အခန်း ၅၂၂

အခန်း (၅၂၂) မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း (အပိုင်း ၃)

သွေးရောင်အလင်းတန်းအားလုံးသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ဝါးဗဟိုချက်တွင် စုစည်းသွားပြီး သေးငယ်လှသော သွေးရောင်စက်လုံးလေး တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ထိုသွေးစက်လုံးကို လက်ဝါးဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ ဆုမို၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့၏။

သူသည် မရှောင်တိမ်းချင်၍ မဟုတ်သလို၊ နောက်မဆုတ်ချင်၍လည်း မဟုတ်ပေ။ စောစောက ကျိုးတုန်းမင်နှင့် အားပြိုင်စဉ်က ကျိုးတုန်းမင်တွင် နောက်ဆုတ်ရန် နေရာမရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ ယခုအခါ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း ဆုမို၏ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လွတ်မြောက်ရာလမ်း လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် သေခန်းရှင်ခန်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသံကြီးနှင့်အတူ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆုမို၏ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး သည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ဝါးထဲရှိ သွေးစက်လုံးနှင့် တိုက်မိသွားတော့၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော စွမ်းအားကြီး နှစ်ခု ရုတ်ချည်း ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းဂယက်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ပူပြင်းလှသော ယန်အတွင်းအားများအောက်တွင် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် သွားကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်လျက် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စုဆောင်းထားသမျှသော စွမ်းအားများဖြင့် ခုခံနေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ သွေးစက်လုံးထံမှ သွေးရောင် ကြာပွတ်တန်းများမှာ အရူးအမူး ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို အဆက်မပြတ် ရစ်ပတ်ရိုက်နှက်နေတော့၏။

“အား...”

ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဆုမိုမှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ပွင့်ပင် ချိတ်ဆွဲထားကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းပညာကို ချီးကျူးနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် နဂါးဟောက်သံကြီးတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ထဲမှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံ ဘယ်ကလာသည်ကို ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် နားမလည်နိုင်မီမှာပင် ဆုမို၏ အတွင်းအားများ ရုတ်ချည်း ဆူပွက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရတော့၏။ အစောပိုင်းက ထိုအတွင်းအားများမှာ တည်ငြိမ်သော မြစ်ရေပြင်အလား ရှိနေရာမှ ယခုအခါတွင်မူ ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်ကြီးပမာ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ဂျွတ်ခနဲ မြည်သံ သဲ့သဲ့လေးနှင့်အတူ သူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ သွေးစက်လုံးကြီးမှာ ဆုမို၏ လက်ဝါးရှိန်အောက်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်ကို ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မှင်တက်စွာ စောင့်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများက လမ်းခုလတ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဆွေးမြေ့နေသော သစ်ကိုင်းများအလား ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ အဝတ်စုတ်ပြဲသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အင်္ကျီလက်များ၊ အရေပြားများ၊ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများ အားလုံး တစ်စစီ ကြေမွသွားရလေတော့၏။

ဆုမိုသည် လက်ဝါးကို ဆက်လက် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးလေပြင်းသည် တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်သွားပြီး ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်မိသွားတော့၏။

ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူ၏ အင်မော်တယ် အစစ်အမှန်ချီ မှာလည်း ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးပြိုကွဲသွားရချေပြီ。 ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကျောပြင်အနောက်ဘက်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေပြင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ တဝီဝီ မြည်ဟိန်းလျက် တိုက်ခတ်သွားလေတော့၏။

“ဒါက... ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး”

ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လေသံတွင် လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်သော နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင်မူ ခေါင်းကြီး ငိုက်ကျသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ် ပြိုကွဲကာ နေရာတွင်ပင် အသက်ငွေ့ ကင်းစင်သွားလေတော့၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... သင်ခန်းစာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ”

ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ဝါးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ အသာအယာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ကြီးသည် နောက်ထပ် မည်သည့် ဆူပူမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တော့၏။

ထျန်းချူမြို့အတွင်း ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သော ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သည်... ဆုမို၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် နေရာမှာတင် သေပွဲဝင်သွားခဲ့ရသည်။

...

“ဘိုးဘိုးကြီး... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ ခင်ဗျာ”

ဆုမိုသည် ကျိုးတုန်းမင်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ သွေးကြောကို စမ်းသပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ကျိုးတုန်းမင်သည် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အားရပါးရ ပြုံးရွှင်လျက် ဆုမို လုပ်သမျှကို ငြိမ်ခံနေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ဆုမိုကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ရှုနေပြီး မည်မျှပင် ကြည့်ကြည့် အားမရနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ဆုမိုမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ ဇီယန်ဂိုဏ်း ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ်ကလည်း ဤဘိုးဘေးကြီးသည် သူ့အား ကိစ္စအဝဝကို အဆက်မပြတ် မေးမြန်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေ၏။ ဆုမိုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားရင်းချာ မျိုးဆက်သစ်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် တကယ့်ကို သဘောထားနေခြင်း ပင်တည်း။

ယခုအခါတွင်မူ ဆုမိုက ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော သိုင်းပညာကို ပြသလိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ယနေ့မှစ၍ ဆုမိုအကြောင်းကို ပြောကြမည်ဆိုလျှင် ရွှမ်ကျီ တောင်ကြားမှ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အမိန့်သုံးခုကို အပြတ်ရှင်းခဲ့သူအဖြစ် ပြောကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထျန်းချူမြို့အတွင်း ယူချွမ်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးစီရင်ခဲ့သူအဖြစ် သိုင်းလောကတွင် ဟိုးဟိုးကျော်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်လေတော့၏။

ဤမျှ ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ဆုမို ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဒဏ်ရာရနေသော သူ၏ ဆရာသခင်အိုကြီးကို လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်ရာ ကျိုးတုန်းမင်၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ဆုမိုကို ကြည့်ရင်း သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အားရပါးရ

ရယ်မောလိုက်မိတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များလည်း အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

ယခုအခါ ၎င်းတို့ ဆုမိုကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ အရင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ အရင်က ဆုမို၏ သိုင်းပညာ မြင့်မားကြောင်းကို သိထားကြသော်လည်း မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်နေသည်ကိုမူ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကဲ့သို့ပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မတွေ့ကြုံဖူးသဖြင့် သေချာ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ သိုင်းလောကတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို မည်သူက အပြည့်အဝ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

ယခုမူကား ၎င်းတို့ အားလုံး ပူးပေါင်းကာ သေမြေကြီး ရှင်ရွှေထီး စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မှသာ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တားဆီးနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ထိုသူမှာ ဆုမို၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းအောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။

ယခု ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်လျှင် အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဖုန်တစ်စက်မျှပင် မတင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် လုံးဝကို အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်ကာ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စမှာ ဘာမှ မဟုတ်သည့် သာမန် အလုပ်ငယ်လေး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။ ဤလူငယ်လေး၏ သိုင်းပညာသည် ညသခင်နှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေချေပြီ။

“တော်ပါတော့... ရယ်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့ရှင်။ မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင်လိုပဲ အသံက နားထောင်လို့ မကောင်းတဲ့ကြားထဲက တစ်ချိန်လုံး ရယ်နေတော့တာပဲ”

လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ ဒုတိယနန်းတော်သခင်မမှာ ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျိုးတုန်းမင်က ရယ်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”

ကျိုးတုန်းမင်၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဒုတိယနန်းတော်သခင်မကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ရယ်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ တူလေးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ပြီး ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာ။ လောကကြီးမှာ ဒီလို စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိသေးလို့လဲ”

ထိုစကားကြောင့် ဒုတိယနန်းတော်သခင်မမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမသည် ဆုမိုထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“တကယ်ပါပဲ... သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ”

“ဟား...”

ဝေချီမုန့်က သူ၏ ပေါင်ကို ဖြောင်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။

“ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဒုတိယနန်းတော်သခင်မ ဆီကနေ ဒီလို ချီးကျူးစကားမျိုးကို ဘယ်သူများ ကြားဖူးလို့လဲဗျာ”

“ဘယ်သူမှ မရှိဘူးပေါ့။ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာပါဗျာ”ဟု ရှရွှမ်ရန်က သက်ပြင်းချရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဆုမိုသည် လူတိုင်းကို အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။ သူသည် ဇီယန်ဂိုဏ်း၏ (၃၂) ဆက်မြောက် တပည့်တစ်ဦးဟူသော သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အမြဲတစေ သတိရနေပြီး အမူအကျင့်များမှာလည်း အစဉ်အမြဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော မည်သူကများ သူ့အား သာမန် တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ဆံရဲပါတော့မည်နည်း။

လူတိုင်းက ပျာပျာသလဲ ပြန်လည် အရိုအသေပေးကြပြီး မည်သူမျှ စီနီယာ တစ်ယောက်လို မာန်မတက်ရဲကြတော့ချေ။

ယခင်က သူ့အပေါ် ဝေဖန်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးသော ဒုတိယနန်းတော်သခင်မ ပင်လျှင် တလေးတစား ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လာ၏။

ထို့နောက် ဆုမိုသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျနေသော ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ အလောင်းထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးချေ။ ယူချွမ်သိုင်းကျမ်း တွင် သူ့ကို ပြန်လည် အသက်ရှင်လာစေနိုင်သော လှည့်ကွက် တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သေး၏။ သူ၏ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး က ထိုသူ၏ သက်စောင့်အင်အား အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သိုင်းလောက၏ ကိစ္စရပ်များမှာ နက်နဲလှပြီး ကြိုတင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။ ဤအလောင်းကို မီးမရှို့ဘဲ ဒီတိုင်း ပစ်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက မသင့်တော်လှဟု ဆုမို တွေးမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ကျိုးတုန်းမင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘိုးဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီး လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အလောင်းကို အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

ကျိုးတုန်းမင် တစ်ယောက်တည်းသာမက ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ဆုမို၏ စကားမှာ တကယ့်ကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု အားလုံးက လက်ခံထားကြခြင်း ပင်တည်း။

'ကြည့်စမ်း... အားလုံးက နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းတွေက လူတွေကြီးပဲကို အလောင်းဖျောက်ဖို့ ကိစ္စကျတော့ ဘယ်သူကမှ ဝန်မလေးကြပါလား။ သိုင်းလောကထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလွန်းလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြတ်ထိုးဉာဏ်တွေ ရှိနေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။'

ဆုမိုမှာ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်သွားမိ၏။

သူသည် စကားများများ မဆိုတော့ဘဲ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး မူယွမ်စင်မြင့် ပေါ်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ကာ လျူဆွေ့ဖုန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ အလောင်းကို ပွေ့ချီလိုက်၏။

“သူနဲ့ကလည်း သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတော့... ဒီတိုင်းကြီး ပစ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေဗျာ”

လျူဆွေ့ဖုန်းမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆုမိုအား တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည့် ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဆုမိုသည် သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ထျန်းချူမြို့၏ အရှေ့ဘက် တံခါးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့၏။

ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သူ၏ အလျင်စလို လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း ဒုတိယနန်းတော်သခင်မ က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“သူက ဘယ်ကို အဲဒီလောက် လောလောဆယ်ဆယ် သွားနေတာလဲ”

“မိုးအေးတောင်ကြားကိုပေါ့”

ကျိုးတုန်းမင်က ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်၏။

...

ဆုမို ထျန်းချူမြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ ထျန်းချူမြို့၏ အနောက်ဘက် တံခါးသို့ လူတစ်ဦးသည် ခြေဖျားပင် မြေမထိလုမတတ် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။

မြို့ဝင်ကြေး ပေးဆောင်ပြီးနောက် ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက သူ၏ အမည်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။

ထိုသူမှာ... ရွှီလု ပင် ဖြစ်လေတော့၏။

--