အခန်း ၅၂၄
Vol. 35 Ch. 524
အခန်း (၅၂၄) ချန်ရှင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် (အပိုင်း ၂)
“ငါ သတိထားမိတာ တစ်ခုက... မင်းက သေချင်နေတဲ့ ပုံ ပေါက်နေတယ်”
“ခေါင်းဆောင်ဆု အကဲခတ်တာ တကယ့်ကို တိကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်လေး နှစ်ချက်လောက်ကို အခြေခံပြီးတော့ ငါ.. သေချင်နေတယ်လို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တာ နည်းနည်းတော့ မမြန်လွန်းဘူးလား…”
“အင်း... မြန်တော့ မြန်တာပေါ့”
ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် အတိအကျ သိနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သွားပြီး ဗြုန်းစားကြီး မေးလို့လည်း အဆင်မပြေဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းဆီမှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ.. လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး”
“အဲဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုပြီး ယင်ယန် တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး ကို ကြိုတိုက်ထားလိုက်တာ”
“တကယ်တမ်းကျတော့လည်း... မင်းက တကယ်ကြီးကို အသေခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကိုး...”
တကယ်တော့ ဤကိစ္စတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အောင်မြင်သွားခဲ့ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ဝမ်ချန်ရှင်း တစ်ယောက် သေချင်နေသည်ဟု ဆုမို ရိပ်မိခဲ့သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကောက်ချက်ကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ရဲခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် လူတစ်ယောက်က တကယ် သေချင်နေလျှင် ‘မင်း သေချင်နေတာလား’ ဟု သွားမေးပါက အမှန်အတိုင်း ဖြေပါမည်လော။
ထို့ကြောင့် ဆုမိုသည် မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိစေဘဲ ယင်ယန် တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး ကို လျှို့ဝှက်စွာ တိုက်ထားခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။ ထိုဆေးလုံးသည် အဆိပ်ပြင်းသမျှကို ဖြေနိုင်ပြီး ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ အားလုံးကို ကုသပေးနိုင်သည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။ တကယ်တမ်း အစွမ်းထက်၊ မထက် ဆိုသည်ကို ဘေးဖယ်ထားဦး... ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများအတွက် အသုံးဝင်သည်မှာတော့ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။
တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်ချက်မှာ ဆေးကို ကြိုတင် သောက်ထားရန် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက ဆေးစွမ်းမှာ အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချန်ရှင်းသည် မိမိ၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် လှီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လည်ပင်းသာ ပြတ်သွားခဲ့လျှင် ယင်ယန် တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး က ကယ်နိုင်၊ မကယ်နိုင် ဆုမို မသေချာချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စွန့်စားမှု မလုပ်ရဲဘဲ ‘လက်ချောင်းခတ် ပညာ’ ကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ ဓားကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ‘သတ်ဖြတ်’ လိုက်ခြင်း ပင်တည်း။ ထိုလက်ဝါးချက်မှာ အပြင်ပန်းတွင် ပြင်းထန်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ အရေးကြီးသော သွေးကြောများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချန်ရှင်းကို သေတစ်ဝက် ရှင်တစ်ဝက် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားစေခဲ့၏။
ယခုအခါ ဆယ့်နှစ်ဆင့် ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်ကျင့်စဉ် ထဲမှ ကုသခြင်း အတတ်ပညာကို အသုံးပြုကာ ယင်ယန် တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး ၏ အစွမ်းများကို နှိုးဆွလိုက်သောအခါ... အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်ချန်ရှင်းမှာ နေရာမှာတင် သတိပြန်လည်လာပြီး ဒဏ်ရာအသေးအမွှားများပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။
တကယ်တော့ ဆုမို အနေဖြင့် အလွန်အကျွံ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဘာမှ အပန်းမကြီးလှချေ။
သခင်လေးစစ်ထူ က ဆေးလုံးများစွာကို ပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ရှိ အဘိုးကြီး သမားတော်များသည် ပျင်းရိနေချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ဖြုန်းတတ်ကြသဖြင့် အဖိုးတန် ဆေးလုံးမျိုးစုံ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တွက်ဆချက်သာ မှားယွင်းခဲ့လျှင် ဆေးတစ်လုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားရုံသာ ရှိပေမည်။ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။
ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ချန်ရှင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်၏။
“ငါ ထင်ခဲ့တာက... ဒီ ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ အပြီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်ရင် ကိစ္စတွေ အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု က ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“အင်းလေ... ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ တွေ့ပြီး ဒီနေ့လို အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံရတာကလည်း မိုးနတ်မင်းရဲ့ အလိုတော်ပဲ နေမှာပေါ့”
“ဒီလိုဆိုမှတော့... ငါ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ခေတ္တမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“တကယ်တော့... မူယွမ်စင်မြင့် ပေါ်မှာ ငါ
ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တွေချည်းပါပဲ”
“ဒါပေမဲ့... တချို့ အကြောင်းအရာတွေကိုတော့ ချန်လှပ်ခဲ့မိတယ်”
“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ အဖေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး”
“ဝေဝါးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာတော့... အမေက သူ့နာမည်ကို တစ်ခါ ပြောပြဖူးတယ်”
“သူ့နာမည်က... ဝမ်ရန်စန်း တဲ့”
ထိုစကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရ၏။
“အမေက အမြဲပြောတယ်... သူက ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက်တဲ့။ သဘောထား ကြီးမြတ်ပြီး လူတွေကြားထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးလို လူမျိုးတဲ့”
“ မှတ်မိသေးတယ်... ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ ဘယ်ရောက်နေလဲလို့ မေးတိုင်း အမေက ပြန်ဖြေတတ်တယ်”
“အဖေက သူ့ရဲ့ မူလနေရာကို ပြန်သွားပြီး အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရတယ်တဲ့”
“အဲဒီကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ ငါတို့ဆီကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာပြီး အတူတူ နေကြတော့မှာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ မိသားစု ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ”
“ဒါပေမဲ့... အမေ ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်အထိ သူ့မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်လိုက်ရဘူး”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း လမ်းပေါ်မှာ လွင့်မျောရင်း ညသခင် ရဲ့ ကယ်တင်တာကို ခံခဲ့ရတာပေါ့”
“ဒီကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းလည်း သိပြီးသားပါ”
“တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က... ညသခင် က ငါ့အဖေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို စုံစမ်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ”
“ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး”
“သူနဲ့ မိသားစုဘဝလေး ပြန်တည်ဆောက်ဖို့တော့ ငါ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး မေးချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်”
“ဒီနှစ်တွေ အတောအတွင်း... သူ အမေ့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်များ သတိရခဲ့ဖူးရဲ့လား လို့ပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမိုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။
မူယွမ်စင်မြင့် ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓား ဆယ့်နှစ်လက် ထဲမှ နောက်ဆုံး ဓားသမား ပြောသွားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို သူ ပြန်လည် သတိရလိုက်မိ၏။
‘ဝမ်ချန်ရှင်း ဆိုတာ ဝူမင် ပဲ...’
လော့ချန်ရှင်း နှင့် မတူသည်မှာ ဆုမို၏ ခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသည့် အတွေးက အသံတိတ်နေသော ‘ဝူမင်’ ဆိုသည့် အမည် မဟုတ်ချေ။
ဝူရှန်းခန်းမ ပင် ဖြစ်သည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ချန်ရှင်းက ဆက်ပြောလာ၏။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ညသခင် က ငါ့ကို ဆရာ့ဆီ ပို့ပြီး ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း ကို ကျင့်ခိုင်းခဲ့တယ်”
“ဓားသိုင်းကို လျှို့ဝှက် ခိုးယူဖို့ပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကိစ္စကို စုံစမ်းတာကိုတော့ ငါ တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး”
“ ဓားသိုင်းတွေ ကျွမ်းကျင်လာပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်လာတဲ့အခါ... အကောင်းနဲ့ အဆိုးကြားမှာ ငါ လွန်ဆွဲနေခဲ့ရတယ်”
“တစ်ဖက်မှာက ငါ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် သွန်သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာ...”
“နောက်တစ်ဖက်မှာက ငါ့ကို သူ့အစီအစဉ်တွေအတွက် အသုံးချနေပေမဲ့ တစ်ခါမှ မကောင်းဆိုးဝါး မဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ညသခင်...”
“တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးပြီး စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ညဘက်တွေဆို အိပ်လို့တောင် မရခဲ့ဘူး”
“အဲဒီအချိန်မှာပဲ... ညသခင် က ငါ့အဖေရဲ့ သတင်းကို ရပြီလို့ လာပြောခဲ့တာ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သဲလွန်စတွေအရ... အဖေက တုန်းဟွမ်နယ်မြေ ရဲ့ အနောက်ဘက်က ဝူရှန်းခန်းမ မှာ ရှိနေတယ်တဲ့..”
ဆုမိုသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
သူ၏ ရင်ထဲတွင် ယခင်က နားမလည်ခဲ့သော ကိစ္စများစွာအတွက် အဖြေများ ရရှိသွားချေပြီ။
ဝမ်ချန်ရှင်း သည် ဝူရှန်းခန်းမ သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။
အကြီးအကဲ ထျန်းချွမ် ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဝူရှန်းခန်းမ တွင် အမည်မသိ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ...
သူ၏ မွေးသဖခင် အရင်းကို ရှာဖွေရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။
ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆုမို၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
“ဝမ်ကော... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့”
သိုင်းလောကမှ ကောလာဟလများ၊ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ နောင်တတရားများနှင့် သေရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားမှုများ... ဤအရာအားလုံးက ဆုမို၏ ခေါင်းထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားစေခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ် ယခု ဝမ်ချန်ရှင်း ပြောပြခဲ့သော စကားများဖြင့်ပင် ဆုမို၏ ရင်ထဲတွင် အဖြေများစွာ ရရှိနေပြီ ဖြစ်တော့၏။
--