အခန်း ၂၄၃

🍋 Chapter 243

သုံးရက်ကြာမြင့်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သော်လည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်ပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

‘ဟဲဟဲ... မင်းတို့ကို ငါ စောင့်နေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့’

သူသည် ဖုန်းကို မဖြေကြားမီ လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ရှင်းလိုက်သည်။

"အင်း... ဟဲလို"

"ဒါ ကျိုးထျန်းရဲ့ ဖုန်းပါလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... ပြောပါခင်ဗျာ"

"မင်္ဂလာပါ... တို့က ကျောင်းရဲ့ နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးရုံးကပါ။ ဆရာတစ်ယောက်ဆီကနေ တိုင်ကြားစာ လက်ခံရရှိထားပြီး၊ မင်းရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမဆီမှာလည်း မင်း အတန်းပျက်ကွက်တာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပါပြီ”

“ ဒါကြောင့် ဒီနေ့မနက် ၉ နာရီတိတိမှာ နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးအဆောက်အအုံရဲ့ ၄ ထပ်မှာရှိတဲ့ အစည်းအဝေးခန်းအသေးဆီကို လာရောက် သတင်းပို့ပေးပါ။ မင်း အတန်းပျက်ကွက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ အခြေအနေတွေကို တို့တွေ သိရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

ဖုန်းထဲက ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ ပါဝင်နေခြင်း မရှိသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် အချိန်မှန် ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

သူသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်ပြီး၊ ရယ်မောကာ ဖုန်းကို ဘေးသို့ ပစ်တင်လိုက်တော့သည်။

‘ကောင်းပြီ... သူတို့တွေ လှုပ်ရှားလာကြပြီပေါ့’

ယနေ့တွင်မူ သူသည် ကျောင်းဝင်းတံခါးထဲသို့ ကားမောင်း၍ မဝင်တော့ဘဲ လူမသိသူမသိ ပုံစံမျိုးဖြင့်သာ လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကြေးစားစစ်သား အချို့က သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ ရှိမနေသကဲ့သို့၊ တစ်စုံတစ်ရာ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်ပွားပါက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်အတွက်လည်း ဝေးကွာလွန်းလှသည် မဟုတ်ချေ။

ဤလူများမှာ ဝါရင့်စစ်မှုထမ်းဟောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အကွာအဝေးကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပေသည်။

ဘလက်ပြည်နယ်၏ မြေပေါ်တွင်သာ ဆိုပါက လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် ဤလူ ၄ ဦးသည် မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိဘဲ ဒေသခံ အရပ်သားလက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ အယောက်ပေါင်းများစွာကို အလွယ်တကူ အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း တရုတ်နိုင်ငံတွင် ဓားနှင့် သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်တားမြစ်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ကျောင်းဝင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး ထုံးစံအတိုင်း အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ဝင်ရောက်လာရာ၊ နေ့တိုင်း သူ့ကို လမ်းပိတ်ဆီးခဲ့ကြသည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် မကြာမီ တွေ့ဆုံမိကြတော့သည်။

ယနေ့မှာတော့ လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်နှင့် မတူညီတော့ချေ၊ ထိုလူများသည် သူ့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြပြီး ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုကြတော့ချေ။

သူတို့က လာရောက်မတားဆီးသော်လည်း ကျိုးထျန်းကိုယ်တိုင်က ရှေ့သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ လုံခြုံရေးဂိတ်တဲ၏ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ အကိုတို့... စားသောက်ပြီးကြပြီလား"

ကျိုးထျန်း၏ အပြုံးမှာ အလွန်အမင်း စစ်မှန်လွန်းလှသဖြင့် သူသည် ဤလူများနှင့် မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သူသည် မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် တွေ့ဆုံနေရသည့်အလား ရိုးသားစွာ ပြုံးရွှင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ အချင်းချင်း စာနာသလို မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်နေသနည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်မှာ လက်ထဲ၌ ရေနွေးကြမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... ကျောင်းသားလေး၊ ၉ နာရီ ထိုးတော့မယ်လေ၊ နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးအဆောက်အအုံကို ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ"

သူ၏ အပြုံးမှာ ကျိုးထျန်း၏ အပြုံးနှင့် မတူညီချေ၊ ၎င်းက ကြင်နာတတ်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားသည့် အပြုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် "ကျောင်းတက်ဖို့" ဟု မပြောဘဲ "နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးအဆောက်အအုံကို သွားဖို့" ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ၎င်းက ကျိုးထျန်း ဘယ်နေရာသို့ သွားရမည်နှင့် ဘာဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးထျန်း၏မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားခဲ့ပြီး အိတ်ကပ်ထဲကနေ အဆင့်မြင့် ကွမ်းဟ စီးကရက်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ရန်အတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည့် စီးကရက်ဖြစ်သည်။

"ဦးလေး... ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါဦး၊ အနည်းငယ် အသိအမှတ်ပြုတဲ့ သဘောပါ"

"ဟဲဟဲ... ကျေးဇူးပါပဲ၊ မင်းတို့လို ကျောင်းသားတွေက တော်တော်လေး ရက်ရောကြတာပဲ၊ ချက်ချင်း ကွမ်ဟစီးကရက်ကို ကမ်းပေးတာပဲ။ တို့တွေလို လူမျိုးကတော့ ၁၀ ယွမ်တန် စီးကရက်ကိုပဲ သောက်နိုင်တာပါ"

လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်မှာ စီးကရက်ဘူးကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ပြုံး၍ သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟူး... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အစောပိုင်းတုန်းကသာ နည်းနည်းလောက် ယဉ်ကျေးပျော့ပျောင်းခဲ့ရင် အခုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ အမူအရာမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက လူငယ်တစ်ဦးကို ဆုံးမသြဝါဒ ပေးနေသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး အထက်စီးဆန်သည့် သဘောထားမှာ အလွန်အမင်း ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးထျန်းမှာ ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ခင်ဗျား နားလည်မှုလွဲနေပြီ၊ ငါ မင်းကို ဒီစီးကရက်ဘူး ပေးတာက မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျနော်တို့တွေ သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ အတန်ကြာပြီဖြစ်လို့ ဒါ လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု အနေနဲ့ ပေးတာပါ"

"ကောင်လေး... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ငါ လုံးဝ နားမလည်ဘူး"

လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ အဖွဲ့သားများကလည်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ နားလည်ခြင်း မရှိကြချေ။

"ဟဲ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက သိပ်ပြီး မကောင်းကြဘူးပဲ"

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို လှမ်း၍ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ကျနော် ပြောခဲ့တယ်လေ... ရှန်ဟိုင်းကနေ ထွက်သွားဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ထွက်သွားနိုင်အောင် ငါကိုယ်တိုင် ကူညီပေးမယ်လို့"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူများအားလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြတော့သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အေးစိမ့်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအအေးဓာတ်က လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်က ကျိုးထျန်း ပြောကြားခဲ့သည့် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည် သတိရသွားစေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဒီလောက်တောင် သတိမမူမိဘဲ ကျေးဇူးကန်းနေကြမှတော့... ကျနော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးရတော့မှာပေါ့"

သူသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း၊ ထိုလူများအတွက်မူ ဤအပြုံးမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးယုတ်လှသည့် အပြုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

၎င်းက ငရဲပြည်က သေမင်းတစ်ပါးက သူတို့ကို လှမ်း၍ လက်ယပ်ခေါ်နေသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏မာနထောင်လွှားမှုကို တမင်သက်သက် ပြသရန်အတွက် မဟုတ်ချေ။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေကြသည့် ကြေးစားစစ်သား ၄ ဦးကို မိမိ၏ပစ်မှတ်များမှာ မည်သူမဆိုသည်ကို ပြသရန်အတွက် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများအပေါ် နက်ရှိုင်းလှသည့် နာကျည်းမှုမျိုး မရှိသော်လည်း သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ လမ်းပိတ်ဆီးရဲကြခြင်းမှာ သေချာပေါက် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို ရရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ မိမိကို အန္တရာယ်ပြုလိုသူ၏ကြံရာပါများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုလူမျိုးများအတွက် ကျောင်းဝင်းထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်ရုံမျှမှာ အပေါ့ပါးဆုံး အပြစ်ပေးမှုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ နိမ့်ကျလှသည့် အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိခြင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သနားစရာကောင်းသည့် လူများတွင် အမြဲတမ်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသည့် အချက်များ ရှိနေလေ့ရှိရာ၊ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် သူတို့အပေါ် မည်သည့် သနားကရုဏာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သူ့ သက်တော်စောင့် ၄ ဦးမှာ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရန်ဟူသော "ရိုးရှင်းသည့်" လုပ်ငန်းတာဝန်ကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းများမှာတော့ နူးညံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်ကို သူတို့အတွက် သေးငယ်သည့် အပြစ်ပေးမှုတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် မိမိရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည့် လူများကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးအဆောက်အအုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် လှမ်းလာခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်းက တည်ဆောက်ပုံနှင့် အဆောက်အအုံများကို သေသေချာချာ မသိသေးချေ။

စာသင်နှစ် စတင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပတ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး၊ သူသည် အနုပညာအဆောက်အအုံ၊ အားကစားကွင်းနှင့် ကန်တင်း စသည့် သူ အမြဲတမ်း သွားလေ့ရှိသည့် နေရာများကိုသာ သိရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း နေသူ မဟုတ်ခြင်းကြောင့် ယောက်ျားလေး အဆောင်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုပင် မသိရှိချေ။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း ၁၅ မိနစ်ခန့် လှည့်ပတ်ရှာဖွေပြီးနောက်၊ ကျိုးထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ နိုင်ငံရေးပညာပေးရေးအဆောက်အအုံ၏ တည်နေရာအတိအကျကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ၄ ထပ်တွင်ရှိသည့် အစည်းအဝေးခန်းအသေးဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သွားလိုက်သည်။

၎င်းကို အစည်းအဝေးခန်းဟု ခေါ်ဆိုရန်ထက် အမှန်တကယ်တွင်မူ ပြန်လည် ပြင်ဆင်ထားသည့် ရုံးခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ စတုရန်းမီတာ ၂၀ ခန့်ပင် မပြည့်ချေ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေကြာစေ့ခွံအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည် ဤနေရာကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဆရာ၊ ဆရာမများ အပန်းဖြေရန်နှင့် နားနေရန်အတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

အခန်းထဲတွင် အနှိပ်ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အများပြည်သူသုံး ရန်ပုံငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ အပန်းဖြေတတ်ကြတာပဲ..."

ကျိုးထျန်း တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ မည်သို့မျှ အားနာခြင်းမရှိဘဲ စက်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ မှီချ၍ အနှိပ်ခံနေလိုက်တော့သည်။

မနက် ၉ နာရီ ၅ မိနစ်ခန့်တွင် မျက်မှန်တပ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် အနှိပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှေးနေသည့် ကျိုးထျန်းကိုတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သွေးဆုံးကိုင်နေသည့် ထိုအမျိုးသမီး၏မျက်ခုံးများမှာ ပင့်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက မင်းကို ကျောင်းပိုင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးခွင့်ပေးထားလို့လဲ?!"

ကျိုးထျန်းမှာ သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကတည်းက လူတစ်ယောက် ဝင်လာကြောင်း သိရှိပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသောအခါ မည်သို့မျှ အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက်နှင့်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ကျိုးထျန်းပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့မနက် ၉ နာရီမှာ ဒီနေရာကို လာပြီး သတင်းပို့ဖို့ပြောထားလို့ပါ။ အခု ကျွန်တော် ရောက်နေတာ ၉ နာရီ ၅ မိနစ် ရှိပြီဖြစ်လို့... ဆရာမ အချိန်နောက်ကျနေပြီနော်"

သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏အသံကို မှတ်မိလိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ ယနေ့မနက် စောစောပိုင်းက သူ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည့် အသံပင်။

သူမ၏အသံမှာ ယနေ့မနက် ဖုန်းဆက်စဉ်က အလွန်အမင်း အေးစိမ့်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးများ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲပေသည်။