အခန်း ၁၄၄
Vol. 15 Ch. 144
အခန်း (၁၄၄)
မှိုများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ ပိုးမွှားကင်းစင်ရေး နည်းလမ်း
'အကိုက်အခဲပျောက်နှင့် အဖျားကျဆေးလုံး' ၏ ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုက ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းတစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အမြင့်မားဆုံးသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့လေ၏။
စုမေနျန်နှင့် လျူရူမေတို့သည် နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးတွင် အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့သွားရာနေရာတိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့် များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။
ဖန်းဟန်သည် ဤစည်ကားတိုးတက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာမူ လုံးဝ တည်ငြိမ် နေခဲ့ပေသည်။
အက်စပရင်ဆိုသည်မှာ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားခဲ့လေ၏။
၎င်းသည် အဖျားကျစေပြီး နာကျင်မှုကို သက်သာစေနိုင်သော်လည်း ဘက်တီးရီးယားများကို မသတ်နိုင်သလို ရောင်ရမ်းမှုကိုလည်း မလျှော့ချနိုင်ပေ။ မေးခိုင်ရောဂါကပင် အလွယ်တကူ သေဆုံးစေနိုင်သော ဤခေတ်ကာလ တွင် သေဆုံးမှုနှုန်းကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်သော အမှန်တကယ် ထိရောက်သည့် 'အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်း ကောင်း' မှာ ပဋိဇီဝဆေးများသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဖန်းဟန်သည် အချိန်မီ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းရှိ သူ၏ 'ဟောပြောပွဲခန်းမကြီး' တွင် အဓိကအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စုရုံးစေပြီး ဒုတိယမြောက်နှင့် ပို၍ပင် တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်သော စီမံကိန်းဖြစ် သည့် 'ပင်နီဆလင်' ကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။
"ဒီနေ့ ငါမင်းတို့ကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောပြမယ်...၊ အဲဒါက မင်းတို့သိထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိမ့်မယ်..."
ဖန်းဟန်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အောက်ဘက်ရှိ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြည်ညိုမှုအပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အင်အားအပြည့်ပါနေခဲ့လေ၏။
"ငါတို့ရဲ့ လေထုထဲမှာ...၊ ရေထဲမှာ...၊ မင်းတို့ရဲ့ အရေပြားပေါ်မှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတောင် သာမန်မျက်စိနဲ့ လုံးဝ မမြင်နိုင်တဲ့ ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ သက်ရှိလေးတွေ ရှင်သန်နေကြတယ်..."
"ငါက သူတို့ကို အဏုဇီဝပိုးမွှားတွေလို့ အမည်ပေးမယ်..."
*အဏုဇီဝပိုးမွှားများ ဟုတ်လား...*
တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးသော ဤဝေါဟာရအသစ်ကြောင့် ပရိသတ်အားလုံးမှာ သူတို့၏ လောကအမြင်တစ်ခုလုံး ဗုံးခွဲဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားသွားရစေခဲ့လေသည်။
*လေထုထဲမှာ သေးငယ်သော သက်ရှိလေးများ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား... ရေထဲမှာရော ရှိနေတယ်တဲ့လား...*
*ဒါက... ဒါဟာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...*
"အဲဒီ သက်ရှိလေးတွေထဲမှာ အကောင်းလည်းရှိသလို အဆိုးလည်းရှိတယ်..."
ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အံ့မခန်းဖွယ် သီအိုရီကို ဆက်လက်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေခဲ့လေ၏။
"အဆိုးတချို့က ငါတို့ကို နေမကောင်းဖြစ်စေတယ်...၊ ဖျားနာစေတယ်...၊ ငါတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပုပ်ပြီး ပြည် တည်စေတဲ့အထိ ဖြစ်စေနိုင်တယ်...၊ ဒဏ်ရာတွေကတစ်ဆင့်ဖြစ်စေ ဒါမှမဟုတ် စားသောက်လိုက်တာက တစ် ဆင့်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ကို သေဆုံးတဲ့အထိ ဖြစ်စေနိုင်တယ်...၊ ငါက သူတို့ကို ရောဂါပိုးမွှားတွေလို့ ခေါ် တယ်..."
"ပြီးတော့ အကောင်းတချို့က... အဲဒီ ရောဂါဖြစ်စေတဲ့ ကောင်ဆိုးလေးတွေကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်..."
စင်အောက်တွင်မူ လျူရူမေသည် နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ မရေ မတွက်နိုင်သော အံ့မခန်းဖွယ် နည်းလမ်းများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤသီအိုရီမှာ လုံးဝ ယုံကြည် နိုင်စရာ မရှိလွန်းသဖြင့် သူမကို သံသယဝင်သွားစေခဲ့လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုမေနျန်၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင်မူ စွဲလမ်းမက်မောနေသော အလင်းရောင် များ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။
အသိပညာရရှိရန် အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း...။
ဤသည်မှာ အသိပညာရရှိရန် အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
နှစ်ပေါင်းထောင်နှင့်ချီ၍ သမားတော်များကို ဒုက္ခပေးခဲ့သော 'မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ' နှင့် 'အဆိပ်ငွေ့များ' ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် ဤမျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော 'အဏုဇီဝပိုးမွှားများ' ပင် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။
အရှင်...၊ အသင်က လောကကြီး၏ မူလအစသို့ ဦးတည်နေသော နောက်ထပ် တံခါးသစ်တစ်ချပ်ကို သူမအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ ကွဲပြားခြားနားသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွသာ ပြုံးလိုက်လေ၏။
သူ သိပ်ပြီး ရှင်းမပြတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရှေးဟောင်းလူသားများအတွက် စကားလုံးများထက် လက်တွေ့လုပ်ရပ်များက ပို၍ အသံကျယ်ကြောင်းကို သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် အစေခံတစ်ဦးထံမှ ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ယူလိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်မှိုများ တက်နေသော လိမ္မော်ခွံတစ်ပိုင်း ရှိနေလေသည်။
ဆိုးရွားပြီး မှိုနံ့နံနေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက လေထုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။
"အော့..."
ပရိသတ်ထဲမှ လူအများအပြားမှာ ရွံရှာသော အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြလေသည်။
ဖန်းဟန်ကမူ ထိုအရာပေါ်ရှိ မှုန်ဝါးဝါး အပြာရောင်သန်းနေသော အစိမ်းရောင်မှိုများကို ရှားပါးရတနာတစ်ခု ကဲ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အံ့အားသင့်ဖွယ် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။
"ငါတို့ ရှာဖွေနေတဲ့ ဒုတိယမြောက် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း...၊ ရောဂါပိုးမွှားတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ အရာကောင်း ဟာ မင်းတို့ ညစ်ပတ်တယ်လို့ ထင်နေကြတဲ့ အဲဒီမှိုတွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတယ်..."
*ဟင်း...*
ပရိသတ်အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြလေ၏။
*မှိုတက်နေတဲ့ဟာကို ဆေးလုပ်ဖို့ အသုံးပြုမယ် ဟုတ်လား...ဒါ... ဒါက လူကိုသေစေတာပဲဖြစ်မှာပေ့ါ…*
သို့သော် စုမေနျန်ကမူ ဖန်းဟန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။
"အဆိပ်ကို အဆိပ်နဲ့ တိုက်ဖျက်တာပဲ...၊ မဟုတ်ဘူး...၊ အဲဒါက သက်ရှိတစ်မျိုးကို သုံးပြီး နောက်သက်ရှိ တစ်မျိုးကို နှိမ်နင်းတာပဲ..."
သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နည်းပညာရူးသွပ်သူတစ်ဦး၏ သာမန်အားဖြင့် မြင်တွေ့ရတတ်သော စိတ်အားထက်သန်သည့် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ထျန်ကုန်းအကယ်ဒမီမှ တပည့်များကို စုရုံးစေပြီး ဖန်းဟန် ပြောပြခဲ့သည့် အရေးပါသော 'ပင်နီဆီလီယမ်မှို' ကို ရွေးချယ်စစ်ထုတ်နိုင်ရန် အတွက် ထမင်းကြွင်းထမင်းကျန်များ၊ စိုစွတ်နေသော ပေါင်မုန့်များနှင့် ပုပ်သိုးနေသော သစ်သီးများကဲ့သို့ အမျိုး မျိုးသောအရာများကို အသုံးပြု၍ အကြီးစား မှိုမွေးမြူခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်းဟန်သည် လျူရူမေကို ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍ ပင် တောင်းဆိုမှုများလွန်းကာ ကန့်လန့်တိုက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ ၏။
"ရူမေ...၊ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါက မင်းကို လုံးဝသန့်ရှင်းတဲ့ ပိုးမွှားကင်းစင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီး စေချင်တယ်..."
"ပိုးမွှားကင်းစင်တာ..."
လျူရူမေက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
"ဟုတ်တယ်..."
ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးနက်နေခဲ့လေသည်။
"ဒဏ်ရာတစ်ခုကို မကုသခင်မှာ ကိရိယာတွေအားလုံး...၊ ကတ်ကြေးတွေနဲ့...၊ ဒဏ်ရာနဲ့ ထိတွေ့မယ့် မင်းတို့ရဲ့ လက်တွေကိုတောင် ငါ ချက်ခိုင်းထားတဲ့ အရက်ပြင်းနဲ့ အထပ်ထပ်အခါခါ သန့်စင်ပြီး ပိုးသတ်ဖို့ ငါ တောင်းဆို ချင်တယ်..."
"ဒဏ်ရာတွေကို ပတ်တီးစည်းဖို့ သုံးမယ့် ဂွမ်းစတွေနဲ့ ပိတ်ကျဲစတွေ အားလုံးကို အလုံပိတ်ထားတဲ့ ရေနွေးငွေ့ ပေါင်းအိုးထဲမှာ အပူချိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပေါင်းတင်ပြီး ပိုးသတ်ရမယ်..."
"အဲဒါက..."
လျူရူမေမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေသည်။
*တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ အရက်ပြင်းတွေကို အသုံးပြုပြီးတော့ လက်တွေနဲ့ ကတ်ကြေးတွေကို ဆေးကြောရမယ် ဟုတ် လား...အဲ့ဒါအပြင် အဝတ်စတွေကို ပေါင်းတင်တဲ့အထိ အားထုတ်ရမယ်တဲ့လား...။*
*ဒါက... အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား...*
သူမသည် နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံသဘောတရားများကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ ယုံကြည်မှုများနှင့် မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ သံသယများအားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။
သူမသည် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ သဘောတရားကို မသိခဲ့ပေ။ သူမ သိထားသည်မှာ ဤသည်က သူမ ယောက်ျား ၏ အမိန့်ဖြစ်သည် ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဤသည်ကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...၊ ကျွန်မ လိုက်နာပါ့မယ်..."
သူမသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် အကန့်အသတ်မရှိသော ယုံကြည်မှုများနှင့် သန္နိဋ္ဌာန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။
လျူရူမေ၏ ပြတ်သားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် တက်ကြွလှသော 'ပိုးမွှားကင်းစင် ရေး တော်လှန်ရေး' တစ်ခုက ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
သူမသည် လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်မြောက်မြားစွာကို စုရုံးကာ အသန့်ရှင်းဆုံး ခြံဝင်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းလိုက် ပြီး ၎င်းကို အထူး 'သန့်စင်ခန်း' အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။
သူမသည် အလွန် တင်းကျပ်ပြီး ကန့်လန့်တိုက်လုနီးပါးဖြစ်သော စည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။ ဝင်ရောက်လာသူအားလုံးသည် ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ အပူချိန်ပြင်းပြင်းရှိသော ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပိုးသတ်ထားသည့် အဖြူရောင်အဝတ်အစားများနှင့် ဦးထုပ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လက်များကိုလည်း အရက်ပြင်းဖြင့် အထပ်ထပ်အခါခါ ဆေးကြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှပေသည်။
လျူရူမေ၏ ထူးချွန်သော စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် အကောင်အထည်ဖော်မှုအောက်တွင် တာချန်းတစ်ခုလုံး၌သာမက ကမ္ဘာ ကြီးတစ်ခုလုံး၌ပင် ပထမဆုံးဖြစ်သော 'ပိုးမွှားကင်းစင်သည့် ခွဲစိတ်ခန်း' နှင့် 'ပိုးမွှားကင်းစင်သည့် ဓာတ်ခွဲခန်း' တို့၏ မူလပုံစံမှာ နန်ယန်စီရင်စုရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာပင် မွေးဖွားလာခဲ့လေ၏။
တစ်ယောက်ကမူ အဏုဇီဝကမ္ဘာတွင် အောင်ပွဲအတွက် သော့ချက်ကို ရှာဖွေရင်း 'မွေးမြူရေး' အတွက် တာဝန် ယူထားလေသည်။
အခြားတစ်ယောက်ကမူ မက်ခရိုကမ္ဘာတွင် ညစ်ညမ်းမှုများမှ ကင်းစင်သော သန့်ရှင်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ကို ဖန်တီးရင်း 'ပတ်ဝန်းကျင်' အတွက် တာဝန်ယူထားလေ၏