတဲ့ အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာသာမက အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။
“ဟိုမှာကြည့်စမ်း... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ”
“လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတာဆိုတော့... နေပါဦး... အဲဒါ ငါတို့ရဲ့ အရှင်မင်းကြီး မဟုတ်လား”
“ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာ တတ်တာပဲ။ သူ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတယ်ဟ”
မဟာရှနိုင်ငံ၏ သာမန်အရပ်သား ပြည်သူများမှာ အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်ကာ ရုန်းရင်းဆန်းခတ် ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဧကရာဇ်ကို အမြဲတမ်း ပညာရှိပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်သူ၊ ပြည်သူ့အရေးကို ရှေးရှုသူနှင့် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမြတ်ဆုံးသော နတ်ဘုရားအင်ပါယာကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဧကရာဇ်တစ်ပါးအဖြစ်သာ သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ ဧကရာဇ်သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ သိုင်းပညာ ထူးချွန်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးချေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူသည် တိုင်းပြည်ရေးရာကိစ္စရပ်များနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဘယ်မှာ အချိန်ရှိပါမည်နည်း။
ထို့အပြင် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်သည့် အဆင့်မျိုးသည် သိုင်းပညာအထွတ်အထိပ် ရောက်နေသည့် မဟာကောင်းကင်အဆင့်များပင်လျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။
သာမန်ပြည်သူများပင် ဤမျှ အံ့ဩနေကြလျှင် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် နေ့ညမပြတ် အတူရှိနေခဲ့ကြသော မိဖုရားများဆိုလျှင် မည်သို့ရှိမည်နည်း။
ရှန်မိဖုရား၊ ချူးမိဖုရား၊ ယင်မိဖုရား၊ ပိုင်မိဖုရားနှင့် အခြားသော မိဖုရားများအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရင်းနှီးနေသော ထိုပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အံ့ဩမှင်သက်နေကြတော့သည်။
“အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာ တတ်တာလား... ဒါ အမှန်ပဲလား...”
“အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာကို ဘယ်လိုလုပ် တတ်နေတာလဲ။ သူ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါအရ ဆိုရင်တော့ သူက အနည်းဆုံး မဟာကောင်းကင်အဆင့်ထက်မက ကျော်လွန်နေပြီ”
စုန့်ယွီဖေးသည် အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုခု ရနိုင်မလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယောင်ယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယောင်ယောင်မှာလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရရှာသည် - “ငါလည်း အခုမှ သိတာဟ၊ ငါ့ကို လာမမေးနဲ့ဦး”
ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သတ္တဝါကြီး လေးကောင်နှင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားသော အရှင်မင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လောကအမြင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။
ဤလောကကြီးတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသဖြင့် သူမ လုံးဝ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားရပါသနည်း။
မိုယုယန်ကမူ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရင်းနှီးသလိုလို စိမ်းသက်သလိုလို ဖြစ်နေသော ထိုပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “အရှင်မင်းကြီး... ရှင်က...”
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေသော ‘စီနီယာကြီး’ ၏ ပုံရိပ်သည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ပုံရိပ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာခဲ့လေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မကြောက်မရွံ့ ရပ်တန့်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ရင်ဆိုင်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည် - “မင်းတို့ ရောက်လာတာ တော်တော် မြန်သားပဲ”
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်သည် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ဒွန်တွဲနေကြသည်။
ကျားဖြူက ပထမဆုံး စကားဆိုလိုက်ပြီး သူ၏အသံသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည် - “လူသားဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်တဲ့ မင်းက ကွယ်ရာမှာ ‘မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်’ နယ်ပယ်အထိ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံထားလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို တော်တော် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး - “မင်းတို့လို ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးတွေ ရှိနေမှတော့ ငါလည်း မင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ပြင်ဆင်ထားရတာပေါ့”
အဇူရာနဂါးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - “အဲဒီမတိုင်ခင်က ပေါ်လာတဲ့ ခေါင်းရှစ်လုံးနဲ့ သတ္တဝါဆိုးကြီးက မင်း ဆင့်ခေါ်ထားတာလား”
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - “မှန်တယ်။ အဲဒီ အကောင်ကို ‘ရေမိစ္ဆာသတ္တဝါ’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ရေရှိတဲ့နေရာမှာ အစွမ်းထက်တာပေါ့။ ငါက အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကနေ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ဖို့ ဖမ်းလာခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းတို့လေးကောင်လည်း သိပ်ပြီး ထူးခြားလှတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ”
လိပ်မည်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် - “မင်းက မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံတာက ကိစ္စမရှိပေမဲ့... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကိုပါ လုယူချင်နေတာလား။ မင်းကို ကွပ်မျက်ပစ်ရမယ်”
“ တကယ်လို့ ဤကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာမှာ အရှင်သခင် မရှိဘူးဆိုရင် ဒါက ငါ့အပိုင် ဘာလို့ မဖြစ်လာရမှာလဲ”
လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏လက်မောင်များကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရည်မှန်းချက် အရှိန်အဝါများ တောက်လောင်လာခဲ့သည် - “ငါသာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
“အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာက မင်းလိုကောင် မက်မောရမယ့် အရာမဟုတ်ဘူး”
ဖီးနစ်က အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များ တောက်လောင်လာခဲ့သည် - “မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက ရည်မှန်းချက် ကြီးလွန်းတယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်က ကောင်းကင်ဘုံကို ကိုယ်စားပြုပြီး မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”
“လာလေ... ဒီနေ့တော့ ငါက နေနဲ့လကို လက်ထဲမှာဆုပ်ကိုင်ပြီး ကြယ်တွေကို ဆွတ်ခူးပြမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ သားရဲလေးကောင်ကိုပါ ခြေမှုန်းပစ်မယ်” လင်းပိုင်ဖန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားကြသည် - “လူဆိုးကောင်... မင်း သေရမယ်”
“လာကြစမ်း” လင်းပိုင်ဖန်က ပထမဆုံး စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူ လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် ဓားရိပ်များနှင့် ဓားသံများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
“အန္တရာယ်ရှိတယ်” ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ခွဲထွက်သွားကြသည်။
သို့သော်လည်း ဓားမိုးရွာသွန်းမှုက များပြားလွန်းလှသဖြင့် လုံးဝ ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုကို အောင့်အည်းခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ထဲတွင် ဖီးနစ်သည် ကာကွယ်ရေးအင်အား အနည်းဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ဓားမိုးရွာသွန်းမှုဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရရှာသည်။
ကျားဖြူသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ဖီးနစ်ထက် အနည်းငယ်သာ သက်သာသည်။
ဒဏ်ရာ အနည်းဆုံးရရှိသူများမှာ ကာကွယ်ရေးအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် လိပ်မည်းနှင့် အဇူရာနဂါးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း လိပ်မည်း၏ လှုပ်ရှားမှုက နှေးကွေးလွန်းလှသဖြင့် အဇူရာနဂါးက ပထမဆုံး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး သူ၏ ဧရာမနဂါးပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - “လူဆိုးကောင်... ငါ မင်းကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”
“ငါ့အထင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သေတွင်းထဲ လာတိုးနေတာ ထင်တယ်”
လင်းပိုင်ဖန်သည် ‘လျှင်မြန်ခြင်း’ အက္ခရာ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဇူရာနဂါး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူသည် နဂါးအမြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်ရာ ဧရာမ နဂါးကြီးသည် လီရာပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး တောင်တန်းတစ်ခုကို ဝင်တိုက်ကာ တောင်တန်းကြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် အခွင့်ကောင်းကို အရယူကာ ဆက်တိုက် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်လေသည်။
သူသည် အဇူရာနဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်ခွကာ နဂါးအကြေးခွံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။
နဂါးအကြေးခွံများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားတော့သည်။
အဇူရာနဂါးသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြင်းထန်လှသော နဂါးမီးတောက်ဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးတောက်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နဂါးမီးတောက် တိုက်ခိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ အကြေးခွံများကို ဆက်လက် ဆွဲခွာနေခဲ့သည်။
အကြေးခွံများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် နဂါး၏ သွေးကြောမကြီးကိုပါ ဆွဲနှုတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်…
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လိပ်မည်းက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည် - “လူဆိုးကောင်... မင်းကို ငါ အေးခဲပစ်မယ်”
၎င်းသည် ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ အလွန်အေးစက်လှသော ရေခဲငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် ရေခဲငွေ့ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လိပ်မည်း၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ သူ၏လက်နှစ်ဖက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လိပ်မည်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲ၌ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းလမ်းခြောက်သွယ်၏ ပုံရိပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခေါင်းကို လိပ်ခွံထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်နှုတ်သိမ်းကာ လိပ်ပုန်း ပုန်းလိုက်တော့သည်။
“ပုန်းနေလည်း မထူးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက် ကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း” လင်းပိုင်ဖန်က ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လိပ်မည်း၏ လိပ်ခွံကြီးသည် အက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး လိပ်မည်းသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။
“ဝေါင်း….” ကျားဖြူက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ထဲတွင် ကျားဖြူ၏ ကာကွယ်ရေးသည် လိပ်မည်း သို့မဟုတ် အဇူရာနဂါးကဲ့သို့ မသန်မာသလို၊ ၎င်း၏ ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်းနှင့် အလျင်နှုန်းသည်လည်း ဖီးနစ်လောက် မကောင်းမွန်ချေ။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် မြေကမ္ဘာကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး တိမ်တိုက်များပင် လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။
“‘တိုက်ခိုက်ရေး အက္ခရာ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်”
ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်၏ ပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဘယ်လက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ ညာလက်ကိုမူ ဓားအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တိုက်ကွက်အနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ကျားဖြူသည် ခေါင်းမူးဝေကာ မျက်စိထဲ ကြယ်လွင့်မတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။
“ရှူး... ရှူး….” ဖီးနစ်က အပေါ်မှ ငုံ့ဆင်းလာပြီး အတောင်ပံများကို ခတ်ခါ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ အသေသတ်မယ်။ ‘ဖီးနစ် နတ်ဘုရား မီးတောက်’”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး - “လာစမ်းပါ... မီးတောက်ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဆုံးအရာပဲ”
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် မီးတောက်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိမိထံသို့ ဦးတည်လာသော ဖီးနစ် နတ်ဘုရား မီးတောက်များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။
ဖီးနစ်၏ မီးတောက်သည် တောင်တန်းများကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး၊ ပင်လယ်များကို ဆူပွက်စေကာ၊ လီထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော လွင်ပြင်များကို ပြာကျစေနိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် လင်းပိုင်ဖန်အတွက် အာဟာရဖြစ်ရုံသာရှိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မီးတောက်စွမ်းအင်ကို ပိုမိုသန်မာစေခဲ့သည်။
လူတိုင်း မသိလိုက်ဘဲ လင်းပိုင်ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဖီးနစ် နတ်ဘုရား မီးတောက်နှင့် အဆင့်အတန်းတူညီသော မီးတောက်စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
“ကျေးဇူးပဲ... အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ‘ယင်နက်ဓား တစ်ဆယ့်နှစ်လက်’ ကို ခံယူလိုက်စမ်း”
“ချွင်…....”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချီ တစ်ဆယ့်နှစ်ချက်သည် ဖီးနစ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဖီးနစ်သည် ဓားဒဏ်ရာများကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်မကုစားနိုင်ဘဲ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရပြန်သည်။
ထို့နောက် အဇူရာနဂါးက ဟိန်းဟောက်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကြောင့် ဝေးလံလှသော အရပ်ရှိ အခြားတောင်တန်းတစ်ခုဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။
ကျားဖြူသည်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် ရောက်ရှိလာသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ဝါးချက်ဖြင့်ပင် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။
ကြောက်တတ်သော လိပ်မည်းကြီးကမူ သူ၏ လိပ်ခွံထဲတွင်သာ ဆက်လက်ပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်သို့ လုံးဝ ထွက်မလာတော့ချေ။
အပိုင်း (၆၂၆)
ဤမျှများပြားလှသော ကိစ္စရပ်များကို ရှည်လျားစွာ ရေးနေရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အောက်ခြေရှိ သာမန်အရပ်သားပြည်သူများမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်စိပြူးမျက်ဆန်ပြာ ဖြစ်နေကြရရှာသည်။
“ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နေတာလဲဟ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို အလဲထိုးပစ်နိုင်တယ်”
“ဟို သားရဲကြီးတွေ ပြောတာ မကြားလိုက်ဘူးလား။ ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးက ‘မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်’ တဲ့ကွ”
“ဒဏ္ဍာရီလာ အစွမ်းထက်ဆုံး ‘မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်’ လား။ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး... ဒီလောက်တောင် စွမ်းရည်ထက်မြက်နေတာ”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို နိုင်ပြီမလားဟင်”
ထိုသားရဲကြီးလေးကောင်သည် ဘယ်ကနေ ရောက်လာသည်၊ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ဧကရာဇ်နှင့် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူတို့ သဲသဲကွဲကွဲ မသိကြသော်လည်း မဟာရှနိုင်ငံ၏ ပြည်သူများဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ သူတို့အားလုံးသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘက်တော်သားများသာ ဖြစ်ကြသည်။
လင်းပိုင်ဖန်သာ အနိုင်ရရှိခဲ့လျှင် သူတို့၏ လက်ရှိအေးချမ်းသော လူနေမှုဘဝကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်လို့ သူသာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကိုမူ မတွေးရဲစရာပင်။
နန်းတော်အတွင်း၌လည်း မိဖုရားများအားလုံးသည် နှလုံးသားထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေကြတော့သည် - “အရှင်မင်းကြီး... မုချနိုင်မှ ဖြစ်ပါမယ်နော်...”
ယောင်ယောင်ကမူ သူတို့အား နှစ်သိမ့်လိုက်သည် - “စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးက မုချနိုင်မှာပါ။ ကြည့်စမ်းပါဦး... သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဟို သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ဖုန်ထအောင် ရိုက်နေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ”
သူမသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ခေါင်းပြန်လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည် - “ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ... ဆက်ထုလိုက်စမ်း... ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုလေ ပိုကောင်းလေပဲ”
သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲတော့မည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ အားရကျေနပ်နေခဲ့သည်။
“ယောင်ယောင်... အခြေအနေက သမီးထင်သလောက် ရိုးရှင်းပြီး အကောင်းမြင်လို့မရဘူး” ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယောင်ယောင်သည် အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ - “ဆရာဘိုးဘိုး... ဆရာဘိုးဘိုးတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
ရောက်လာသူများမှာ သူမ၏ ဆရာဘိုးဘိုး လီထျန်းချန်းနှင့် ဆရာဖြစ်သူ ဇီလျိုလီတို့ ဖြစ်ကြသည်။
“ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စအချို့ရှိလို့ လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး”
လီထျန်းချန်းက စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည် - “ယောင်ယောင်... သမီးမသိတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ ဒီသားရဲကြီးလေးကောင်က ငါ့အထင်မမှားရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ‘ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်’ ဖြစ်တဲ့ အဇူရာနဂါး၊ ဖီးနစ်၊ ကျားဖြူနဲ့ လိပ်မည်းတို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က ကမ္ဘာဦးကတည်းက သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာခဲ့ကြပြီး အသက်ရှည်ကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ‘မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်’ တွေကိုပဲ ရွေးပြီး အမြဲတမ်း လိုက်လံသတ်ဖြတ်လေ့ရှိကြတာ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ဘယ်မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်မှ သူတို့လက်ထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး”
ယောင်ယောင်က ပျာပျာသလဲ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ဒါပေမဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးရယ်... အရှင်မင်းကြီးက မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလေ။ ပြီးတော့ ကြည့်ပါဦး... သူက ဟိုဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို သွားကျိုးမတတ် ရိုက်နှက်နေတာ၊ အခုတင် နိုင်တော့မှာကို”
လီထျန်းချန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည် - “သမီးမြင်ရတာက အပေါ်ယံပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်က ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူး။ သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ ဧကန်မုချ သူတို့မှာ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တွေ ရှိနေမှာပဲ၊ ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး”
လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲလေးကောင်တို့၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကို မော့ကြည့်ရင်း လီထျန်းချန်းသည် အရာအတော်များများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
မဟာရှနိုင်ငံ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ အမှန်စင်စစ် အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာ မဟာရှနိုင်ငံသည် ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူ၏ တိုင်းပြည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မဟာရှနိုင်ငံ တိုးတက်ရေးအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစဉ်က အရှင်မင်းကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်အကြောင်းကို လာရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေပြီ။
အကယ်စင်စစ် ထိုအချိန်ကတည်းက သူသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လှမ်းအောင်မြင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော်လည်း မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်များကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်လေ့ရှိသော ကွယ်ရာမှ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ဂျောက်ချရန်အတွက် သူ၏ အစွမ်းအစများကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ထုတ်မပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးသည့်နောက်မှသာ သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ရှင်းလင်းရန် ချိန်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အသက် ၃၀ မပြည့်သေးသော မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တစ်ဦး... ဒါက သမိုင်းတစ်လျှောက် မကြုံစဖူး ထူးခြားဆန်းပြားလှသည့် ဖြစ်ရပ်ပင်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုသည်ကို စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ရှိနေမိသော်လည်း သူသည် လင်းပိုင်ဖန် ဤတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိပါစေကြောင်း နှလုံးသားထဲမှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ခြေမှုန်းပစ်နိုင်မှသာ သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင် ဆွဲထားသော ဓားတစ်လက်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာရှင်များအတွက် သိုင်းလမ်းစဥ်၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့်လမ်း ပွင့်သွားမည် ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊ မုချနိုင်မှ ဖြစ်မယ်…”
သို့သော်လည်း လီထျန်းချန်း၏ စကားများက နိမိတ်ဖတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လိပ်ခွံထဲတွင် အမြဲပုန်းနေခဲ့သော လိပ်မည်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို ပြန်ထုတ်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည် - “အားလုံးပဲ... ဒီကောင်ကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ပြီး နောင်ရေးအေးအောင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းကြစို့”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင် သတ္တဝါအားလုံး ဘေးဒုက္ခကြုံရလိမ့်မယ်၊ ပြည်သူတွေလည်း ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်...” ဖီးနစ်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အခုအချိန်မှာ အဲဒါတွေကို ဂရုစိုက်မနေနိုင်တော့ဘူး၊ သူသေကိုယ်သေ တိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ”
ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးများသည် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေကြတော့ချေ။
အဇူရာနဂါးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျံသန်းတက်သွားပြီး လေနှင့်မိုးကို ဆင့်ခေါ်ကာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်များ အလိပ်လိုက် တက်လာပြီး ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်ကာ မိုးကြိုးများ တဖြုန်းဖြုန်း ပစ်ချလာခဲ့သည်။
လောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
“ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မယ်ဟေ့”
ပြည်သူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကုန်ကြသည်။
မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများ စုစည်းလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် အဇူရာနဂါး၏ နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်အပြည့် ရှိနေသော မိုးကြိုးများသည် ရုတ်တရက် အောက်သို့ သွန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။
၎င်းသည် လင်းပိုင်ဖန်နှင့်အတူ သူ၏ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကိုပါ ပြာကျဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှပေသည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ပိုင်နက်ကွ၊ မင်းတို့ကို ငါ့နေရာမှာ လာပြီး သောင်းကျန်းခွင့် မပြုနိုင်ဘူး”
လင်းပိုင်ဖန်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကုဋေပေါင်းများစွာသော မိုးကြိုးများအားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
၎င်းတို့ ပြန်လည်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်မူ မိုးကြိုးများအားလုံးသည် ကျားဖြူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။
ကျားဖြူမှာ ခေါင်းတစ်စစီ ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိထဲ ကြယ်တွေပါ မြင်လိုက်ရကာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“တောက်... အဇူရာနဂါး... မင်းဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ မိုးကြိုးတွေက ဘာလို့ ငါ့ခေါင်းပေါ်ကိုပဲ လာပစ်နေရတာလဲ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဇူရာနဂါးမှာလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက လင်းပိုင်ဖန်ကို ချိန်ရွယ်ပြီး ပစ်ချလိုက်တာဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် ကျားဖြူကို သွားမှန်ရသနည်း။
ထိုစဉ် သူသည် ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ‘ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းလမ်းခြောက်သွယ်’ လက်သီးချက်ဖြင့် သူ၏ နဂါးကျောရိုးမကြီးကို ရိုက်ချိုးကာ အရှေ့ပင်လယ်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ကောင်းကင်တမျှ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးကာ အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည် - “လွင့်စင်သွားစမ်း”
ချက်ချင်းပင် လေငြိမ်၊ မိုးစဲသွားပြီး တိမ်တိုက်များ လွင့်ပြယ်ကာ နေမင်းကြီး ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာခပ်သိမ်းကို အလင်းရောင် ပြန်လည်ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
“ရှူးးးးး” ဖီးနစ်က အပေါ်စီးမှ ငုံ့ဆင်းလာပြီး အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
ကောင်းကင်အနှံ့ မီးတောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာလေသည်။
အကယ်၍ မြေပြင်နဲ့သာ ထိတွေ့ပါက မြို့တော်တစ်ခုလုံး မီးလောင်တိုက်သွင်းပြီး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုမီးလုံးကြီးများကို တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ အခြားနေရာတော့မဟုတ် ကျားဖြူ၏ အပါ်တည့်တည့်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
“ဝေါင်း….” ကျားဖြူမှာ နောက်ထပ်တစ်ဖန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြန်သည်။ သူ့၏ အမွှေးဖြူတွေမှာလည်း မီးလောင်ရာကြောင့် ပြောင်သလင်းခါသွားခဲ့သည်။
“ ချီးလိုပဲ…ဖီးနစ်မ ကိုယ့်ရဲ့ မီးကိုတောင် ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်ရင် မီးနဲ့ မကစားနဲ့ဟ၊ အခုတော့ ငါ့လောင်ကုန်ပြီ”
သို့သော်လည်း ဖီးနစ်မှာ ပြန်လည်ချေပနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ အကြောင်းမှာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
မီးတောက်များမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပြန့်ကြဲနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နတ်ဘုရားမီးတောက်မှာလည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် သနားစဖွယ် အော်ဟစ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဝူးးးးးးး”
အဝေးမှနေ၍ လိပ်မည်းသည် ကောင်းကင်တမျှ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို စီးနင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ပင်လယ်ရေများ လျှံတက်လာပြီး လီထောင်ပေါင်းများစွာ မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“မင်းလို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ လိပ်ပုန်းကို ဒီနေ့တော့ လိပ်သေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
လင်းပိုင်ဖန်သည် အသက်ငင်နေသော ဖီးနစ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးအသွင် ပြောင်းလဲကာ ပင်လယ်ရေများကို ခမ်းခြောက်စေလျက် လိပ်မည်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ‘ ဗုဒ္ဓအမျက် မီးကြာပန်း’ တိုက်ကွက်ကို ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။
“ဒိန်း...”
လိပ်မည်း၏ အတွင်းကလီစာများ အားလုံး စုတ်ပြတ်ကြေမွသွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်ရရှာသည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ၎င်းကို နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ အခြားနေရာတစ်ခုဆီသို့ လွှဲပစ်လိုက်လေသည်။
“ဝုန်း...”
ကျားဖြူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်ရပြန်သည် - “တောက်... ဘာလို့ ခံရတဲ့သူက အမြဲတမ်း ငါပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ...”