အခန်း ၂၂၅

အပိုင်း (၂၂၅)

ရှောင်းလိ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း သွေးကြောများဖြင့် နီရဲလာ၏။

သူသည် သူမ၏ရွေးချယ်မှုများထဲတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မပါဝင်ခဲ့ချေ။

အတိတ်မှာလည်း မဟုတ်ခဲ့သလို အခုလည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမဒီလိုအခြေအနေမျိုးအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ချိန်မှာတောင်မှပင်။

ထိုပြင်းထန်လှသော ခံစားချက်များသည် ရောနှောလိမ်ယှက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သော ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများအဖြစ်သို့ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့၏။

သူသည် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးညှီနံ့ကိုပင် ခံစားနေရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူနှင့် ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောနိုင်ရန်အတွက် ဝိန်းယွီ၏နှလုံးသားက မည်မျှအထိ မာကျောနေသလဲဆိုတာကို သူ ရုတ်တရက် သိချင်လာခဲ့၏။ သူမကို တမင်သက်သက် ရန်စလိုက်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်

"မင်းသမီးက အရမ်းစိုးရိမ်လွန်းနေတာပါ။ မင်း ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ အလှပန်းလေးတွေက အားလုံး နူးညံ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်ကြတယ်။ တခြားလူတွေကို ပြုစုယုယတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်— သစ်တုံးကြီးတစ်တုံးလို တုံ့ပြန်မှုမရှိတဲ့ မင်းသမီးနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့"

ကုတင်ကို ထောက်ထားသော ဝိန်းယွီ၏လက်များသည် အားစိုက်ထားရသဖြင့် အရွတ်များ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေပြီး သူမ၏ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်ရှိ ပိုးသားစသည် တွန့်ကြေနေလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကတော့ ဂရုမစိုက်ဟန် ပေါ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏စိတ်ထဲရှိအရာများကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုနိုင်သွားသည့်အလား သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေ၏။

"ရှောင်းနယ်စားရဲ့ အိပ်ရာပေါ်က စွမ်းဆောင်ရည်တွေက တော်တော်လေး လိုအပ်ချက်ရှိနေလို့များလား"

ရှောင်းလိ၏မေးရိုးများက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး "ချန်ဝမ်က ငါ့ထက် ပိုကောင်းနေလို့လား"

ဝိန်းယွီ၏မျက်လုံးများသည် ခံစားချက်အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသော တည်ငြိမ်သည့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုနှယ်။ သူမက သူ့ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ကစားနေလေသည်။

"ရှောင်းနယ်စားက ခေါင်းအုံးတွေကို မကြာခဏ လဲလှယ်တတ်တဲ့ သဘောတရားကို နားမလည်ဘူးလား။ ကျွန်မက ရှင်နဲ့တောင် ခဏတာ အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သေးတာပဲ၊ ဘာလို့ ချန်ဝမ်ဆိုတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ အသေဆွဲချိတ်နေရမှာလဲ"

ရှောင်းလိသည် သူ၏မျက်လုံးထဲက သွေးရောင်များကို ဆက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူက အကြိမ်ကြိမ် အံကြိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။

ဒါဆို သူက ဘယ်သူနဲ့ အိပ်ရာအတူဝင်ရမလဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တာပေါ့။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စုဝေးနေသော မုန်တိုင်းသည် လျှံကျလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ၏စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံကို ဝိန်းယွီအား မမြင်စေလိုသဖြင့် အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိအားပေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့သမီးကရော"

ဝိန်းယွီ၏မျက်လုံးများအောက်တွင်လည်း အနီရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ဝန်းရံနေသော်ငြား သူမ၏အသံက ချက်ချင်း နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

သရော်လှောင်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်သော ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသံတစ်ခုက ရှောင်းလိ၏လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် မျက်လုံးထဲရှိ နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

—သူက ငါ့ကို သတိထားနေတာပဲ။

ငါက သူ့သမီးလေးကို အန္တရာယ်ပေးမှာ ကြောက်နေတာလား။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမ သူ၏စစ်တပ်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် မမွေးဖွားသေးသော သူမ၏ကလေးအတွက် ပထမဆုံးမွေးနေ့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို သူ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို တစ်ခါမှ ဖွင့်မကြည့်ခဲ့ဟန်တူသည်။

ဒေါသ၊ ခါးသီးမှုနှင့် လျှံကျလာသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့သည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် တွန်းထိုးနေတော့၏။ ထိုအခိုက် ရှောင်းလိတစ်ယောက် သူ ယန်လဲ့တောင်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သင့်သည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဝံပုလွေမြင်းတပ်ကို ကူညီရန် ဝေ့အိမ်တော်မှ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ထိုသည်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သင့်၏။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုအချိန်က သူသည် ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန်နှင့် သူမကို ချန်နိုင်ငံမှ ပြန်ခေါ်လာရန် အိပ်မက်မက်နေခဲ့သေးသည်။

အခုလိုမျိုး ယိုယွင်းပျက်စီးမှုတွေရှေ့မှာ အင်အားမဲ့စွာ ရပ်နေရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ— ဒီလိုရလဒ်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်အစား အတိတ်ထဲမှာ အကြိမ်တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းလောက် သေဆုံးသွားတာကတောင် ပိုကောင်းလိမ့်ဦးမယ်။

ရှောင်းလိသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏သွေးကြောများနီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝိန်းယွီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ မင်းနဲ့ အဲ့ဒီသတ္တိကြောင်တဲ့ ချန်ဝမ်တို့ရဲ့ ကလေးက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို ငါက မြင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဘာလဲ။ ကလေးက သူ့ကလေး မဟုတ်ဘူးလား"

ဝိန်းယွီသည် နှလုံးကွဲမတတ် နီရဲနေသော သူ၏မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူလည်း နာကျင်နေတာလား။

သူမသည် မျက်လုံးထဲတွင် ကြီးထွားလာသော စူးရှသည့်နာကျင်မှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်လိုက်ပြီး အဖြေပေးရန် ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းကို တဖက်လွှဲထားလိုက်တော့သည်။

ရှောင်းလိမှာ သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို အဓိပ္ပါယ်ကောက်လွဲသွားခဲ့ပြီး ကလေးက တကယ်ပင် ချန်ဝမ်၏ကလေးမဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက်၏ကလေး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်၏။ ထိုအတွေးက သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ အသားကို ဆွဲထုတ်ပြီး စစ်သည်တစ်သောင်းကြားတွင် အသားကြိတ်စက်နှင့် ကြိတ်ခြေခံရလျှင်ပင် ဤအရာထက် နာကျင်မှု လျော့နည်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားရတော့သည်။

သူ့မျက်လုံးများသည် တိုးပွားလာသည့် ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး အသိတရားသည် ဒေါသ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူသာ ထပ်နေမည်ဆိုပါက ဝိန်းယွီကို တစ်ခုခု လုပ်မိတော့မှာ ကြောက်ရွံ့မိသဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စကားမပြောဘူးပေါ့လေ။ ဒီနယ်စားက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် စစ်ကြောမေးမြန်းလိုက်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားလေတော့၏။

ဝိန်းယွီသည် ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်တံခါးများ ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ပခုံးနှင့် ကျောပြင်ရှိ တင်းမာမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမ၏ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခဲ့၏။

သူ ဘာလိုချင်နေတာလဲ။

အတိတ်က အဲဒီမြားအတွက် သူမက တောင်းပန်ခဲ့ပြီးသားလေ။

သူမ နင်းခြေပစ်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ချိန်က သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် သံယောဇဉ်တွေကို သူမက အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။

ထိုအချိန်တုန်းက သူက သူမကို ချန်ဝမ်နှင့် ကွာရှင်းပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ချိန်တွင် ဖေမျိုးနွယ်ကို ဆန့်ကျင်သည့် စစ်ဆင်ရေးက နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကာ လျန်နှင့် ချန်တို့၏ အကျိုးစီးပွားများသည် နက်ရှိုင်းစွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ဆန္ဒများအတွက် သူမသည် သည်လို မဆင်မခြင်ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို မည်သို့များ ပြုလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

တစ်နှစ်တာ ကွဲကွာနေခဲ့ပြီး အခုတော့ ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်အတွက် လက်နက်ချစစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော နာမည်ဆိုးကိုပင် သူက ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိနေခဲ့လေပြီ။ ယနေ့ဖြစ်ရပ်များသည် သူမ၏အတိတ်က ဆုံးဖြတ်ချက်များအတွက် သူမကို ပိုပြီး နောင်တရစေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံပေါ်၏။

သူက ကြမ်းတမ်းယုတ်မာသော စကားများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏မာနက သူမကို တစ်လက်မလေးတောင် အလျှော့ပေးခွင့် ဘယ်တော့မှ ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

သူမသည် အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်နိုင်မချင်း အားလီ၏သရုပ်မှန်ကို သူ့အား သိခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားလေသည်။

ဝိန်းယွီ၏ နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ဖြင့် တစ်နှစ်ကြာ ချုပ်နှောင်ခံခဲ့ရပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ကို တစ်ရက်ခွဲခန့်သာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော ချန်ဝမ်တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းခံလိုက်ရပြန်သည်။ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော ကောက်ရိုးများ၏ မှိုစော်နံနေသော အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အကျဉ်းခန်းတံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ကန်ကျောက်လိုက်၏။ အကျဉ်းထောင်စောင့်များ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူက သူတို့၏နှာခေါင်းတည့်တည့် လက်ညှိုးထိုးကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

"ဒီနေရာက လူနေဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာလို့ မင်းတို့ထင်နေလား။ ဒါတွေ အကုန်လုံးကို အခုချက်ချင်း အသစ်လဲလိုက်စမ်း"

အောက်ခြေရှိ အကျဉ်းထောင်စောင့်များက အစားထိုးခံရခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ဝံပုလွေမြင်းတပ်က စောင့်ကြပ်နေလေသည်။ ဘယ်သူကမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မစော်ကားရဲကြသဖြင့် သူတို့က ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီနေရာက တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ပါ။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ..."

ချန်ဝမ်သည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ဒေါသတကြီး စကားများကို ဆက်ပြောလေသည်။ "ဖားယားတတ်တဲ့ သစ္စာဖောက်ကောင်တွေ။ ငါ့ရဲ့ စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီး အဲ့ဒီရှောင်းမိသားစု ဝံပုလွေကောင် ခေါင်းဖြတ်ခံရတဲ့အခါ မင်းတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံးကို ငါ မျိုးဖြုတ်ပစ်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

အကျဉ်းထောင်စင်္ကြံလမ်းအဝင်ဝမှ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ "နယ်စားကြီး ကြွလာပါပြီ—"

မိမိ၏မျက်နှာဆီသို့ လှံရှည်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ခံခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုက လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ရာ ချန်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံ ပေါ်နေဆဲပင်။

အောက်ခြေရှိ အကျဉ်းထောင်စောင့်များသည် ကင်းလွတ်ခွင့်ရသွားသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရ၏။ ရှောင်းလိ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "နယ်စားကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရှောင်းလိသည် အေးစက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အမိန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ "အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်"

အကျဉ်းခန်းတံခါးဖြင့်သာ ခြားထားသော ချန်ဝမ်သည် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကိုပင် ထပ်မပြသရဲတော့ချေ။ အကျဉ်းထောင်စောင့်က ခဏလောက်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သတ္တိမွေးကာ သော့ဖွင့်လိုက်သည်ကို ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှောင်းလိက သူ့ကို လာရှာရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး သူ့စိတ်မှာ လုံးဝကို ဗလာအတိဖြစ်သွားတော့သည်။

သော့ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သံကြိုးများသည် အသံမြည်သွားလေသည်။ အကျဉ်းထောင်စောင့်က တံခါးပေါ်မှ သံကြိုးများကို ဖြည်ချလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်းလိက နောက်ထပ် အေးစက်သော အမိန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြ"

တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ဝံပုလွေမြင်းတပ်သည် အမိန့်ကို နာခံပြီး ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ အကျဉ်းထောင်စောင့်များသည် သဘာဝကျစွာပင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ တရိုတသေ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းလိ အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ချန်ဝမ်သည် အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး တံတွေးမြိုချကာ ထစ်အစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်... နယ်စားကြီး... နယ်စားကြီး လာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ဘာ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

ရှောင်းလိက လှစ်ခနဲ တစ်ချက် ကန်လိုက်၏။ ချန်ဝမ်သည် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မှိုတက်နေသော ကောက်ရိုးများထဲသို့ စုတ်ပြဲနေသော သဲအိတ်တစ်လုံးနှယ် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။ သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ တုန်ခါပြီး ပူလောင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ အစာအိမ်က ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသဖြင့် သည်းခြေရည်များ အန်ထုတ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏အာရုံအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒူးထောက်ကာ အသည်းအသန် ဦးချပြီး တောင်းပန်လေတော့သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ နယ်စားကြီး။ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ဒီဘုရင်ငယ်လေးက လူကြီးမင်းကို ဘာမဆို ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှတ်ပေးပါ..."

ရှောင်းလိသည် ချန်ဝမ်၏ သနားစဖွယ် အပြုအမူကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြမ်းကြုတ်မှုများက ပိုပြင်းထန်လာကာ လှိုင်းထလာလေသည်။

ဒီလို အဆင့်နိမ့်ပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝိန်းယွီနဲ့ လက်ထပ်၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနားတွေ ကျင်းပပြီး သူ့ရဲ့ အုတ်ဂူပေါ်မှာ ဟန့်ယန်ရဲ့ ခင်ပွန်း လို့ ထွင်းထုပိုင်ခွင့် ရခဲ့ရတာလဲ။

သူက ထိုက်တန်လို့လား။

ရှောင်းလိ၏ စစ်ဖိနပ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ထားသော ချန်ဝမ်၏ လက်ငါးချောင်းကို ကြိတ်ခြေလိုက်လေသည်။ ချန်ဝမ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ရည်များ စီးကျနေကာ သနားညှာတာရန် အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေတော့သည်။

တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်သည် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့နေပြီး နံရံကပ်မီးခွက်များမှ တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသော မီးတောက်များသည် ရှောင်းလိ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်လျှောက် ပြတ်သားသည့် ပုံစံများကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် အရိပ်ထဲတွင် လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများသည် ပို၍နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေ၏။ ဤနေရာသို့ အသည်းအသန် မြင်းစီးလာပြီးနောက် သူ သိမ်းဆည်းရန် အချိန်မရခဲ့သော မြင်းကျာပွတ်သည် ယခုအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ကွေးညွတ်နေပြီး ခွေခေါက်နေသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်ကာ တောက်ပနေလေသည်။

ချန်ဝမ်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်ကာ အော်ဟစ်နေပြီး အပေါ်သို့ လုံးဝ မမော့ကြည့်ရဲတော့ချေ။ သူ၏ ကန့်သတ်ထားသော အမြင်အာရုံနယ်ပယ်ထဲတွင် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ရက်စက်စွာ ကြိတ်ခြေနေသော ဖိနပ်နှင့် ထိုအနက်ရောင် ကျာပွတ်အပိုင်းကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ ချွေးအေးများသည် သူ့ကျောပြင်ကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေ၏။

"ဒီနေ့ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တော်ဝင်နန်းတွင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဟန့်ယန်ကို တောင်းဆိုခဲ့ရင် မင်းက သူ့ကို လွှဲပြောင်းပေးမှာပဲ မဟုတ်လား" အပေါ်မှလေသံက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေသည်။

ချန်ဝမ်တစ်ယောက် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ "ဒါက တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဟန့်ယန်ရဲ့ နေအိမ်အကျယ်ချုပ်အောက်မှာ တစ်နှစ်ကျော် နေခဲ့ရတာပါ၊ မနေ့ကမှ ပြန်လွတ်လာတာပါ..."

ရှောင်းလိသည် ကွေးညွတ်နေသော အနက်ရောင် ကျာပွတ်ကို အသုံးပြီး ချန်ဝမ်၏ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်၏။ အေးစက်စက် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရောအနှောတစ်ခုက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေလောက်အောင် ရစ်ဝဲနေသည်။ "မင်းကို ဘယ်သူ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ"

ရှောင်းလိက ဤမေးခွန်းများကို ဘာကြောင့် မေးလာသည်ကို တွေးတောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ချန်ဝမ်တစ်ယောက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။ "ယန်ကျန်း။ ယန်သားအဖပဲ။ သူတို့က ဟန့်ယန်ကို ပုန်ကန်နေတဲ့သူတွေ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

"ရွှမ်း"ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျာပွတ်က ချန်ဝမ်၏မျက်နှာပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော အော်သံတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ရှောင်းလိက အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ "အသုံးမကျတဲ့ကောင်"

နာကျင်မှုကြောင့် ချန်ဝမ်သည် ချွေးများ ရွှဲနေတော့၏။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျာပွတ်က ချန်ရစ်ခဲ့သော ရောင်ရမ်းနေသည့် အမာရွတ်မှ သွေးများ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ငြင်းခုံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသဖြင့် သူက ဆက်လက် ငိုကြွေးပြန်လေသည်။ "ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်း..."

ရှောင်းလိသည် ချန်ဝမ်၏လက်ချောင်းများပေါ်မှ သူ့ဖိနပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏အေးစက်သော စစ်ကြောမေးမြန်းမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လေသည်။ "ဟန့်ယန်ရဲ့သမီးရဲ့ အဖေက ဘယ်သူလဲ"

ချန်ဝမ်တစ်ယောက် မိမိသည် မည်မျှပင် မိုက်မဲနေပါစေ ရှောင်းလိက ဝိန်းယွီကို တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ မြင်းပေါ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ပြန်ပေးဆွဲလာခဲ့ပုံကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ သူက ဝိန်းယွီကို သဘောကျနေမည်ကိုတော့ နားလည်သွားခဲ့၏။ ကြိတ်ခြေခံထားရသော သူ့လက်ချောင်းများကို ဖုံးအုပ်ရင်း သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူး"

ပိုပြီး ယုံကြည်လောက်အောင် ဖြစ်စေရန် သူက သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရင်က ဒဏ်ရာရထားလို့ ပန်းသေနေတာ။ အဲ့ဒီမိန်းမပျက်ကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မထိခဲ့ဘူး။ သူက အကျင့်ပျက်တဲ့ မိန်းမ၊ အဲ့ဒီ တရားမဝင်တဲ့ ကလေးကို မွေးဖို့ သူ ဘယ်သူနဲ့ အိပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

နောက်ထပ် ရက်စက်သော ကျာပွတ်တစ်ချက်က "ရွှမ်း"ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ ချန်ဝမ်သည် နားရွက်မှ နှုတ်ခမ်းထောင့်အထိ ပြေးဆင်းသွားသော ရောင်ရမ်းပြီး သွေးထွက်နေသည့် အမာရွတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဒူးထောက်လျက်ပင် ဆက်မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုအခိုက်တွင် အကျဉ်းခန်းထဲ၌ သူ၏ ငိုကြွေးသံများကိုသာ ကြားနေရတော့၏။

မျက်ရည်များသည် ချန်ဝမ်၏မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဒဏ်ရာများကို ထိမိသောအခါ စူးရှစွာ နာကျင်သွားလေသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် အရိုက်ခံလိုက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူက သနားညှာတာရန် အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "လူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပါ၊ ကျွန်တော်ပြောသမျှ အကုန်လုံးက အမှန်တွေချည်းပါပဲ..."

ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာအမူအရာက မည်းမှောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ "သူ့ရဲ့သမီးက အခု ဘယ်မှာလဲ"

အသေအလဲ အရိုက်ခံရပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရသဖြင့် ချန်ဝမ်သည် သူ၏ခေါင်းကို ဖက်ထားကာ ဆို့နင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို မသိတာပါ။ မနေ့က ယန်မိသားစုက နန်းတွင်းအာဏာသိမ်းမှုကို စတင်ခဲ့တုန်းက သူ့လူတွေက အဲ့ဒီ တရားမဝင်... အဲ့ဒီကလေးကို နန်းတော်ထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်"

အကျဉ်းချခံရပြီးကတည်းက ယန်သားအဖသည်လည်း တစ်ခဏလေးမှ ငြိမ်းချမ်းမှု မရရှိခဲ့ကြချေ။

စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ သီးသန့်အကျဉ်းခန်းမှ ချန်ဝမ်၏ နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ယန်သားအဖနှင့် အခြားသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှ အမတ်များသည် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြလေသည်။

အထက်တန်းလွှာ အမတ်တစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါတို့... ငါတို့က လက်နက်ချပြီးသားလေ၊ ဒါတောင် ရှောင်းလိက ဒီလောက် ရက်စက်ပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့စွာနဲ့ ငါတို့အားလုံးကို မျိုးဖြုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရမှာလား"

မျက်နှာချင်းဆိုင် အကျဉ်းခန်းမှ ချီစီးမြောင်က သူ့မျက်ခွံများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ရဲ့ တံခါးဝမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူ ရောက်နေတာတောင် မင်းတို့က ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေကို လှုံ့ဆော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလေ။ အခု မင်းတို့က ဘာကို မျှော်လင့်နေသေးတာလဲ"

ယန်ကျန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။ "တော်ဝင်အစောင့်တွေတောင် အဲ့ဒီရှောင်းရဲ့လက်အောက်က ကျားနဲ့ ဝံပုလွေ စစ်တပ်ကို တစ်နေ့တောင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ အဲ့ဒီလျန်အမျိုးသမီးသာ အာဏာရနေရင်တောင် ဘာများ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ"

ပြောပြီးနောက် သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်၏။ "တော်ဝင်နန်းတွင်းက သတ်ဖြတ်မခံရဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်— အဲ့ဒီလျန်အမျိုးသမီးကို ဖမ်းပြီး ဝံပုလွေနှလုံးသားရှိတဲ့ အဲ့ဒီရှောင်းမိသားစုဆီ လက်နက်ချခဲ့တဲ့အတွက် မင်းတို့ ငါတို့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာ"

စင်္ကြံလမ်း၏ ထောင့်ပတ်လည်မှ လျင်မြန်သော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီး စကားစစ်ထိုးရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသော ချန်နိုင်ငံမှ အမတ်များသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေမြင်းတပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ချဉ်းကပ်လာကာ လူအုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေတော့သည်။ "ယန်ကျန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

...