အခန်း ၁၁၁၆

အခန်း ၁၁၁၆ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ

"ပြီးတော့ ဟိုအဘိုးကြီးတွေရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်နေတဲ့ အဝတ်အစား အဖြူရောင်နဲ့ အလှလေး။ ငါ အခု ပျင်းလာပြီ။ ငါ့အတွက် ကပြစမ်းပါဦး" မြွေဘုရင်က ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

​ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်းပင်လျှင် ရယ်မောသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

​"ဟားဟားဟား... မြွေကလေးရာ၊ မင်းကတော့ လွန်လှချည်ရဲ့" လုံချန်းက အကျယ်ကြီး အော်ရယ်လိုက်တော့သည်။

​သူ့ရယ်မောသံမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများဆီသို့ပါ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့၏။

​ဂိုဏ်းသားများသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့သော ဧရာမမြွေကြီး စကားပြောနိုင်သည်ကိုပင် အံ့အားသင့်နေကြရသည့်ကြားမှ ဒုတိယမြောက် အသံတစ်သံကိုပါ ထပ်မံကြားလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် မှင်တက်သွားကြရတော့သည်။

​"ဒီသားရဲကြီးရဲ့ အပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား" မဟာအကြီးအကဲ တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

​"ဒီအသံကို အရင်က ကြားဖူးသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ" ဂိုဏ်းချုပ်က ပြန်လည်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားရင်း မိမိဘာသာ တိုးတက်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​ထိုအသံမှာ အလွန်တရာ ရင်းနှီးနေသော်လည်း မည်သူ့အသံဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ မခွဲခြားနိုင်သေးချေ။

​ချူမြောင်သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မဟာအကြီးအကဲများ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

​'လုံချန်း တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာတာလား' သူမသည် ဂိုဏ်းကြီး အားလုံး၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်ဂိုဏ်းမျှ သူ့အား မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မလာတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခုမူ သူ တကယ် ပြန်လာခဲ့ပြီလော။

​သူမသည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းမှာ လုံချန်းပင် ဖြစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုအသံမှာ လုံချန်း၏ အသံနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီလွန်းနေသည်။

​၎င်းမှာ လုံချန်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း မည်သည်ကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် အရှေ့သို့ ထွက်မလာချင်သေးပါက သူမဘက်မှ စကားပြောပြီး သူ့ကို လူသိရှင်ကြား မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​သူမသည် သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်ရောင်ပြလာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်ရင်း အထက်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

​နောက်ဆုံးတွင်မူ လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလျက် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တော့သည်။

​ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သည် လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဤအသံအား အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးနေရသနည်းဆိုသည့် အဖြေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့၏။

​"လုံချန်း... မင်းပဲလား" သူမက အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "မင်းမှာ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ သားရဲကြီး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ"

​"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေသေးတာကို မြင်ရလို့ ကျုပ် အံ့သြမိသားပဲ။ အခုအချိန်ဆို ဂိုဏ်းကနေ မောင်းထုတ်ခံထားရလောက်ပြီလို့ ထင်နေတာ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"လုံချန်း ဟုတ်လား... သူက လုံချန်းလား။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အရင်က ထိပ်သီးတပည့် ခေါင်းဆောင် ကောင်လေးလား။ သူ့အကြောင်း ငါ ကြားဖူးပေမဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူက အဲဒီလူပဲလား" တပည့်တစ်ဦးက သူ့သူငယ်ချင်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်၏။

​"ဟုတ်တယ်... သူက လုံချန်းပဲ။ ဂိုဏ်းကို ဝင်ပြီး လပိုင်းအတွင်းမှာတင် ထိပ်သီးတပည့် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီပေါ့။ သူက တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီတစ်ဦးပဲ" အခြားတပည့် တစ်ဦးက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

​"သူ့ကို အစစ်အမှန် တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်သူဂိုဏ်း အပါအဝင် ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးတွေက လိုက်ဖမ်းနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့" ပထမတပည့်က အသံကို နှိမ့်ရင်း မေးလိုက်၏။

​"ပြန်လာရဲတာပေါ့။ သူ စီးလာတဲ့ သားရဲကြီးကို မင်းမမြင်ဘူးလား။ အဲဒါက တအားကို သန်မာတဲ့ သားရဲကြီးလေ။ အဲဒီသားရဲသာ ငါ့ရဲ့ ယဉ်ပါးသားရဲ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ဘာမဆို လုပ်ရဲမှာပဲ။ သူ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ သားရဲကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ မသိဘူး" ဒုတိယတပည့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"လုံချန်း... မင်း မီယောင် သတ်တာကို ခံရပြီး သေသွားပြီလို့ ငါ တကယ် ထင်နေခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ လှည့်စားခဲ့တာပဲ။ အခု မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ မင်းမှာ သန်မာတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေရုံနဲ့တင် ဂိုဏ်းကြီး အားလုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား" ဂိုဏ်းချုပ်က လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။

​"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပေးပါ။ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ် သားရဲကြီးက သန်မာချင်သလောက် သန်မာနေပါစေ မင်းကို အသေသတ်ချင်နေကြတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ် ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်ကိုတော့ ရင်မဆိုင်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါလည်း သူတို့ရဲ့ ဒေါသကို မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူး။ သူတို့သာ သူတို့ရဲ့ ရန်သူ ဒီမှာရှိနေတာကို သိသွားရင် ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြလိမ့်မယ်" သူမက လုံချန်းကို ဆက်လက်၍ အသနားခံသောလေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ။ ငါတို့ဆီကို ဒုက္ခတွေ ယူမလာပါနဲ့"

​သူမအနေဖြင့် လုံချန်းကို ယခုကဲ့သို့ ရိုရိုသေသေနှင့် အသနားခံသော လေသံဖြင့် စကားပြောနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ ခေါင်းထက်တွင် ပျံသန်းနေသော မြွေဘုရင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ် သားရဲကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ သူမအတွက် အမှန်ပင် ထိရောက်လွန်းပြီး မိမိတစ်ယောက်တည်းဖြင့် မကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။

​အကယ်၍ မြွေဘုရင်သာ ဤနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ပါက လုံချန်းကို ယခုလို ရိုရိုသေသေ စကားပြောပြီး ထွက်သွားပေးရန် အသနားခံနေဖို့ နေနေသာသာ သူ့အား ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ထားပြီ ဖြစ်၏။

​မည်သို့ဆိုစေ သူမ၏ သားအရင်းမှာ လုံချန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

​"စိတ်မပူပါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျုပ် ဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက ကျုပ်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက လူတစ်ယောက် အရမ်း ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ဂိုဏ်းဖြစ်နေလို့ ကျုပ် အဲလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ စတင်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ ရှာဖွေနေသည့် လူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

​မဟာအကြီးအကဲ တစ်ဦးသည် လုံချန်း မိမိထံသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။ 'သူ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာနေတာလဲ' သူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

​သို့သော် လုံချန်းသည် သူ့အနားသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အနောက်တွင် ရပ်နေသည့် ချူမြောင် အရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

​"မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက မဆိုးဘူးပဲ။ ကောင်းကင် နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ကိုတောင် ရောက်နေပြီ။ မင်း မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိနေဦးမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ။ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက ချူမြောင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

​"ငါက နင့်ကို ဘာပြန်ပြောရမလဲ။ ငါကတော့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုတောင် မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ တိုးတက်မှုက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေမှာတော့ သေချာတယ်။ နင် ဒီမှာ ရှိနေကတည်းက နင့်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့တာပဲလေ" ချူမြောင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

​သူမသည် ကောင်းကင်ပေါ်က မြွေဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဟိုအကောင်ကြီးရဲ့ တိုးတက်မှု အကြောင်းကိုတော့ ငါ စကားလုံးတောင် ရှာမရတော့ပါဘူး။ သူက တအားကို သန်မာလာခဲ့တာပဲ"

​"အဲဒါကို သူ့ကို သွားမပြောနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ မာနက ဒါထက်မက ပိုကြီးသွားလိမ့်မယ်။ အခုတောင် သူက ကောင်းကင်ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့သည်လည်း မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ လုံချန်း အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး သဝန်တိုနေသော ဇနီးသည်များကဲ့သို့ အနောက်တွင် ရပ်လိုက်ကြ၏။

​"နင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ငါတို့ကို မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘူးလား" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"မိတ်ဆက်ပေးရမှာပေါ့။ မင်ယု... ကျိချင်း... သူက ငါ နင်တို့ကို ပြောပြဖူးတဲ့ ချူမြောင်ပဲ" လုံချန်းက ဇနီးများကို ချူမြောင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

​"ပြီးတော့ ချူမြောင်... သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကျိချင်းနဲ့ မင်ယုတဲ့" လုံချန်းက ဇနီးများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော်လည်း မိတ်ဆက် စကားစုထဲတွင် အရေးကြီးသော အချက်ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုရန် မမေ့ခဲ့ပါချေ။ "သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဇနီးတွေပေါ့"

​"ဇနီးတွေ ဟုတ်လား..." ထိုထုတ်ဖော်ချက်ကြောင့် ချူမြောင်မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်က လုံချန်း ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူမသည် သူ့နောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ဂိုဏ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ သူမသည် သူ့ကို ချစ်မိနေခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူမသည် မိမိ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် အမြဲတမ်း နောင်တရနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုံချန်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသဖြင့် မိမိအတွက် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် လုံချန်းက သူ့ဇနီးများကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပုံနှင့် သူ့မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် ထိုမိန်းကလေးများအား အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ သူ သူတို့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ မိမိအား ကြည့်သည့် အကြည့်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနား၏။ ထိုအကြည့် တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူမအတွက် အခွင့်အရေး လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိသွားခဲ့ရလေတော့သည်။