အခန်း ၁၄၃

အခန်း (၁၄၃)

အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ကယ်တင်ခြင်း

စုမေနျန်၏ မမောနိုင်မပန်းနိုင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများနှင့် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းရှိ လူတိုင်း၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှု ဖြင့် ကျိုချက်ခြင်း၊ စစ်ထုတ်ခြင်း၊ အဆီအနှစ်ထုတ်ယူခြင်းနှင့် ပုံဆောင်ခဲပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးနေသော 'ဆာလီဆလစ်အက်ဆစ်' ပုံဆောင်ခဲများ၏ ပထမဆုံးအသုတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဤအရာကို တိုက်ရိုက်စားသုံး၍ မရနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ခါးသက်သော အရသာရှိပြီး အစာအိမ်နှင့် အူလမ်း ကြောင်းကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စုမေနျန်က သူမ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ၎င်းအား အထူးစီမံထား သော အက်ဆီတစ်အက်ဆစ်ဖြင့် ဓာတ်ပြုစေခဲ့လေသည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော သန့်စင်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များကို အဆင့် ဆင့် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည် ပိုမိုပျော့ပျောင်းသော ဆေးဘက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပိုမိုတည်ငြိမ် သော အာနိသင်များပါဝင်သည့် နောက်ဆုံးထုတ်ကုန်တစ်ခုကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် စုပုံနေသော ဆန်စေ့အရွယ်အစားခန့်ရှိ သေးငယ်ပြီး ဝိုင်းစက်နေသည့် ဆေးပြားအဖြူ လေးများကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီဆေးက နာကျင်မှုကို သက်သာစေပြီး အဖျားကျစေတဲ့ နေရာမှာ အံ့မခန်း အာနိသင်ရှိတယ်... ဒါကြောင့် ဒါကို အကိုက်အခဲပျောက်နှင့် အဖျားကျဆေးပြား လို့ နာမည်ပေးလိုက်ကြစို့..."

ဖန်းဟန်က အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။

ဤအမည်မှာ ရိုးရှင်းပြီး တန်ဆာဆင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိမိစေပေသည်။

သို့သော် ဆေးအသစ်ကို တီထွင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်း၏ တကယ့်လက်တွေ့ အာနိသင်နှင့် ပတ်သက်၍ လူ တိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လက်တွေ့စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုက သူတို့ထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေ၏။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ကယ်ကြပါဦး... ဝမ်အာဟူ မေ့လဲသွားပြီ..."

စစ်ရေးပြကွင်းကြီးထဲမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အလေးမလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသော အစောင့်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးကဲ့သို့ ပူလောင်နေကာ မျက်နှာမှာ ဝက်အသည်းကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"အပူရှပ်သွားတာပဲ... အပူဒဏ်က နှလုံးကို ထိခိုက်သွားပြီး အပြင်းအဖျားပြီး တက်သွားတာ..."

အဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးမှာ ကမန်းကတန်း ပြေးလာပြီး အစောင့်ဖြစ်သူ ဝမ်အာဟူ၏ နှာခေါင်းအောက်ဘက် နှုတ်ခမ်းအထက် နေရာကို ဖိချေခြင်း၊ သွေးဖောက်ထုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် သတိပြန်လည်ရရှိစေရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေ၏။ ကြိုးပမ်းမှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် အစောင့်၏ အပူချိန်မှာ ကျဆင်းမသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် မြင့်တက်လာကာ သူသည် တက်လာခဲ့တော့သည်။

"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးမှာ ချွေးဒီးဒီးကျနေပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိ လေ၏။

"အကောင်းဆုံး အပူကျဆေးတွေကို သုံးပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ နွေရာသီရဲ့ အပူဒဏ်က အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတော့ အဖျားက မကျဘူးဖြစ်နေတယ်... ဒီအဖျားသာ ဆက်တက်နေရင် သူ သေချာပေါက် ရူးသွားလိမ့်မယ်..."

စောင့်ကြည့်နေကြသော အစောင့်များအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော်လည်း မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ငါ့ကို ပေးလုပ်..."

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အစေခံမိန်းကလေး အချို့ ခြံရံလျက် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသော လျူရူမေကို မြင်လိုက်ကြရပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် သေသပ်လှပသော ကြွေပုလင်းဖြူလေး တစ်လုံးကို ကိုင် ဆောင်ထားလေသည်။

"သခင်မ... သင်က..."

စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မ... မလုပ်ပါနဲ့... ဒီလူက ရောဂါကျွမ်းနေပြီး သေလုမျောပါး အခြေအနေကို ရောက်နေပါပြီ... သူ ချက် ချင်း သေမသွားစေဖို့ အမည်မသိ ဆေးဝါးတွေကို မသုံးသင့်ပါဘူး..."

လျူရူမေသည် စကားအပိုများ မပြောတော့ဘဲ ဘေးတွင် ရပ်နေသော နျူအာကို တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက် လေ၏။

"သူ့ကို ချုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို ဟပေးထားစမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နျူအာသည် အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်သွားကာ အခြားအစောင့်တစ်ဦးနှင့်အတူ သတိလစ်ပြီး တက်နေသော ဝမ်အာဟူကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် လျူရူမေသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဆန်စေ့အရွယ်အစားရှိ ဆေးပြားအဖြူလေးတစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်အာဟူ၏ ပါးစပ် ထဲသို့ ပြတ်သားစွာ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို မျိုချရ လွယ်ကူစေရန်အတွက် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ရေတစ်ငုံ လောင်းထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ထိရောက်မှု ရှိလှပေသည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ အသက်အောင့်ထားမိကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ သော ဝမ်အာဟူကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

သေးငယ်သော ဆေးပြားအဖြူလေး တစ်ပြားက အပူကြီး၍ သေဆုံးတော့မည့် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ်ပဲ ကယ်တင်နိုင်ပါမည်လား။

လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု၊ သံသယဖြစ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

အချိန်များက စက္ကန့်နှင့်အမျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

ရုတ်တရက်...။

"သူ ချွေးထွက်နေပြီ... ကြည့်ကြစမ်း... သူ့နဖူးမှာ ချွေးတွေ ထွက်နေတယ်..."

မျက်စိလျင်သော အစောင့်တစ်ဦးက ဝမ်အာဟူကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

မူလက ခြောက်သွေ့ပြီး ပူလောင်နေသော ဝမ်အာဟူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်ငယ်လေးများ စတင်ပေါ် ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ချွေးသီးချွေးပေါက်များက ပို၍များပြားလာကာ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာ ပြီး ကော်လာကို လျင်မြန်စွာပင် စိုရွှဲသွားစေခဲ့လေ၏။

သံပူကဲ့သို့ ပူလောင်နေခဲ့သော အသားအရေမှာလည်း ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် စတင်အေးစက်လာပုံ ရပေသည်။

အဖျားပြင်းပြင်း တက်နေမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သော မျက်နှာမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီး ပုံမှန်အရောင် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

အံ့ဖွယ်...။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်းမှာ သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာလည်း ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကြလေ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...။

စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လှမ်းကာ ဝမ်အာဟူ၏ နဖူးကို ထပ်မံစမ်းသပ် ကြည့်လိုက်လေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်သွားခဲ့ပြီး သတိ လွတ်လုနီးပါး အသံဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ကျသွားပြီ... အဖျားက တကယ်ကို ကျသွားပြီ... အံ့သြစရာပဲ... ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကယ်တင်မှုပဲ..."

သူ စကားပြောဆိုအပြီးတွင် အချိန်အတန်ကြာ သတိလစ်နေခဲ့သော ဝမ်အာဟူမှာ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားလာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သတိရလာခဲ့လေသည်။

သူက သူ့ကို ဝန်းရံနေကြသော လူစုကို တွေဝေစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အားနည်းသောအသံ ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာ... ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... မီးဖိုထဲကို ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ တစ်ရေးအိပ်ပြီးသွားတော့ အရမ်းကို နေလို့ကောင်းသွားတယ်..."

ဤစကားများက လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အားပေးသြဘာသံများဖြင့် ဆူညံသွားခဲ့လေ၏။

"သူ အသက်ရှင်နေတယ်... သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတယ်..."

"ဘုရားရေ... အဲဒီ ဆေးပြားအဖြူလေးက ဘယ်လို မှော်ဆေးပြားမျိုးလဲ... အဲဒါက အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ အာနိသင်ရှိနေတယ်..."

"အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ... ဒါက သေသူကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေပြီး အရိုးတွေကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ပေးနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း တစ်လက်ပဲ..."

စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးမှာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်နေမိလေ၏။

"အံ့ဖွယ်ပဲ... ငါ့ဘဝတစ်သက်တာလုံး ဆေးပညာကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့ပေမဲ့ အံ့ဖွယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဒီနေ့မှပဲ ငါ သိတော့တယ်..."

သူ၏ဘေးရှိ လူငယ်အစောင့်တစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိလေသည်။

သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော လျူရူမေနှင့် စုမေနျန်တို့ကို သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်များမှာ အံ့သြမှု၊ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် သူတို့ကို နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ အလွန် အမင်း ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့ ရောနှောနေခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ သခင်ကြီးဖန်းဟန်က သူတို့အပေါ် အစားအစာနှင့် အနာဂတ်ကို ပေးသနားတော်မူသော မြင့်မြတ် လှသည့် သက်ရှိအင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင်...။

အသက်ကယ်ဆေးရည်များကို ဖော်စပ်နိုင်သော ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သာမန်လူသားများကြားတွင် လျှောက် လှမ်းနေကြသည့် နတ်ဆေးသမားတော်များ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သတင်းမှာ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး အတောင်ပံများ ပါရှိနေသည့်အလား လျိုရှီးရွာ တစ်ရွာလုံးနှင့် နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

"မင်းတို့ ကြားပြီးကြပြီလား... အင်မော်တယ်ဖန်းရဲ့ လက်အောက်က နတ်ဆေးသမားတော်တွေက ရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်ပြီး အဖျားကျစေတဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးပြား တစ်ပြားကို ဖော်စပ်လိုက်တယ်တဲ့... ဆေးတစ်ပြားက သေ ခါနီးလူကိုတောင် ကယ်တင်နိုင်တယ်တဲ့..."

"ဒါတင် မကသေးဘူး... ငါ့ဒုတိယဦးလေးရဲ့ အိမ်နီးချင်းက အစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ပါတာ၊ သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် ကိုယ်တွေ့ပဲတဲ့... အဲဒီလူက မီးလောင်မတတ် ပူကျစ်နေပြီး မီးခိုးတောင် ထွက်မတတ် ဖြစ်နေတာကို မှော်ဆေး တစ်ပြား သောက်လိုက်တာနဲ့ နာရီဝက်အတွင်း လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်သွားတယ်တဲ့..."

ဖန်းဟန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းအား အင်ပြည့်အားပြည့် လည်ပတ်ရန်နှင့် ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးချဲ့ရန် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် နန်ယန်စီရင်စု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အမည်ဖြင့် တရားဝင် ကြေညာလိုက်လေ သည်။

"အကိုက်အခဲပျောက်နှင့် အဖျားကျဆေးပြားများကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်တိုင်းအတွက် စစ်ရေး ထောက်ပံ့မှုအဖြစ် ဖြန့်ဝေသွားမှာ ဖြစ်တယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ၏ စီရင်စုအောက်ရှိ ပြင်းထန်သော အဖျား ရောဂါကို ခံစားနေရသော မည်သည့် ပြည်သူမဆို မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းများဖြင့် ဒေသခံ အစိုးရဆေးခန်း များသို့ သွားရောက်ကာ အသက်ကယ်တင်ရန်အတွက် ဆေးတစ်ပြားကို အခမဲ့ ရယူနိုင်တယ်..."

ဤအမိန့်တော်ကြောင့် နန်ယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် အုန်းအုန်းညံသွားခဲ့လေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၊ အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များရှိသော မိသားစုများသည် လမ်းမများပေါ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ရှိရာ အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ ဒူး ထောက်၍ ဦးညွှတ်ခစားရင်း "နတ်ဘုရားများ ကရုဏာသက်တော်မူပါစေ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖန်းဟန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ယခင်က မကြုံဖူးသော အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ နောက်တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့၏။