အခန်း ၁၄၈

အခန်း (၁၄၈)

ဝိုင်ခွက်များချင်း ထိခတ်သံများနှင့် ဓားလှံလက်နက်များ ရိုက်ခတ်သံများကြား စစ်မြင်းများ၏ ခွာသံများ ဆူညံလျက်ရှိလေ၏။

ညအချိန်သည် မှင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေခဲ့လေ၏။

နန်ယန်စီရင်စု နယ်စပ်ရှိ တာ့ဝမ်ကျွမ်းရွာအပြင်ဘက်တွင် အရာအားလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ် နေခဲ့လေသည်။

ကျင်းပေ မြင်းတပ်သား သုံးထောင်တို့သည် ငရဲဘုံမှ တက်လာသော အနက်ရောင်ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာအပြင်ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြလေ၏။

ရှေ့ဆောင်ဦးစီးလာသော စစ်သူကြီးမှာ အနက်ရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံရှည်ကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခန့်ညားလှသော မြင်းနက်ကြီးကို စီးနင်းထားလေသည်။ သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ စစ်ဘုရင်လေး ဟု လူသိများသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မွေးစားသားပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် တစ္ဆေရွာတစ်ရွာကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော အဝေးမှရွာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့် တွင် အလွန်ပင် အထင်အမြင်သေးလှသော အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ထွီ…မြေကြီးတူးဖို့လောက်ပဲ သိတဲ့ ရွှံ့ပေနေတဲ့ တောသားတွေကများ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”

စစ်ဘုရင်လေးသည် ကြွက်ကို ကစားနေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ရက်စက်မှုမျိုးဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြည့်နှက်နေလျက် တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီညတော့ တကယ့် သံချပ်ကာမြင်းတပ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ စစ်ပွဲဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ကို ပြပေးမယ်...”

“ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ကဲပေးလိုက်...”

သူသည် သူ၏ လှံရှည်ကြီးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“တပ်မတော်တစ်ခုလုံး တိုက်ခိုက်ကြ... ရွာကို မြေပြင်နဲ့ တစ်ပြေးတည်းဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်မထားနဲ့...”

“သတ်...”

အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြင်းတပ်သား သုံးထောင်တို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ အရှိန်တင်လာကြပြီး သူတို့ ၏ ခွာသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးအားပြင်းထန်သော မိုးကြိုးသံကဲ့ သို့ စုစည်းသွားပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပုံပေါ်သော ရွာလေးဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ချီတက်သွားကြလေတော့သည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ ညစာစားပွဲခန်းမအတွင်း၌မူ သီချင်းဆိုသံ၊ ကခုန်သံများဖြင့် စည်ကားလျက် ရှိပြီး လူတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အရက်မူးယစ် ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

အရက်ဖလား အကြိမ်ကြိမ် သောက်သုံးပြီး ဟင်းလျာအတော်များများ စားသုံးပြီးနောက် သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ စည်းချက်ကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် သူ၏ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ မျက်နှာ ပေါ်တွင် နွေးထွေးသောအပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီးဖန်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ပြည်သူတွေက ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြရပြီး စပါးကျီတွေလည်း ပြည့်လျှံနေတယ်... ဒါဟာ ကျုပ်တို့ တာချန်းမင်းဆက်အတွက် တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျင်းပေနယ်စပ်တပ်မတော်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာကို သိချင်မိတယ်...”

ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

ဖန်းဟန်သည် ထိုမြေခွေးအိုကြီး၏ စမ်းသပ်မှုက နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိလေ၏။

သူ၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“သံတမန်ဝမ်က နောက်နေပြန်ပါပြီ... ကျွန်တော်တို့က စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့ လယ်သမားတစ်စု ပါ... သူတို့က ပုံမှန်ရက်တွေမှာ နည်းနည်းပါးပါး လေ့ကျင့်ကြရုံဖြစ်ပြီး အဓိကကတော့ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ဓားပြတွေကို တိုက်ထုတ်ဖို့လောက်ပါပဲ... ဝါရင့် ကျင်းပေသံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ... သူတို့က ဂုဏ်ယူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး...”

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင်ပင် မိုင်တစ်ရာကွာဝေးသော နန်ယန်နယ်စပ်ရှိ အမှောင်ညကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့် နားကွဲမတတ် မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဝုန်း...”

ရှေ့ဆုံးမှ ရာနှင့်ချီသော ကျင်းပေမြင်းတပ်သားများသည် အရှေ့တွင် မည်သည့်အရာရှိနေသည်ကိုပင် မမြင်လိုက် ရဘဲ မြင်းများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် စစ်မြင်းများ၏ သေလုမြောပါး အော်သံများက ညကောင်းကင်ယံကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုခွင်းသွားခဲ့လေသည်။

သုံးမီတာနက်ပြီး ငါးမီတာနီးပါး ကျယ်ဝန်းသော ကတုတ်ကျင်းကြီးတစ်ခုက ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကြီးကဲ့သို့ သူတို့ကို ရုတ်တရက် မျိုချသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

နောက်ကွယ်ရှိ မြင်းတပ်သားများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ သူတို့ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူတို့၏ ခြေအောက်မှ လျင်မြန်သော 'ဒုတ်' ဟူသည့် အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှပြီး တောက်ပနေသော သုံးမြှောင့်ပုံစံ သံစူးများက မြင်းများ၏ ခွာများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအရာများမှာ ဖန်းဟန်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော သုံးထောင့်သံမှိုများပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤ ခေတ်ကာလတွင်မူ ၎င်းတို့သည် မြင်းတပ်သားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

စစ်မြင်းကြီးများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်ကြသဖြင့် စီးနင်းသူများကို ကျောပေါ်မှ လွှင့်စဉ်ကျသွားစေခဲ့လေ၏။ ချီတက်လာသော တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေတော့ သည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရုတ်တရက် ရိုးရှင်းပုံပေါ်သော ရွာ၏ သစ်သားနံရံများမှ ရာနှင့်ချီသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းများ တောက် ပလာခဲ့လေ၏။

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၊ ပထမတပ်ရင်း၏ တပ်ရင်းမှူးဖြစ်သူ နျူအာ သည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံး များဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားအကုန်သုံးကာ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“မြားတွေ ပစ်လိုက်...”

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

ရာနှင့်ချီသော ခေတ်သစ် ပေါင်းစပ်လေးများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန် မြားမိုးရွာကျခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခေတ်သစ်နည်းပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော တိကျပြီး သေစေနိုင်လောက်သည့် ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

မြားတစ်စင်းစီသည် လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော စူးရှသည့် လေချွန်သံနှင့်အတူ ရှေးဟောင်း လေးနှင့်မြားများ ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်း၊ အင်အားတို့ဖြင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်းတပ်သားများဆီသို့ တိကျစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...”

မြားများ အသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် အသံမှာ ငှက်ပျောဖက်များပေါ်သို့ မိုးရွာကျသကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေခဲ့လေ၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ထိပ်တန်း ကျင်းပေမြင်းတပ်သားများသည် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ခင်မှာပင် တစ်ခဏအတွင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရလေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းက သူတို့၏ တန်ဖိုးထားရသော သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာများကိုပင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်လေ၏။

ကျန်ရှိနေသော မြင်းတပ်သားများအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီးနောက် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြားများကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင် တွေ့ခဲ့ဖူးကြပေ။ ဤသည်မှာ မြားတစ်စင်းမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားဒူးလေးတစ်လက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ခြေလျင်တပ်သားများ၏ ပစ်ခတ်မှုစွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံရကာ ခေါင်းပင်မမော့နိုင်တော့သည့် ခံစားချက်ကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ညစာစားပွဲခန်းမအတွင်း၌မူ တေးဂီတနှင့် အကအခုန်များမှာ အရှိန်အဟုန် မပျက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။ မည်သူမျှ မသိရှိလိုက်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းပုံပေါ်သော ည၏အောက်တွင် သံမဏိများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော သေမင်းတမန် မုန်တိုင်းတစ်ခုက တိုက်ခတ်နေခဲ့လေ၏။

အစောင့်တစ်ဦးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာပြီးနောက် ကိုယ် ကိုကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ထံသို့ စာရွက်ငယ်လေးတစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လက်လှမ်းကာ ယူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

မီးရောင်အောက်တွင် စာရွက်ပေါ်၌ ကြီးမားပြီး ပေါ်လွင်နေသော စာလုံးနှစ်လုံးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

“အိုးထဲကို ဝင်လာပြီ...”

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူသည် စာရွက်လေးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်ခြေ လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ပြန်လည်ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာ ချင်းဆိုင်ရှိ သံတမန်ဝမ်ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သံတမန်ဝမ်... ဒီဝိုင်ခွက်က ခင်ဗျားအတွက်ပါ... သုံးဆောင်ပါ...”

ဖန်းဟန်မှာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ မိုင်တစ်ရာကွာဝေးသော နေရာတွင် ဖြစ်ပွားနေသည့် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲ ကြီးမှာ ကြိုတင်ရေးသားထားသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်သည့်အလား သံတမန်ဝမ်ကိုပင် ပြုံး၍ အရက် ခွက်မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်ပေသေးသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော တပ်ဖွဲ့များကို ဘာမျှမဟုတ်သည့်အလား သဘောထားသည့် ဤတည်ငြိမ်မှုကပင် သံတမန်ဝမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ ထိန်းချုပ်၍မရသော အေးစိမ့်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ် စေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိုင်တစ်ရာကွာဝေးသော နေရာရှိ စစ်ဘုရင်လေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် တောက်လောင်နေသော ပြင်းထန်သည့် ဒေါသနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအေးစိမ့်မှုမှာ လုံးဝပင် အသေးအဖွဲဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ...”

စစ်ဘုရင်လေးသည် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး လုံးဝ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် အံ့သြတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားနေရ လေသည်။

ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကတုတ်ကျင်းများနှင့် မြားများကို အသုံးပြုနေသော တောသားတစ်စု ကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရသော မြင်းတပ်ကြီး ဤမျှ ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

“တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး ဆုတ်ကြ... ပြန်လည်စုဖွဲ့မယ်...”

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီဖြစ်ကာ သူက အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“အနောက်ဘက်က အနက်ရောင်ထင်းရှူးတောကို ဖြတ်ပြီး ပတ်သွားကြ... ဒီခွေးကောင်တွေကို ဘေးဘက်ကနေ အသားစဉ်းစားသလို စဉ်းပစ်မယ်...”

ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် သတိလွတ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ရှေ့ဆောင်ဦးစီးကာ ကျန်ရှိနေသော မြင်းတပ်သားများကို ဦးဆောင်လျက် သူ၏မြင်းကို လှည့်ကာ အမှောင်တိကျနေသော ထင်းရှူးတောထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။