အခန်း ၂၁၂

အပိုင်း (၂၁၂)

အောက်ဘက်တွင် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးနင်းလာသော ရှောင်းလိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ပုံရ၏။ သူသည် အေးစက်သော အကြည့်ကို မြို့ရိုးဆီသို့ ပင့်တင်လိုက်လေသည်။

ဖေစုန့်သည် လက်ချောင်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော စူးရှသည့် လေခွင်းသံနှင့်အတူ မြားက မြို့ရိုးပေါ်မှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ရှောင်းလိက ကျောကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး မြားကို ရှောင်ရှားရန် မြင်းပေါ်တွင် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် မြားများက လေထုကို ဖောက်ထွင်းလျက် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ သူ၏ စစ်မြင်းသည် ဒူးလေးပစ်ကွင်း၏ အစွန်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရွာကျလာသော မြားများက ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေခဲ့သည်။ ရှောင်းလိသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြားမုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေ့သို့ ချီတက်သွားရင်း သူ၏မြင်းအောက်သို့ ရောက်လာသော မြားတိုင်းကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏အနောက်မှ မြင်းတပ်ဖွဲ့က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြားများကြောင့် အဟန့်အတား ဖြစ်သွားပုံရပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်က ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားခဲ့၏။

မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသော ချင်ယီသည် သူ၏ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို မြင်းပေါ်ရှိ ရှောင်းလိဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဒူးလေးပစ်ကွင်းအပြင်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာတော့မည့် ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့များဆီသို့ သူ၏အကြည့် ရောက်သွားသောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

"ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ"

သူ့ဘေးတွင် ဖေစုန့်သည် သူ၏လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲထားပြီး မြားခေါင်းက ရှောင်းလိဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်ထား၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အောက်ဘက်တွင် တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်နေသော ရှောင်းလိက ရုတ်တရက် မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်ကို သ မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော မြင်းတပ်ဖွဲ့ကလည်း လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဒုန်းစိုင်း ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

— မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဒူးလေးပစ်စစ်သည်များ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ရှေ့တန်းစစ်သည်များက ဘေးကင်းရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘေးဘက်မှနေ၍ သူတို့၏ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှုက လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့ကို ဒူးလေးပစ်ကွင်းမှ ဆုတ်ခွာနိုင်ရန် အကာအကွယ်ပေးရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဖေစုန့်သည် ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်၏။ ချောင်းဆိုးချင်စိတ်က သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်လာသော်လည်း သူသည် မေးရိုးကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။

ရှောင်းလိက မြင်းကို လှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကုန်းနှီးမှ မည်းနက်သော သံမဏိလေးကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် မြားတစ်စင်းကို တပ်ဆင်ကာ လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဖေစုန့်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သူ့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားကို သူ ပထမဆုံး ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် မြားက ထိပ်တိုက်ခွဲချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် ကုန်းနှီးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မြားကျည်တောက်မှ အမွေးဖြူမြားနှစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဖေစုန့်ကို ဆက်ချိန်ရွယ်ထားလိုက်လေသည်။

သူ့လက်ချောင်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တုန်ခါနေသော လေးကြိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မြားများက နေ့ခင်းဘက်တွင် ဥက္ကာပျံများလို လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဖေစုန့်သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ လက်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေခဲ့၏။ လေထဲမှ လေခွင်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော သေစေနိုင်သည့် မြားနှစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်ပင် ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

"ကျူကျွင်း၊ သတိထားပါ"

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖေယွမ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြားတစ်စင်းကို သူ့ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။ ကျိုးသွားသော မြားခေါင်းက ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးအောက်ကို ခပ်ဖွဖွ ရှပ်တိုက်သွားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ပါးရိုးပေါ်တွင် သွေးရာရေးရေးလေး ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

နောက်မြားတစ်စင်းက သူ၏မျက်နှာဆီသို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ဖေယွမ်၏ ဓားက ပြန်မရုပ်သိမ်းရသေးသဖြင့် ဤဒုတိယမြားကို ကာကွယ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ချဖို့ သူ့အတွက် အချိန်မရခဲ့ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သခင်နှင့် အစေခံ နှစ်ယောက်စလုံးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်းနက်သော သံမဏိကျာပွတ်တစ်ခုက ဘေးဘက်မှ ရိုက်ခတ်လာပြီး သေစေနိုင်သော အမွေးဖြူမြားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ လမ်းကြောင်းလွှဲခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်ပင် မြားက မြို့ရိုးအောက်ရှိ သံလို မာကျောသော အပြာရောင်အုတ်များထဲသို့ လက်မဝက်ခန့် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများက တုန်ခါနေသော မြားတံနှင့်အတူ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။ ထိုအမွေးဖြူမြား၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခြင်း၏ မှုန်ကုပ်သော နောက်ဆက်တွဲ အမူအရာနှင့် ထင်ရှားသော ထိတ်လန့်မှုတို့ကို ပြသနေ၏။ သူ့အတွက် မြားကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ချင်ယီနှင့်အတူ သူသည် မြို့ရိုးပြအိုးများပေါ်မှ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်းလိသည် ဆုတ်ခွာရန် သူ့စစ်မြင်းကို လှည့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဖေစုန့်အတွက် မြားများကို ကာကွယ်ရန် မြို့ရိုးပြအိုးတွင် ပေါ်လာသော ချင်ယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏အကြည့်က ခဏတာ အေးခဲသွားပြီး အမှတ်တမဲ့ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားခဲ့သည်။ "အဘိုးကြီး..."

တစ်ဖက်လူက ဖေစုန့်၏ဘေးတွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်လျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်မှုနှင့် အံ့ဩမှုတို့က မှေးမှိန်သွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အမူအရာတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရ၏။

ထိုလူက ယုံကျိုးအကျဉ်းထောင်တွင် သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သံကြိုးများဖြင့် သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးမတတ်သော်လည်း သူက ငယ်ရွယ်သော ရှောင်းလိကို အကျဉ်းခန်းထဲရှိ အနိုင်ကျင့်မှုများမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ ဗိုက်ကို ပြည့်စေရန် ဟင်းရည်နှင့် ထမင်းရရှိစေရန် သေချာစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကာ နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ရေးဗျူဟာများနှင့် သိုင်းပညာများကို သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က သူ အလွတ်ကျက်နေရသည်များကို ရှောင်းလိ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း စာဖတ်တတ်လာပြီးနောက် စစ်ရေးကျမ်းများကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် ထိုလူက သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ကြောင်း— မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများတွင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည့် အသိပညာများကို သင်ပေးခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့၏။

ဖခင်မရှိဘဲ မွေးဖွားလာခဲ့သော သူ၏ငယ်ဘဝတွင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော လူပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက ထိုလူကို ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ရိုသေလေးစားခဲ့ပြီး ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခဲ့၏။

လျန်တပ်စခန်းက သူ့ကို သူလျှိုအဖြစ် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့စဉ်က ထိုလူသည် ဖေစုန့်၏ ဖခင်အရင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို လှုပ်ခတ်သွားဆဲပင်။

ရှောင်းလိ၏ အရှေ့တွင် မြင်းစီးလာသော ကျန်းဟူက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားမှုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို(၂)။ ဆုတ်ခွာရအောင်"

အစောပိုင်းက စစ်မှန်သော မြင်းတပ်ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် ဟန်ဆောင်လှည့်စားမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ရှောင်းလိက ရှေ့ဆုံးမှ စီးနင်းလာခဲ့သည်— ဒူးလေးပစ်ကွင်း၏ အပြင်ဘက် အကွာအဝေးအတွင်းသို့ပင် စွန့်စားဝင်ရောက်ခဲ့၏။ ယခု ဆုတ်ခွာနေစဉ်တွင် သူက နောက်တန်း၌ ရှိနေပြီး အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်းလိ၏ မြားနှစ်စင်းက ဖေစုန့်ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေပြီးနောက် မြို့ရိုးမျှော်စင်က ခဏတာ ပရမ်းပတာအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ ရှောင်းလိသည် မြို့ရိုးပြအိုးများပေါ်ရှိ ဆံပင်ဖြူနေသော ချင်ယီကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ မြင်း၏ နံဘေးများကို သူ၏ဖနောင့်များဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါက်လိုက်ပြီး မာန်သွင်းလိုက်လေသည်။

မည်းနက်နေသော ဖာဂါနာ စစ်မြင်းက အမှောင်လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းချီတက်သွားပြီး မီးခိုးငွေ့များ လွှမ်းမိုးကာ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဒူးလေးပစ်စစ်သည်များက နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပုံရပြီး သူ့ကို မျိုချရန် ကြိုးပမ်းနေသော တိမ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် သိပ်သည်းသော မြားမိုးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

သူ၏ဓားဖြင့် မြားများကို ထိရောက်စွာ မဖယ်ရှားနိုင်တော့သဖြင့် ရှောင်းလိက သူ၏ ခြုံလွှာကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ဒုန်းစိုင်းစီးနေစဉ် လှည့်ပတ်ကာ ဝင်လာသော မြားများကို ဖမ်းယူရန် ၎င်းကို စက်ဝိုင်းပုံအတိုင်း ဝေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ ဒူးလေးပစ်ကွင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြုံလွှာကို ခါယမ်းလိုက်ရာ မြားအမြောက်အမြားက မြေပြင်ပေါ်သို့ တချွင်ချွင် အသံများဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူ့အနောက်ဘက်က စစ်သည်များကြားမှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ရှောင်းလိသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မြို့ရိုးပြအိုးများကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တပ်စခန်းဆီသို့ မြင်းကို လှည့်လိုက်လေတော့သည်။

ဖေစုန့်သည် ရှောင်းလိက အထိအခိုက်မရှိဘဲ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ပါးရိုးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အထူးတလည် မှုန်ကုပ်နေ၏။ သူကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်အောင် မသင်ယူနိုင်ခဲ့သော အရာများကို သူ၏ဖခင်ထံမှ ရှောင်းလိ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ ရှောင်းလိကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသော အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူတို့ကြားရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်ကိုလည်း သူ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။ ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်၏ သားဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ခေတ် ရှန်ယွီကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ၎င်းက... လုံးဝကို မမျှတမှုပင်။

ရှောင်းလိသည် ဗဟိုအခင်းအကျင်းဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းပြန်လာခဲ့ပြီး ကျန်းဟွိုင်က သူ့ကို ကြိုဆိုရန် စစ်ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ "ဒီဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကျူကျွင်းရဲ့ သတ္တိက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေ့တန်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဖေစစ်တပ်ကို အရှက်ခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်အင်အားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်"

ထို့နောက် သူက လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဖေတပ်စခန်းရဲ့ ကာကွယ်ရေး နည်းဗျူဟာတွေက အရင်တုန်းကနဲ့ သိသိသာသာကို ကွာခြားနေတယ်။ သူတို့ကို ညွှန်ကြားနေတဲ့ စစ်ဗျူဟာမှူး အသစ်တစ်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်။ ကျူကျွင်းကို အထူးတလည် ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုခုထဲ ကျမသွားဖို့အတွက် နောက်ပိုင်း ဒီလိုမျိုး ကိုယ်တိုင် စွန့်စားရတာတွေကို ကျူကျွင်းအနေနဲ့ ရှောင်ကြဉ်သင့်ပါတယ်..."

ရှောင်းလိက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဆုတ်ခွာဖို့ အချက်ပြလိုက်"

တိုက်ပွဲ၏ ဆုတ်ယုတ်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခြားအကြောင်းရင်းများကြောင့်ဖြစ်စေ သူ့တပ်မှူး၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျန်းဟွိုင်က ပါးနပ်စွာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်လေသည်။

ကြေးမောင်းက နောက်တစ်ကြိမ် မြည်ဟည်းသွားပြီး မြို့ပြင်တွင် တပ်စွဲထားသော စစ်တပ်ကြီးက ပြန်ကျသွားသော ရေလှိုင်းမည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ယခုမှ သတိဝင်လာသော မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်များက ဤကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲတွင် သူတို့ အမှန်တကယ် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီဟု ယုံကြည်သွားကြပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ တိုက်ပွဲကြီး မတိုင်မီက စိတ်ပျက်အားငယ်နေမှုများမှ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ပိတ်မိနေသော ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့ကို ရှောင်းလိ၏ အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်မှုက ဤတိုက်ပွဲအတွင်း စိတ်ဓာတ်အင်အား လုံးဝ ပြိုကျသွားခြင်းမှ တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်များက ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။ အောက်ဘက်ရှိ တပ်ဖွဲ့များက ဆုတ်ခွာနေစဉ် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေခဲ့ကြသည်။

မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ ဆုတ်ခွာသွားသော ရှောင်းစစ်တပ်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဖေစုန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး အကြည့်များ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည့် ချင်ယီကို ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း တော်တော် ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ် စစ်သူကြီး"

သို့သော် ချင်ယီက အောက်ဘက်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များကြားတွင်ပင် သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည့် ရှောင်းလိ၏ ပုံရိပ်ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ဇီဟွေ့ဘုရင် ဟူယန်ရှောင်းပဲ"

ဖေစုန့်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေတွင် ချင်ယီက ဤအရာကို လျန်ချန်ကျူးနှင့် ဝိန်းရှီအန်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဟူယန်ရှောင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အချိန်နှင့် မှားယွင်းနေကြောင်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ဇီဟွေ့ဘုရင် ဟူယန်ရှောင်းသည် ဝိန်းရှီအန်း မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းကို အလုံးစုံ မသိမ်းပိုက်မီက စစ်ရေးအာဏာကို စုဆောင်းခဲ့သော ပဒေသရာဇ်ဘုရင်များထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။

ဟူယန်ရှောင်းကို နှိမ်နင်းရန် ဝိန်းရှီအန်းနှင့်အတူ ချင်ယီ၏ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုက သူ့ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အောင်မြင်မှုများထဲမှ တစ်ခုပင်။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ထိုဇီဟွေ့ဘုရင်သည် အလွန်အရပ်ရှည်ပြီး မျက်လုံးပြာများ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ဘိုးဘွားများက ပြည်မကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသော ဟန်မဟုတ်သည့် လူမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ့ခေတ်တွင် သူက မည်မျှပင် သူရဲကောင်းဆန်ခဲ့ပါစေ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖေစုန့်က အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်စွာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နောက်တိုက်ပွဲကျရင် စစ်သူကြီးက ဒီသစ္စာဖောက်ဟူယန်ရဲ့ ခေါင်းကို ယူရလိမ့်မယ်"

သို့သော် ချင်ယီက တစ်ဝက်ရူးသွပ်ကာ တစ်ဝက်သတိရှိနေသလို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ဟူယန်ရှောင်း သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ပြန်ရှင်လာရတာလဲ"

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက မရေမရာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ယီက လျင်မြန်စွာပင် သူဘာသာ အကြောင်းပြချက် ရှာတွေ့သွားပုံရသည်။ မြို့ရိုးအုတ်ခဲများကို ရိုက်ပုတ်ရင်း သူက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက သူ သေချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ အခု လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖေစုန့်က ချင်ယီ၏ တွေးခေါ်ပုံကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဝိန်းရှီအန်းသည် နယ်မြေကို အလုံးစုံ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်သူ ဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာပြီးမှသာ လော့ယန်ကို မြို့တော်အဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇီဟွေ့ဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်စဉ်က ဝိန်းရှီအန်းသည် ဧကရာဇ် မဖြစ်သေးချေ။ ချင်ယီက ရှောင်းလိကို ဟူယန်ရှောင်းအဖြစ် အထင်မှားခဲ့ပြီး သူက ဝိန်းရှီအန်းအတွက် ယခု လော့ယန်ကို ကာကွယ်နေသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ဟူယန်ရှောင်းသည် ထိုအချိန်က မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ယခု လော့ယန်ကို တိုက်ခိုက်နေသော "သူပုန်" ဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

ခဏတာမျှ ဖေစုန့်သည် ၎င်းကို အလွန် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ ယုံကျိုးအကျဉ်းထောင်တွင် အကျဉ်းချခံရပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ရူးသွပ်သွားပြီးနောက် ချင်ယီက သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများကိုပင် မမှတ်မိနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု နှစ်ကာလများကိုတော့ သူက မှတ်မိနေဆဲပင်။

လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ဖေစုန့်က တတ်နိုင်သမျှ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ဟူယန်ရှောင်းက စစ်သူကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့သလို အခုလည်း လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

မျှော်လင့်မထားဘဲ ချင်ယီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို အကျိုးဆောင်မှုနဲ့ ပြန်ဆပ်နိုင်ခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးမှာလား"

သူ့မျက်လုံးများက သွေးလို နီရဲနေပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာက စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ "ကျွန်တော် ပုန်ကန်ဖို့ မကြံစည်ခဲ့ပါဘူး— အရှင်မင်းကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်တော် သွားနေခဲ့တာပါ။ တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ကြွက်တွေ၊ ပိုမွှားတွေ အများကြီးပဲ။ ကျိန်းနျန်က အရမ်းကြောက်နေလောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ဟွမ်အာက... ဟွမ်အာက အဖျားကြီးနေတယ်..."

သူက လက်များ၊ ခြေထောက်များဖြင့် ရူးသွပ်စွာ အမူအရာပြရင်း အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့လေသည်။ ဖေစုန့်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ခပ်သဲ့သဲ့ လှောင်ပြောင်နေသော ကွေးညွတ်မှုက တဖြည်းဖြည်း ဖြောင့်တန်းသွားခဲ့၏။ ချင်ယီက သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤ"ဧကရာဇ်ဘေးရှိ တော်ဝင်သံတမန်" ထံမှ တိကျသော အဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေလေသည်။

သို့သော် ဖေစုန့်က ချင်ယီကို နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောလိုတော့သည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်မှ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားပြီးကတည်းက ကျန်းယီချူး၏ ကျန်းမာရေးက ဘယ်တော့မှ ပြန်မကောင်းလာခဲ့ချေ။ သူမသည် ဖေစုန့်ကို တွေ့ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး အစားမစားနိုင်တော့သလောက်ပင်။ ဖေစုန့်က သူ့နည်းလမ်းဟောင်းများကို အသုံးပြုကာ— သူမကို ပြုစုနေသော အစေခံများကို သတ်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အားယင်းလေးကို အသုံးချခြင်းများ ပြုလုပ်လျှင်တောင်မှ— သူမက သူမ စားနိုင်သမျှ နည်းနည်းလေးကိုပင် ပြန်အန်ထုတ်တတ်ပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး ပိန်ချုံးလာခဲ့၏။

သမားတော်၏ ရောဂါစမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် ကွပ်မျက်ခံရမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ ကျန်းယီချူး၏ အခြေအနေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြစ်ကြောင်း ဖေစုန့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။ ____တကယ်လို့ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ချင်ဘူးဆိုရင် သူမကို တစ်ယောက်တည်း နေခွင့်ပေးတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း။ သူမ၏ လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ သူမကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေမည်ဆိုလျှင် သူမ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်ဘယ်လောက် ကျန်သေးတယ်ဆိုတာ ပြောရခက်ကြောင်း။

ဖေစုန့်သည် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းယီချူးဆီသို့ သွားရောက်လည်ပတ်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို လျှော့ချလိုက်၏။ သူမကို အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်စေရန် သူတို့၏ သမီးလေးကိုပင် သူမ၏ဘေးသို့ ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ယနေ့ မြို့ရိုးပေါ်တွင် တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်ရာမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ကျန်းယီချူးကို တွေ့ချင်သည့် ဆန္ဒကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ကျန်းယီချူး နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သူ ရောက်ရှိပြီး ဝင်သွားသောအခါ နို့ထိန်းမေမေက အားယင်းနှင့်အတူ ကြိုးလှည့်ကစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နို့ထိန်းမေမေသည် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး ဦးညွှတ်ရန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ပြုံးနေခဲ့သော အားယင်းက ချက်ချင်း တောင့်တင်းပြီး ကြောက်ရွံ့သွားကာ သူ့ကို ကြောက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေခဲ့သည်။ သူက ကလေးရှေ့တွင် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရန်ပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ဘယ်မှာလဲ"

နို့ထိန်းမေမေက တုန်ရီစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သခင်မ... သခင်မက ပင်ပန်းလို့ အတွင်းခန်းမှာ အနားယူနေပါတယ်"

ဖေစုန့်က သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ နို့ထိန်းမေမေက အားယင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ချီပိုးကာ ဆုတ်ခွာသွားရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ဖေစုန့်သည် အနွေးခန်း၏ ခန်းဆီးကို မတင်လိုက်၏။ ကျန်းယီချူးသည် ညောင်စောင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်ပါးလေးတစ်ထည် ခြုံထားကာ လက်တစ်ဖက်က အစွန်းပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ညောင်စောင်းရှေ့ရှိ ခြေတင်ခုံပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်ကာ ကျန်းယီချူး၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူပြီး အနီးသို့ ကပ်ကာ သူမ၏လက်ကို မှီပြီး ခဏတာ အနားယူချင်ပုံရလေသည်။

သို့သော် ကျန်းယီချူးက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲ ပိတ်မိနေသည့်အလား ချက်ချင်း နိုးလာခဲ့၏။ ဖေစုန့်က သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး စတင်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ငါ..."

သူ ဆက်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ကျန်းယီချူး ကြည့်နေသည့်ပုံစံက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်ပုံစံနှင့် လုံးဝ မကွာခြားသောကြောင့်ပင်။ သူမက နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးနောက် ညောင်စောင်းပေါ်မှ ဆင်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အားယင်း၊ ငါ့ရဲ့ အားယင်းလေး ဘယ်မှာလဲ..."

ဖေစုန့်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော စကားလုံးများဖြစ်သည့်— "အစ်မ၊ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျနေလို့၊ အစ်မကို တွေ့ချင်ရုံ သက်သက်ပါ"— ဆိုသည်မှာ ဆက်ပြီး ထွက်မလာနိုင်တော့ချေ။ ကျန်းယီချူးက ထရန် ကြိုးစားစဉ် သူမကိုယ်သူမ ထောက်ထားရန် အသုံးပြုနေသော လက်ကို သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ဖိချထားလိုက်၏။ သူမက သူမ၏ သမီးအတွက် အော်ဟစ်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေစဉ် သူသည် နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှင်းမပြတတ်အောင် မွန်းကျပ်သွားလေသည်။

သူက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ သမီးက နို့ထိန်းမေမေနဲ့ အတူရှိတယ်။ လောလောဆယ် သူတို့ကို တခြားနေရာကို သွားခိုင်းလိုက်တာ"

ထိုအခါမှသာ ကျန်းယီချူးက ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက ပင်ပန်းပြီး ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ကာ ဖေစုန့်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဘယ်အရာကမှ အရင်ကလို ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ဖေစုန့်သည် အကြွင်းမဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားခဲ့သော စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ့မိခင်ကလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ၊ နောက်ဖေးခြံစည်းရိုးကို မှီပြီး ပြုံးကာ သူ့ကို "အားဟွမ်" ဟု ခေါ်လေ့ရှိသော ဘေးအိမ်မှ မိန်းကလေးကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ကျန်းယီချူး၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့၏။ အနွေးခန်းမှ ပင်မတံခါးဆီသို့ သွားသော လမ်းက တိုတောင်းလှသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ငယ်ရွယ်သော ကျန်းယီချူး၏ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များက သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားရုံသာ ရှိလေသည်။

"အားဟွမ်၊ စစ်သူကြီးက မင်းကို ထပ်ပြီး အပြစ်ပေးပြန်ပြီလား။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

"အားဟွမ်၊ မြန်မြန်လာ။ ငါ ကြာစေ့ကိတ်မုန့်တွေ လုပ်ထားတယ်"

"အားဟွမ်၊ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ဘယ်လိုလုပ် စုတ်ပြဲသွားတာလဲ။ ကျောင်းမှာ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်လာပြန်ပြီလား။ စစ်သူကြီးသာ တွေ့ရင် မင်း ထပ်အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ မြန်မြန်၊ အဲ့ဒါကို ချွတ်လိုက်၊ ငါ ဖာပေးမယ်"

"အားဟွမ်၊ တကယ်လို့ မင်း ဝမ်းနည်းတဲ့အခါ အစ်မကို သေချာပေါက် ပြောပြရမယ်နော်၊ သိလား"

သီးခြားခြံဝင်းမှ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖေစုန့်သည် လက်ကို မြောက်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး နာကျင်စွာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ငန်ကျိကျိ အရည်များက သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းသွားကာ မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "အစ်မ၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး... ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းမှုတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့တာပါ"

...