အခန်း ၂၁၈

အပိုင်း (၂၁၈.၁)

ဖေယွမ်သည် သူတို့၏အနောက်ဘက် တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် ကျောင်းပိုင်က ဝပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချင်းယွင်အစောင့်များ ထပ်ရောက်လာပြီး ကျောင်းပိုင်နှင့် အားယင်းလေးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည့်အပြင် ရှောင်းလိနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ရရှိခဲ့သော သူ၏အစောပိုင်းဒဏ်ရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲခြင်းက မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးကိုမှ ယူဆောင်လာပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဝေးမှ တောင်ကွေ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ချန်ဝေ၏မြင်းတပ်နှင့် သစ်ပင်များစီတန်းနေသော တရားဝင်လမ်းမတစ်လျှောက်တွင် တဖျတ်ဖျတ်လွင့်နေသည့် "ရှောင်း" အလံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ အရိုးကြေမတတ် နာကျင်မှုတစ်ခုက နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလုံခြုံတော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူက ဖေစုန့်ကို အရေးတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူကျွင်း... လော့ယန်ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ မဟာမိတ်တပ်တွေလည်း နီးကပ်လာနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာရလိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်က နှုတ်ဆိတ်နေသည်တွင် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း... လူကြီးမင်းကုန်းစွန်းရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေပါနဲ့"

သွေးများငိုကြွေးထားသကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဖေစုန့်၏မျက်လုံးများသည် တရားဝင်လမ်းမတစ်လျှောက် မြင့်တက်လာသော အဝေးမှ "ချန်" နှင့် "ရှောင်း" အလံများဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်သွားခဲ့၏။

သူသည် အတိတ်မှ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် အဆက်အသွယ်များကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားတစ်ခွန်းကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဆုတ်ခွာမယ်"

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် မြင်းများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ဖေစုန့်ကို မြင်းပေါ်တင်ကာ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျောင်းပိုင်ကို ချင်းယွင်များက တွဲထူပေးလိုက်ကြ၏။ ဖေစုန့်နှင့် သူ၏သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ ထွက်ပြေးသွားသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမက သွားများကြားမှ သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်ကာ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြ"

ကျန်းယီချူး၏သေဆုံးမှုက သူမကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ကြောင်း သိထားသော အနီးအနားရှိ ချင်းယွင်က ကျောင်းပိုင်ကို ထိန်းကိုင်ထားရင်း သတိပေးလိုက်လေသည်။

"တပ်မှူး... မလုပ်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီသစ္စာဖောက်ခွေးက ကျွန်တော်တို့ စစ်ကူတွေအတွက် အချိန်ဆွဲနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီး ထောင့်ပိတ်မိသွားရင် သူက ကြံရာမရဖြစ်လာပြီး သခင်မလေးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားလိမ့်မယ်"

ကျောင်းပိုင်သည် ချင်းယွင်တစ်ယောက်က ဖမ်းဆွဲထားသော်လည်း ထိန်းမရအောင် ငိုကြွေးနေပြီး အစောင့်ကို ရိုက်နှက်ကာ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းဆီသို့ သွားရန် နီရဲနေသောမျက်နှာဖြင့် ရုန်းကန်နေသည့် အားယင်းလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏နှလုံးသားက စူးရှစွာ နာကျင်သွားတော့သည်။

သူမပြုတ်ကျစဉ်အတွင်း ပိုနက်သွားခဲ့သော ဝမ်းဗိုက်မှ မြားဒဏ်ရာကြောင့် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏လက်အောက်ငယ်သား ပြောသည်က မှန်ကန်ကြောင်းလည်းသိနေသည်။ —တကယ်လို့ သူတို့က ဖေစုန့်ကို အချိန်ဆွဲထားမည်ဆိုလျှင် သူ၏သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အားယင်းလေးကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မှာ စိုးရိမ်ရသည်။

ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အမုန်းတရားများက သူမ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများကို မြိုချလိုက်ရင်း ကျောင်းပိုင်သည် ပြင်းထန်သောဝေဒနာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

အားယင်းလေးက အသက်ရှူမဝသည်အထိ ငိုကြွေးရင်း ချင်းယွင်၏ဆံပင်များကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲဆောင့်နေချိန်တွင် ကျောင်းပိုင်သည် ဝမ်းဗိုက်မှနာကျင်မှုကို အောင့်ခံကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အားယင်းလေးကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်၏။ နီရဲနေသောမျက်လုံးများနှင့်အတူ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံက အရည်အချင်းမရှိလို့ ကြင်ယာတော်ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး"

ကျောင်းပိုင်သည် တစ်ချိန်က ဝိန်းဟန်က ကျန်းယီချူးထံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာတတ် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အားယင်းလေးက သူမကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

အသံဝင်သွားသည်အထိ ငိုကြွေးပြီးနောက် အားယင်းလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းပိုင်၏ရင်ခွင်ထဲ၌ သူမ၏အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့ပြီး ရှိုက်ငင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်ဒေါ်ကျောင်း... သမီး အမေ့ကို လိုချင်တယ်..."

ကျောင်းပိုင်၏မျက်လုံးများက ပိုလို့ပင် နီရဲသွားခဲ့၏။ "ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ ကြင်ယာတော်ကို ရှာဖွေဖို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး သွားရှာပါ့မယ်"

တစ်လအကြာတွင် လော့ယန်မှ တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာက ချန်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ပေါင်လင်းသည် စားသောက်ပွဲဘေးရှိ ပန်းထိုးထားသော ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်နေခဲ့၏။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝိန်းယွီကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းသမီး... လော့ယန်က တိုက်ပွဲက ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကောက်ကျစ်တဲ့ လူယုတ်မာ ဖေစုန့်က မြို့မကျဆုံးခင်မှာ သူ့ရဲ့ လူယုံတွေနဲ့အတူ အနောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတယ်။ အခု ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က အဲ့ဒီရှောင်းလူကြီးမင်းတို့က သစ္စာဖောက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ သီးခြားတပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်နေကြတယ်"

ချန်နိုင်ငံနှင့် ရှီးလင်တို့ကြားက ပဋိပက္ခသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အဆုံးမရှိသော မှတ်တမ်းလွှာများက ဝိန်းယွီဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် ယန်ပေါင်လင်းကဲ့သို့သော ယုံကြည်ရသည့် အမျိုးသမီးအရာရှိများက အစီရင်ခံစာများကို ဝိန်းယွီအတွက် အကျဉ်းချုံးပေးလေ့ရှိပြီး ထို့နောက် သူမက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ရသည်။ စစ်ရေးအစီရင်ခံစာ၏ နောက်ပိုင်းအပိုင်းသို့ သူမ၏အကြည့်များ ကျရောက်သွားသောအခါ သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုများက အေးခဲသွားခဲ့၏။ စားသောက်ပွဲအနောက်တွင် ထိုင်ကာ မှတ်တမ်းလွှာများကို အနီရောင်စုတ်တံဖြင့် မှတ်သားနေသော ဝိန်းယွီကို မော့ကြည့်ရန် သူမ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တုံ့ပြန်မှုကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ဝိန်းယွီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူမ၏လက်ချောင်းများကို မျက်ခုံးများကြားတွင် ဖိထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဆက်မဖတ်တော့တာလဲ"

ယန်ပေါင်လင်းသည် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဆုတ်သွားခဲ့၏။

"ရှီဇီဖေးက ဖေစုန့်ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတာကို ခံလိုက်ရတယ်။ သူက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားပြီး အခု လက်ရှိအခြေအနေကိုတော့ မသိရသေးပါဘူး"

ဝိန်းယွီသည် နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန်အတွက် နန်ချန်သို့ သွားရောက်ခဲ့ချိန်တွင် ချန်နိုင်ငံက သူမ၏ဖခင်ကို ဧကရာဇ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို ရှီဇီအဖြစ်လည်းကောင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

ကျန်းယီချူးသည် ဖေစုန့်၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ကာလကြာရှည် ခံခဲ့ရသော်လည်း ကျောင်းပိုင်နှင့် အခြားသူများက သူမကို အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ကြင်ယာတော်အဖြစ် အကျင့်ပါစွာ ခေါ်ဝေါ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီရွှင်နှင့် သူ၏အရာရှိများက စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများကို ရေးဆွဲသောအခါ ကျန်းယီချူးကို ရှီဇီဖေးဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

ယင်းကို ကြားသောအခါ နားထင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဝိန်းယွီ၏လက်ချောင်းများက တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။ သူမ၏အခြားလက်ထဲရှိ အနီရောင်စုတ်တံက မှတ်တမ်းလွှာပေါ်တွင် မရည်ရွယ်ဘဲ အနီရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ထားခဲ့ပြီး သူမက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"အစီရင်ခံစာကို ကျွန်မကို ပြပါ"

ဝိန်းယွီ၏ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးနေသော ထုန်ချွဲသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတင်းကြောင့် ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီး အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရန် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ပေါင်လင်းက အစီရင်ခံစာကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဝိန်းယွီက ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး သိပ်သည်းစွာ ရေးသားထားသော စာလုံးများကို သူမ၏မျက်လုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ "ရှီဇီဖေးသည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ရလဒ်မထွက်ပေါ်သေးပါ။" ဟူသော စာကြောင်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုစာလုံးများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးထောင့်များတွင် အနီရောင်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း စွန်းထင်းလာခဲ့သည်။

သူမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ထုန်ချွဲက မျက်ရည်ဝဲသောမျက်လုံးများဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသမီး..."

ဝိန်းယွီသည် အစီရင်ခံစာကို အောက်ချလိုက်ပြီး စားသောက်ပွဲပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ကာ တည်ငြိမ်စေရန် အသက်နှစ်ခါရှူသွင်းရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ သူမ၏နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှားပါးလှသော ပြတ်သားမှုဖြင့် သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ယောက်မကို ကောင်းကင်ဘုံက ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ စစ်တပ်တွေ ပိုလွှတ်လိုက်ပါ"

ထုန်ချွဲနှင့် ယန်ပေါင်လင်းတို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းယီချူးသည် ဝိန်းယွီနှင့် သွေးသားတော်စပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း မည်သည့်သွေးသားဆွေမျိုးထက်မဆို ပိုအဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

ကျန်းယီချူး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျပြီးနောက် အသက်ရှင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသလောက်ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူမ၏ရုပ်အလောင်းကို မတွေ့မချင်း ဝိန်းယွီသည် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖက်တွယ်ထားမည်ဖြစ်ပြီး—၎င်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းဖြစ်စေကာမူ— ရှာဖွေရေးအဖွဲ့များကို ဆက်လက် စေလွှတ်နေလိမ့်မည်။

ဘယ်သူမှ ထပ်မံကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြတော့ချေ။ ထုန်ချွဲက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ထုန်ချွဲ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်ပေါင်လင်းသည် မျက်လုံးများမှိတ်ထားသော ဝိန်းယွီ၏ တင်းမာနေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းသမီး... မင်းသမီးက အနောက်ဘက်စစ်မျက်နှာက အရေးပေါ်အစီရင်ခံစာတွေကို သေချာမနားဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ကိုင်တွယ်နေခဲ့ရတယ်။ သံမဏိတောင်မှ အချိန်ကြာလာရင် ပွန်းပဲ့သွားတတ်တယ်။ ဒီနေ့တော့ မင်းသမီး နားလိုက်သင့်တယ်..."

ဝိန်းယွီက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "စစ်ရေးကိစ္စတွေက အရေးကြီးတယ်။ ဒီမှတ်တမ်းလွှာတွေက ရှေ့တန်းက စစ်သည်တွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာမို့လို့ နှောင့်နှေးနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မျက်လုံးများထဲက နာကျင်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေသည်။

ဝိန်းယွီ သယ်ဆောင်ထားရသော ကြီးလေးသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သိထားသဖြင့် ယန်ပေါင်လင်းသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ထပ်အကြံပေးစကားများကို မြိုသိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

နောက်ထပ်အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် သူမက ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားကာ ဝိန်းယွီထံသို့ တင်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာအမူအရာက နောက်တစ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းမှုကို ပြသနေခဲ့၏။

"မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ရှောင်းစစ်တပ်စခန်းဆီ ပို့လိုက်တဲ့ မင်းသမီးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းချက်က အခုထိ အကြောင်းပြန်စာ မရသေးပါဘူး။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ရှောင်းလူကြီးမင်းက ဖေစုန့်ကို အနောက်ဘက်ဆီ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပါတယ်"

လျန်နယ်မြေသည် အပေါ်ယံတွင် ငြိမ်းချမ်းသွားပုံပေါ်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေက မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်များကြား တင်းမာမှုကို ညွှန်ပြနေသည်။ စစ်ပွဲများ ပြန်လည်စတင်မည် မစတင်မည်ဆိုသည်မှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ ရှောင်းလူကြီးမင်းက ဝိန်းယွီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းမှုနှင့် တရားဝင်ခန့်အပ်မှုကို လက်ခံမည် မခံမည်အပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပေသည်။

ထို့အပြင် လျန်ရှိ အခြေအနေက ချန်၏ အနောက်ဘက်စစ်မျက်နှာရှိ စစ်ပွဲအပေါ် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ လျန်သာ အမှန်တကယ် စည်းလုံးညီညွတ်သွားမည်ဆိုလျှင် ဝိန်းယွီသည် ရှီးလင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် တိုင်းပြည်နှစ်ခုစလုံး၏ အင်အားများကို ထိရောက်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ကျူးကျော်မှုကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှိမနေတော့စေရန် ပြုလုပ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ထိုရှောင်းစစ်တပ်က ပြည်ထောင်ကြီးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ထားပါက လျန်၏ မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်များသည် ခါးသီးသော စစ်ပွဲများကို ဆက်လက်ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ချန်နိုင်ငံ၏ ထောက်ပံ့မှုက ပိုလို့ပင် ခက်ခဲလာလိမ့်မည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခံစားချက်များအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် လောကကြီးကို အုပ်စိုးရန် ထိုရည်မှန်းချက်အပေါ် ဘယ်သူမှ လောင်းကစားမလုပ်ရဲကြချေ။

သူမသည် လော့ယန်မှ အောင်ပွဲအစီရင်ခံစာကို ယခုလေးတင် ဖတ်ပြီးသွားသော်လည်း ယန်ပေါင်လင်းက တစ်နေ့လုံး ဘာတစ်ခုမှ အဆင်မပြေခဲ့သလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဝိန်းယွီ၏မျက်နှာအမူအရာကို သူမ မကြည့်ရဲသလောက်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သည်းမခံနိုင်တော့လောက်အောင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းလာခဲ့ပြီး ဝိန်းယွီထံမှ တုန့်ပြန်သံကို မကြားရသောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ဝိန်းယွီ၏ ရှည်လျားသောမျက်တောင်များ စင်းကျနေပြီး လက်ထဲရှိ မှတ်တမ်းလွှာကို အာရုံစိုက်ကာ ပြန်လည်သုံးသပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမ ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သည့်စကားများကြောင့် သက်ရောက်မှု မရှိသယောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုမှတ်တမ်းလွှာကို ပြီးဆုံးအောင် ဖတ်ပြီးမှသာ ဝိန်းယွီက မေးလိုက်၏။

"အားလီရဲ့ ရက်တစ်ရာပြည့် စားသောက်ပွဲဖိတ်စာတွေကို လူမျိုးစု အသီးသီးဆီ ပို့ဖို့ စီစဉ်တာတွေက ဘယ်လိုနေလဲ"

ဝိန်းယွီက ဖိတ်စာများ ပို့ဆောင်ရန် လူများကို စေလွှတ်ရသည့် တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ စားသောက်ပွဲအတွက် မဟုတ်ကြောင်း ယန်ပေါင်လင်း သိထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်ကျော်က ထိုလူမျိုးစုများနှင့် တည်ဆောက်ခဲ့သော ကုန်သွယ်ရေးဆက်ဆံရေးများကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသည် တကယ်တော့ သူတို့၏စိတ်ကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ချန်နိုင်ငံနှင့် ပူးပေါင်းကာ ရှီးလင်ကို အတူတကွ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းစစ်တပ်ဆီသို့ ပေးပို့မည့် ငြိမ်းချမ်းရေးစာကို ရေးဆွဲစဉ်ကတည်းက ဝိန်းယွီသည် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုစလုံးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယန်ပေါင်လင်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏နှလုံးသားထဲက ခံစားချက်ကို ကောင်းကောင်း မဖော်ပြတတ်တော့ချေ။ —တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဝိန်းယွီအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း အကယ်၍ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခတစ်ခုသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ထိုအချိန်မှစ၍ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်သည်က ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ တွေးမိနေသည်။

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်ဝေ့နဲ့ ဖန်းမင်တာ အပါအဝင် အရာရှိတွေက ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ"

တာ့လျန်၊ အနောက်ဘက်နယ်စပ်။

တိမ်များကို ထိုးဖောက်နေသော မြင့်မားလှသည့် တောင်တန်းကြီးများ၏ ထိပ်တွင် ဆီးနှင်းများက ထာဝရ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် သူ့မြင်းကို မြစ်ကိုဖြတ်ကျော်ရန် နှင်လာခဲ့ပြီး မြင်းစီးကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ စီးဆင်းနေသော ရေသံများနှင့် ရေကို ဖြတ်သန်းသွားသော မြင်းခွာသံများက အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေမှုတစ်ခုအဖြစ် အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

မြစ်ကမ်းပါး နှစ်ဖက်စလုံးရှိ မြက်ခင်းပြင်များသည် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများနှင့် ပွင့်လန်းနေသော တောရိုင်းပန်းများဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်လို့နေသည်။

ကျောက်ယိုချိုက်သည် ရှောင်းလိ၏အနောက်တွင် မြင်းစီးလာခဲ့ပြီး သူ၏ပြုံးဖြီးနေသော သွားများကို မနည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရ၏။

"ဖိန်ကျိုးမှာ ခွဲခွာပြီးနောက်ပိုင်း စစ်သူကြီး... အာ မဟုတ်ဘူး၊ နယ်စားကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလီက နယ်စားကြီးကို တွေ့ဖို့ မြောက်ဘက်ကို သွားတယ်လို့ ဖန့်စစ်သူကြီးဆီကနေ ကြားရတိုင်း နယ်စားကြီး တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နယ်စားကြီးကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ခွင့်ရသွားပြီ..."

ကျောက်ယိုချိုက်က စကားများလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှောင်းလိက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက အနောက်ဘက်နယ်စပ် ဘာသာစကားကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

အနောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အလွန်မြင့်မားသော အမြင့်ပေနှင့် အထူးသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တို့ကြောင့် နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီ ဖြစ်နေသော်လည်း နေ့နှင့် ညကြား အပူချိန်ကွာခြားမှုက အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေဆဲ။ ဖန့်ယွမ် ဦးဆောင်သော တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လျန်စစ်တပ်သည် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ညတွင်းချင်းပင် အများအပြား ဖျားနာသွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းလိ ခေါ်ဆောင်လာသော ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကမူ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်နှင့် အသားကျနေသဖြင့် ဖျားနာသော စစ်သည်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ပိုနည်းပါးခဲ့သည်။

ဖေစုန့်အား လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို မနှောင့်နှေးစေရန် ဖန့်ယွမ်သည် အနောက်ဘက်နယ်စပ်၏ အစွန်အဖျားကို စောင့်ကြပ်နေသော လျန်စစ်တပ်များနှင့်အတူ ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်းလိက ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဖေစုန့်အား ဆက်လက် လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် နယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားမည်ဟု နှစ်ဖက်စလုံးက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အနောက်ဘက်နယ်စပ် ဒေသသို့ ရှောင်းလိ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က တာ့လျန်ကို သစ္စာခံခဲ့သော လူမျိုးစုများစွာသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် လူမျိုးစုဘာသာစကားများကို အသုံးပြုနေကြဆဲဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် လမ်းပြတစ်ဦးအပြင် စကားပြန်တစ်ဦးကိုပါ ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှောင်းလိ ဖိန်ကျိုးမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထောက်ခံစာတစ်စောင်က အနောက်ဘက်နယ်စပ် ဘာသာစကားကို နားလည်သော ကျောက်ယိုချိုက်ကို ဖန့်ယွမ်၏ဘေးသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ယိုချိုက်သည် မူလက ရှောင်းလိ၏လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးကြောင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဖန့်ယွမ်က သူ့ကို စေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ကျောက်ယိုချိုက်က သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကုတ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော်က အစကတည်းက ရှင်းကျိုးက မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အမေက အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကပါ။ ကျွန်တော့်အဖေက ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အကျဉ်းသား အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေ ဖျားနာပြီး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အမေက မိသားစုအစီအစဉ်နဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ အနောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ ဆက်နေရတာက အဓိပ္ပါယ်မရှိသလို ခံစားရလို့ ကျွန်တော့်အဖေ သေတဲ့အထိ သတိရနေခဲ့တဲ့ ဇာတိမြေကို ကျွန်တော် မြင်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်မှာ ရှင်းကျိုးဆီ တောင်ဘက်ကို သွားမယ့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုနောက်ကို ကျွန်တော် လိုက်သွားခဲ့တာ"

ကျန်းဟူသည် ကျောက်ယိုချိုက်၏ ချောမွေ့သောလျှာကြောင့် သူ့ကို အစကတည်းက မနှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏နောက်ခံအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ သူ၏အထင်သေးစိတ်က အတော်လေး လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းလည်း ခက်ခဲတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစ်ကို(၂)နောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတော့ အခုကစပြီး အစ်ကိုဟူက မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်"

သူက လက်မဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်ယိုချိုက်က ကျန်းဟူအား ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ မြောက်ပင့်လာတော့သည်။ "အာ... ကျွန်တော် တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

ရှောင်းလိသည် ကျောက်ယိုချိုက်၏ မြောက်ပင့်စကားများကို မှတ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မပေးဘဲ နားထောင်နေလိုက်၏။

ကျယ်ပြန့်ပြီး အနက်တိမ်သည့်မြစ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့၏လမ်းပြက ရုတ်တရက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသော အဝေးမှ နှင်းဖုံးတောင်တန်းများဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျောက်ယိုချိုက်က သူ၏မြင်းပေါ်မှနေ၍ တောင်ထွတ်နှစ်ခုပါသော တောင်တန်းများဆီသို့ ဓလေ့တစ်ခုလို ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ကျန်းဟူသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။ "သူတို့တွေက ဘာကို ရှိခိုးနေကြတာလဲ"

ကျောက်ယိုချိုက်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူတွေရဲ့ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုပဲ။ မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ တောင်ခြေကို ရောက်တဲ့အခါ အရိုအသေပေးရတယ်"

ကျန်းဟူက နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။ "မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေ ဟုတ်လား"

ရှောင်းလိသည်လည်း သူ၏အကြည့်ကို ကျောက်ယိုချိုက်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏အောက်ဘက်တွင် လမ်းပြက အလွန်ကြည်ညိုလေးစားပုံရကာ ဦးတိုက်ပြီး ဆုတောင်းစကားများကို တီးတိုးရွတ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယိုချိုက်က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။ "အနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူတွေက အဲ့ဒီတောင်တန်း နှစ်ခုကို ဖခင်နတ်ဘုရားတောင်နဲ့ မိခင်နတ်ဘုရားတောင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာ့လျန် မြေပုံတွေပေါ်မှာတော့ အဲ့ဒါတွေကို မြောက်ပိုင်း ကျားရှီတောင်တန်းနဲ့ တောင်ပိုင်း ကျားရှီတောင်တန်းလို့ ခေါ်တယ်။ မြောက်ပိုင်း ကျားရှီတောင်တန်းက ဒီကနေစပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်အထိ ဆန့်တန်းနေတယ် - မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ယန်လဲ့တောင်ကလည်း မြောက်ပိုင်း ကျားရှီတောင်တန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ တောင်ပိုင်း ကျားရှီတောင်တန်းက ဒီကနေ ပိုင်ယန်တောင်ကြားလမ်းဆီ အနောက်တောင်ဘက်ကို ဆန့်တန်းနေတယ်။ အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကနေ ထွက်ဖို့ဆိုရင် အနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူတွေက ရှန်ကုကွမ်းလို့ ခေါ်ကြတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်း နှစ်ခုကြားက ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်သန်းရမယ်"

"အနောက်ဘက်နယ်စပ်က ပြည်မကြီးကို လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာက မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်း နှစ်ခုက အရှေ့ဘက် ချီလင်တောင်တန်းနဲ့အတူ ပြည်မကြီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံထားလို့ပဲလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ အနောက်ဘက်နယ်စပ်က ဘိုးဘေးတွေက ပြည်မကြီးက လူတွေဟာလည်း မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေပြီး မိဘတောင်တန်းတွေရဲ့ ကောင်းချီးတွေကို မျှဝေခံစားနေရတာမို့လို့ သူတို့တွေကို ဆွေမျိုးတွေလို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က စစ်ပွဲတွေကို ရပ်တန့်ပြီး ပြည်မကြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ ချီးမြှင့်မှုကို လက်ခံခဲ့ကြတာပဲ"

ကျန်းဟူက အချိန်အတော်ကြာ စကားထစ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။ "တောင်တန်း နှစ်ခုကြောင့် ပြည်မကြီးနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူတာတဲ့လား... ဒီအနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူတွေက တော်တော်လေးကို ပွင့်လင်းကြတာပဲ..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ဒူးထောက်နေခဲ့သော အဘိုးကြီးက မြင့်မြတ်သည့် တောင်တန်းများကို ရှိခိုးပြီးစီးသွားကာ ရှောင်းလိ၏အဖွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟူက ကျောက်ယိုချိုက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ"

ကျောက်ယိုချိုက်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ ဆုတောင်းသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်းလိကို ပြောလိုက်လေသည်။ "အင်း... နယ်စားကြီး၊ နယ်စားကြီးက ဒီလိုမျိုး သာမန်ပဲ ဦးညွှတ်လိုက်ရုံပါပဲ။ မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေဆီ သူစိမ်းတွေကို ခေါ်လာပြီးနောက်မှာ ရှိခိုးတာက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို တားဆီးနိုင်ပြီး ကောင်းချီးတွေကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်တယ်လို့ အဘိုးကြီးက ယုံကြည်နေတယ်။ နယ်စားကြီးလည်း မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေဆီ ဆုတောင်းလို့ ရတယ်"

ဒေသခံရိုးရာဓလေ့များကို လိုက်နာကာ ရှောင်းလိက နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ချေ။ သူသည် မြင်းပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အဝေးမှ တောင်ထွတ်နှစ်ခုပါသော နှင်းတောင်တန်းများဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဟူနှင့် သူ့အနောက်မှ အခြားသူများကလည်း အတုခိုးလိုက်ကြပြီး ကျန်းဟူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တန်းတွေက အဲ့ဒီသစ္စာဖောက် ဖေစုန့်ကို ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး ဖမ်းမိအောင် ကူညီပေးပါစေ..."

နှင်းတောင်ထွတ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သော ကောင်းကင်တစ်ခုတည်း၏အောက်တွင် ဖေစုန့်သည် ဒေသခံ အနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူများနှင့် ကွဲပြားမနေဘဲ သက္ကလပ်အပျော့စား ပဝါတစ်ထည်ကို ခြုံထားသည်။ မြို့တံခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာလာသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ရောနှောကာ သူသည် အဝေးမှ "ယန်" အလံ လွင့်ထူနေသော ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်း မျှော်စင်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဖြူရော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုက တွန့်ချိုးသွားခဲ့၏။

"ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို မမြင်ရတာ တကယ်ပဲ နှစ်တွေ အတော်ကြာသွားပြီပဲ"

ဖေယွမ်သည် အလွန်ခက်ထန်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မြို့တံခါးကို ကင်းထောက်ပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကျူကျွင်း... မြို့တံခါးဝမှာ ကျူကျွင်းရဲ့ ပုံတူပန်းချီနဲ့ အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာတွေ ကပ်ထားတယ်။ မြို့စောင့်စစ်သူကြီး ယန်ရှော့လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မဖြတ်နိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်"

ရှောင်းလိသည် ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေမှုများကို ပြုလုပ်နေပြီး သူတို့ကို အနောက်မှ ဝိုင်းရံထားချိန်တွင် လျန်စစ်တပ်၏ ဖမ်းဝရမ်းများကို ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းသို့ ကြိုတင် ပို့ဆောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သူကြီး ယန်ရှော့အနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ဝိန်းယွီကို ဆန့်ကျင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသရွေ့ သူသည် လျန်စစ်တပ်ထံမှ အမိန့်များကို လိုက်နာရမည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ရှောင်းလိက အနောက်မှနေ၍ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ပုန်းကွယ်နေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယန်ရှော့ကိုယ်တိုင် မြို့တံခါးတွင် တပ်စွဲထားချိန်၌ သူတို့က တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင် ထောင်ချောက်ထဲသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခြင်းနှင့် မခြားတော့ချေ။

မီးခိုးရောင် သက္ကလပ်သားဝတ်ရုံက ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအများစုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့၏။ သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ခဏတာ ချောင်းဆိုးပြီးနောက် သူက နာမည်ကို ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ယန်ရှော့လား"

ဖေယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖေစုန့်သည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသော "ယန်" စာလုံးအလံကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဖြူရော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ပြီး မရေမရာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ —ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်နေသလို၊ဦ ကံကြမ္မာကို လက်မြှောက်အရှုံးပေးနေသလိုပင်။ သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

ဖေယွမ်နှင့် ကျန်ရှိနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာအမူအရာများကို ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။

...

အပိုင်း (၂၁၈.၂)

တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာမည့် လူတန်းကြီးသည် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားနေ၏။ တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာသူတိုင်းသည် သူတို့၏ ခရီးသွားလက်မှတ်များကို အရာရှိငယ်ထံ စစ်ဆေးခံရန် ပေးအပ်ပြီးနောက် အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာများပေါ်ရှိ ပုံတူပန်းချီများနှင့်လည်း သူတို့၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးခံရသည်ကို ဖေယွမ်နှင့် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဖေစုန့်တို့အဖွဲ့ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တံခါးဝရှိ အရာရှိငယ်သည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း သူတို့၏ ထွက်ခွာခွင့်လက်မှတ်များကို တောင်းခံပြီး ဖေစုန့်ကို ခေါင်းစွပ်ချွတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဖေယွမ်သည် တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာလာသော ကုန်သည်များထံမှ သူတို့ လုယူထားခဲ့သည့် ခရီးသွားလက်မှတ်များကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အရာရှိငယ်သည် ဖေစုန့်၏ မျက်နှာက ပြင်းထန်စွာ မီးလောင်ထားပုံရပြီး သူ၏ မူလရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို သတိထားမိသွားကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းမျက်နှာက ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

ဖေယွမ်သည် အရာရှိငယ်ထံသို့ ငွေတချို့ကို အလျင်အမြန် ခိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက မီးလောင်မှုတစ်ခုမှာ အပူလောင်သွားခဲ့လို့ သူ့မျက်နှာမှာ အမာရွတ်တွေ ကျန်နေခဲ့တာပါ"

သို့သော် အရာရှိငယ်သည် ငွေကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီကိုလာခဲ့စမ်း"

သူက စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖေစုန့်မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးလောင်ဖေး အမာရွတ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ဖေယွမ်၏ နှလုံးသည် လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်မတတ် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။ သူသည် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး တောင်ကြားလမ်းမှ အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက ကြားဖြတ်ဝင်လာခဲ့၏။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ယန်ရှော့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေယွမ်သည် သူ့ဆံပင်များ ထောင်ထသွားသည်အထိ ခံစားလိုက်ရပြီး ယနေ့ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပိုလို့ပင် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ ဖေစုန့် တစ်ယောက်သာလျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

"စစ်သူကြီး... ဒီလူရဲ့ မျက်နှာက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်က သေသေချာချာ စစ်ဆေးတော့မလို့ပါ" အရာရှိငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယန်ရှော့သည် သူ့အကြည့်ကို ဖေစုန့်ထံသို့ လှည့်လိုက်ရာ ဖေစုန့်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တုန်ခါနေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့အပြင် ထုံထိုင်းမှုသာ ရှိနေခဲ့သည်— သူသည် ကံကြမ္မာကို ဆက်လက် ရုန်းကန်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ယန်ရှော့က သူ၏ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော စီရင်ချက်ကို ချမှတ်ပေးမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလားပင်။

တစ်ချက်လေး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ယန်ရှော့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဖေစုန့်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော နာကျင်မှုများနှင့် ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ"

ဖေစုန့်သည် ကုန်သည်၏ လက်မှတ်ပေါ်ကအတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လျိုကျိုးကပါ"

ယန်ရှော့က ဆက်မေးလိုက်၏။ "တောင်ကြားလမ်းကနေ ဘာလို့ ထွက်မှာလဲ"

ဖေစုန့်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သည်။ "စီးပွားရေး အသေးစားလေး လုပ်မလို့ပါ"

ယန်ရှော့သည် အရာရှိငယ်ထံသို့ သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ "လက်မှတ်တွေကို ငါ့ကို ပေးစမ်း"

အရာရှိငယ်သည် ၎င်းတို့ကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးသွားပါပြီ စစ်သူကြီး။ လက်မှတ်တွေက အဆင်ပြေပုံရပါတယ်"

ယန်ရှော့သည် စာရွက်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "အိမ်ကို ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

ဖေစုန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စီးပွားရေး အသေးစားလေးတွေက ခက်ခဲပါတယ်။ ပြန်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ငွေစုမိမယ့်အချိန်ကို ကျွန်တော် မသိသေးပါဘူး"

ယန်ရှော့က ပြောလိုက်လေသည်။ "တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်က ရှုခင်းတွေက လှပတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ထာဝရ အခြေချနေထိုင်တာကလည်း မဆိုးတဲ့ အကြံဉာဏ်ပါပဲ"

လက်မှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားပြီးနောက် ယန်ရှော့သည် ဖေစုန့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စာရွက်များကို သူ့ထံ ပြန်ပေးကာ အရာရှိငယ်ကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ သူတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပေးလိုက်"

ယန်ရှော့၏ အမိန့်ကြောင့် အရာရှိငယ်သည် သူတို့ကို ဆက်မတားရဲတော့ချေ။

ဖေစုန့်သည် ယန်ရှော့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး"

အဖွဲ့သည် တောင်ကြားလမ်းမှ မိုင်ဝက်ခန့်အထိ မြင်းစီးထွက်ခွာလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖေစုန့်သည် သူ့မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲ၍ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တောင်တန်းနှစ်ခုကြားတွင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသော မျှော်စင်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖေယွမ်သည် မြို့တံခါးဝတွင် ဖေစုန့်နှင့် ယန်ရှော့တို့ကြားက အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် ဖုံးကွယ်နေသော တင်းမာမှုအချို့ကို ရိပ်မိထားပြီးဖြစ်ရာ မေးလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း... ကျူကျွင်းက အဲ့ဒီယန်ရှော့နဲ့ ရင်းနှီးလို့လား"

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့၏။ "သူ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို စောင့်ကြပ်ခဲ့တုန်းက ငါ့အဖေ ကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာပဲ"

ဖေယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့၏။ ယန်ရှော့က မြို့တံခါးဝတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမှာ ဖေစုန့်ကို ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။ သူသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် စကားလုံးများသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ "ဒါဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဘာလို့ မဖျောင်းဖျလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး လော့ယန်ကို ပြန်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ ရတာပဲ"

ဖေစုန့်သည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ "ငါ့ကို တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်မှာ အခြေချပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဖို့ သူ ပြောနေတာကို မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား"

ဖေယွမ်သည် သူ၏ အမှားကို သဘောပေါက်သွားပြီး စကားဆက်မပြောရဲတော့ချေ။

ယန်ရှော့သည် လျန်အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေလိုဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ထို့ကြောင့်ပင် လျန်စစ်တပ်ထံမှ အရေးပေါ်သတင်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မြို့တံခါးဝတွင် ဖမ်းဝရမ်းများကို ကပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို တောင်ကြားလမ်းမှ လျှို့ဝှက်စွာ လွတ်မြောက်ခွင့် ပြုလိုက်ခြင်းက ချင်ယီ၏ အတိတ်က လမ်းညွှန်ပြသမှုများကို ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဖေစုန့်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နေမင်း၏ အရိပ်ကို ကြည့်ရင့် သူ့အပြုံးများက ပိုထင်ရှားလာခဲ့၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကံကြမ္မာက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အသက်ကို မယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို အသက်ရှင်စေချင်နေကြောင်း အဓိပ္ပါယ်ရလေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ယန်ရှော့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် သူသည် မြို့ကို ပိုက်စိပ်တိုက် အလျင်အမြန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

နောက်ထပ် အချည်းနှီးဖြစ်သွားသော ရှာဖွေမှုတစ်ခုအပြီးတွင် ကျန်းဟူသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ပန်းကန်လုံးကို မော့သောက်လိုက်ပြီး တင်းကျပ်နေသော သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်လေသည်။ "ထူးဆန်းတယ်။ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို မရောက်ခင်တုန်းက ဖေစုန့် ဘယ်လိုပဲ ပုန်းနေပုန်းနေ သူ့ရဲ့ ခြေရာလက်ရာ တချို့ကို ကျွန်တော်တို့ အမြဲ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီတောင်ကြားလမ်းကို ရောက်လာတော့ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ခွေးအုပ်စုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လေထဲကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ"

ရှောင်းလိအတွက် လက်ဖက်ရည် ငဲ့ပေးပြီးနောက် ကျောက်ယိုချိုက်က ပြောလိုက်၏။ "သူတို့က တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတာများလား"

ကျန်းဟူက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖမ်းဝရမ်းတွေကို မြို့တံခါးမှာ ကပ်ထားပြီး စစ်ဆေးမှုတွေကလည်း အရမ်း တင်းကျပ်တာပဲ။ ဖေစုန့်က မြေအောက်ကနေ တူးပြီး သွားမှပဲ ရလိမ့်မယ်"

ကျောက်ယိုချိုက်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် တံခါးကနေ ထွက်ခွာတဲ့ ယောက်ျားတွေကိုပဲ သူတို့က စစ်ဆေးတာ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ ဖေစုန့်က မြို့ထဲကနေ ထွက်ဖို့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ရုပ်ဖျက်ထားရင်ရော"

အသစ်ငဲ့ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ခါစဖြစ်သော ကျန်းဟူသည် အားလုံးကို ပြန်ထွေးထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒါက အရှက်ကွဲမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့ ဖေစုန့်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ အားလုံးရှေ့မှာ မိန်းမတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ခဲ့တယ်ပေါ့။ သူ့မှာ အရှက်မရှိတော့ဘူးလား"

ကျောက်ယိုချိုက်သည် သူ၏ ခေါင်းကို အနေခက်စွာ ကုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ရှောင်းလိသည် လက်ပိုက်လျက် မြေပုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ လေ့လာနေသည်ကို သတိထားမိသွားသဖြင့် ကျန်းဟူက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ "အစ်ကို(၂)... အခု ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ရှောင်းလိသည် မြေပုံကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ "လျန်စစ်တပ်ဆီ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါ။ သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေက အနောက်ဘက်နယ်စပ်အတွင်းမှာ ဆက်ပြီး ရှာဖွေပါလို့။ တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်ကို စုံစမ်းဖို့ ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ငါ ခေါ်သွားမယ်"

ချင်ယီကို လော့ယန်သို့ ပြန်မခေါ်ခင် သူသည် ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် အောင်မြင်မှုအချို့ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဖန့်ယွမ်က လမ်းမခွဲခင် ရှောင်းလိကို အသိပေးခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီ၏ အစောပိုင်း တပ်ဖြန့်မှုများက လော့ယန်သည် မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် ပိတ်မိနေချိန်၌ ဖေစုန့်၏ ပင်မစစ်တပ်နှင့်အတူ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး မြို့ကျဆုံးသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရန်သူကသာ အနောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ထွက်ပြေးသွားပြီး သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ချင်ယီ၏ အတိတ်က အောင်မြင်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် အနောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာချိန်၌ ချန်စစ်တပ်ရော တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လျန်စစ်တပ်ပါ အေးစက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် အလွယ်တကူ ဖျားနာသွားကြလိမ့်မည်။ အခြေအနေက အလွန်အမင်း အခက်တွေ့စရာ ဖြစ်လာနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ အောင်ပွဲကို မနားတမ်း ဆက်လက်ဆင်နွှဲရမည်ဖြစ်သည်။ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်း၏ မြို့စောင့်တပ်က ဖေစုန့်ထံ ဘက်ပြောင်းသွားခဲ့လျှင်ပင် အနောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် ဖေစုန့်၏ ပြန်လည် ထကြွလာမည့်လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်ရန် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ထိုဒေသသို့ သူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေအကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားနေပုံရ၏။ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်း၏ မြို့စောင့်တပ်မှူးက ဖေစုန့်ထံ လက်နက်ချရန် ငြင်းဆိုခဲ့ရုံသာမက လျန်စစ်တပ်ထံမှ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများကြောင့် ဖေစုန့်ကို ရှာဖွေရာတွင်လည်း ကူညီပေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် လပေါဝက်ကျော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ဖေစုန့်နှင့် သူ၏ ရင်းနှီးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရသေးချေ။ သူတို့က ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းတွင် လုံးဝ ရှိမနေခဲ့သလိုပင်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့က မြို့တံခါးရှိ အစောင့်များကို လှည့်စားပြီး တောင်ကြားလမ်းမှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းလား။ သို့တည်းမဟုတ် ယန်ရှော့က သူတို့ကို တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသေချာတော့ချေ။

တောင်ကြားလမ်းအတွင်း ဆက်အချိန်ဆွဲနေခြင်းက ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဖေစုန့်သာ တောင်ကြားလမ်းမှ အမှန်တကယ် ထွက်ခွာသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ အချိန်ဆွဲလေလေ သူ၏ ခြေရာကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အခွင့်အရေးက ပိုမို နည်းပါးသွားလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်စုံစမ်းရန် သူ စွန့်စားရလိမ့်မည်။။

ယင်းကို ကြားသောအခါ ကျောက်ယိုချိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ "နယ်စားကြီး... တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ရာသီဥတုက ပိုပြီး အန္တရာယ်များပြီး ကြမ်းတမ်းပါတယ်။ တောင်ကြားလမ်းကနေ ထွက်သွားတာက အရမ်း စွန့်စားရာ မကျလွန်းဘူးလား"

သူ အမှန်တကယ် ပြောချင်ခဲ့သည်မှာ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်း၏ မဟာဗျူဟာကျသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အရ အကယ်၍ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြန်လာချိန်တွင် တံခါးများကို ပြန်မဖွင့်ပေးပါက အခြေအနေက အလွန်အန္တရာယ်များသွားလိမ့်မည်။

လျန်နှင့် ရှောင်းစစ်တပ်များသည် ယာယီ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားကြသော်လည်း အကယ်၍ ရှောင်းလိသာ ဝံပုလွေမြင်းတပ်နှင့်အတူ တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် တောင်ကြားလမ်းအတွင်းရှိ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်တပ်သည် ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် တောင်ပိုင်း လျန်က မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ပြန်လည်ရယူရန်က ပိုလွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

သည်လိုအတွေးက အနည်းငယ် အဆိုးဘက်ရောက်သော်လည်း အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ယိုချိုက် ကိုယ်တိုင်က လျန်စစ်တပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဖန့်ယွမ်သည် မွေးရာပါ ပွင့်လင်းသူဖြစ်ကာ ဝိန်းယွီက အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး၏ အမူအကျင့်ကို ဆောင်ထားပြီး ဤကဲ့သို့သော မရိုးသားသည့် နည်းဗျူဟာများကို အထင်ရှုံ့ချမည်ကို သူ သိထား၏။ သို့သော် အခြားသော "အဆိပ်လူးမြား" ဖြစ်ရပ်မျိုးကိုတော့ သတိထားရန် လိုအပ်လာစေခဲ့သည်။

ယခု သူသည် ရှောင်းလိနောက်သို့ လိုက်ကာ အနောက်ဘက်နယ်စပ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရှောင်းလိ၏ ဘေးကင်းမှုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်အန္တရာယ်နှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသဖြင့် ရှောင်းလိအတွက် မဟာဗျူဟာချမှတ်ပေးရန် သူက သဘာဝကျကျပင် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်ထားလေသည်။

ရှောင်းလိသည် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်၏။ "ဖေစုန့်က သူ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့တောင် တောင်ကြားလမ်းကနေ ထွက်သွားရဲသေးတာပဲ။ ဝံပုလွေမြင်းတပ် ပါနေတဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ္တိနည်းနေလို့ ရမှာလဲ"

"အဲ့ဒီသဘောမျိုး ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး..." ကျောက်ယိုချိုက်သည် ခေါင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကုတ်လိုက်ပြီး အပြင်လူများ ရှိမရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာက ဖေစုန့်နဲ့ သူ့ရဲ့ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးတွေကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးတာက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေပါပြီ။ တကယ်လို့ ဖေစုန့်နဲ့ ယန်ရှော့တို့က နယ်စားကြီးကို တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက် ရောက်အောင် မြှူဆွယ်ဖို့ လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်းထားကြပြီး တံခါးတွေကို ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အရ အထဲကို ပြန်ဖောက်ဝင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ လူရိုင်းတွေ အုံကြွနေတဲ့အချိန်မှာ တကယ်လို့ နယ်စားကြီးဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ပြီးတော့ အဲ့ဒါက မင်းသမီးရဲ့ အမိန့်အရ လုပ်တာလို့ ယန်ရှော့က ပြောခဲ့ရင် မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွေက စစ်ပွဲတွေ ပြန်စပြီး အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကို လျစ်လျူရှုထားသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ဖေစုန့်အတွက် ဒီနေရာမှာ ပြန်လည် ထကြွလာဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယင်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟူသည်လည်း ရှောင်းလိ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့သွားပြီး တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ "အစ်ကို(၂)... စစ်ဗျူဟာမှူးလည်း ဒီမှာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သတိထားပြီး လှုပ်ရှားသင့်တယ်"

ရှောင်းလိသည် စားပွဲပေါ်မှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို စတင် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ တလက်လက် တောက်ပနေသော အေးစက်သည့် သံမဏိသည် သူ၏ စူးရှပြီး ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် ပုံသွင်းထားသည့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များသည် တမင်တကာ ပြသခြင်း မရှိလျှင်ပင် အခြားသူများအတွက် သူ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်စေခဲ့၏။ "တကယ်လို့ ယန်ရှော့က ဖေစုန့်ဆီကို အမှန်တကယ် ဘက်ပြောင်းသွားခဲ့တယ်ဆိုရင် ငါ ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ခေါ်ပြီး တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်ကို သွားတာက သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်မနေဘူးလား"

ရာသီဥတုကြောင့် လျန်စစ်သည် အများအပြား ဖျားနာခဲ့ကြသော်လည်း အသားကျရန် အချိန်ပိုပေးပါက သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် သူတို့က အနောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ယိုချိုက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို ပြန်ဖြည့်တင်းမှာလဲ။ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရှောင်းလိသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပုံရ၏။ ထို့နောက် တုံးတိတိ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်သည် ရှီးလင်၏ နေရာတည့်တည့်ရှိ မြေပုံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ "ငါ့လူတွေက မြောက်ပိုင်း လူရိုင်းတွေကို သတ်ဖူးတယ်။ သူတို့က ဒီအနောက်ဘက် လူရိုင်းတွေကိုလည်း သတ်နိုင်တယ်"

"စစ်တပ်က တစ်လစာ ရိက္ခာတွေကို သယ်ဆောင်သွားမယ်— တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်က နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

ရှောင်းလိက ဖေစုန့်ကို ရှာဖွေရန် တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာရန် အဆိုပြုသောအခါ ယန်ရှော့က သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်းလိ၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်တွေ့ရပြီး လျန်စစ်တပ်နှင့် လက်ရှိ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားခြင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ— တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာခြင်းက ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော တာ့လျန်အား မဟာဗျူဟာကျသော အသာစီးရမှုကို ပေးစွမ်းမည်ဟူသော အချက်ကြောင့်— သူ့မှာ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် နယ်စပ်အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို စုံစမ်းရန် ရက်အနည်းငယ် အချိန်ယူခဲ့၏။ ထိုအခါမှသာ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်း တစ်ဝိုက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လူမျိုးစုအသီးသီးနှင့် ပြည်နယ်ငယ်လေးများသည် သည်နှစ်များတစ်လျှောက် ရှီးလင်ထံသို့ လက်နက်ချခဲ့ကြကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။ မကြာသေးမီ ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း လျင်မြန်စွာ ထကြွလာသော ဤမင်းဆက်သည် အံ့မခန်း ရည်မှန်းချက်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျားချောက်တောင်ကြားလမ်းကသာ ပိုင်ယန်တောင်ကြားလမ်းကဲ့သို့ မဟာဗျူဟာကျကျ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါက ရှီးလင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်ချန်အစား တာ့လျန်ကို တိုက်ခိုက်နေလောက်ပေမည်။

သူတို့၏ ရှာဖွေမှုကို လပေါင်းဝက်ကျော်ကြာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရှောင်းလိနှင့် သူ၏လူများသည် ဖေစုန့်နှင့် သူ၏ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ရသေးချေ။ ယင်းအစား သူတို့သည် အနီးနားရှိ လူမျိုးစုများနှင့် ပြည်နယ်ငယ်များနှင့် အကြိမ်များစွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ညဘက် စခန်းချချိန်တွင် သဲမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာခဲ့၏။ ကျန်းဟူသည် အပြင်ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ပါးစပ်ထဲမှ သဲများကို ထွေးထုတ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ရာသီဥတုပဲ။ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း နေရာအနှံ့ သဲတွေ လွင့်နေတာပဲ"

သူသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှောင်းလိကို ပြောလိုက်လေသည်။ "အစ်ကို(၂)... ကျွန်တော့်ကို မေးရင်တော့ အဲ့ဒီခွေးမသား ဖေစုန့်က တောင်ကြားလမ်းအပြင်ဘက်ကို တကယ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရင် သူက အဲ့ဒီလူရိုင်းတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မသေရင်တောင် ဒီလို မကြာခဏ တိုက်ခတ်နေတဲ့ သဲမုန်တိုင်းတွေထဲမှာ သေလောက်တယ်။ ဒီရက်သတ္တပတ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ရိက္ခာတွေကို ဝါးစားရလွန်းလို့ ကျွန်တော့်သွားတွေတောင် ကိုက်နေပြီ။ တောင်ကြားလမ်းအတွင်းကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

လေက ပြင်းထန်ပြီး မီးပွားများကို နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် သစ်ကြားသီး နှစ်လုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခွဲလိုက်ပြီး တစ်လုံးကို ကျန်းဟူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။ ပါးနပ်သော နည်းစနစ်အချို့ဖြင့် သူသည် အခွံနှစ်ခုလုံးကို ခွဲလိုက်ပြီး အစေ့များကတော့ အကောင်းအတိုင်း ကျန်နေခဲ့သည်။ အခွံအပိုင်းအစများသည် သူ့လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် မီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများက မီးတောက်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့သည်။ "ဒီအထိ ရောက်အောင် ငါတို့ ရှာလာခဲ့ပြီးပြီ။ တကယ်လို့ ဖေစုန့်က ရှီးလင်မှာ မပုန်းနေဘူးဆိုရင် သူက ဟန်ရေကန် တစ်ဝိုက်က အိုအေစစ်တွေမှာ ပုန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဆုံးဖြတ်ခင် ဟန်ရေကန် အနီးက အိုအေစစ်တွေကို ငါတို့ ရှာကြမယ်"

ကျန်းဟူသည် စားနေရင်း သစ်ကြားသီးအသားကို ဆွလိုက်ပြီးနောက် မီးပုံဘေးရှိ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်၏။ စာလုံးရေ အနည်းငယ်မျှသာ တတ်ကျွမ်းသော်လည်း ရှောင်းလိနောက်သို့ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ပါလာပြီးနောက် သူသည် လျန်၊ ချန်နှင့် ရှောင်းစစ်တပ်များမှ စာလုံးများကို မှတ်မိနိုင်ပြီး အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသော မြေပုံများကို နားလည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဟေး... ဒီဟန်ရေကန်က ယောက်မရဲ့ ချန်နိုင်ငံနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ပုံပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် သူရဲကောင်းဆန်သော ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီဟု ထင်မှတ်ကာ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်လေသည်။ "ချန်နိုင်ငံက ရှီးလင် လူရိုင်းတွေနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ အစ်ကို(၂)... ယောက်မက အနောက်ဘက် လူရိုင်းတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး ကူညီပေးလိုက်ကြမယ်လေ"

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာက ရေခဲတိုင်များ အေးခဲသွားလောက်အောင် အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့အသံကလည်း ရေခဲကို ဖြတ်တောက်နေသလို အေးစက်လို့နေသည်။ "ငါက သူ့ကို ဘာလို့ ကူညီပေးရမှာလဲ"

ကျန်းဟူသည် အနည်းငယ် သီးသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို သူ အကြံပြုမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝိန်းယွီနှင့် ထိုချန်ဝမ်တို့သည် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ လက်ထပ်ထားသော လင်မယားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ လော့ယန်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ထိုစုံတွဲတွင် သမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

ဖေစုန့်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် လျန်စစ်တပ်နှင့် သူတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့သည် အစ်မတော်ရှောင်းအတွက် ကလဲ့စားချေရန် လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှောင်းလိသာ ရှီးလင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ချန်နိုင်ငံကို ကူညီပေးခဲ့လျှင် သူက ချန်နိုင်ငံကို ကူညီနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ဝိန်းယွီကို ကူညီနေခြင်းလား။

ထိုကဲ့သို့သော အကူအညီကြောင့် ဝိန်းယွီက ချန်ဝမ်ကို ကွာရှင်းပြီး ရှောင်းလိနှင့် လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်နိုင်ချေ။

ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူသည် သူ၏ ဆံပင်ကို ဆုပ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို(၂)... ကျွန်တော်က ပါးစပ်ပိတ်မထားနိုင်ဘူးဆိုတာ အစ်ကို သိသားပဲ— ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသမျှ အကုန် ပြောထွက်သွားတာ..."

ရှောင်းလိသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "အခု နားကြတော့။ မနက်ဖြန် ငါတို့ ဖေစုန့်ကို ဆက်ရှာမယ်"

ရှောင်းလိ သူ့တဲထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကျန်းဟူသည် နောင်တရစွာဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်။ "စကားတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်... မစဉ်းစားဘဲ ပြောမိတာပဲ..."

အနီးနားရှိ စစ်တဲအတွင်း၌ ရှောင်းလိသည် အဝတ်အစား အပြည့်အစုံဖြင့် သူ့လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ အေးစက်ကာ လူသတ်ချင်သော အကြည့်များက မှောင်မိုက်နေသည့် တဲမျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလေသည်။

သူ့ကို ကူညီပေးရမယ် ဟုတ်လား။

ဟင့်အင်း။

အရင်တုန်းက လျန်နဲ့ ချန်ကြားက မဟာမိတ် အကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာတော့ သူက ချန်ဝမ်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်ခဲ့ဘူးလေ။ အခု ချန်ဝမ်နဲ့ သူ့မှာ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါက အမြီးနှံ့ပြီး သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို သူ့ဆီ တွားသွားသွားရင်တောင် သူက— အရင်တုန်းကလိုပဲ— ငါ့ကောင်းကျိုးအတွက်ဆိုတဲ့ သန့်စင်မြင့်မြတ်ဟန်ဆောင်တဲ့ စကားတွေကို သုံးပြီး ငါတို့ကြားမှာ အနာဂတ် မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားလို့ ငါ့ရဲ့ အမှားတွေထဲမှာ မပါဝင်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်အောင်မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဝေးကို တွန်းပို့ပြီး ငါနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခြားလိုက်မှာပဲ။

ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ပါတယ်။

သူက အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်မှုကို တန်ဖိုးထားတယ်၊ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကို စောင့်ထိန်းတယ်၊ လူတိုင်းရှေ့မှာ အပြစ်ကင်းစင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါကြောင့် လမ်းဘေးက ဒီသနားစရာ ခွေးလေခွေးလွင့်က— သူ့ဆီ လှမ်းမီဖို့ မိုက်မဲစွာ အိပ်မက်မက်နေရင်း—အထက်ကနေ အသနားခံရင်း သူ စွန့်ပစ်တာကိုပဲ တသက်လုံး ခံရမှာ။

တကယ်လို့ ငါက သူ့ကို ပြန်လာဖို့ အသနားမခံနိုင်ရင် ငါ သူ့ကို အတင်း ပြန်လုယူမယ်။

လက်ရှိမှာ ရှီးလင်က နန်ချန်ကို အပြည့်အဝ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်နေပြီး တာ့လျန်အတွင်းက စစ်တပ်တွေက ကြားဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အရမ်းဝေးနေတယ်။ ငါ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပြီး ချန်နိုင်ငံ ပျက်စီးတာကိုတောင် အရှိန်မြှင့်ပေးလို့ ရသေးတယ်။

...