အခန်း ၂၁၇

အပိုင်း (၂၁၇)

နောက်မှလိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များသည် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများကို မြားများဖြင့် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြသည်။ တချိန်ထဲတွင် ကျောင်းပိုင်က လဲကျသွားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတစ်ဦးဆီမှ ချိတ်ကြိုးကို သူမ၏ ကြာပွတ်ရှည်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး မြင်းလှည်း၏ သစ်မာခေါင်မိုးစွန်းဆီသို့ ခိုင်မြဲစွာ ပစ်ချိတ်လိုက်လေသည်။

သံမဏိကြိုးက တင်းကျပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အရှိန်ယူကာ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းခေါင်မိုးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားလိုက်၏။

ဖေယွမ် ဦးဆောင်သော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားကြပြီး သူတို့၏ တံစဉ်းပုံစံ ဓားကောက်များကို ကျောင်းပိုင်ဆီသို့ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ သူမသည် ဓားဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်း၏ အနောက်ဘက်နံရံကို တွယ်ကပ်ထားလိုက်၏။ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက ခေါင်မိုးစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များကို တပြိုင်တည်း ခုတ်ပိုင်းလာကြသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် မတတ်သာတော့ဘဲ ခေါင်မိုးစွန်းပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ လက်များကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်၏။

မြင်းလှည်းထဲတွင်တော့ ဖေစုန့်၊ ကျန်းယီချူးနှင့် သူမ၏ သမီးတို့က ခေါင်းပေါ်မှထွက်လာသည့် တရစပ် ခုတ်ထစ်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။ မြင်းလှည်း၏ ခေါင်မိုးနှင့် ကိုယ်ထည်ကို သံမဏိပြားများဖြင့် အားဖြည့်ထားပုံရပြီး သတ္တုပေါ်သို့ ဓားများ ခုတ်ထစ်သည့် တုန်ခါမှုများက သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေ၏။

ကျန်းယီချူးသည် သူမသမီး၏ နားများကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော အားယင်းလေးက သူမ၏ ရှိုက်ငင်သံများကို ဆက်ပြီး မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။

ပရမ်းပတာအခြေအနေကြားမှ ငိုသံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်လား သို့မဟုတ် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များက အမီလိုက်လာ၍ ဒေါသထွက်သွားသည်လား မသိနိုင်ဘဲ ဖေစုန့်သည် သူ၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။ "ဖေယွမ်"

မြင်းလှည်းကို ဝန်းရံထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် အနောက်ဘက်ရှိ ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များ၏ မြားများကြောင့် ဖိအားပေးခံထားရသဖြင့် ကျောင်းပိုင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား အာရုံမစိုက်နိုင်အောင် တားဆီးခံထားရသည်။

ဖေစုန့်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ဖေယွမ်သည် နောက်မှလိုက်လာသော ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များကို ဟန့်တားရန် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ဦးကျော်ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်သူများက သူ့ကို ပူးပေါင်းကာ ကျောင်းပိုင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

ခေါင်မိုးစွန်းကို တွယ်ကပ်ထားရင်း ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဓားချက်များကို ရှောင်တိမ်းနေသော ကျောင်းပိုင်သည် မြင်းလှည်း၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြင်းများကို အသည်းအသန် ရိုက်နှက်မောင်းနှင်နေသော မြင်းလှည်းမောင်းသည့် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးသည်လည်း သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ခေါင်မိုးစွန်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွဲလောင်းခိုနေရသဖြင့် ကျောင်းပိုင်၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားများ စတင်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုတ်ချလိုက်သော ကွေးညွတ်နေသည့် ဓားတစ်လက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်စဉ် အားနေသော ဓားကိုင်ထားသည့် လက်ဖြင့် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ ခြေထောက်များကို လှမ်းခုတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ ခြေကျင်းဝတ် မှ အရွတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုကလည်း အထိုက်အလျောက် နှေးကွေးသွားခဲ့၏။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ကျောင်းပိုင်သည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ အားကုန် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ ဒဏ်ရာရနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ ခြေကျင်းဝတ်မှနေ၍ အောက်သို့ ဆောင့်ဆွဲချလိုက်လေသည်။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားပြီး မြင်းလှည်းမောင်းသူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော ဓားသည်လည်း မြင်းလှည်း၏ အပြင်ဘက်နံရံရှိ လေဟာနယ်ကိုသာ ခုတ်မိသွားတော့သည်။

ကျောင်းပိုင်သည် အသက်ရှူရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ သူမ၏ ကျောဘက်မှ နောက်ထပ် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုလေးတင် တက်လာသော ဖေယွမ်ထံမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် ဓားကို သူမ၏ ပခုံးနှင့် လည်ပင်းကြားတွင် ထောက်ထားလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူ့ဓားကို သူမ၏ ဓားကို အသုံးပြုကာ သူ့ဓားကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး ဓားသွားက သူမ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ မနီးကပ်လာအောင် တားဆီးထားလိုက်၏။

ဖေယွမ်က ဓားကို စောင်း၍ ဖိချလိုက်သော အင်အားသည် အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ့မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ရှုံ့တွသွားတော့သည်။ ကျောင်းပိုင်က အံကြိတ်ကာ သူမ၏ နေရာကို အခိုင်အမာ တောင့်ခံထားလိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက သူမကို မြားဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဖေယွမ်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်ထားလိုက်ပြီး မြားကို ရှောင်တိမ်းရန် နောက်သို့ယိမ်းလိုက်စဉ် သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်စေရန် သူ့တည်ငြိမ်မှုကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

သူ့ဓားကောက်သည် သူမ၏ ဓားနှင့် ဓားရှည်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး အောက်သို့ လျှောကျသွားစဉ် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

ကျောင်းပိုင်က သူ့ကို ကုတ်အားအဖြစ် အသုံးပြုနေကြောင်း ဖေယွမ်တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အနီးကပ် တိုက်ပွဲတွင် သူတို့ အပြန်အလှန် ကန်ကျောက်နေကြစဉ် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွက် ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းလဲရန် သူ့ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။

သူမ၏ လက်မောင်းများအပေါ်မှ ဖိအားများ လျော့ကျသွားချိန်တွင် ကျောင်းပိုင်သည် ခေါင်မိုးစွန်းကို သူမ၏ ဓားနှစ်လက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကတ်ကြေးပုံစံ ပြင်းထန်စွာ ညှပ်လိုက်ကာ ဖေယွမ်ကို ခလုတ်တိုက်မိစေပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားစေခဲ့သည်။

သူ့ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက အသုံးမဝင်တော့သဖြင့် သူသည် ဓားကိုင်ထားသော ညာဘက်လက်မောင်းဖြင့်သာ ခေါင်မိုးစွန်းကို အသည်းအသန် တွယ်ကပ်ထားနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ကျောင်းပိုင်သည် အစောပိုင်းက မြင်းလှည်းခေါင်မိုးပေါ်မှ သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း အတုခိုးကာ သူမ၏ ဓားနှစ်လက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖေယွမ်သည် လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးနေသော မြင်းလှည်းပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ကျောင်းပိုင်သည် မြင်းလှည်းအရှေ့ဘက်သို့ မဆင်းခင် ခပ်ပြင်းပြင်း အသက်ရှူသွင်းလိုက်၏။ မြင်းလှည်းမောင်းနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးသည် မျက်နှာဖြူလျော့သွားပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် ဓားကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် သူမက ပြတ်သားသော ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ အသက်ကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ဒူးလေးမြား သုံးစင်း ပစ်ခတ်လာခဲ့သည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားမိသော ကျောင်းပိုင်သည် သူမ၏ ဓားနှစ်လက်စလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုမြားများကို အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမက မြားများကို ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်နိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် မြားတစ်သုတ် ထပ်မံ ပစ်ခတ်လာပြန်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျောင်းပိုင်သည် အပြည့်အဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ မြားတစ်စင်းက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းအလျဉ်းမရှိ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်နေသော မြားတစ်ဝက်ကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဓားကို အားပြုထောက်ထားပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားသော်လည်း သူမ၏ အနက်နှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသော သိုင်းဝတ်စုံမှတစ်ဆင့် သွေးများက စိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ လက်ချောင်းများကြားမှ စီးကျနေ၏။

မျက်နှာဖြူလျော့လျက် ကျောင်းပိုင်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပင့်လိုက်သည်။ မြားနှစ်သုတ်ကြောင့် စုတ်ပြဲပွင့်ဟသွားသော မြင်းလှည်းတံခါးရှိ ထွင်းထုထားသော အပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖေစုန့်က ဒူးလေးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ အေးစက်ကာ ခံစားချက်မဲ့နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒူးလေးတွင် နောက်ထပ် မြားတိုသုံးစင်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်နေ၏။

နောက်တစ်ကြိမ်သာ ထပ်ပစ်မည်ဆိုပါက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာက လှုပ်ရှားမှုများကို ဟန့်တားနေသဖြင့် သူမ ရှောင်တိမ်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဖေစုန့်၏ လက်ချောင်းက ဒူးလေး၏ ခလုတ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်သွားချိန်မှာပင် ကျောင်းပိုင်သည် ဒဏ်ရာရနေသော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကိုကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် အားယင်းလေးကို ကာကွယ်ပေးထားသော ကျန်းယီချူးက ရုတ်တရက် သမီးဖြစ်သူကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဖေစုန့်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ့ကို အသည်းအသန် ဖက်တွယ်ထားလိုက်လေသည်။

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှင် အားကျောင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ရဘူး"

သူမ၏ အားဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သော သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖေစုန့်၏ ဒူးလေးမှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး မြားသုံးစင်းစလုံး မြင်းလှည်း၏ အတွင်းဘက်နံရံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ရှီဇီဖေး"

ကျောင်းပိုင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပျာယာခပ်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူလျော့နေပြီး မျက်လုံးများကသာ ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူမသည် မြင်းလှည်းတံခါးကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ပာ ဖွင့်လိုက်၏။ ဖေစုန့်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ဖိအားပေးလိုက်ချိန်တွင် သူက အထူးပြုလုပ်ထားသော ဒူးလေးဖြင့် သူမကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူမက ဓားဖြင့် ခုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ သူမ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မောင်းသည် ချိတ်ကြိုး၏ သံမဏိကြိုးဖြင့် ချက်ချင်း ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဆွဲချခံလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ဖေစုန့်က ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်သော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားတော့သည်။ သူမသည် အံကြိတ်ထားပြီး ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့လေးပင် ထွက်မလာခဲ့ချေ။

သူမသည် မြင်းလှည်းထောက်တိုင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး မြင်းစီး၍ နောက်မှလိုက်လာသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆွဲချခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် တံခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ တွယ်ကပ်ထားရသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် ရစ်ပတ်ခံထားရသော သူမ၏ လက်မောင်းကို ခါယမ်းကာ သံမဏိကြိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ချိတ်ကြိုး၏ သံမဏိကြိုးက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တစ်ဝိုက်တွင် တင်းကျပ်သွားပြီး ဖိအားမှတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ သူမ ရုန်းကန်လေလေ ပိုမိုတင်းကျပ်လာလေလေဖြစ်ရာ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့် ကျောင်းပိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် သံမဏိကြိုးကို သူမ၏ ဓားသွားတစ်ဝိုက်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး သားရေလက်ပတ်ထဲသို့ အသားကို လှီးဖြတ်မတတ် ဖိဝင်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူမက ချွန်ထက်သော ဓားဖြင့် ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကာ မြင်းပေါ်မှ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးကို အစွမ်းကုန် အားပြိုင်နေရသည်။

သို့သော် အချိန်က သူမဖက်တွင် မရှိသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဖေစုန့်က မြင်းလှည်းထိုင်ခုံအောက်တွင် ဝှက်ထားသော သူ့ဓားကို ယူကာ ကျောင်းပိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းယီချူးက သူ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များက တားဆီးမရသော မြစ်တစ်စင်းလို စီးကျနေပြီး ငိုထားသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲကာ ဖောင်းအစ်နေခဲ့၏။

သူမက ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ချင်ဟွမ့်၊ အားဟွမ့်... ကျွန်မ ရှင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ အစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ တောင်းပန်နေတာပါ... အားကျောင်းကို မသတ်ပါနဲ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး အားကျောင်းကို မသတ်ပါနဲ့"

ဖေစုန့်က သူ့ကိုယ်သူ သရော်လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး အထက်စီးနေရာမှနေ၍ ကျန်းယီချူးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက မလျှော့တမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ပျက်စီးလွယ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့ကြောင်း ပြတ်သားစွာ သိမြင်မှုတို့က တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားခဲ့၏။

သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို သေစေချင်ခဲ့တာက အမြဲတမ်း သူတို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလေ"

ကျန်းယီချူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေပြီး သူမကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

တစ်ချိန်က သူမ ဖေစုန့်ကို ရပ်တန့်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့စဉ်က သူက ပြန်လည်ချေပခဲ့သည်နှင့် တူနေ၏။ ချန်လျန်ဝမ် မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အားယွီနှင့် အားယင်းလေးတို့ကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ရာ နိုင်ငံနှင့် မိသားစု အမုန်းတရားများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်တွင် အားယွီက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် မရှိတော့သဖြင့် မှားယွင်းနေလျှင်တောင်မှ သူသည် ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်တော့သည်။

ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှီဇီဖေး... ဒီခွေးကောင်ကို တောင်းပန်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကျောင်းပိုင်က အံကြိတ်ကာ စကားပြောရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ပန်းထွက်နေသော သွေးများက သူမ၏ သံချပ်ကာ အများစုကို ရဲရဲတောက်နေအောင် စွန်းထင်းနေနှင့်လေသည်။ အမောတကော အသက်ရှူနေရင်း သူမသည် အနောက်မှ လိုက်လာသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးနှင့် အားပြိုင်မှုတွင် ပိတ်မိနေဆဲပင်။

ကျန်းယီချူးသည် မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်ဆုတ်သွားလိုက်၏။ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေသော မြင်းနှစ်ကောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ရူးသွပ်စွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးနေပြီး ပွင့်ဟနေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် အေးစက်သော လေများ တိုးဝင်လာကာ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ပြတင်းပေါက် ခန်းဆီးများကို ပြင်းထန်စွာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲစေတော့သည်။ ဟနေသည့်နေရာများမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသော ကျောက်တောင်စောင်းများကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။

တရားဝင်လမ်းမ၏ ဤအပိုင်းသည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။

အလားတူ ပြတ်သားသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖေစုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို လေက သယ်ဆောင်သွားခဲ့၏။ "အားဟွမ့်... ကျွန်မက ရှင့်အပေါ် ရက်စက်ခဲ့တယ်လို့ ရှင် အမြဲ ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တန်ဖိုးထားရတဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်က ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ"

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူး ခုန်ချသွားမှာကို စိုးကြောက်သွားတော့၏။ သူက အလျင်စလို ကတိပေးလိုက်သည်။ "အစ်မ! မလှုပ်နဲ့! ကျွန်တော့်ကို သူ့အသက် ချမ်းသာပေးစေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော် ဒီအစေခံကို မသတ်ပါဘူး"

သူ့စကားများ ယုံကြည်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သက်သေပြသည့်အနေဖြင့် သူသည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

အခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်နေသော အားယင်းလေးသည် တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုနေရာမှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုလာတော့သည်။ မြင်းလှည်းတစ်လျှောက် လက်များ၊ ဒူးများဖြင့် တွားသွားကာ ကျန်းယီချူးကို အော်ခေါ်လိုက်၏။

"မေမေ..."

သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုသံများကို ကြားရသောအခါ ကျန်းယီချူး၏ မျက်ရည်များက ပိုလို့ပင် သည်းကြီးမည်းကြီး ကျဆင်းလာခဲ့သော်လည်း သူမသည် အားယင်းလေးကို ငုံ့၍ပင် မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။

ကျောင်းပိုင်ကလည်း နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ရှီဇီဖေး... မလုပ်ပါနဲ့"

သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းသည် တင်းကျပ်မှုကြောင့် ထုံကျဉ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သံမဏိကြိုးသည် အလွန်အမင်း တင်းကျပ်မှုအောက်တွင် ဓားသွားကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကလေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျောင်းပိုင်သည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို လှမ်းပစ်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်မှ အရေးတကြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး၏ အသက်ကို နုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူမ မတ်တတ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် မြင်းလှည်းဘီးက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ငေါထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီး ယာဉ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အရှေ့သို့ လူးလွန့်သွားတော့သည်။

သေးငယ်ပြီး အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော အားယင်းလေးသည် ကျန်းယီချူးကို ဖက်ရန် တွားသွားနေရင်းက လှည်းသည် အားပြင်းပြင်းနှင့် ဆောင့်လိုက်သဖြင့် သူမသည် အရှေ့ဘက် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူးကို ကာကွယ်ရန် အလျင်စလို သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့် မြင်းလှည်းထောက်တိုင်တွင် ရှိနေသော ကျောင်းပိုင်က အားယင်းလေးကို ဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။

အားယင်းလေး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် မြင်းလှည်း ဆက်လက်လိမ့်မကျခင် ကျောင်းပိုင်သည် ကလေးနှင့်အတူ တရားဝင်လမ်းမ၏ အတွင်းဘက်ဆီသို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။ သူတို့သည် မြင်းပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ အရှိန်လျော့သွားတော့သည်။

အားယင်းလေးသည် အန္တရာယ်ကင်းသော်လည်း သူမက အလွန် ကြောက်လန့်သွားပြီး အဆက်မပြတ် ငိုယိုနေလေသည်။

သို့သော် ကျောင်းပိုင်မှာမူ လိမ့်ကျစဉ်အတွင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ရှိ ကျိုးနေသော မြားက ပိုမက်နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ နာကျင်မှုက အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။ မျက်နှာဖြူလျော့လျက် သူမသည် မြင်းလှည်း လိမ့်ကျသွားသော ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဲနေသော မြေကြီးပေါ်တွင် ကိုယ်ကို ထောက်ကာ အရှေ့သို့ သွားရန် ရုန်းကန်နေရင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှီဇီဖေး..."

လိမ့်သွားသည့် မြင်းလှည်းသည် မြင်းနှစ်ကောင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားရာ ထိတ်လန့်သွားသော မြင်းများက မှောက်ခုံဖြစ်နေသော ယာဉ်ကို ဆွဲကာ ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် ပြေးလွှားသွားကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြင်းလှည်း၏ နံရံများနှင့် ခေါင်မိုးကို သံမဏိပြားများဖြင့် အားဖြည့်ထားသဖြင့် ဖိအားနှင့် တိုက်မိမှုများအောက်တွင် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အရှေ့တွင် ထောင့်ချိုးကျသည့် အကွေ့တစ်ခု ရှိနေသည်။ မြင်းနှစ်ကောင်က သူတို့၏ အပြေးတွင် အောင်မြင်စွာ ကွေ့သွားနိုင်သော်လည်း မြင်းလှည်းကမူ အဟုန်ကြောင့် လိုက်ပါမကွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။ ချက်ချင်းပင် မြင်းလှည်းသည် တရားဝင်လမ်းမပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းရှိ ထင်းရှူးပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။ မြင်းလှည်းထောက်တိုင်သည် ချောက်ကမ်းပါးရှိ မာကျောသော ကျောက်တုံးနှင့် ရိုက်မိကာ ကျိုးပဲ့သွား၏။ လိမ့်ကျနေစဉ်အတွင်း ဖေစုန့်သည် သူ့ဓားကို ကောက်ယူကာ ကြိုးများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် မြင်းလှည်းကို မြင်းများက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ဆွဲချသွားခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဇက်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ချိန်တွင် ထောက်တိုင်ရှိ အဟုန်ကြောင့် သူသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော လိမ့်ကျမှုအပြီးတွင် မြင်းလှည်းသည် ဖိအားကို ဆက်မခံနိုင်တော့ချေ။

မြင်းလှည်း၏ အောက်ပိုင်းသည် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားပြီး ကျန်းယီချူးက ၎င်းနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းမှ တစ်ဝက်ခန့် ငုံ့ကာ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်၏။

"အစ်မ... မြဲမြဲကိုင်ထား" ကျိုးပဲ့နေသော မြင်းလှည်းထောက်တိုင်မှ သစ်သားစသည် အစောပိုင်း လိမ့်ကျစဉ်ကပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ယခု ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် လှဲနေပြီး အင်အားစိုက်ထုတ်နေရခြင်းက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည်နှင့် တူနေသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်နေသော်လည်း ၎င်းကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သက်သာရာရမှုတို့က ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်— ကျန်းယီချူးကို ဆုံးရှုံးရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သူမကို ဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့သည့် သက်သာရာရမှုတို့ပင်။

ကျန်းယီချူးသည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး ချောက်ကမ်းပါး၏ လေသည် ကိုက်ခဲမတတ် အေးစက်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိဘဲ ဖြူလျော့နေသော်လည်း သူမကိုယ်ပိုင် အသက်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝမပြဘဲ သူမက မေးလိုက်သည်။ "အားယင်းလေး ဘယ်မှာလဲ"

ဖေစုန့်က စကားပြောရန် ရုန်းကန်လိုက်ရသည်။ "သူ့ကို ဟန့်ယန်ရဲ့ ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော် ကယ်သွားပြီ"

ကျန်းယီချူးသည် အားယင်းလေး၏ ငိုသံများကို အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တော်သေးတာပေါ့"

ဖေစုန့်တစ်‌ယောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နီးကပ်လာသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ ကျန်းယီချူးကို ဆွဲတင်ရန် ကူညီပေးနေချိန်တွင် သူက အခြားလက်တစ်ဖက်ကို သူမထံ အရေးတကြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကျန်တဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေးပါ"

ကျန်းယီချူးက ငြင်းပယ်လိုက်၏။ ထိတ်လန့်သွားသော ဖေစုန့်သည် သူမကို ခြိမ်းခြောက်လာတော့သည်။ "တကယ်လို့ အစ်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အဲဒီ ကလေးမကိုရော ဟန့်ယန်ရဲ့ လက်ပါးစေတွေကိုပါ ကျွန်တော် အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

နီးကပ်လာသော မြင်းခွာသံများနှင့် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များ၏ "တပ်မှူး" ဟု အော်ဟစ်သံများကို ကျန်းယီချူး ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျောင်းပိုင်၏ စစ်ကူများ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ဖေစုန့်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်လေသည်။

ဖေစုန့်သည် သူမ၏ ထိုအပြုံးကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။ သူက တောင်းပန်လုနီးပါး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ... ကျန်တဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေးပါ။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူ၏ အားစိုက်ထားရသော ဘေးတိုက်ကိုယ်နေဟန်ထားမှတစ်ဆင့် မျက်ရည်များက သူ့နှာခေါင်းတံတစ်လျှောက် စီးကျလာပြီး သူ အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျန်းယီချူး၏ လက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ကျန်းယီချူးက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်ကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အလွန် ဝမ်းသာသွားသော ဖေစုန့်သည် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ဆွဲတင်ရန် အားစိုက်လိုက်၏။

သို့သော် ကျန်းယီချူး ဆန့်ထုတ်လိုက်သော လက်သည် ဖေစုန့်၏ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမသည် သူ၏ သံမဏိကဲ့သို့သော လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ စတင်ခွာချလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့ကို ဖြေလျော့မရသောအခါ ရက်စက်စွာပင် သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ လက်ခုံကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

ဖေစုန့်သည် အရူးတစ်ယောက်လို ကျန်းယီချူးကို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး "အစ်မ"ဟု ခေါ်ကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမကို မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ သူမ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို အော်ဟစ်လျက် သူမကို တောင်းပန်နေတော့သည်။

ကျန်းယီချူးသည် မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲပင်။

နာကျင်မှုက ဖေစုန့်ကို လက်လွှတ်မသွားစေခဲ့သော်လည်း ပန်းထွက်နေသော သွေးများက သူ၏ လက်ဖဝါးကို ချော်သွားစေသဖြင့် သူသည် သူ၏ ဆုပ်ထားသည့်လက်ကို ဆက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။

ဖေစုန့်၏ အသည်းအသန် ငိုကြွေးသံများကြားတွင် ကျန်းယီချူး ပြုတ်ကျသွားချိန်၌ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသော၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ ပြတ်သားသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

အောက်ဘက်ရှိ တွင်းနက်ကြီးသည် သေဆုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကာလရှည်ကြာ ကွဲကွာနေသော အဖော်တစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းနှင့် တူနေသယောင်ပင်။

တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ခွေခွေလေး ထိုင်နေသော ကျောင်းပိုင်သည် ဖေစုန့်၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူမ၏ လက်များသည် သွေးများနှင့် ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရှေ့သို့ တွားသွားရန် ရုန်းကန်နေစဉ် မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

"ရှီဇီဖေး..."

သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖေစုန့်သည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး ရယ်မောနေစဉ် မျက်ရည်များက ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာလျက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းယီချူး... မင်း ရက်စက်တယ်"

သူသည် သူ့ကို တွဲထူရန် ကြိုးစားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးကို လက်ကာပြကာ ယိမ်းယိုင်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်လေတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲနေသော ဝတ်ရုံများဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေစဉ် ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်း၏ ပုံရိပ်ဆီသို့ ခေါင်းကို မော့ထားလိုက်၏။

သူက မိမိကိုယ်ကို ခါးသီးစွာ သရော်လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "ချင်ဟွမ့်... မင်းက သနားစရာကောင်းတဲ့ ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲ"

သို့သော်ငြား သည်နေ့ကစပြီး ထိုသနားစရာကောင်းသည့် ပိုးကောင်လေးဟာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သည်လောကတွင် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ ဖေစုန့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

...