အခန်း ၁၄၂

အခန်း (၁၄၂)

ကျီရို အကြံပြုခြင်းနှင့် မိုးမခအခေါက်၏ ဆန်းကြယ်သောအစွမ်း

ဖန်းဟန်က “အဖျားကျဝေဒနာပျောက် အံ့ဖွယ်ဆေးလုံး” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော အက်စပရင်ဆေးပြား ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းမှာ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းကို တည်ထောင်သည့် နေ့၌ပင် အရေးကြီးဆုံး လုပ်ငန်းအဖြစ် တရားဝင် စတင်ခဲ့ လေတော့၏။

အဓိကသုတေသနပညာရှင် စုမေနျန်သည် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံတွင်ပင် အမြဲတစေ နေထိုင်စားသောက်ကာ အလုပ် လုပ်ကိုင်လျက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ဆန်းကြယ်သော ဖန်ထည်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အခန်း ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားကာ သုတေသနလုပ်ငန်း၌သာ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို နှစ်မြှုပ်ထား ခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန် ပေးအပ်ထားသော၊ နတ်ဘုရားတို့၏ မန္တန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှသည့် “ဓာတုဗေဒ အခြေခံသဘော တရားများ” စာအုပ်ထဲမှ ဆာလီဆလစ်အက်ဆစ် မော်လီကျူးဖွဲ့စည်းပုံပုံကြမ်းကို အခြေခံ၍ သူမသည် ထျန်ကုန်း အလုပ်ရုံရှိ အမျိုးမျိုးသော သတ္တုရိုင်းများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကာ ၎င်းကို ဓာတုဗေဒနည်း ဖြင့် ဖော်စပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ပေသည်။

“မဖြစ်သေးဘူး... အပူချိန်က လုံလောက်အောင် မမြင့်သေးဘူး...”

“တောက်... ဒီပစ္စည်းထဲမှာ အညစ်အကြေးတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်... သခင်ကြီးပြောတဲ့ သန့်စင်မှုအဆင့် မျိုး ရောက်အောင် သန့်စင်ဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ဒီဓာတုတုံ့ပြန်မှုက ဘာလို့ အနက်ရောင်အနည်တွေ ထွက်လာရတာလဲ... ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ...”

ရက်ဆက်ဆိုသလိုပင် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံအတွင်းမှ စိတ်ပျက်အားမလိုအားမရဖြစ်မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက် နေသော စုမေနျန်၏ တီးတိုးအော်ဟစ်သံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားရလေ့ရှိပေသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ်ပင် ကျရှုံးခဲ့ရလေ၏။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ခေတ်မမီသော အပူပေးကိရိယာများသည် ဖန်းဟန် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အပူချိန်၊ ဖိအားနှင့် တုံ့ပြန်မှုကူပစ္စည်းများ၏ အခြေအနေများကို တိတိကျကျ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ဖော်စပ်ကာ ခေတ်သစ်စက်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များကို တိုက်ရိုက်ပုံတူကူးယူမည့် လမ်းစဉ်မှာ အစကတည်းကပင် ကျရှုံးရန် ရေစက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လျူရူမေသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပေါင်းစပ်ချက်ပြုတ်ထားသော ဂျင်ဆင်းရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် စုမေနျန်၏ နွမ်းလျပိန်ချိုင့်နေသော ပုံစံနှင့် သူမ၏ ဘေး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် ပျက်စီးသွားသော စမ်းသပ်ချက်ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေ၏။

“အစ်မမေနျန်... အရင်နားလိုက်ပါဦး... ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ်လေ...”

“ငါ အရှုံးမပေးချင်ဘူး...”

စုမေနျန်သည် သူမ၏ဆံပင်များကို ဆွဲဖွလိုက်ရာ ဒဏ်ရာကင်းစင်နေသော သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းတွင် နာကျင် မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သံသယဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီးက ငါ့ကို ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်အပ်နှံခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ပထမ ဆုံးခြေလှမ်းကိုတောင် မလှမ်းနိုင်သေးဘူး... ငါ... ငါက တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်စပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သတင်းကြားကြားချင်း အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းခဲ သွားခဲ့ရလေသည်။ စုမေနျန်၏ စိတ်စွဲလမ်းရူးသွပ်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း သူသည် စိတ်ပျက် လက် ပျက်ဖြင့် နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်မိ၏။

*တောက်... ငါ မှားသွားတာပဲ...*

သူသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိလေသည်။

သူသည် ကောက်ချက်ကိုသာ သိပြီး အကြောင်းရင်းကို သေချာနားမလည်သော သိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ လူအတစ် ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဆာလီဆလစ်အက်ဆစ်သည် အက်စပရင်၏ ရှေ့ပြေးပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်း ၏ ယေဘုယျ မော်လီကျူးဖော်မြူလာကိုသာ သူ မှတ်မိခဲ့သော်လည်း အဆင့်ဆင့် မည်သို့ဓာတုဗေဒနည်းဖြင့် ဖော်စပ်ရမည်ကို မည်သူက သိပါမည်နည်း။

ခေတ်သစ်ဓာတုအင်ဂျင်နီယာပညာရပ်၏ နည်းပညာအဆင့်အတန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ပျံတက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပုံရပေသည်။ အဓိကသုတေသနပညာရှင် ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲကြောင့် တစ်ခုလုံးသော ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းအတွင်းဝန်းကျင်မှာ မှုံမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းသော အငွေ့အသက်များ ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေခဲ့လေသည်။

ထိုညတွင် ရုံးလုပ်ငန်းများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် သူ၏အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ပိုင်ကျီရို၏ အခန်းတွင် မီးလင်းနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွ၍ ဝင်သွားလိုက်သောအခါ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ကျီရိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဟောင်းနွမ်းဝါကျင်နေသော ရှေးဟောင်း စာအုပ် ဆယ်အုပ်ကျော် ပြန့်ကျဲနေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် စာမျက်နှာ များကို ဂရုတစိုက် လှန်လှောကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

“ကျီရို... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ...”

ဖန်းဟန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဝတ်ရုံတစ်ထည် ခြုံပေးလိုက်လေသည်။

“ခင်ပွန်း...”

ပိုင်ကျီရိုသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအောက်တွင် မသိမသာ ညိုမည်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရလေသည်။ သူမသည် ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ရင်း၊

“ညီမ... အစ်မစုတစ်ယောက် ဟို အဖျားကျဆေးလုံး ကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်ညစ် နေတာကို မြင်လို့လေ... ဒါကြောင့်မို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တဲ့ ဒီဆေးကျမ်းတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ အရိပ်အမြွက်များ ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့ စဉ်းစားပြီး ကြည့်နေတာပါ...”

သူမသည် ထိုနက်နဲလှသော ‘အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာစုံစမ်း၍ အသိပညာရှာဖွေခြင်း’ အတတ်ပညာကို နားမ လည်သော်လည်း သူမတွင် အလွန်သိတတ်နားလည်သော နှလုံးသားတစ်ခုရှိပြီး လင်ယောက်ျား၏ ဝန်ထုပ် ဝန်ပိုးများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီထမ်းပိုးပေးချင်သော ဆန္ဒ ပြင်းပြလျက်ရှိပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ သာယာစွာ ဆွဲသွင်း ကာ တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

“ပင်ပန်းသွားပြီနော်...”

ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ကျီရို၏ အကြည့်များမှာ စုတ်ပြဲနေသော “ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းအထွေထွေ” ဟုခေါ်သည့် စာအုပ်၏ စာမျက်နှာတစ်ခုပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်တောက်ပသွားခဲ့လေတော့သည်။

“ခင်ပွန်း... ဒါကို ကြည့်ပါဦး...”

စာအုပ်၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာရှိ သတိမထားမိနိုင်သော စာလုံးအသေးလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အနီးသို့ တိုးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ စာမျက်နှာပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ လေ၏။

[မိုးမခပင်အခေါက်၏ အဖြူရောင်အပိုင်းကို အရည်ညှစ်၍ ကျိုချက်သောက်သုံးပါက ပြင်းထန်သော အဖျား ရောဂါကို ကျဆင်းစေနိုင်သည်... သို့သော် အရသာမှာ အလွန်ခါးသက်လှပေသည်...]

*မိုးမခပင်အခေါက်...*

ဤစကားလုံး လေးလုံးသည် ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

*ကောင်းကင်ဘုံကြီးရယ်... ငါ ဒီအရာကို ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ…*

အက်စပရင်၏ မူလအရင်းအမြစ်မှာ မိုးမခပင်အခေါက်မှ ထုတ်ယူရရှိသော ဆာလီဆလစ်အက်ဆစ်ပဲ မဟုတ်ပါလား။

*တောက်... ငါတစ်သက်လုံး ထက်မြက်ခဲ့သမျှ အခုမှ အူကြောင်ကြောင် အမှားကြီး မှားခဲ့ရပြီ။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ခေတ်သစ် ဓာတုဗေဒနည်းနဲ့ ဖော်စပ်ခြင်း ကိုပဲ အာရုံရောက်နေပြီး လက်ရှိနည်းပညာအဆင့်အတန်းနဲ့ အကိုက် ညီဆုံး၊ အရိုးရှင်းဆုံးနဲ့ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်တဲ့ အဆီအနှစ်ထုတ်ယူခြင်း နည်းလမ်းကို မေ့နေခဲ့တာပဲ….*

“ကျီရို... မင်းက... မင်းက တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်လေးပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် ပိုင်ကျီရိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စွဲဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝင်းပချောမွေ့သော နဖူးပြင်ပေါ်သို့ အားရ ပါးရ နမ်းရှုတ်လိုက်လေတော့သည်။

“အို...”

ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏ ရုတ်တရက်ဆန်သော အပြုအမူကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရသော်လည်း နှလုံး သားထဲတွင်မူ ပျားရည်ကို စားသုံးလိုက်ရသည့်အလား ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

“သွားစို့... အမြန်သွားပြီး စုမေနျန်ကို ရှာရမယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ပိုင်ကျီရိုကို ဆွဲခေါ်ကာ ညတွင်းချင်းပင် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ လေတော့၏။

စုမေနျန်သည် ပိုင်ကျီရို၏ မိုးမခပင်အခေါက်ကို အရည်ကျိုသောက်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ အဖျားကို ကျစေနိုင်တယ် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထုံထိုင်းအံ့အားသင့် သွားခဲ့ရပေ၏။

*မိုးမခပင်အခေါက်...*

*အဖျားရောဂါကို ကျဆင်းစေခြင်း...*

သူမသည် အမျိုးမျိုးသော သတ္တုရိုင်းများကို အသုံးပြုကာ လုံးဝအသစ်စက်စက် အရာတစ်ခုကို ဖန်တီး ရန် အမြဲ ကြိုးစားနေခဲ့ပါသော်လည်း သူမ ရှာဖွေနေသောအရာမှာ ဤမျှ သာမန်ကျပြီး တွေ့ရလွယ်ကူသော အပင်များထဲ တွင် ရှိနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို မျက်ကွယ်ပြုမိခဲ့ချေသည်။

အကြီးမြတ်ဆုံးသော သစ္စာတရားများမှာ အရိုးရှင်းဆုံးအရာများတွင်သာ ရှိနေတတ်ပေသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ညဏ်အလင်းပွင့်သွားခဲ့ရလေတော့၏။

“ငါ နားလည်သွားပြီ... ငါ နားလည်သွားပြီ...”

စုမေနျန်သည် သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရက်အတော်ကြာ မှေးမှိန်နေခဲ့သော သူမ၏ မျက်ဝန်း များထဲမှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် ရူးသွပ်နေသူ တစ်ဦး ကဲ့သို့ အခန်းထဲမှ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာထွက်ပြေးသွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်တပ်သားများကို အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“အမြန်သွား... မိုးမခပင် တစ်တန်လောက် သွားခုတ်ကြစမ်း... လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အပင်တွေ ဖြစ်ရမယ်... များများရလေ ပိုကောင်းလေပဲ...”

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အများအပြားလှသော မိုးမခပင်အခေါက်များကို ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံသို့ ပို့ဆောင် ပေးခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စုမေနျန်သည် သူမ၏ ယခင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

ပြုတ်ခြင်း... စစ်ထုတ်ခြင်း... ထို့နောက်တွင် အယ်လ်ကိုဟောမီးခွက်နှင့် ထိုဆန်းကြယ်လှသော ဖန်ပေါင်းအိုးကို အသုံးပြုကာ ပေါင်းခံခြင်း၊ အဆီအနှစ်ထုတ်ယူခြင်း၊ အအေးခံခြင်းနှင့် ခဲစေခြင်းတို့ကို အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ ကြလေသည်။

အားလုံးက အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဖန်ခွက်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှု နေခဲ့ကြပေ၏။ အချိန်များက တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့... အားလုံး၏ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်၌ အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျ သွားခဲ့ပြီး နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ အပ်ချွန်ပုံစံရှိသော ခရစ္စတယ်လင်းကျောက်စလေးများသည် ကြည်လင်သော အရည်ထဲမှ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အနည်ထိုင်ကာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

အောင်မြင်သွားခဲ့ချေပြီ။ ဆာလီဆလစ်အက်ဆစ် ခရစ္စတယ်လင်းကျောက်စများ ဖြစ်ပေသည်။

“အောင်မြင်သွားပြီ...”

တစ်စုံတစ်ဦးက ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ခုလုံးသော ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း အတွင်း၌ အမိုးပွင့်မတတ် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

စုမေနျန်သည် ဖန်ခွက်ထဲရှိ လှပလွန်းလှသော အဖြူရောင်ခရစ္စတယ်လင်းစများကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသွားစေခဲ့၏။

သူမ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။