အခန်း ၁၁၁၀
Vol. 106 Ch. 1110
အခန်း ၁၁၁၀ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်း
လုံချန်းနှင့် မြွေဘုရင်တို့သည် လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်က တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ခဲ့ကြရသော တိုက်ကြီး၏ နယ်နိမိတ် အဆုံးသတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေများက ယခင်နှင့် မတူညီတော့ချေ။
ယနေ့သည် လုံချန်းအနေဖြင့် ဒဏ်ရာများ အားလုံး လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု ယုံကြည်ရသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အဝင်ဝ အတားအဆီးဆီသို့ ရောက်ရန် အလှမ်းကွာဝေးရုံသာ လိုတော့သော်လည်း မြွေဘုရင်ကို ဆက်မပျံသန်းတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်ကို မိမိအား စောင့်ကြပ်ပေးရန် ပြောကြားခဲ့ပြီး စိတ်အာရုံကို အတွင်းကမ္ဘာဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်တော့သည်။
သူသည် အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အသစ်တည်ထောင်ထားသော လုံမျိုးနွယ်စု အတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့၏။
လုံမျိုးနွယ်စုသည် ဤမြို့တော်အတွင်း၌ အခြေတကျ ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ့အဖိုးသည်လည်း ဤနေရာရှိ ဘုရင်နှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု ရရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရင်သည် အဖိုးဖြစ်သူ၏ အံ့မခန်းစွမ်းအားနှင့် ရက်ရောတတ်သော သဘာဝကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူ့အား အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဘုရင်သည် လုံမျိုးနွယ်စုကို ရန်မစလိုသဖြင့် အခွင့်အရေးနှင့် လွတ်လပ်ခွင့်များစွာ ပေးထားခဲ့သည်။ မည်သို့ဆိုစေ ဤလူများသည် မိမိ ထီးနန်းကို လုယူချင်စိတ်မရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထီးနန်းကို လိုချင်ပါက သူတို့၏ အံ့မခန်းသော စွမ်းအားများဖြင့် ဤနိုင်ငံအား အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။
ထိုအချက်က ဘုရင်၏စိတ်ကို အေးချမ်းသွားစေခဲ့ပြီး လုံမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မြဲအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
လုံမျိုးနွယ်စုကို နိုင်ငံအတွင်းရှိ လူသားများထဲမှ တပည့်အင်အား စုဆောင်းခွင့်ကိုပါ ဘုရင်က ခွင့်ပြုပေးထားခဲ့၏။
ဤသစ်လွင်ပြီး သန်မာသော မျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အဝေးတစ်နေရာအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သဖြင့် ပါရမီရှင် အများအပြားမှာ မျိုးနွယ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
လုံချန်းသည် မျိုးနွယ်စု အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါချေ။ မျိုးနွယ်စုကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်စည်ပင်နေခဲ့ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် လူသစ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့မှာ လုံမျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ ဖြစ်လာကြသူများ ဖြစ်၏။
လုံချန်းသည် သူ့အဖိုးရှိရာ အခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။
သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါတွင်မူ ထိုနေရာ၌ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
"ဒီအတိုင်း ဝင်လာမိလို့ အားနာပါတယ်။ အစည်းအဝေးကို ဆက်လုပ်ကြပါ" လုံချန်းက ပြောဆိုကာ တံခါးကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်တော့သည်။
"နေဦး... ချန်အာ"
လုံရန်နှင့် လုံကျွင်းတို့က အခန်းထဲရှိ အခြားသူများအားလုံးကို ခေတ္တမျှ အပြင်သို့ ထွက်ခွာပေးရန် ပြောကြားလိုက်သဖြင့် ထိုနေ့အတွက် မျိုးနွယ်စု တိုးချဲ့ရေး အစည်းအဝေးမှာ ပယ်ဖျက်လိုက်ရတော့သည်။
လုံချန်းသည် မိမိကို လှမ်းခေါ်သံကြားရသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။
"ဝင်လာခဲ့ပါ မြေးလေးရဲ့။ မင်းက အပြင်ကို ထွက်သွားဖို့ လိုလို့လား။ အဖိုးတို့က မင်းအတွက်ဆို ဘယ်တော့မှ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး" လုံရန်က မြေးကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် လုံရန်၊ သူ့သားနှင့် မြေးဖြစ်သူ လုံချန်း သုံးဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။
"အဖိုး... မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုတိုးတက်နေလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကူညီပေးရမယ့် ပြဿနာမျိုးရော ရှိလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား... ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ ဘဝက အတိုင်းထက်အလွန် ပြီးပြည့်စုံနေပါတယ်။ ဒီမြို့ကလူတွေက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်ကြတယ်" လုံရန်က ပြန်ဖြေ၏။
"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ အဲဒါလေး သိချင်လို့ မေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော် အမေ့ဆီ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လုပ်ပေးစေချင်တာ ရှိရင်လည်း အသေအချာ တွေးထားလိုက်ပါဦး။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ဒီကိုလာတဲ့ အခါကျမှ အဖိုး ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေါ့" လုံချန်းက သူ့အဖိုးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"မင်းက ဒါလေးပဲ လာပြောတာလား" လုံရန်က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ အဖိုးတို့ အစည်းအဝေးကို မနှောင့်ယှက်ချင်တာပေါ့။ အဖိုးကလည်း အစည်းအဝေးကို မဖျက်ခင် သေသေချာချာ စဉ်းစားသင့်တာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခန်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ခဲ့သော်လည်း မိမိတွင် အလျင်စလို ကိစ္စရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာ၌ အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ချေ။
သူသည် အိမ်တော်ကြီး အတွင်းရှိ မိသားစုဝင်များနှင့် မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်နေကြသော မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။
"နင် ရောက်လာပြီပဲ။ လာ... ငါတို့နဲ့အတူ လာပြီး လေ့ကျင့်ပါဦး" မိန်းကလေးများက လုံချန်းကို ဓားများဖြင့် ချိန်ရွယ်ရင်း ပြောလိုက်ကြ၏။
"အဲဒါအတွက်ပဲ ငါ လာခဲ့တာ။ ငါ အချိန်ဓားက ရန်သူ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ... ပြီးတော့ အဲဒါက ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲဆိုတဲ့ သီအိုရီကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် နင်တို့ကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ချင်လို့။ အခု ငါ နေကောင်းနေပြီဆိုတော့ စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။ တကယ်လို့ အလုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက တကယ်ကို နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက မိန်းကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အပြင်ကို သွားကြစို့" မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က သဘောတူလိုက်ကြ၏။
လုံချန်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အတွင်းကမ္ဘာ၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ "နင်တို့လည်း အပြင်ကို ရောက်လာတာလား။ ကောင်းတာပေါ့... ငါလည်း ပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲ" မြွေဘုရင်က မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပြောလိုက်၏။ "ဒီကောင်က လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာ။ ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်းတောင် လာမပြောဘူး"
"ဟားဟားဟား... ငါတို့လည်း နင့်ကို လွမ်းနေတာ" ကျိချင်းက မြွေဘုရင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
ကျိချင်းနှင့် မြွေဘုရင်တို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း လုံချန်းက အနောက်သို့ ဆုတ်လှမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အချိန်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။
"မင်ယု... ပထမဆုံးအနေနဲ့ နင့်ရဲ့ အသန်မာဆုံး တိုက်ကွက်နဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပါ။ အလုပ်ဖြစ် မဖြစ် ငါ ကြည့်ရမယ်" လုံချန်းက တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်ရင်း မင်ယုအား ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သုံးအထိ ရေတွက်ပြီးရင် စမယ်နော်"
"တစ်... နှစ်... သုံး"
သုံးအထိ ရေတွက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မင်ယုသည် သူမ တတ်မြောက်ထားသမျှ အသန်မာဆုံးသော တိုက်ကွက်ဖြင့် လုံချန်းကို လှမ်း၍ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်ကအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရား အဆင့်ဓားဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ပိုင်းဖြတ်၍ ခုခံလိုက်၏။ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း လုံချန်းအနေဖြင့် ၎င်းကို ဓားက စုပ်ယူလိုက်သည်ဟု မခံစားရချေ။ သူ့စွမ်းအား အတွင်း၌လည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။
'ထူးဆန်းတယ်။ အလုပ်မဖြစ်ဘူးပဲ။ ဓားကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကလိုမျိုး အလင်းမတောက်ပလာဘူး။ တကယ်လို့ ဒါက ဒီလောက်အထိ မလွယ်ကူဘူးဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်က တစ်ခုခုက နှိုးဆော်ပေးခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါက ဘာဖြစ်မလဲ' သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
"ကျိချင်း... ဒီတစ်ကြိမ် နင် တိုက်ခိုက်လှည့်" သူက ကျိချင်းကို ပြောလိုက်၏။
ကျိချင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး လုံချန်းကို လှမ်း၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ လုံချန်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်သောအခါတွင်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။
'ဒါဆိုရင် အဲဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်တာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်နဲ့ အခုအချိန်နဲ့ မတူညီတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က လွန်ခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်ပြီး ဒီဓားသာ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ရင် ငါ သေသွားနိုင်တာပဲ ရှိတယ်။ တခြား ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ကွာခြားတာ မရှိဘူး' လုံချန်းက ဓားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မည်သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်အား တွေးတောနေခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ အန္တရာယ်ကြုံရတဲ့ အချိန်မျိုးကျမှပဲ ဒါက အလုပ်လုပ်တာလား။ အဲလိုသာဆိုရင် ငါ လှည့်စားပြီး သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။ "ဒီအကြောင်းပြချက်ကလွဲလို့ တခြား မရှိနိုင်တော့ဘူး"
လုံချန်း တွေးတောကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရွှင်းသည် အနီးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
"နင် တွေးတာ အကုန်လုံးတော့ မမှန်သေးဘူး။ နင် မျက်ခြေပြတ်သွားတဲ့ အချက်အချို့ကို ငါ စဉ်းစားလို့ရတယ်။ အဲဒါကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်နဲ့ အခုအချိန်ကြားက ကွာခြားချက်ပဲ" ရွှင်းက ဆိုလိုက်၏။
"ဒါဆို ငါ ဘာကို မျက်ခြေပြတ်သွားတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ အချက်နှစ်ချက် ရှိပါတယ်။ ပထမအချက်က နင်က မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ ရောက်နေတာ။ အဲဒီကမ္ဘာနဲ့ မတူတာက ဒီနေရာမှာ မူလစွမ်းအင်က လုံးဝမရှိသလောက်ပဲ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အဲဒီကမ္ဘာတုန်းက ဓားက နင့်အပေါ်ကို စတင်ပြီး သက်ရောက်မှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ အခု အလုပ်မဖြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြလိုက်၏။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အဲဒီအချက်က တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိတယ်" လုံချန်းက သဘောတူညီစွာဖြင့် ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "နင် ပြောနေတဲ့ နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကကော ဘာလဲ"