အခန်း ၁၁၀၈
Vol. 106 Ch. 1108
အခန်း ၁၁၀၈ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
လုံချန်း ဖန်တီးထားသည့် အတွင်းကမ္ဘာမှာ သာမန်ကမ္ဘာ တစ်လုံးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သမျှ အရာအားလုံး စုံလင်စွာ တည်ရှိနေသော ကျယ်ပြောသည့် ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာကြီး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
တောင်တန်းများ၊ ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာများ၊ မြို့ပြများ၊ တိုက်ကြီးများနှင့် အခြားသော အရာ အားလုံးလည်း ရှိနေခဲ့၏။
ဤကမ္ဘာ၏ ချီစွမ်းအင်မှာလည်း အစစ်အမှန်ကမ္ဘာထက်ပင် ပိုမို၍ သန့်စင်နေသေးသည်။ အကယ်၍ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိဘဲ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်များကိုသာ ဤကမ္ဘာ၌ ဖြန့်ဝေ ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက လူသားများသည် ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ်သို့ပင် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်လောက်သည့် အလားအလာ ရှိပေသည်။
သို့သော်လည်း လုံချန်းသည် ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်ကို ကန့်သတ်ထားရုံ မကဘဲ ထိုသတ်မှတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်၍ ဖောက်ထွက်နိုင်ရန်အတွက် အခြားသူများအား ခွင့်ပြုချက် ပေးနိုင်သည့် ထိန်းချုပ်မှု အာဏာကိုပါ မိမိကိုယ်တိုင် ရယူထားခဲ့၏။
သူသည် မိမိ၏ မိသားစုကို မည်သူမျှ တော်လှန်ပုန်ကန်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန်အတွက် ဤခွင့်ပြုချက်အား မည်သူ့ကိုမျှ လွယ်လွယ်နှင့် ပေးမည် မဟုတ်ချေ။
မိမိ၏ မိသားစုဝင်များ တိုးတက်ကြီးထွားလာမှသာလျှင် သူသည် ထိုကန့်သတ်ချက် သတ်မှတ်ချက်ကို မြှင့်တင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
သူ့မိသားစုဝင်များမှာ ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသဖြင့် သူသည် အခြားသူများအတွက် ကန့်သတ်ချက်ကို မြေကမ္ဘာ နယ်ပယ်၌သာ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ့မိသားစုဝင်များက သူတော်စင် နယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်သွားသည့်အချိန်ကျမှသာ အခြားသူများအတွက် ဤကမ္ဘာ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ်အထိ မြှင့်တင်ပေးရန် သူက ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
...
မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့သည် ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လုံချန်း ပြောကြားခဲ့သည့် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို လူတိုင်းအား အသိပေးလိုက်ကြ၏။
မိမိတို့သည် အစစ်အမှန် ကမ္ဘာတစ်လုံးဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းရတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤကမ္ဘာတု အတွင်းရှိ လူသားများမှာ အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြပြီး အထူးသဖြင့် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံထားရသည့် နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။
လုံချန်း၏ မိသားစုဝင်များမှာလည်း ပျော်ရွှင်နေပုံရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် လူသစ်များနှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး၌ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် လူထုကြားထဲသို့ ရောနှောဝင်ဆံ့နိုင်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လုံချန်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ယခုအခါ ဤကမ္ဘာထဲတွင် သူတို့နှင့် ပုံမှန် လာရောက် တွေ့ဆုံနိုင်တော့မည် မဟုတ်လော။
သူတို့သည် မိသားစုနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် အတိတ်က အချိန်ဟောင်းများကို နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်ခံစားခွင့် ရရှိကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ အရာရာတိုင်းက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့မည်ဖြစ်ကာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုများကလည်း နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်သက်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်၏။
လူတိုင်းက ကမ္ဘာသစ်သို့ ယူဆောင်သွားချင်သည့် မိမိတို့၏ ပစ္စည်းပစ္စယများကို စတင်၍ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီးနောက် လူတိုင်းက ထွက်ခွာရန်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ကြ၏။
လုံချန်းသည် ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုရင်း လူတိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသောအခါတွင်မူ သူသည် ချက်ချင်းပင် စတင်လိုက်တော့၏။
သူသည် လူအားလုံးကို အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သော်လည်း အတွင်းကမ္ဘာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံးနှင့် သယံဇာတအပေါများဆုံး မြို့တော်ကြီး၏ အတွင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် သူတို့ကို မြို့တော်၏ အပြင်ဘက် တည့်တည့်ဆီသို့သာ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံရန်သည် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ မြို့တော်ကြီး တစ်မြို့ကို သူတို့ လှမ်း၍ မြင်တွေ့နေရသည်။
"သူက ငါတို့ကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာလား။ မြို့ထဲကို တိုက်ရိုက်မပို့ဘဲ ဘာလို့လဲ" လုံကျွင်းက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြရအောင်။ မြို့ထဲကို ဇွတ်မဝင်ကြနဲ့ဦး။ ငါတို့ကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" လုံရန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဖိုးပြောတာ မှန်တယ်"
လုံရန်၏ စကားလုံးများ ထွက်လာပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် အခြားသော အသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ ရှေ့တွင် လူခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ် စတင် ပုံပေါ်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံး၌ လုံချန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
"မြေးလေး... မင်း ရောက်လာပြီပဲ။ ဒီကိုလာစမ်း" လုံရန်က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ ဖက်လိုက်တော့၏။
လုံရန်က လုံချန်းကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါတွင်မူ သူသည် ယခင်ထက် ပိုမိုတင်းကျပ်သော ရင်ခွင်တစ်ခု၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ သား အမေတို့နဲ့အတူ ရှိနေနိုင်ပြီပေါ့" စီမာကျီယီက လုံချန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မပွေ့ဖက်ခဲ့ရသလိုမျိုး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီကို ခဏခဏ လာလို့ရပါပြီ။ ကျွန်တော်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ နတ်ဘုရားလေ။ ကျွန်တော် ဒီကမ္ဘာရဲ့ နိယာမတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေါ်လာအောင်ရော ပျောက်သွားအောင်ရော လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီမှာ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိပါဘူး" လုံချန်းက မိခင်ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အမေတို့ကို တအားလွမ်းနေခဲ့တာပါ"
အချိန်အတော်ကြာ ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သတိမေ့မြောနေသော ကျိရှန်အား လက်မောင်ပေါ်တွင် ပွေ့ချီထားသည့် လုံကျွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"အဖေ... နေကောင်းရဲ့လား" လုံချန်းက အဖေဖြစ်သူကို မေးမြန်းလိုက်ရင်း သူ့လက်ချောင်းကို ကျိရှန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအား စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"မင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဖေ နေကောင်းတာပေါ့။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း အဖေ ဂရုစိုက် ကြည့်ရှုပေးထားပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ သူ့အခြေအနေက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပုံရတယ်။ မကြာခင် သတိရလာမှာပါ" လုံကျန်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ သူ့လက်မောင်ထဲတွင် ကျိရှန် ရှိနေသဖြင့် လုံချန်းကို လှမ်း၍ မပွေ့ဖက်နိုင်ခဲ့ချေ။
"အဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံပိုင်းကတော့ မကြာခင် ပြန်နိုးလာတော့မှာကို မြင်နေရတယ်။ မကြာခင် သူ သတိရလာလိမ့်မယ်။ ဒါနဲ့... ဒီကမ္ဘာထဲမှာလည်း လူတွေ ရှိကြတယ်။ သာမန်ကမ္ဘာ တစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မခြားနားတာမို့လို့ အဖေတို့ အားလုံးအတွက် ဒီမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဘယ်သူမှ အဖေတို့ကိုရော သူ့ကိုရော အန္တရာယ်မပြုနိုင်တော့ဘူး။ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ" လုံချန်းက သူ့သူငယ်ချင်း လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဒီလောက်အထိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကြီးကိုပါ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်နော်။ အဖေ မင်းအတွက် ဘယ်လောက်အထိ အံ့သြချီးကျူးမိပြီး ဂုဏ်ယူမိလဲဆိုတာ စကားလုံးနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့မရတော့ဘူး" လုံကျန်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဟားဟားဟား... ဒါပေါ့။ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ မြေးပဲဥစ္စာ။ သူက ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားရမှာပေါ့။ တကယ်လို့ သူသာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မလာခဲ့ရင်မှ ဆန်းနေဦးမယ်" လုံရန်က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ရယ်မောရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့ အဖိုးရယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်က အဖိုးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
"ဒါပေမဲ့ အဖေ မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း ဘာလို့ ငါတို့ကို မြို့ထဲကို တိုက်ရိုက်မခေါ်သွားဘဲ ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာလဲ" လုံကျန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါကတော့... ဒီကမ္ဘာကြီးက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေနဲ့အတူ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့တာမို့လို့ပါ။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တရတွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွေ ရှိကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကိုတော့ သွားပြီးတော့ မရှုပ်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဖေတို့ကို အဲဒီထဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားရင် ဖြစ်လာမယ့် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေက နည်းနည်း မရေမရာ ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါ" လုံချန်းက မြို့တော်ကြီးရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အဖေတို့ အားလုံးက သူတို့ထက် အဆင်ပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သန်မာကြတာမို့လို့ အဖေတို့ ဖြစ်ချင်တာမှန်သမျှကို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က အဖေတို့ကို ဘာဖိအားမှ မရှိဘဲ ဒီမြို့တော်က လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးချစ်ကြည်တဲ့ နာမည်ကောင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ရရှိစေချင်တာ။ လူတိုင်းက အဖေတို့ကို ထူးဆန်းတဲ့ ဂြိုဟ်သားတွေလိုမျိုး မမြင်ဘဲ အိမ်နီးနားချင်းတွေလိုမျိုးပဲ မြင်စေချင်တာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဖေတို့ကို အဲဒီထဲ တိုက်ရိုက်မပို့တာပါ" သူက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်၏။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့က ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ" လုံရန်က မေးလိုက်သည်။
"လွယ်လွယ်လေးပါ။ ကျွန်တော်တို့တွေက အခြားမြို့ကလာတဲ့ ခရီးသွားတွေအနေနဲ့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဝင်ကြမှာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော် အရာရာအားလုံးကို သိပါတယ်။ အရာရာကို အလွယ်တကူ စီစဉ်ထားပေးလို့ရတယ်" လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
သူ့လက်ကို တစ်ချက်မျှ ခါယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ အနီးတွင် ပြောင်းရွှေ့အခြေချလာကြသည့် လူများ၏ ပစ္စည်းပစ္စယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရထားလုံး အစီးပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
"ရထားလုံးပေါ်မှာ သွားပြီး ထိုင်နှင့်ကြပါ။ ကျွန်တော်လည်း အဖေတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မှာပါ။ အရာရာအားလုံးကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်" လုံချန်းက ရထားလုံးများဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
မေးခွန်းအများကြီး မမေးတော့ဘဲ လူတိုင်းက သူ့စကားကို နားထောင်ကာ ရထားလုံးများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
လုံချန်းသည်လည်း မိဘများနှင့်အတူ ရထားလုံးတစ်စီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရထားလုံးများသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် အရေးအကြီးဆုံး မြို့တော်ကြီးဖြစ်သည့် တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ စတင်ရွေ့လျားသွားခဲ့တော့သည်။
ရထားလုံးများသည် မြို့အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ အစောင့်များ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။