အခန်း ၂၁၀

အပိုင်း (၂၁၀.၁)

နန်းတွင်းက နှစ်သစ်ကူးအတွက် မီးအိမ်များကို ချိတ်ဆွဲနေချိန်တွင်တော့ ကုရှီးယွင်သည် တာ့လျန်နယ်မြေသို့ တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိန်းယွီက ကျောင်းပိုင်ကို သူမနှင့်အတူ တာ့လျန်သို့ ပြန်လည်လိုက်ပါစေခဲ့၏။

ရှောင်းလိသည် မြောက်ပိုင်းဝေ့ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် လူရိုင်းနယ်မြေထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ယခင် နာမည်ကျော်ကြားမှုများကြောင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ လူရိုင်းများ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုသည် ယခင်ကထက် များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများတွင် အလုပ်များနေကြခြင်းကြောင့် ဤအခြေအနေက တရားဝင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားခြင်း မရှိသော်လည်း တပ်စခန်းနှစ်ခုကို ဖေစုန့်အား အရင်ဆုံး အတူတကွ တိုက်ခိုက်ရန် အလိုအလျောက် ပူးပေါင်းသွားစေခဲ့၏။

ဖေစုန့်သည် ပြည်နယ်များစွာကို ဆက်တိုက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။ ဝိန်းယွီက ယခင်ကတည်းက သူ့အနောက်ဘက် ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သဖြင့် အခုအခါတွင် သူသည် လော့ယန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့အနည်းငယ်ကိုသာ အခိုင်အမာ ဖက်တွယ်ထားနိုင်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ကျန်းယီချူးနှင့် သူမ၏သမီးဖြစ်သူတို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ပရမ်းပတာအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျောင်းပိုင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စေလွှတ်လိုက်၏။

ဝိန်းယွီသည် ဤတာဝန်အတွက် အခြားသူများကို ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ကျောင်းပိုင်သည် မူလကတည်းက ယောက်မဖြစ်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုရန် သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက တာဝန်ပေးအပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် သူမကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ကျန်းယီချူးနှင့် သူမ၏သမီးဖြစ်သူတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကျောင်းပိုင်ထက် ပိုဂရုစိုက်မည့်သူ မရှိတော့ချေ။

တာ့လျန်၊ လော့ယန်။

ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ဖေစစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများသည် အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာမည့်လမ်းကြောင်းကို တာ့လျန်စခန်းက ဖြတ်တောက်ထားပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ ပြည်နယ်များနှင့် ခရိုင်များကိုလည်း သူတို့က အစောကြီးကတည်းက လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ စစ်တပ်အတွက် မည်သည့် ရိက္ခာမှ မကျန်ရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံးရှိ ချီလင်သို့ ထွက်ပြေးပြီး တောင်တန်းများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဆိုပါက ရေများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားနိုင်သည့် ဤပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သည့် စစ်သားများစွာသည် အေးခဲသေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။

ကျန်ရှိနေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် ဖေစစ်တပ်များသည် လော့ယန်တွင်သာ ပိတ်မိနေနိုင်ပြီး လော့ယန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးချင်းမြို့များကို အတားအဆီးများအဖြစ် ယာယီအသုံးပြုနေရ၏။

စစ်သူကြီးများသည် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် နွေးထွေးသော ခန်းမဆောင်တွင် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသောအခါ သူတို့အထက်ရှိ မြေပုံကို လေ့လာရင်း စားပွဲပေါ်တွင် မှီနေသော ဖေစုန့်က ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲလာလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသက်ကျယ်ကျယ်ပင် မရှူရဲကြချေ။

သို့သော် ဖေစုန့်သည် ယနေ့တွင် မထင်မှတ်ဘဲ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေများ ရှိနေလင့်ကစား သူသည် ဒေါသထွက်ခြင်း၊ မှိုင်တွေနေခြင်း အရိပ်အယောင်များကို လုံးဝ မပြသခဲ့ချေ။ မြေပုံကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် စစ်သူကြီးများ တော်တော်လေး ချုပ်တည်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

အောက်ဘက်ရှိ စစ်သူကြီးများမှာ သဘာဝကျစွာပင် ပြန်လည်မဖြေကြားရဲကြချေ။

"မဟုတ်မှလွဲရော လူရမ်းကားတစ်စုက လော့ယန်ကို ဝိုင်းရံထားရုံလေးနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိတွေနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားကြတာလား"

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ လှမ်းဆင်းလာခဲ့၏။ "အရင်တုန်းက ငါက အယ်ကျိုး မြို့စောင့်တပ်သား နှစ်သောင်းကိုပဲ ကွပ်ကဲခဲ့ရတဲ့အချိန်မှာတောင် မြောက်ဘက်ကို ချီတက်ပြီး လော့ယန်ကို တိုက်ရိုက် သိမ်းယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဖုန်းယန်ကိုပါ တိုက်ခိုက်ရဲခဲ့တယ်။ အခုဆို ငါတို့က လော့ယန် တော်ဝင်မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး လက်ရွေးစင်စစ်သည် ငါးသောင်းနဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သူကြီးတွေကို ကွပ်ကဲနေရတာလေ— ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေက အရင်ကထက် အတိုင်းအဆမသိအောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေပြီ။ အရင်လျန်ကို ကြည့်စမ်း : ချန်လျန်ဝမ်ရဲ့သမီးက နန်ချန်ဆီမှာ သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းစားလိုက်လို့သာ သူတို့ရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုကို အချိန်ဆွဲထားနိုင်တာလေ။ ပြီးတော့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်— ဝေ့ချီရှန်း သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲ့ဒီနေရာကို ယုံကျိုးက ကြွက်တစ်ကောင်က လုယူသွားခဲ့တာ။ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်အုပ်က မင်းတို့အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ"

သူသည် လက်ကိုလှမ်းကာ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးမာ"

စစ်သူကြီးမာသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံပေါ်သော်လည်း ဖေစုန့်က သူ့ကို မကြည့်ဘဲ အခြားစစ်သူကြီးများကို အကဲခတ်ကာ သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။ "ပိုင်မာတောင်ကြားလမ်းကို ဖြိုခွဲတဲ့ တိုက်ပွဲမှာ စစ်သူကြီးက အရင်လျန်ရဲ့ နာမည်ကြီး စစ်သူကြီး တော်တော်များများကို ကွပ်မျက်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုတွေကို ဒီနေ့အချိန်အထိ စစ်တပ်ထဲမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ချီးကျူးနေကြတုန်းပဲ"

စစ်သူကြီးမာသည် ဒွိဟဖြစ်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ပြသခဲ့ပြီး ဖေစုန့်က သူ၏အကြည့်များကို သူ့ထံသို့ ပြန်လည်လှည့်လာချိန်တွင် ဖေစုန့်အား ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖေစုန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "စစ်သူကြီးအိုးရန်... လော့ယန်တိုက်ပွဲမှာ ခင်များက အရင်လျန်ရဲ့ ထိပ်တန်း စစ်ဗျူဟာမှူး ကုချန်ဖုန်းရဲ့ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်"

အမည်တပ်ခံလိုက်ရသော နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် စစ်သူကြီးသည်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်ကို သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။

"စစ်သူကြီးလီ..."

အနီရောင် စစ်အလံများသည် အေးစက်သော လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲနေကြသည်။ ကုရှီးယွင်သည် မြို့ရိုးသူရဲခိုထက်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ကို ကွေးကာ ထိုင်နေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာသောအခါ သူမက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုက ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေဆုံးသွားခဲ့တာ"

ကျောင်းပိုင်သည် သူမ၏အနောက်တွင် ဓားကိုကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ကုရှီးယွင်သည် လော့ယန်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အနီရောင် ပန်းပွားလေးတစ်ခုကို ပတ်ထားလေသည်။ "ဝမ်ရယ်နဲ့ ရှီဇီတို့အပြင် အမတ်တွေနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေက ဖုန်းယန်ကို ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်။ ငါ့အစ်ကိုက သူတို့အတွက် အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ရဖို့ လော့ယန်ကို အနည်းဆုံး သုံးရက်လောက်တော့ ထိန်းထားပေးခဲ့ရတယ်"

"သုံးရက်လေ... ဖေစုန့်က မြို့ကို ဝိုင်းရံဖို့ အင်အား တဖြည်းဖြည်းလျှော့သွားစေတဲ့ စစ်ပွဲဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။ ဒုတိယမြောက်နေ့ မနက်ခင်းရောက်တော့ ငါ့အစ်ကိုက ကျန်ရစ်တဲ့ ကုမိသားစု စစ်သည် နှစ်ထောင်ကို ဦးဆောင်ပြီး အဆက်မပြတ် ကာကွယ်နေခဲ့ပေမယ့် မြို့ထဲမှာ မြားတစ်စင်းတောင် ရှာမတွေ့တော့ဘူး"

"သူက အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ နောက်ထပ် နေ့တစ်ဝက်လောက်ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားခဲ့တယ်"

"ဖေစုန့်ဘက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စစ်သူကြီးက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခုဆိုတာကို ငါ သိတယ်"

"ငါ့အစ်ကိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မြားဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ— သူက ဆန်ကာပေါက်လိုမျိုး အပစ်ခံခဲ့ရတယ်၊ မြားတစ်သောင်းလောက် စူးဝင်နေတာ သိသာတယ်"

နှစ်နှစ်ကျော် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော ကုချန်ဖုန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်အလောင်း အခြေအနေကို ပြန်လည်တွေးတောမိချိန်တွင် ကုရှီးယွင်၏ မျက်လုံးများသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဘဲ နီရဲလာဆဲပင်။

ခါးသီးလှသော လေပြင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမသည် ကြည်လင်ပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ဆောင်းရာသီ လေထုကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူရှိုက်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသများသည် ဟိန်းဟောက်နေသော နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် တားဆီး၍မရနိုင်သည့် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ "ငါ့အစ်ကိုရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ငါ သွေးကလဲ့စားချေမယ်"

သူ၏ စစ်သူကြီးများကို စည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှုသည် ဖေစုန့် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော ရလဒ်များကို မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။

လူတိုင်းကို သူတို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် အအေးမိသွားခဲ့သဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် တိုးညှင်းသော ချောင်းဆိုးသံကို သူ မအောင့်ထားနိုင်ခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က သူ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများသည် ဘယ်သောအခါမှ သေချာစွာ မပျောက်ကင်းခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် နာတာရှည် ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ဖေယွမ်က လက်နွေးအိုးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာပြီး သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း"

ဖေစုန့်သည် လက်နွေးအိုးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးနေစဉ် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ထိုင်ချလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ခက်ထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟန်ချီ ဘယ်မှာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း သူ့ကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ"

ဖေယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးဟန်က မကြာသေးခင်က တရားရေးဝန်ကြီးဌာန မှတ်တမ်းတိုက်ကို ခဏခဏ သွားနေပါတယ်။ တစ်ခုခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပုံပါပဲ"

ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်နွေးအိုးကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ချန်လျန်ဝမ်သည် လော့ယန် အရာရှိများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခု၏ ရုံးခန်းများသည် လစ်လပ်သွားခဲ့လေသည်။

လော့ယန်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးကတည်းက ဖေစုန့်သည် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဘဏ္ဍာတိုက်ရှိ ငွေများအားလုံးကို လုယက်ခဲ့ကြသော်လည်း စီစဥ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများနှင့် မှတ်တမ်းများကိုမူ တန်ဖိုးမရှိသော စက္ကူစုတ်များကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ကြ၏။

ဟန်ချီသည် နှစ်နှစ်ကြာ ပစ်ပယ်ထားခဲ့ပြီး ပင့်ကူအိမ်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မှတ်တမ်းတိုက်၏ အစိတ်အပိုင်း အသေးစားလေး တစ်ခုကိုသာ ရှင်းလင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။

အချို့သော သိုလှောင်ခန်းများသည် စစ်သားများ၏ မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး စာရွက်စာတမ်းများသည် တစ်ချို့က ပျက်စီးသွားပြီး တစ်ချို့ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲလို့နေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးနောက် ကျင်းချန်တွင် ဖန့်ယွမ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံစဉ်က ဖော်ပြခဲ့သော မှတ်တမ်းများကို နောက်ဆုံးတွင် သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်— ၎င်းတို့သည် ချန်လျန်ဝမ်၏ အိမ်တော်မှ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီး အမျိုးအစား ခွဲခြားထားသော မှတ်တမ်းများပင်။

၎င်းတို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖတ်ရှုနေစဉ် သူ့စိတ်ထဲတွင် ယိမ်းယိုင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤစာရွက်စာတမ်းများကို သူ ယူဆောင်သွားတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် မှတ်တမ်းတိုက် အပြင်ဘက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟန်ချီသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ပိုက်လျက် တံခါးဝတွင် မှီနေသော ဖေစုန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်နေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး— သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာပြီဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်ချေ။

အလိုအလျောက်ပင် ဟန်ချီသည် စာရွက်စာတမ်းများကို သူ၏ ကျောအနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်သည် သူ့အပြစ်ကို ဖော်ပြရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီးနောက် နီရဲလာကာ သိသာစွာ တုန်လှုပ်နေရင်း ထစ်အစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်ကြီး..."

ဖေစုန့်က အထဲသို့ ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေ သီးသန့်ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ညီအစ်ကိုတွေလို ခေါ်ကြဖို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖေယွမ်က ဖေစုန့်အနောက်မှ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်လာသောအခါ နေရာလွတ်သည် ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းကြပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဟန်ချီက လိုက်နာကာ ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို"

သို့သော် သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုလို့ပင် အနေခက်ကာ ရှက်ရွံ့လာခဲ့၏။

ဖေစုန့်သည် မှတ်တမ်းတိုက်၏ အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လေသံမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်နေခဲ့သည်။ "ဒီနေရာက သေချာ ထိန်းသိမ်းခံထားရတာပဲ။ ငါတို့က ဒါကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လူအင်အား မပေးနိုင်သေးတာ နှမြောစရာပဲ" သူ့အကြည့်များသည် ဟန်ချီ၏ လက်ထဲရှိ စာတွဲအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူက ထပ်မေးလိုက်၏။ "မင်း ဘာကို ကိုင်ထားတာလဲ"

သူ့လေသံကို နူးညံ့သည်ဟုပင် ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ဟန်ချီသည် အေးစက်သော လေပြင်းထဲမှ ရိုက်ခတ်လာသည့် ကြာပွတ်ဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းများကို ပိုပြီး တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်ပြီး အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်၏။ "အဲ့ဒါက အမှုတွဲတစ်ခုပါ"

ဖေစုန့်သည် အမှုတွဲ၏ တိကျသော အကြောင်းအရာများအကြောင်းကို ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ချေ— သူ ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။ သူ့အကြည့်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကာ စာအုပ်စင်တန်းများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ဖြင့် ကွေးတက်သွားကာ ဂရုမစိုက်သည့်အလား မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒါတွေကို ရုတ်တရက် ဖတ်နေရတာလဲ"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟန်ချီသည် စိတ်နှလုံး နုနယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော စကားပြောဆိုမှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နာကျင်စွာဖြင့် သူသည် အမှန်တရားကို ဖွင့်ချရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။ "ကျင်းချန်မှာ လျန်စစ်သူကြီး ဖန့်ယွမ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက သူက ချန်လျန်ဝမ်ဟာ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဦးလေးချင်ရဲ့ အမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ မတရားခံရတဲ့ အမတ်တွေရဲ့ အမှုတွဲတွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က သူပြောတာ မှန်၊ မမှန်ဆိုတာကို သိချင်ရုံသက်သက်ပါ..."

ဖေစုန့်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အခု မင်း အဲ့ဒါကို တွေ့သွားပြီဆိုတော့ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

ဖေစုန့်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးအောဝ်၏ လက်အောက်တွင် အချိန်စောင့်နေခဲ့ချိန်က ဟန်ချီသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အသိပညာကင်းမဲ့ကာ သူ့အကာအကွယ်အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သိုင်းပညာကို အာရုံစိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ နန်းတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များအကြောင်းကို သူ ဘာမှ မသိခဲ့ချေ။

သို့သော် သူက လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖေစုန့်က အမတ်ချုပ်ကြီးအောဝ်၏ နက်ရှိုင်းသော ယုံကြည်မှုကို ရရှိပြီး ဤကဲ့သို့သော အာဏာကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ နန်းတွင်းရှိ ချန်လျန်ဝမ်နှင့် သားဖြစ်သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားခဲ့၍ ဖြစ်ရပေမည်။

သို့တိုင်အောင် သူသည် လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး အရင်လျန် မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချရန် ရွေးချယ်ခဲ့ဆဲပင်။

ဖေစုန့်သည် အရင်လျန်ကို မုန်းတီးကြောင်း ဟန်ချီ သိထား၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ အတိတ်က ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သေသင့်သောသူများသည် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ယူသင့်ယူထိုက်သော ကလဲ့စားချေမှုများကိုလည်း ယူခဲ့ပြီးပြီ။

ယခုအခါ အင်အားစုအသီးသီးက ဖေစုန့်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝိုင်းရံထားကြရာ ဤအမှောင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားမည့်အစား ဟန်ချီသည် ဖေစုန့်၏ အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုပြီး သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ရန် ဖျောင်းဖျချင်ခဲ့သည်။

စာတွဲကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်က အကြိမ်ကြိမ် တင်းကြပ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့တွေ လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး အရင်လျန်ကို ဖြုတ်ချခဲ့တာက ကလဲ့စားချေဖို့အတွက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ချန်လျန်ဝမ်ရဲ့ မျိုးဆက်က ကျန်တဲ့ ဝိန်းမိသားစုဝင်တွေလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး သစ္စာဖောက်တဲ့ လူတွေနဲ့ အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လဲ"

ဟန်ချီသည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြင်းထန်သော ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေနေတဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို ယူပြီးပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဟန့်ယန်မင်းသမီးနဲ့ သွားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးသင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ချန်လျန်ဝမ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှုကို ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူးလို့ ကျွန်တော်တို့... ပြောလို့ရတယ်လေ။ ဟန့်ယန်မင်းသမီးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်မှုကြောင့် နာမည်ကြီးတယ်။ သူ့ကို အရာအားလုံး ရှင်းပြပြီးတဲ့နောက် ဦးလေးချင်ရဲ့ မတရားခံရတဲ့ အမှုကို နမူနာအနေနဲ့ ထားပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ ထပ်မဖြစ်ရအောင် သူက ရန်လိုမှုတွေကို ရပ်တန့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနိုင်တယ်"

ဖေစုန့်သည် သူ့လက်ချောင်းများကို မျက်ခုံးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက ဝိန်းမိသားစုကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဟန့်ယန်မင်းသမီးကို ချန်လျန်ဝမ်ရဲ့ မျိုးဆက်ထဲက တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖြစ် ချန်ထားခဲ့ပြီးမှ အခု ငါက သူ့ဆီသွားပြီး တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်တန့်ဖို့နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးဖို့၊ ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ရမယ်လို့ မင်းက ပြောချင်နေတာလား"

ဤမျှ ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသကို မကြားရသည်မှာ ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သည့်နှယ် ဖေစုန့်သည် သူ့မျက်လုံးထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်၏။ "အားချီ... မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူကို မင်း အသက်ချမ်းသာ ပေးမှာလား"

ဟန်ချီမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ၏ အကြံဉာဏ်သည် ရိုးအလွန်းကြောင်း သေချာပေါက် သိထား၏။ သို့သော် ယခု ချန်လျန်ဝမ်၏ မျိုးဆက်သည် သူ ထင်ထားသလောက် ဆိုးရွားခြင်း မရှိကြောင်း သိသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ စတင်ခဲ့သော စစ်ပွဲသည် တရားမျှတကြောင်း၊ အရင်လျန်သည် အာဏာရှင်ဆန်ကြောင်း၊ သူတို့က ၎င်းကို အစားထိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်းနှင့် သူတို့နှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော ကျန်ရစ်သည့် တာ့လျန် အင်အားစုများသည် အရင်လျန် မင်းဆက်၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ဆက်ပြီး လှည့်စားလို့ မရနိုင်တော့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်၊ ဖခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ဖေစုန့် ရှိနေပြန်သည်။

ဟန်ချီသည် ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် သွားတောင်းပန်ပါ့မယ်။ ဟန့်ယန်ကို ကျွန်တော် တောင်းပန်မယ်။ အမှားကို အရင်စလုပ်ခဲ့တာ သူတို့ရဲ့ လျန်ဧကရာဇ်လေ"

သူသည် အံကြိတ်လိုက်၏။ "တကယ်လို့ သူက အသက်တစ်ချောင်းအတွက် အသက်တစ်ချောင်း တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တွေကို သိမ်းဆည်းခံရတုန်းက သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဟန်နဲ့ ချင် မိသားစုတွေက လူရာပေါင်းများစွာဟာ သူ့ရဲ့ ချန်လျန်ဝမ် မျိုးဆက်တွေရဲ့ အသက်တွေအတွက် ပေးဆပ်ဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်"

ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟန်ချီ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများသည် ဆို့နင့်နေသော ရှိုက်ငင်သံများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပြီး ပူနွေးသော မျက်ရည်များသည် ဖေစုန့်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

ညီငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော လူငယ်လေးကို သူက ခေတ္တ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ လေသံမှာ အမြဲတမ်းလိုလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ဒီကလေးဆန်တဲ့ စကားတွေက ဘာတွေလဲ"

"ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့အစ်ကိုက ဒီတိုက်ပွဲကို မနိုင်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး အားချီလည်း ကြောက်နေတာလား"

ဟန်ချီသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို အလျင်စလို သုတ်လိုက်၏။ "အစ်ကို နိုင်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းနေသည့် တိုးညှင်းသော အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ နိုင်လိမ့်မယ်။ ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်တာ၊ ဒီလောကကြီးကို လိုချင်တာ— ငါတို့ ဘာအကြောင်းပြချက် လိုသေးလို့လဲ"

ကြည်လင်သော ဆောင်းရာသီ နေ့တစ်နေ့တွင် တပ်မတော်သုံးရပ်သည် လော့ယန်အပြင်ဘက်ရှိ အတားအဆီးများအဖြစ် အသုံးပြုနေသော မြို့များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်မှုများ စတင်ခဲ့ကြသည်။

မြို့ရိုးမျှော်စင်၏ အမိုးစွန်းများမှ တွဲလောင်းကျနေသော ရေခဲချောင်းများသည် နေရောင်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်သွားပြီး ရေပေါက်များသည် အောက်ဘက်ရှိ အစိမ်းရောင် အုတ်ခဲများကို စိုစွတ်သော အကွက်များအဖြစ် စွန်းထင်းသွားစေ၏။ လေးနှင့် မြားများသည် မြို့ရိုးသူရဲခိုများပေါ်တွင် သိပ်သည်းစွာ တန်းစီနေကာ အနက်ရောင် စစ်ဖိနပ်များသည် အလျင်စလို နင်းဖြတ်သွားကြပြီး မြားထိပ်ဖူးများ၏ အေးစက်သော တောက်ပမှုသည် ဤလေမတိုက်သော မွန်းလွဲပိုင်း၏ အအေးဒဏ်ကို အစားထိုးပေးနေလေသည်။

လူအများကြားတွင် ဖေစစ်တပ်၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုကြောင့် နှစ်ဖက်အကြား တရားဝင် စိန်ခေါ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် သိပ်မလိုအပ်လှချေ— ထပ်မံ၍ စော်ကားမှုများ ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့သကဲ့သို့ပင်။

စစ်ဗုံများ မြည်ဟည်းလာပြီး ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့များက မြို့ရိုးမျှော်စင်ဆီသို့ သူတို့၏ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဟစ်အော်လိုက်ကြသောအခါ တိုက်ပွဲသည် တရားဝင် စတင်သွားခဲ့၏။

အောက်ဘက်ရှိ တာ့လျန်စခန်းမှ စစ်သားများသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဗျူဟာအခင်းအကျင်းကို သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားလျက် ဧရာမ ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြရင်း မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ မြားများသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာကျလာခဲ့သည်။ ဖေစစ်တပ်၏ မြားမိုးရွာချမှုသည် ဤရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အပေါ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လောက်လွဲများသည် ကျောက်တုံးများကို အောက်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ပေါက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရေအတွက် အကန့်အသတ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှုများသည် မြားမိုး၏ သိပ်သည်းဆကို မပြည့်မီနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့သည် မြို့ရိုးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးများကို ရိုက်ချိုးရန်နှင့် လှေကားများဖြင့် မြို့ရိုးကို တက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင် အတွင်းဘက်ရှိ ကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးသည် တံခါးများကို ဖွင့်ကာ အောက်ဘက်ရှိ တာ့လျန်စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် အချိန်ဆွဲထားရန် စစ်တပ်များကို စေလွှတ်ခြင်းမှအပ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

...

အပိုင်း (၂၁၀.၂)

ဟန်ချီနှင့် အိုးရန် ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်ရှိသည့် နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် ဖေစစ်သူကြီးတို့သည် ရှေ့သို့ မြင်းစီးထွက်လာကြပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် တာ့လျန်တပ်များကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် သူတို့၏ နာမည်များကို ကြေညာလိုက်ကြသည်။

စစ်ရွှေမြို့တွင် ဖေစစ်တပ် နှစ်သောင်းကို ရှောင်းလိက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖေစစ်တပ်က သူ့ကို ရှောင်ရှားရမည့် သေမင်းတမန်အဖြစ် ရှုမြင်စေခဲ့သည်မှလွဲ၍ ဖေစစ်တပ်၏ မွေးရာပါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ယခင်က တာ့လျန် စစ်သူကြီးများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုတို့ကြောင့် ရန်သူ့တပ်မှူးများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် သူတို့၏ နာမည်များကို အော်ဟစ်လေ့ရှိကြသည်။

ကုရှီးယွင်နှင့် ဖန့်ယွမ်တို့သည် လော့ယန်၏ တောင်ဘက်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ချန်ဝေက အနောက်ဘက်ကို ကာကွယ်ကာ ရှောင်းလိက မြောက်ဘက်တွင် အဓိက တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် ဖေစစ်သူကြီးက သူ့နာမည်ကို ကြေညာသည်ကို ကြားသောအခါ ကုရှီးယွင်၏ ရှည်လျားသော လှံအပေါ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်သည် တင်းကြပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ခိုင်မာလာခဲ့၏။ သူမက ဖန့်ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ဖေစစ်သူကြီးကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်မယ်"

ဟန်ချီနောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ နောက်ဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုအတွက် ကလဲ့စားချေမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ဖန့်ယွမ်သည် သူမက အခြား ဖေစစ်သူကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိုးရန် ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်နှင့် သူမအစ်ကို၏ သေဆုံးမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး သူသည် ဖေစစ်သည်တစ်ယောက်ကို ခုတ်လှဲလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။ "ကောင်မလေး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့"

ကုရှီးယွင်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း သူမ၏ လှံကို အသုံးပြုခဲ့ကာ ဖေစစ်သားများကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်တွင် ပတ်ထားသော အနီရောင် ပန်းဖွားသည် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲလိုနေခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ဟန်ချီသည် ကုရှီးယွင်က ဖေစစ်သူကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မကြာမီ ကျရောက်တော့မည့် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က သူမနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးခဲ့သဖြင့် ဤတာ့လျန် အမျိုးသမီး စစ်သူကြီး၏ လှံစွမ်းရည်များ မည်မျှ ပြင်းထန်ကြောင်းကို သူ သိထား၏။ သူသည် လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သူ့မြင်းကို ချက်ချင်း နှင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကုမိသားစု လှံစွမ်းရည်က ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကြောက်နေတာလား။ ငါ့ကိုတောင် မရင်ဆိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးနေတာလား"

ကုရှီးယွင်၏ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်များနှင့် ဝတ်ရုံတို့သည် အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် လွင့်ဝဲနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ကာ ပြတ်သားနေပြီး လုံးဝ မတုန်လှုပ်ချေ။

မိမိ၏ လှောင်ပြောင်မှုများ အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ချီသည် နောက်ကဆက်လိုက်ရန် ခြေဖနောင့်ကို မြင်း၏ နံဘေးသို့ ဖိချလိုက်ချိန်တွင် ဘေးဘက်မှ လခြမ်းပုံ ဓားရှည်တစ်လက်က ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းကျလာခဲ့သည်။

ဖန့်ယွမ်က သူ့ကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မင်းက ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ ကောင်လေး။ ကျင်းချန်မှာ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲက မင်းရဲ့ အဘိုးဖန့်နဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ အဆုံးအဖြတ် မရခဲ့ဘူးလေ။ လာစမ်း... အခုပဲ အဲ့ဒါကို စာရင်းရှင်းကြတာပေါ့"

ဟန်ချီသည် ဖန့်ယွမ်က ပြဿနာပေးနိုင်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းက အချိန်အတန်ကြာ ပိတ်မိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတိုင်း ဖန့်ယွမ်က သူ့လမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် သူ့မျက်နှာသည် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းသွားခဲ့၏။ ဖန့်ယွမ်၏ ဓားရှည်ကို သူ၏လှံဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် သူက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ထိပ်တန်း လှံစွမ်းရည်ရှင်ဘွဲ့အတွက် အဲ့ဒီ ကုမိသားစုက အမျိုးသမီးစစ်သူကြီးနဲ့ ငါ အရင်ယှဉ်ပြိုင်မယ်"

ဖန့်ယွမ်က သူ့စကားများကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဟု ယူဆကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"သူ့အစ်ကို ကုချန်ဖုန်းသာ ရှိနေသေးရင် ထိပ်တန်း လှံစွမ်းရည်ရှင်ဘွဲ့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေးတောင် ရှိပါ့မလား။ တာ့လျန်ရဲ့ အကောင်းဆုံး လူငယ်စစ်သူကြီးက ဖေစုန့် လက်အောက်က ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာလေ။ ငါတောင်မှ ကုမိသားစုအတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ မင်းတို့ ဖေစခန်းက ကုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ချီ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရွှံ့ဗွက်ထဲ နင်းခြေပစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဒီနေ့ သူက အဲ့ဒါကို ပြန်ယူလိမ့်မယ်"

ဖန့်ယွမ်၏စကားများကြောင့် အာရုံလွင့်သွားကာ ဟန်ချီသည် ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် မြင်းပေါ်မှ လွင့်စင်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ကာကွယ်ရန် သူ့လှံကို အလျင်စလို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက စိုးရိမ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဟန်မိသားစု လှံစွမ်းရည်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ရယူရန် မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သော သူသည် ကုချန်ဖုန်းအတွက် ကိုယ်တိုင်ကလဲ့စားချေပြီး ကုမိသားစု၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ရယူလိုသည့် ကုရှီးယွင်၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နိုင်ခဲ့၏။

ဖန့်ယွမ်၏ အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် ဟန်ချီသည် ကုရှီးယွင်ကို မှီနိုင်မည့် အခွင့်အရေးအားလုံးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ လက်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် ဖေစစ်သူကြီးကို ကူညီမည့် အကြံအစည်ကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ သူ့အတွင်းစိတ် ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ဖန့်ယွမ်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

ကုရှီးယွင်သည် လျန်စစ်သားတစ်ဦးကို ခုတ်လှဲတော့မည့် ဖေစစ်သူကြီးနောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။ သူမသည် သူမ၏လှံဖြင့် ကြားဖြတ်တားဆီးကာ ထိုစစ်သားကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

ဖေစစ်သူကြီးက လျန်စခန်းရှိ ဤအမျိုးသမီးစစ်သူကြီးအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် သူမကို အလိုအလျောက် အထင်သေးသွားပြီး မောက်မာစွာ ကြွားလုံးထုတ်လေတော့သည်။

" မင်းကိုး— အိမ်မှာ ယောက်ျားလေးတွေ မကျန်တော့လို့ သံချပ်ကာဝတ်ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ထွက်လာရတဲ့ ကုမိသားစုက ကောင်မလေးပဲ။ မင်းရဲ့အစ်ကို ဒီစစ်သူကြီးရဲ့ ဓားအောက်မှာ သေဆုံးသွားတုန်းက သူ ကြောက်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီထဲ သေးတောင် ထွက်ကျလုနီးပါးပဲ..."

ကုရှီးယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ မြင့်တက်လာခဲ့၏။ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံနှင့်အတူ သူမသည် ဖေစစ်သူကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူက ကာကွယ်ရန် သူ၏ဓားကို အလျင်စလို မြှောက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ လက်နက်များ ထိခိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူနှင့် သူ၏မြင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရ၏။ ဖေစစ်သူကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမနှင့် ထပ်မံရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် သူ၏မြင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်လေသည်။

ကုရှီးယွင်က လည်ချောင်းသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်ကို ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ"

သူမက မြင်း၏နံဘေးများကို ဖနောင့်ဖြင့် ပေါက်ကာ လိုက်လာခဲ့၏။ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေစုန့်၏ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် စစ်မြေပြင်တွင် သူမကို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် အများစုကို သူမ၏လှံရှည်ဖြင့် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး မြားတစ်စင်းက သူမ၏ ပခုံးကို ထိမှန်သွားချိန်တွင်လည်း သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ယိမ်းယိုင်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ လှံကို အခြားလက်တစ်ဖက်သို့ ပြောင်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမသည် ဖေစစ်သူကြီးဆီသို့ အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်လက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကုရှီးယွင်၏ ဒဏ်ရာရနေသော ညာဘက်ပခုံးကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင် ဖေစစ်သူကြီးက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။ ထွက်ပြေးမည့်အစား သူသည် သူ့မြင်းကို လှည့်ကာ လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက သေချင်နေမှတော့ မင်းကို ဖမ်းပြီး တပ်တွေကို ဆုချဖို့ စခန်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ စစ်သားတွေကို ပျော်ပါးစေပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ မြှင့်တင်ပေးလိုက်မယ်"

ကုရှီးယွင်၏ အကြည့်များသည် သွေးထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေခဲ့သည်။ သူမ၏မြင်းက ဖေစစ်သူကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သံချပ်ကာသည် ကွဲအက်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ နီညိုရောင် အထည်စသည် သွေးများဖြင့် လျင်မြန်စွာ မည်းနက်သွားခဲ့၏။

ဖေစစ်သူကြီးသည် ခရီးအဝေးကြီး မနှင်ရသေးခင်မှာပင် သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကုန်းနှီးပေါ်မှ တောင့်တင်းစွာဖြင့် လျှောကျသွားလေသည်။

ကုရှီးယွင်က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အနောက်သို့ လွှဲရိုက်လိုက်သော လှံရှည်ပေါ်တွင် လှံထိပ်ဖူးသည် ပျစ်ချွဲသော သွေးသစ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်ဘက်ရှိ အနီရောင် ပန်းဖွားလေးကို အပြည့်အဝ စိုရွှဲသွားစေခဲ့၏။

သူမသည် လဲကျသွားသော ဖေစစ်သူကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ ကုမိသားစုရဲ့ 'မြင်းပြန်လှည့်လှံ' နဲ့ သေရတာ— ရှင်က မထိုက်တန်တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရရှိသွားတာပဲ"

အကြီးတန်း စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဆုံးရှုံးသွားမှုနှင့်အတူ ဖေစစ်တပ်သည် စစ်မြေပြင်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လျန်စစ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာကာ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။ ကုရှီးယွင်၏ နားထင်များမှ ချွေးအေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။ မှိုင်းညို့နေသော နေ့အလင်းရောင်တွင် သူမသည် အနီရောင် ပန်းဖွားလေး ပတ်ထားသော သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

—ထို အနီရောင် ပန်းဖွားလေးကို သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လှံမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးများဖြင့် ခဲကာ စေးကပ်နေခဲ့ပြီ။

တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏လှံကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တိုက်ပွဲအလယ်သို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

ဖေစစ်သူကြီး၏ သေဆုံးမှုက ဤတိုက်ပွဲတွင် လျန်စစ်တပ်ကို အသာစီးရစေခဲ့သည်။

အခြေအနေများက သူ့အပေါ် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ချီသည် မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖန့်ယွမ်က သူ့ကို အလျှော့မပေးဘဲ ကပ်တွယ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဖန့်ယွမ်က ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ခေါင်းမာတဲ့ လူမိုက်။ အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် လူယုတ်မာ ဖေစုန့်က မကောင်းဘူးဆိုတာကို ငါ မင်းကို အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ။ မင်းရဲ့ ဟန်မိသားစုက မျိုးဆက်ချီပြီး သစ္စာရှိခဲ့တာ— မင်းက ကိုယ့်နာမည်ကို အမည်းစွန်းခံဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား"

ဟန်ချီသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူ၏လှံကို ကာကွယ်ရန် ဖန့်ယွမ် အသုံးပြုခဲ့သော ဓားရှည်ကို ခေါက်ထုတ်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် ဒေါသဆွခံလိုက်ရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ဖန့်ယွမ်ကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မျိုးဆက်ချီပြီး သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ကွပ်မျက်ခံရမယ် ဒါမှမဟုတ် အကျဉ်းချခံရမယ်၊ ပြီးတော့ တော်ဝင်မိသားစုကို မိုက်မဲတဲ့ ဆည်းကပ်မှုနဲ့ ခေါင်းငုံ့ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ငါ့ ဟန်မိသားစုက ဘာအမှား လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ငါတို့ လိုချင်ခဲ့တာ တရားမျှတမှု သက်သက်ပဲ"

ဖန့်ယွမ်က ဟန်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ချေပရန် အခိုက်အတန့်တစ်ခုကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ။ အဲ့ဒါက ဘယ်လို လွဲချော်တဲ့ အတွေးအခေါ်လဲ။ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေဖို့ မင်းက လော့ယန် မြို့တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရမှာလား။ နန်းတွင်းက အမတ်တိုင်းက မင်းရဲ့ ဟန်မိသားစုကို နှိပ်စက်ခဲ့လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီစစ်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေက မင်းကို နှိပ်စက်ခဲ့လို့လား"

ယခုအချိန်အထိ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ဟန်ချီသည် အင်အားကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အမောတကော အသက်ရှူရင်း သူသည် အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခကြောင့် ဗျာများနေပုံရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ပြသရန် ရုန်းကန်နေဆဲပင်။

"ငါ့ ဟန်မိသားစုက မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရပြီပဲ။ ဒီလောကက တခြားလူတွေ ငါ့ကို ရန်ငြိုးထားထား မထားထား ငါက ဘာဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ ငါ့လမ်းကို ပိတ်တဲ့သူတိုင်းက သေသင့်တယ်"

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ဖန့်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့၏။

"မင်းရဲ့အဖေ ဟန်စုန်းယဲ့ အကြောင်းကို ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဟန်မိသားစု မတရားခံခဲ့ရတာကို ငါ သိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျိန်းဝူခေတ် နှောင်းပိုင်းက အဲ့ဒီ မတရားတဲ့ အမှုတွေကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဧကရာဇ်က ပြန်လည်ပယ်ဖျက်ဖို့ စတင်နေပြီဆိုတာကိုလည်း ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်လေ။ မင်းသမီးက သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီလမ်းကြောင်းကို ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ မင်းကို ခုတ်လှဲပစ်ဖို့ ငါ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟန်ချီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခွံများမှ ချွေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။ သေချင်နေသည့်အလား ဟောက်သံနှင့်အတူ သူသည် ဖန့်ယွမ်ဆီသို့ သူ၏မြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် နှင်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ကို ခုတ်လှဲလိုက်စမ်း"

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လော့ယန်၏ မြောက်ဘက်တံခါး မျှော်စင်၏ အမိုးစွန်းများပေါ်တွင် အရိပ်များက စွေစောင်းပြီး ကျနေခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် လေးလံသော ဝတ်ရုံကို ခြုံထားလျက် မြို့ရိုးသူရဲခိုတွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် သံချပ်ကာတပ်၏ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းပေါ်ရှိ ပုံရိပ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်မြေပြင်တွင် သူတို့၏ ပထမဆုံး အစစ်အမှန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုပင်။

ရှောင်းလိနှင့် ပတ်သက်၍ ဖေစုန့်၏ အမြင်သည် ထိုလရောင်သာသော ညတွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းကို ထက်ပိုင်းပိုင်းကာ သူ့ထံသို့ ရွယ်လာသော ဓားရှည်နှင့် အနီရောင် အမုန်းတရားများဖြင့် တောက်လောင်နေသော ထို ဝံပုလွေကဲ့သို့ မျက်လုံးများပင်။

ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်နှစ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တစ်ဖက်လူသည် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေများ၏ အုပ်ချုပ်သူသစ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ရှောင်းလိသည် သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ကြောင်း ဖေစုန့် ဝန်ခံရလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဤကဲ့သို့ မြို့ရိုး၏ အထက်နှင့် အောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားမျိုးတွင် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေခဲ့သူမှာ ဝေ့ချီရှန်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွား၏။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ထိုသူရဲကောင်းသည် သမိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ့ရှေ့က ဤအမျိုးသားသည် ဝေ့ချီရှန်း စုဆောင်းထားခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ အာဏာနှင့် ကောက်ကျစ်မှုတို့ ကင်းမဲ့နေသည်။ သို့သော် ဖေစုန့်သည် ဤပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၏ ခံစားချက်ကို တော်တော်လေး မနှစ်မြို့ခဲ့ချေ။

ဝံပုလွေဘုရင်အိုကြီးသည် အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို ချိန်ဆတတ်ပြီး သူတို့၏ အင်အားများ ညီမျှနေကြောင်း သိထားသဖြင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အလွန်အမင်း သတိထားကာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ရာတွင် ထူးချွန်ခဲ့သည်— ဆွဲငင်မှု တစ်ချက်က စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သော နေရာမျိုးတွင်ပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် မြောက်ပိုင်းဝေ့နှင့် သူ၏ ယခင် တိုက်ပွဲများသည် အတော်လေး ဟန်ချက်ညီနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်၏ အားနည်းချက်များကို အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်း ရှာတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ယာယီ ဆုတ်ယုတ်မှုများကို သူ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤအသစ်ခန့်အပ်ခံရသော မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းနေသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ဓားတစ်လက် မဟုတ်သလို ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်လည်း မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အလွှာလိုက် ဖြစ်နေသော မြေကြီးများ ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မွေးဖွားလာကာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ရောက်ရှိနေသည့် တိုင်လုံးကြီး တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများနှင့် လှည့်ကွက်များ မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ ၎င်းတို့အားလုံးကို ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားအောက်တွင် ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။

ယွီကျင်းဝမ်တို့ သားအဖသည် သူ့လက်အောက်ရှိ အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိသော လူအနည်းငယ်ထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ မြောက်ပိုင်းဝေ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ယွီကျိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အမှားအယွင်းများ မရှိခဲ့ဟု ဖေစုန့် ယုံကြည်ခဲ့၏။

သို့သော် ယွီကျင်းဝမ်တို့သားအဖသည် သေဆုံးသွားခဲ့ဆဲ— ၎င်းမှာလည်း အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

...

အပိုင်း (၂၁၀.၃)

ရှောင်းလိကို အကွက်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ယွီကျိယွမ်၏ တစ်ခုတည်းသော အောင်ပွဲရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ ထိုညမှာပင် ရှောင်းလိကို သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ရန် သူ့အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။

ရှောင်းလိကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး ရှင်းလင်းရန် ပျက်ကွက်ခြင်းသည် ဤရက်စက်သော ဝံပုလွေ၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖေစုန့်သည် ယုံကျိုးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော မုန်းတီးမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

လော့ယန်ကို သိမ်းယူပြီး ဖုန်းယန်ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူ၏အရှိန်အဟုန်သည် တားဆီးမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသင့်သည်။ သို့သော် သူ ပေါ်တင်တစ်မျိုး တိတ်တဆိတ်တစ်ဖုံ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ပထမဆုံး ဆုတ်ယုတ်မှုများမှာ ယုံကျိုးတွင် ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ယုံကျိုးအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုးကျင့်အန်းသည် လက်နက်မချမီ သစ္စာစောင့်သိသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝေ့မြစ်တောင်ဘက်တွင် စပါးနှင့် ဆေးဝါး ဈေးနှုန်းများ ထိုးတက်သွားခဲ့၏။ ထိုနောက်တွင် လမ်းဘေးလူမိုက်များနှင့် အရင်လျန် မင်းဆက်၏ အကြွင်းအကျန်များက သူ့ကို အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများ စတင်ပေးလာခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ သူသာ အစကနေ ပြန်စနိုင်မည်ဆိုပါက ဖုန်းယန်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ယုံကျိုးကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကာ နောက်ဆုံးလူအထိ သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု ဖေစုန့် တွေးလိုက်သည်— ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ကြာရှည်နေမည့် ပြဿနာများ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ပထမဆုံး စစ်ဗုံသံက မြို့ရိုးအောက်တွင် မြည်ဟည်းသွားသောအခါ ဖေစုန့်သည် သူ၏မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ ဘာမှမဂရုမစိုက်သလို ငုံ့ကြည့်နေသော်လည်း အောက်ဘက်ရှိ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေနေသောအရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့သော အကြည့်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ဆဲပင်။

လော့ယန်မြို့ပြင်တွင် ဝေ့ချီရှန်းကို ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်စဉ် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ချောက်ကမ်းပါးမြင့်ပေါ်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အရိပ်သည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "အရမ်း တူတာပဲ..."

ရှောင်းလိသည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ဖေစုန့်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ခါးရှိ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မြင်းကို ရှေ့သို့ နှင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သတ်—"

"သတ်—"

သူ့အနောက်တွင် မိုးကြိုးသံလို ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သားများ ပြေးဝင်လာခြင်းက မြေကြီးကို သဲနွံများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ခိုင်မာသော အုတ်ခဲများပင်လျှင် ကျောက်စရစ်ခဲများ လွတ်ထွက်သွားမတတ် တုန်ခါနေပုံရသည်။

အနက်ရောင် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့်တူသော စစ်တပ်ကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပင်လယ်ကို မှောက်လှန်ပစ်တော့မည့် ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုနှယ် လှိုင်းထနေသော အနက်ရောင် ဒီရေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဤတိုက်ပွဲတွင် လော့ယန်မြို့ထဲသို့ မဆုတ်ခွာမီ ဖေစုန့်သည် ထက်ဝက်ကိုသာ ကြီးကြပ်ခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ရှုံးပြီပဲ။

ဤသည်မှာ ဖေစုန့် ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ရှင်းလင်းနေသည့်အသိတစ်ခု ဖြစ်၏။

သူသည် နိုင်ငံရေး ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မှုတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သူကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး ထက်မြက်သော အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲပေးသည့် စစ်ဗျူဟာမှူးများလည်း သူ့တွင် မရှားပါးခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော တပ်များ ကွပ်ကဲသည့် နည်းလမ်းမျိုးကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

အောက်ဘက်ရှိ စစ်သားများသည် သူတို့၏ တပ်မှူးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရန်သူ၏ တိုက်ပွဲဗျူဟာအခင်းအကျင်းများအတွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် မိမိ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို လှုပ်ရှားရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေပုံရသည်။

လော့ယန်၏ မြောက်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသော မြို့သည် လူထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုဧရာမ သားရဲကြီး၏ လွယ်ကူစွာ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"ရှောင်း" ဟု ရေးသားထားသော အလံသည် မြောက်ဘက် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူခံလိုက်ရသည်။

ရှောင်းလိသည် မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး လော့ယန်မြို့ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော လက်ရွေးစင် မြင်းတပ်သား တစ်ရာကျော်က ခြံရံလာသည့် အစိမ်းရောင် အမိုးပါ မြင်းလှည်းတစ်စီး၏ အရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့ဘေးရှိ အစောင့်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှောင်းလိအား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျူကျွင်း... ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပြီ"

အစောပိုင်းက မြို့ရိုးမျှော်စင်အောက်တွင် ဖေစုန့်နှင့် အဝေးမှ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး ရှောင်းလိသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ညများစွာတွင် သူ့ကို နိုးကြားနေစေခဲ့သည့် အမုန်းတရားများက သူ၏ တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသော သွေးများထဲတွင် ဆူပွက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လော့ယန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ချီတက်မယ်"

လော့ယန်သို့ ရောက်ခါစဖြစ်သော ဖေစုန့်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသကဲ့သို့ မြောက်ဘက်မြို့ဆီသို့ နောက်ကြောင်းပြန် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မျှော်စင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် အလွန်ဝေးကွာလွန်းနေသည်။ သို့သော် သူ့ကို မည်သူက ပြင်းပြစွာ စိုက်ကြည့်နေကြောင်း ဖေစုန့် သိနေဆဲပင်။

မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် ထမ်းစင်ပေါ်မှ အဆင်းတွင် ခလုတ်တိုက်မိသွားပြီး သူ့အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဖေယွမ်က သူ့ကို ထိန်းပေးထားလိုက်သည်။

အဝေးမှနေ၍ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး တစ်ဦးသည် ဖရိုဖရဲဖြင့် မြင်းစီးလာပြီး သတင်းပို့လေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်— အမတ်ချုပ်... မြို့တောင်ပိုင်းက ကျိုးပေါက်သွားပါပြီ"

ဖေစုန့်က အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြချင်ပုံရသော်လည်း သူ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။ အရာရှိတစ်စုက သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားရန်အတွက် "သမားတော်" ဟု အလျင်စလို အော်ခေါ်လိုက်ကြသော်လည်း ဖေစုန့်က လက်ကိုမြောက်ကာ သူတို့ကို တားထားလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း သူက မေးလိုက်လေသည်။

"ဟန်ချီ ဘယ်မှာလဲ"

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးက ခက်ထန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးအိုးရန်က တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး စစ်သူကြီးဟန်ကတော့ အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးခံရပြီး လျန်စခန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခံရပါတယ်"

ထို့နောက် ဖေစုန့်က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ "ငါ့အမိန့်ကို ဆက်ပေးလိုက် : လော့ယန်ရဲ့ မြို့တံခါး လေးပေါက်လုံးကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ပြီး ကာကွယ်ထားကြ"

တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုအနေဖြင့် လော့ယန်၏ မြို့ပြကာကွယ်ရေးများသည် အပြင်ဘက် မြို့လေးမြို့ထက် များစွာ ပိုခိုင်ခံ့လေသည်။ လုံလောက်သော မြို့စောင့်တပ်များနှင့် ပြည့်စုံသော ရိက္ခာများဖြင့် သူတို့သည် ပြဿနာမရှိဘဲ လပေါင်းများစွာ တောင့်ခံထားနိုင်ပေသည်။

ဖေယွမ်က ဖေစုန့်ကို အတွင်းခန်းမဆောင်သို့ ကူညီခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားပြီး သီးသန့်ခြံဝင်းထဲက လူကို ခေါ်ခဲ့"

ယင်းကို ကြားသောအခါ ဖေယွမ်သည် သိသာစွာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... အဲ့ဒီလူက ရူးသွားပါပြီ"

ဖေစုန့်က လှောင်ပြောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ သိတယ်"

"သူက ငါ့ကို အဲ့ဒီအရာတွေကို ဘယ်တော့မှ မသင်ပေးခဲ့ဘဲနဲ့ အဲ့ဒီ ဝံပုလွေဆီကိုတော့ အကုန်လုံး လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။ သူက တော်ဝင်မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို အဲ့ဒီလို လုပ်ခိုင်းလိုက်"

လော့ယန်၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးအဖြစ် အသုံးပြုနေသော အပြင်ဘက် မြို့များသည် ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ လော့ယန်အပေါ် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှု နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တပ်မတော် အသီးသီးသည် လမ်းကြောင်းများတွင် သေချာပေါက် ဆုံတွေ့ကြရမည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးက ပဋိပက္ခများကို တားဆီးရန်အတွက် လျန်နှင့် ချန် စခန်းများကို ကိုယ်စားပြုသော လီရွှင်သည် ရှောင်းလိ၏ စခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။ ရှောင်းလိက ဖေစုန့်အား ယာယီ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ဘဲ သံတမန်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံပြီးနောက် မဟာမိတ် စာချုပ်ကို ချက်ချင်း လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

လျန်စခန်းမှ ရှောင်းလိ ထွက်ခွာသွားသည့်ကိစ္စအပေါ် လီရွှင်သည် နောင်တရမှုအချို့ကို ခံစားနေရဆဲပင်။ သူသည် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် အတိတ်အကြောင်းကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ကျူကျွင်းက လျန်စခန်းကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျူကျွင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအပေါ် ကျွန်တော် အလွန် ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အဆိပ်လူးမြား ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုလွဲတာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်..."

ရှောင်းလိသည် လီရွှင်အား ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မေ့သွားပါပြီ။ လီလူကြီးမင်းက တစ်ချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှောင်းစစ်တပ် စခန်းကို အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါမယ် : လျန်စခန်းကို ပြန်ဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒမရှိတာက အဲ့ဒီ အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုအဆိပ်လူးမြားက သူ့အတွက် အရေးမပါတော့ချေ။

သို့သော် လီရွှင်က ရှောင်းလိ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အထင်လွဲသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူက အာဏာကြီးမားစွာ ချုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်နေပြီဖြစ်ရာ လျန်စခန်းသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ဟု ယူဆသွားခဲ့သည်။ သူက အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ပြောပြရတာ ကျူကျွင်းကို လျန်စခန်းဆီ ပြန်လာဖို့ ဖျောင်းဖျချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး"

လီရွှင်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှောင်းလိအား ခါးသီးစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိတာက ကျူကျွင်းနဲ့ ကျူကျွင်းရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေဖြစ်ပြီး ကျူကျွင်းကို မတရား မဆက်ဆံရဘူးလို့ မင်းသမီးက ကျွန်တော်တို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။ ဖိန်ကျိုးမှာ ကျူကျွင်း စစ်ဗျူဟာကို လေ့လာချင်ခဲ့တုန်းကလည်း ကျူကျွင်းကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ မင်းသမီးကပဲ ကျွန်တော့်ကို တိတ်တဆိတ် အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ..."

"ဖေစုန့်ရဲ့ သွေးခွဲတဲ့ အကြံအစည် ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆရာကြီးလီက ပိုကြီးမားတဲ့ အခြေအနေအတွက် ကျူကျွင်းကို ပြန်ခေါ်နိုင်ဖို့ မင်းသမီးကို ဖိအားပေးခဲ့တယ်။ မင်းသမီးက အပေးအယူတစ်ခု မရမချင်း ဆရာကြီးလီနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းခုံခဲ့တယ်။ မင်းသမီးက အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြဖို့နဲ့ ကျူကျွင်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို သေချာစေဖို့၊ ပြီးတော့ ကျူကျွင်းရဲ့ မိခင်ကို ဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ ကျူကျွင်းကို ဖိန်ကျိုးဆီ ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုဖို့ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အစွန်းရောက်သွားတဲ့ ဆရာကြီးလီက ကျူကျွင်းနဲ့ ကျူကျွင်းရဲ့ မိခင်အပေါ် မင်းသမီးရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကြောင့် ကျူကျွင်းကို တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်မှာကို စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကျူကျွင်းသာ ဖိန်ကျိုးကို ပြန်မလာဘူးလို့ ခေါင်းမာနေရင် ကျူကျွင်းရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူဖို့ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ကို တိတ်တဆိတ် အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီရွှင်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။

"မိန်းကလေး ကျောင်းပိုင်က ကျူကျွင်းရဲ့ သေဆုံးမှု သတင်းကို ပြန်သယ်လာတုန်းက မင်းသမီးက ဆရာကြီးလီနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ပိုကြီးမားတဲ့ အခြေအနေကို စဉ်းစားဖို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဖျောင်းဖျခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ။ အဲ့ဒီအခါကျမှသာ မင်းသမီးက လျန်အပေါ် ကြီးကြပ်ရေး အာဏာကို ဆရာကြီးလီ၊ ချန်လူကြီးမင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပူးတွဲ ကိုင်တွယ်ဖို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာပါ"

သူ့အသံသည် ခံစားချက်များကြောင့် အနည်းငယ် ဆို့နင့်နေခဲ့၏။

"မင်းသမီးက ချန်ဆီ လက်ထပ်သွားပြီးတဲ့နောက် ဆရာကြီးလီကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ခဲ့ရတော့ပါဘူး။ ကျူကျွင်းက မိခင်ကို ကယ်တင်ဖို့ ယုံကျိုးကို ပြန်လာပြီး သခင်လေးကျိုးကို ကယ်တင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှသာ ဒါဟာ တကယ်ကို ဖေစုန့်ရဲ့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အကြံအစည်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရတာပါ။ ကျူကျွင်း ထုန်ကျိုးမှာ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဆရာကြီးလီ သိသွားတဲ့အခါ သူက ထုန်ကျိုးမှာ ကျူကျွင်းကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဖို့အတွက် ဖိန်ကျိုးကနေ ရှေ့တန်းကို အထူးတလည် အလျင်အမြန် လာခဲ့တာပါ— သူ့ရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေအတွက် တောင်းပန်ဖို့နဲ့ ကျူကျွင်းကို လျန်စခန်းဆီ ပြန်ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက ကျွန်တော်တို့ကို ရက်ရက်စက်စက် ကစားသွားခဲ့တယ်..."

လီရွှင်သည် ဆက်ပြောရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ဆို့နင့်နေသော အသံဖြင့် မဆက်ပြောခင် သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီနောက် အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် တိုးကျန့်လျန်ရဲ့ စစ်တပ်ထဲက ပုန်ကန်မှု ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီ တိုက်ပွဲမှာ မြောက်ပိုင်းဝေ့က မာကျားလျန်မှာ တပ်သား နှစ်သောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျန်စခန်းကလည်း အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ ဖန့်စစ်သူကြီးက အဆိပ်လူးမြားကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျူကျွင်းက စခန်းကို ကြိုတင်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ စာတစ်စောင်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်ကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ရပေမယ့် နောက်တော့ တိုးကျန့်လျန်က ဖေစုန့်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အလျှော့မပေးဘဲ လိုက်လံခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဖန့်စစ်သူကြီးက အဆိပ်မိပြီး သတိလစ်နေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း နန်းတွင်းအမတ် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်..."

ထိုထွက်ပြေးရသည့်ကိစ္စအပေါ် အမှတ်ရစရာက ခါးသီးနေဆဲဖြစ်ရာ လီရွှင်သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံး ဝါယောင်းခံတပ်ကို ရောက်ပြီး ဆရာကြီးလီကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်တွေ အဲ့ဒီမှာ လုံးဝ မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရပြီး မင်းသမီး နန်ချန်ကို မဝင်ရောက်ခင် ချထားခဲ့တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလိုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် မင်းသမီးရဲ့ အနာဂတ် မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးတွေက ဖြစ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဆရာကြီးလီက ဖန့်စစ်သူကြီးကို ခေါ်ပြီး ရှင်းကျိုးကို အရင် ထွက်ပြေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့တာပါ၊ သူနဲ့ စစ်သူကြီးအို ယွီချီတို့ကတော့ လျန်စခန်းကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဖေစုန့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးဖို့ ဝါယောင်းခံတပ်မှာ ကျန်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားမှုနဲ့အတူ အဲ့ဒီနှစ်တွေက နားလည်မှုလွဲတာတွေကို ဘယ်တော့မှ ရှင်းပြလို့ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီရွှင်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အားလုံးနဲ့အတူ အခံစားရဆုံးသူကတော့ မင်းသမီးပါပဲ။ လျန်နဲ့ ချန်ကြား လီထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေလို့ သူ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်မတိုင်ခင်အထိ ဆရာကြီးလီကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ခဲ့ရတော့သလို သူတို့ရဲ့ အတိတ်က သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး စကားတွေကိုလည်း သူ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ မြားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နားလည်မှုလွဲတာကိုလည်း ကျူကျွင်းကို ဘယ်တော့မှ ရှင်းပြနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်းသမီးက ကျူကျွင်းအပေါ် အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေခဲ့ရတာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျူကျွင်း ဝေ့စခန်းကို ဝင်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် ကျူကျွင်း အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတိုင်း ကျူကျွင်းကို လျန်စခန်းဆီ ပြန်လည်ကြိုဆိုဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမြဲတမ်း စေလွှတ်ခဲ့တာပါ"

သူသည် ရှောင်းလိကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီနေ့ ဒါကို ကျူကျွင်းကို ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် ကြီးမားတဲ့ စွန့်စားမှုတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပါ။ နောင်လာမယ့် နေ့တွေမှာ အဲ့ဒီ မြားရဲ့ ရန်ငြိုးက ကျူကျွင်းနဲ့ မင်းသမီး၊ ဒါမှမဟုတ် လျန်စခန်းကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ မဖြစ်စေဖို့ တောင်းပန်တာကလွဲပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မတောင်းခံပါဘူး"

...