အခန်း ၂၄၉

🍋 Chapter 249

သူ့ရှေ့တွင် ခါးကြီးညွတ်ကာ အလွန်အမင်း ရိုသေကျိုးနွံပြနေကြသည့် လူသုံးဦးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးထျန်းသည် ရယ်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်ပျက်စိတ်တို့ ပြိုင်တူဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဟန်တုန်အား သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည့် ကိစ္စ၏နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူက ရေပြင်ကို အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ခတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဟန်တုန်သည် ပရိယာယ်အသေးအဖွဲလေးများသာ ရှိသည့် အရေးမပါသော လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဖခင်အကြောင်းကိုပင် ထည့်ပြောရန် တန်ဖိုးမရှိချေ။

ထရိုင်အန်ဂယ် စတူဒီယိုသည် ထျန်းချိုင်နည်းပညာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အချိန်မရွေး အစားထိုးပစ်နိုင်သည့် သနားစရာကောင်းသော ကန်ထရိုက်တာ အသေးစားလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော လုပ်အားအခြေပြု ဒီဇိုင်းပုံစံထုတ်လုပ်သည့် အသေးစားကုမ္ပဏီများမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှရာ ပုံကြီးချဲ့ပြောရလျှင် လမ်းဘေးရှိ ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး လုံးဝ အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော် အခြားသော ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဟန်တုန်သည် စစ်မှန်သော သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် တက္ကသိုလ်မှပင် ဘွဲ့မရသေးမီမှာတင် ယွမ်သောင်းချီ တန်ဖိုးရှိသော ရိုလက်စ် ဒီတွန်နာ နာရီကို ဝတ်ဆင်နိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းက ကျိုးထျန်း၏သံပရာရောင် ကန့်သတ်ထုတ်လုပ်ထားသည့် နာရီမျိုးမဟုတ်ဘဲ သံမဏိနာရီတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မော်တော်ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း စတိုင်ကျသော ပြိုင်ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့သေးသည်။

၎င်းမှာ ကျိုးထျန်း အထင်သေးစွာကြည့်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်ရစ် ဘီအမ်ဒဗလျူ အမ်သရီးပင်။

ထို့ပြင် သူ့ မိသားစုသည်လည်း တစ်နှစ်လျှင် သန်းနှင့်ချီ၍ ဝင်ငွေရှိသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသေးသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ကျောင်းတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောင်းအာဏာပိုင် အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသော ဤသို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဩဇာညောင်းသည့် ကျောင်းတွင်း နာမည်ကျော်တစ်ဦးမှာ ပထမနှစ် ကျောင်းသားတစ်ဦးကြောင့် ကျောင်းထွက်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ ဟန်တုန်သည် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ရုံးခန်းအံဆွဲထဲမှ သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်၊ မောင်းလိုင်စင်နှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကိုသာ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူ အမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အခြားသော ပစ္စည်းများကိုမူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရာ ၎င်းတို့အနက် သူ၏ အမည်ရေးထိုးထားသည့် ကော်ဖီခွက်လည်း ပါဝင်သည်။

သူ၏ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားမှုက ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခြင်းနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

သူနှင့် ရင်းနှီးသော ချိုက်ကျန်းသုန်သည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ကျောင်းဝင်းအတွင်း ဟန်တုန် ပြောကြားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒီကျိုးထျန်းကို သတိထားနော်...”

ဤစကားလုံးများသည် ချိုက်ကျန်းသုန်၏စိတ်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော ဆောက်တစ်ခုကဲ့သို့ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သူ ပိုမိုတွေးတောမိလေလေ ပိုထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် ယခင်က ဟန်တုန်နှင့်အတူ ကျိုးထျန်းကို သွားရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးရာ ယခုအခါ ဟန်တုန်ပင်လျှင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူကော အဘယ်သို့ ရှိပါမည်နည်း။

သူ ပြန်လည်ခုခံနိုင်ပါ့မလား။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ၊ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သလို သူလည်း ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဩဇာအာဏာရှိသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် ဟန်တုန်နှင့် မတူညီဘဲ သူကား ဤကျောင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်အမင်း ကြိုးစားပမ်းစား သင်ယူခဲ့ရသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် နောက်ခံမှ သာမန်ကောင်လေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ပြီး မိဘများ၏ အသည်းကျော် သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူ ကျောင်းထုတ်ခံရလျှင် သူ၏ တောက်ပလှသော အနာဂတ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အမှောင်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရရှိသူတစ်ဦးနှင့် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ပင် မရှိသူတစ်ဦးအကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှရာ မည်သည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုမျိုးဖြင့်မျှ ဖြည့်ဆည်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဟန်တုန် ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့မှစ၍ သူသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။

ကျိုးထျန်းက သူ့ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့်

“ဟန်တုန်တော့ သွားပြီ၊ အခု မင်းအလှည့်ပဲ” ဟု ပြောလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ထမင်းလည်း မစားနိုင်၊ အိပ်လည်း မပျော်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးကာ အလုပ်ခွင်သို့ပင် မဝင်ရောက်ရသေးသော်လည်း ပြင်းထန်သော စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင့် ဆံပင်များပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျွတ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် မှိုင်းညို့နေသည့် မိုးတိမ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ တတိယအဆင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သော သူ၏ စဉ်ဆက်မပြတ် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေမှုက အခြားသော ကျောင်းသားများကိုလည်း ကူးစက်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည်လည်း ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဟောင်း ဖြစ်သူ ဟန်တုန်၏ ကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိပြီး အရေးယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

မသက်မသာဖြစ်မှုများက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ယောက်ယက်ခတ်နေကြသည်။

ယနေ့ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ထမင်းစားနေကြခြင်းက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

စာသင်နှစ်စတင်ကတည်းက ၎င်းတို့၏ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထမင်းစားဆောင်သို့ သွားရောက်ရန် ရှောင်ရှားနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကျိုးထျန်းနှင့် ဆုံတွေ့မိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သူကမျှ လာရောက်ကလဲ့စားချေခြင်း မရှိခဲ့သလို ကျိုးထျန်းသည်လည်း ၎င်းတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားသကဲ့သို့ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ချိုက်ကျန်းသုန်လည်း အတော်အတန် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုသဘောထားကြီးမြတ်လှသော လူသားက ၎င်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပြီလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့သော အတွေးဖြင့် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုက သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ပါးလွှာလာသော ဆံပင်များသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် သူ အကြောက်ရွံ့ဆုံးသော လူသားမှ သူ့တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤစာလုံးလေးလုံးသာ ဖျတ်ကနဲ လက်သွားခဲ့တော့သည်။

ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက်တွင် သူသည် မိမိအတွက် အမှန်ကန်ဆုံးဖြစ်မည့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အရှုံးပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူသည် အစစ်မှန်ဆုံးသော အမူအရာဖြင့် ဝပ်စင်းကာ အညံ့ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျိုးထျန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အူကြောင်ကြောင် အခန်းအနားကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ့ရှေ့ရှိ လူသုံးဦးမှာ ၉၀ ဒီဂရီ တိတိ ခါးကို ညွှတ်ထားကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို သူ မမြင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာအရ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေကြောင်း ကျိုးထျန်း သိရှိနိုင်သည်။

“ဒါက...”

သူသည် ဟန်တျန်းတွင် လူပေါင်းရာချီ၍ သူ့ကို အရက်ခွက်မြှောက်ကာ ဂါရဝပြုခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အမူအရာမှာ ယခု သူ့ရှေ့ရှိ လူများ၏ အမူအရာနှင့် ထပ်တူညီလှသည်။

‘ငါ သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ခြောက်လှန့်မိသွားတာလား’

‘ငါက သဘောကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ ကြောက်နေကြတာလဲ’

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဤအတိုင်း ဆက်လက် ဦးညွှတ်ခိုင်းထားရန် မသင့်လျော်ချေ။

“မင်းတို့... ထကြတော့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

လူသုံးဦးစလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခါးကို ပြန်မတ်လိုက်ကြသော်လည်း ကျိုးထျန်း၏ မျက်လုံးများကိုမူ တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြချေ။

၎င်းတို့က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် သူသည်လည်း အခြေအနေကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အသုံးချပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက် နေလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤအခြေအနေမှာ သူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည့် ကိစ္စများအတွက် ပိုမို အကျိုးရှိစေနိုင်ပေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအပြုံးက သေမင်း၏ သတိပေးသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံး တုန်ရင်သွားခဲ့ကြရသည်။

“ကဲပါ... အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ စိတ်ထဲမထားတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့...”

သူသည် ချိုက်ကျန်းသုန်၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဟန်တုန်ရဲ့ ပုံစံက မင်းတို့ရဲ့ မနက်ဖြန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ဤစကားလုံးများသည် ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံး၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင် မကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းတစ်ခု ဝဲလည်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ လိမ်လိမ်မာမာ နေပါ့မယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုအမှားမျိုး လုံးဝ မလုပ်တော့ပါဘူး”

ချိုက်ကျန်းသုန်က ကျိုးထျန်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီး မိမိ သေလုမတတ် ဖြစ်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပျာပျာသလဲ အာမခံချက် ပေးလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းတို့ကို ယုံကြည်ပေးလိုက်မယ်”

သူသည် ညစ်ပေနေသော ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ခေါက်ဆွဲတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖိတ်ကုန်ပြီ၊ မြန်မြန် ရှင်းလင်းလိုက်ကြဦး”

လူသုံးဦးစလုံးသည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် တံမြက်စည်းများနှင့် ကြမ်းတိုက်တံများကို ပျာပျာသလဲ ကောက်ကိုင်ကာ ၅ မိနစ်ပင်မပြည့်မီ ကြမ်းပြင်ကို ပြောင်စင်အောင် တိုက်ချွတ်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးထျန်းသည် အခန်းထောင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုနေရာတွင် နိုင်ငံရေးပညာပေး အဆောက်အအုံတွင် ရှိသည့်အရာနှင့် ထပ်တူညီသော နှိပ်နယ်သည့် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏ အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုအရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးမှ ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြလာခဲ့သည်။

“ဒါက ဟန်တုန် အရင်က ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က အဆက်အသွယ်ကနေတစ်ဆင့် ကျောင်းဆီကနေ ရယူထားတာပါ”

သူသည် ကျိုးထျန်း နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပိုမိုဗြောင်ကျကျ ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့က တကယ်ကို ဇိမ်ခံတတ်တာပဲ”

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်သည်။

ယနေ့နံနက်ပိုင်းကလည်း အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိသော နှိပ်နယ်မှုကို ခံယူခဲ့ဖူးရာ ယခုအခါတွင် ဆက်လက် ခံစားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း ဇိမ်ခံနေကာ နှေးကွေးစွာဖြင့် စကားစတင် ပြောကြားလိုက်သည်။

“ငါ ဒီနေ့ ဒီကို လာရတာက ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပဲ”

လူသုံးဦးစလုံးသည် သူ့ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် တန်းစီကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များကို စီတန်းနေအောင် ဆန့်ထားကြသည်။

“ငါ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂထဲကို ဝင်ချင်တယ်၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက ဘယ်လောက်အထိ ကြာမလဲ”

“ငါးမိနစ်ပဲ ကြာပါမယ်ခင်ဗျာ၊ အခု ဥက္ကဋ္ဌက ဒီမှာ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကလည်း ယာယီ လစ်လပ်နေတာ၊ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂရဲ့ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော် လက်မှတ်ရေးထိုးပေးလိုက်တာနဲ့ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်”

ချိုက်ကျန်းသုန်က ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဟန်တုန်က ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌကမူ အပြင်တွင် အလုပ်သင် ဆင်းနေသဖြင့် လက်ရှိတွင် သူကသာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသူ ဖြစ်ပေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါက အလုပ်တွင်တဲ့ လူတွေကို သဘောကျတယ်”

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါက သမဂ္ဂထဲမှာ အရာရှိတစ်ယောက် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လောက်အထိ ကြာမလဲ”

“စကားတစ်ခွန်းပဲ လိုပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်တာနဲ့ အဆင်ပြေပါပြီ၊ ဘယ်ရာထူးကို လိုချင်လို့လဲ” ထိုအရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးက ပျာပျာသလဲ ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိစ္ဆတစ်ခုဖြစ်ရာ သူသည် ၎င်းတို့အတွက် ကြီးမားသော အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ဘယ်ရာထူးလဲ ဟုတ်လား... ငါ့စိတ်ထဲတော့ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးတစ်ခုပဲ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ထိုက်တန်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူသုံးဦးစလုံး၏မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်သွားရသည်။