အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇)

စာပေသံတမန် ခရိုင်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှု

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နန်ယန်စီရင်စု မြို့ပြင်၌ ဖြစ်လေသည်။

ထိပ်တန်းမြင်းတပ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ခြံရံထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြင်းလှည်းယာဉ်တန်းတစ်ခု သည် မြို့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေ၏။

ရထားလုံးအတွင်းတွင်မူ ခေါင်းပေါင်းကို ပေါင်းထားပြီး ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ် ပိုင်းအရွယ် စစ်သေနာပတိတစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့လေသည်။ သူသည် ကျင်းပေ မြို့စားကြီး လက်အောက်ရှိ စစ်သေနာပတိချုပ် ဝမ်ချန်ချင်းဖြစ်ပြီး လူအများက သူ့ကို သံတမန်ဝမ် ဟု ခေါ်ဆို ကြပေသည်။

တောင်ဘက်သို့ လာရောက်ရသည့် ဤခရီးစဉ်သည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရန် ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူ မရောက်ရှိလာမီကပင် နန်ယန်စီရင်စု၏ အခြေအနေကို အသေအချာ စုံစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဤ နေရာသည် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသည့် ဒေသဖြစ်ပြီး ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် ပြည်သူလူထုအကြား မကျေနပ်မှုများ ပြန့်နှံ့လျက် ရှိနေပေသည်။

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖန်းဟန်ဆိုသူမှာလည်း လှည့်လည်သွားလာနေသော မှော်ဆရာ တစ်ဦး၏ လှည့်ကွက်များဖြင့် အာဏာရလာသည့် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

"သက်ရှိအင်မော်တယ် ဟုတ်လား... ဟွန့်... ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်ပါပဲ..."

သံတမန်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏အမြင်တွင် ကျောက်တုံးများကို စမ်းရေပေါက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည်ဆိုသော ကိစ္စမှာ ရေအရင်းအမြစ်ကို ကြိုတင်ရှာဖွေထားပြီး ပြဇာတ်ကပြနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် ဆိုသည်မှာလည်း ဓားကို ပင် ဖြောင့်တန်းစွာ မကိုင်နိုင်သော လယ်သမားတစ်စုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ မြင်တွေ့ရမည့် မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်တွေးတောထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ပြိုကျပျက်စီးနေသော မြို့ရိုးများ၊ နေရာအနှံ့အပြားရှိ ဒုက္ခသည်များ၊ ပိန်ချုံးနေပြီး အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လူများနှင့် စီရင်စုတစ်ခု လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် သေမင်းတမန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ စေတနာကို အကြောင်းပြ၍ ထိုသက်ရှိအင်မော်တယ်ဆိုသူ အား အထက်စီးမှနေကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မြင်းလှည်းသည် မြို့တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သံတမန်ဝမ်၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော ဆိတ်ညံမှုနှင့် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုတို့မှာ လုံးဝ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ပေ။ ယင်းအ စား မြင်းရှစ်ကောင် ယှဉ်ပြိုင်ပြေးလွှားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်သားလမ်းမကြီးတစ်ခုကို ခင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လမ်းမျက်နှာပြင်မှာ ပြန့်ကျူးပြီး သန့်ရှင်းနေကာ လမ်း၏ တစ်ဖက် တစ်ချက်စီတွင် သေသပ်စွာ စီစဉ်တည်ဆောက်ထားသော အပြာရောင် အုတ်ခဲများ၊ အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်သစ်လေး များ အစီအရီ ရှိနေလေသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလာနေသူများဖြင့် စည်ကားလျက် ရှိပေသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖာထေးထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် ပိတ်စများ ဖြစ်နေသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် ဟုခေါ်သော နှလုံးသားထဲမှ ဖြာထွက်နေသည့် အလင်းရောင်များ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ကလေးငယ်များသည် သုံးယောက်တစ်စု ငါးယောက်တစ်စုဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီး သူတို့၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများက ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိလေသည်။ သူတို့၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေး များနှင့် တက်ကြွနေသော စိတ်ဓာတ်များအရ မိုးခေါင်ရေရှားသည့် နှစ်တစ်နှစ်၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ ရပေ။

"ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သံတမန်ဝမ်သည် ရထားလုံး၏ လိုက်ကာကို ရုတ်တရက် ဆွဲမလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများပင် မြန်ဆန်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူ၏ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော မြေပြင် နှင့် ပွတ်တိုက်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ မာကျောပြီး အေးစက်သော အတွေ့အထိကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးတစ် လျှောက် စိမ့်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။ ဤအရာမှာ သာမန်အရာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

လမ်းဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားသော အများပြည်သူသုံး ရေတွင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် လူ များသည် ရေခပ်ရန် စနစ်တကျ တန်းစီနေကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကျေနပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင် နေခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် အဝေးတစ်နေရာရှိ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော စုပေါင်းစားသောက်ခန်း ကို လည်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဝင်ပေါက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ထုံးရေဖြင့် ရေးသားထားသော ယနေ့အတွက် အစား အစာ ထမင်းဖြူနှင့် ဝက်အသားနှပ် ဆိုသည့် စာသားကိုလည်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထမင်းဖြူနှင့် ဝက်သုံးထပ်သားနှပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားသည့် ဤနှစ်တွင် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ တပ်မတော်ပင်လျှင် နေ့စဉ် ရိက္ခာခြောက် များကို ရရှိရန်ပင် မသေချာနိုင်ပေ။ နန်ယန်စီရင်စုမှ သာမန်ပြည်သူများက ဤကဲ့သို့သော အစားအစာများကို မည်သို့ စားသောက်နိုင်မည်နည်း။

သံတမန်ဝမ်၏ ခေါင်းထဲတွင် အူသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးမှာ တကယ့်အစစ်အမှန် မဟုတ် သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်မှုနှင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုများ ပြန့်နှံ့နေသည့် သူ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ကမ္ဘာကြီးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး သူ နားမလည်နိုင်သော သို့မဟုတ် တွေးပင် မတွေးရဲသော လုံးဝအသစ်ဖြစ်နေသည့် အတွင်းပိုင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ယခင်က တွေးတော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ယူဆချက်များအားလုံးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ငြင်းဆို၍မရသော အချက်အလက်များရှေ့ တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေသည်။

"ဒဏ္ဍာရီလာ သက်ရှိအင်မော်တယ် ဆိုတာ... တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင် ထားတာလား..."

ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် လက်ဆစ်များ ဖြူရော်နေကာ သူ၏ ကျောပြင်မှ အေးစက်သော ချွေးများ စိမ့်ထွက်လာရင်း သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ လူလိမ်တစ်ဦး၏ လက်ရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ အံ့ဖွယ် တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည် မှာ စစ်မှန်သော ဘုရင်တစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် ယာဉ်တန်းသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော် ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝရှေ့တွင်မူ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေ၏။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသော အမျိုးသားမှာ ထူးဆန်းလောက်အောင် ငယ်ရွယ်နေပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် သာ ရှိသေးပုံပေါ်ပေသည်။ သူသည် သပ်ရပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် အရောင်ရှိသည့် ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော အဆင်တန်ဆာများ မပါရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အသွင် အပြင်ကို ဖော်ဆောင်လျက်ရှိနေပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်း နေ ကာ လူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် အလား ပင်ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ စုံစမ်းထောက်လှမ်းလိုသော အတွေးများမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းပြီး ရိုးအလွန်းနေသည်ကို နားလည်သွားခဲ့ရလေ၏။

အမျိုးသား၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးက သူ့ကို ပို၍ပင် မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းရှီးခရိုင် ၏ ယခင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သူ ရှန့်ကွမ်း ၏ မုဆိုးမအဖြစ် နာမည်ကြီးသည့် နန်ကုန်းယွင်ရှု ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောလာဟလများအရ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမအား အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဘဝသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ကာ အကာအကွယ်ရရန်အတွက် ဖန်းဟန် ထံတွင် ခိုလှုံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

သို့သော် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသမီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေ ရှိမှုနှင့် တောက်ပမှုတို့ကို ထုတ်လွှင့်နေကာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် မွန်မြတ်မှုတို့မှာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦး၏ ဇနီးဆိုသည်ထက်ပင် သာလွန်နေသေးပေသည်။

တိုင်းပြည်ပျက်သုဉ်းပြီး ခင်ပွန်းဆုံးရှုံးသွားသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ အထီးကျန်မှုနှင့် အရှက်ရမှု အရိပ်အ ယောင်များကို မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။ သိသာထင်ရှားစွာပင် သူမသည် စစ်မှန်သော နဂါးကို ရှာတွေ့သွားသည့် ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ပြာပုံထဲမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတော့မည့် အသွင်ပင် ဖြစ်ချေ သည်။

"သံတမန်ဝမ်... အဝေးကြီးကနေ လာရတာဆိုတော့ ခရီးပန်းနေလောက်ပြီ..."

ဖန်းဟန်က ဦးစွာ စကားစပြောလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော ထိန်းချုပ်နိုင်စွ မ်းများ ပါဝင်နေလေသည်။

"နန်ယန်စီရင်စုက အခုမှ စတင်တည်ထောင်ထားတာဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ကြိုဆိုဖို့နဲ့ ခရီးပန်းလာတာတွေ ပြေ ပျောက်သွားအောင် စားသောက်ပွဲငယ်လေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်..."

"သခင်ကြီးဖန်း... ခင်ဗျားက အရမ်းသဘောကောင်းလွန်းပါတယ်..."

မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံမှုတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံတမန်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားခဲ့ပြီး လက် နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

စားသောက်ပွဲတွင် သီဆိုကခုန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လေထုကို ဖန်တီးထား လေသည်။

သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့သော ထူးကဲသည့် ဟင်းလျာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ခင်းကျွေးမွေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အရသာမှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး ၏ မိသားစုစားသောက်ပွဲထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အရသာရှိလှပေ သည်။

ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော မိသားစုနောက်ခံကြောင့် သူမ၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးစွမ်းရည်များ ပိုမိုထက်မြက် လာသည့် နန်ကုန်းယွင်ရှု သည် သံတမန်ဝမ် နှင့် တက်ကြွစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုအပြင် လိမ္မာပါးနပ်မှုရှိသော ပြီးပြည့်စုံသည့် လိုက်ဖက်ညီသော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေသည်။ သူမသည် အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများအားလုံးကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်လွှဲသွားခဲ့ပြီး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိစေခဲ့ပေ။

ဟန်ဆောင် ပြုံးပြကာ ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြောဆိုနေစဉ် သံတမန်ဝမ် သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နေခဲ့လေ၏။

*ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်မှုနဲ့ သယံဇာတ ပေါကြွယ်ဝမှုက ငါ့တို့ မျှော်လင့်ထားတာ ထက် အများကြီး သာလွန်နေပါလား... ဟို ဖန်းဟန် ဆိုတဲ့လူက ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံပေါက်ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ မှန်းဆလို့မရအောင်ကို ပါးနပ်ပြီး သာမန်လူ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျင်းပေမြို့စားကြီးတော့ သူ မတတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ပါမိပြီ ထင်တယ်..."