အခန်း ၅၁၂

အခန်း (၅၁၂) အစစ်နှင့် အတု (အပိုင်း ၂)

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ဝမ်ချန်ရှင်း အတုသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဓားကွက်များကို တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ထုတ်ဖော်နေသည်။ သူသည် အသာစီး ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျော့ပေးလိုစိတ် အလျဉ်းမရှိဘဲ ရန်သူ၏ အသက်ကို သိမ်းပိုက်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထား၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချန်ရှင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။

“မှားနေပြီ...”

ထိုစကားလုံး နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ဝမ်ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် တစ်ချက် ခတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု၏ ပြင်းထန်လှသော ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်းမှာ ဆေးလိပ်ငွေ့များအလား ရုတ်ချည်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရလေတော့၏။

ပြင်းထန်လှသော ဓားချီများ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးရှေ့သို့ ဓားသွားတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လက်တစ်လုံးစာမျှ လွဲချော်သွားခဲ့၏။

(ကြည့်စမ်း... ဒီကောင်ကတော့ ငါ ငယ်ငယ်က ရေးပေးလိုက်တဲ့ အမှားတွေကို အစစ်မှတ်ပြီး ကျင့်နေတာပဲ။ တကယ့်ကို သနားဖို့ကောင်းတဲ့ လူစားပဲ။ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်တော့ ရှက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ဓားနဲ့ကိုယ်ပဲ ဗိုက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်မှာ ကြာလှပြီ။)

ဝမ်ချန်ရှင်း အတုသည် သူ၏ ဓားကို ရပ်တန့်ခြင်း မရှိချေ။ ဓားချီများ ပျက်ပြယ်သွားသော်လည်း သူသည် အားယူကာ ရှေ့သို့ ထပ်မံ တိုးဝင်လာပြန်သည်။ သို့သော် ထူထပ်လှသော ဓားရိပ်များအောက်တွင် ဝမ်ချန်ရှင်းမှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် စကားပြောဆိုနေသည်။ သူသည် ဓားကို အိမ်အတွင်းမှပင် မထုတ်ဘဲ ဟိုတစ်ချက် ဒီတစ်ချက် ပုတ်ထုတ်ကာ ရန်သူ၏ ဓားသိုင်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။

ဝမ်ချန်ရှင်း အတုမှာ ပထမတွင် ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း၊ အကြိမ်ကြိမ် အပုတ်ခံရသောအခါတွင်မူ ရှေ့တိုးရန်လည်းခက်၊ နောက်ဆုတ်ရန်လည်းမသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်လျက် ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ရပ်ကာ ရှေ့ကလူ ပြောသမျှကို နားထောင်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

“ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်းမှာ စုစုပေါင်း သိုင်းကွက် (၁၂၇) ကွက် ရှိတယ်...”

“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဲဒီ သိုင်းကွက်တွေကို သင်ယူပြီးတိုင်း တစ်ကွက်ချင်းစီကို စာရွက်ပေါ်မှာ ကူးရေးခဲ့တာ။ ငါ့ဆရာ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ငါ့စိတ်ထဲက မှန်မယ်ထင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ရေးပြီး ထာဝရညတောင်ကြား ဆီကို ပို့ပေးခဲ့တာလေ...”

“ဒီနေ့အထိ မင်းတို့တွေ အဲဒီ အမှားတွေကို မပြင်နိုင်သေးဘဲ အစစ်မှတ်ပြီး ကျင့်နေကြတုန်းပဲလား။ သိုင်းပညာ အကျော်အမော် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ ဆရာကတောင် ဒီ (၁၂၇) ကွက်ထဲမှာ ပါနေတဲ့ အမှား (၁၇) ကွက်ကို မသိဘဲ မင်းတို့ကို သင်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကြီး”

ဝမ်ချန်ရှင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်ချန်ရှင်း အတုမှာမူ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

“မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

“လျှောက်ပြောနေတာ ဟုတ်မဟုတ် မင်း သိစေရတာပေါ့”

ဝမ်ချန်ရှင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

ထိုအခါ လော့ချန်ရှင်းသည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သွားကာ ကြားဖြတ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပြောစမ်း... အကုန်ပြောစမ်း.. မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီဓားသိုင်းတွေကို ကူးရေးပြီး ထာဝရညတောင်ကြား ဆီကို ပို့ပေးခဲ့တာလဲ။ မင်းနဲ့ ထာဝရညတောင်ကြားကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလဲ။ မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..”

“ကျွန်တော်လား... ကျွန်တော်ကတော့ ဝမ်ချန်ရှင်း စစ်စစ်ပေါ့ ခင်ဗျာ”

ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ အသံကို ဟိန်းထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားကို ဝုန်းခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့၏။ ဓားချက် ကျရောက်လေရာအရပ်တွင် ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

သူသည် ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်းကို တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ပြောင်မြောက်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ သူ၏ရှေ့မှ ဝမ်ချန်ရှင်း အတုမှာမူ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် အသည်းအသန် ခုခံနေရသော်လည်း မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သိုင်းကွက် (၁၂၇) ကွက်လုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဝမ်ချန်ရှင်း အတု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရတော့၏။ ပုခုံး၊ ခြေချင်းဝတ်၊ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လည်ပင်းအနောက်ဘက်တို့တွင် သွေးများမှာ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် စီးကျနေသော်လည်း တစ်ချက်မျှ သေစေနိုင်လောက်သော ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ချေ။ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ဓားကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ဓားချီများကြောင့် ကိုယ်တွင်း သွေးကြောများမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်ချန်ရှင်း အတုမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အသနားခံသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

“မ... မလုပ်ပါနဲ့...”

စကားအဆုံးတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော ဆွဲထုတ်မှု တစ်ခုနှင့်အတူ အဝတ်စုတ်ပြဲသံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်လာတော့၏။ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ လက်သည် အင်္ကျီကိုသာ ဆွဲခွဲလိုက်သည် မဟုတ်ဘဲ... ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ‘လူသားအရေခွံ’ ကြီးကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆွဲခွာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူယွမ်စင်မြင့်ထက်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ ဝမ်းဗိုက်အထက်ပိုင်းတွင် သွေးရောင်ကြွက်သားများမှာ ရောထွေးလျက် ရှိနေပြီး ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဝမ်ချန်ရှင်း ဓားဖြင့် ခုတ်ထားသော ဒဏ်ရာများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော နေရာများတွင် သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခြင်း ပင်တည်း။

၎င်းမှာ သူ၏ မူလ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လူသားအရေခွံ တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်ကတော့... လူသားအရေခွံ မျက်နှာဖုံးတွေနဲ့ အရေခွံခွာတဲ့ အတတ်ပညာတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲဗျာ”

မူယွမ်စင်မြင့် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ စင်မြင့်အောက်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများမှာလည်း ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြရ၏။ ဤကဲ့သို့သော အရေခွံခွာသည့် အတတ်ပညာကို ဤမျှအထိ အစွမ်းပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ထာဝရညတောင်ကြားမှ လူများသည် လူသားအရေခွံများကို ရူးသွပ်စွာ အသုံးပြုတတ်ကြသဖြင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထိုအတတ်ပညာမှာ နတ်ဘုရား ယောင်ဆောင်ရုံမျှသာဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြရလေတော့၏။

--