အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉)

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အစွမ်း၊ မြင်းတပ်၏ အဖြစ်ဆိုး

ညအချိန်မှာ ဖိတ်ကျနေသော မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေလေ၏။

ရှေ့တည့်တည့်ရှိ မိမိ၏လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မည်းနေသော အနက်ရောင်ထင်းရှူးတောထဲ တွင် စစ်မြင်းများ၏ ပြင်းထန်သော နှာမှုတ်သံများနှင့် သံချပ်ကာအင်္ကျီများ ပွတ်တိုက်သံများကိုသာ ကြားနေရ လေသည်။

စစ်ဘုရင်လေးမှာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေကာ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အကြမ်းဖက်လိုစိတ်နှင့် သွေးဆာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

*သာမန်တောင်သူလယ်သမားတစ်စုက ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်း ကျင်းပေမြင်းတပ်ကို တားဆီးရဲတယ် ဟုတ်လား...*

*လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး…*

*မြေကြီးတူးဖို့လောက်ပဲ သိကြတဲ့ အောက်တန်းစားကောင်တွေ့ကများ မြောင်းတစ်ခုတူးပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့ မြား အချို့ကို ပစ်ခတ်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ သံခွာတွေကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား... တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ...*

သူသည် စိတ်ထဲမှ ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်လေ၏။

*ငါ ဘေးဘက်ကနေ ဝင်တိုက်တာနဲ့ အဲဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ တာ့ဝမ်ကျွမ်းကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်မယ်... ယောက်ျား တွေ အားလုံးကို အသားစဉ်းစားသလို စဉ်းပစ်မယ်... မိန်းမတွေ အားလုံးကိုတော့... ဟီးဟီးဟီး...*

ဤသစ်တောအလွန်တွင် ထိုခွေးကောင်များ မျှော်လင့်မထားသည့် ဘေးတိုက်နေရာ ရှိနေပေသည်။ သူသည် အောင်ပွဲ၏ အရုဏ်ဦးနှင့် ရန်သူများ ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေကြမည့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကိုပင် မြင်ယောင်နေမိလေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် တောအုပ်ထဲရှိ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ရှင်းပြမရသော မသက် မသာဖြစ်မှုတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးနေခဲ့လေသည်။

အလွန် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်...။ ငှက်မြည်သံ သို့မဟုတ် အင်းဆက်များ အော်မြည်သံပင် မရှိချေ။

“ကျစ်...” ဟု သူသည် တီးတိုးရေရွတ်ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်လေ၏။

“မီးတုတ်တွေ ထွန်းလိုက်စမ်း... အလင်းရောင်ပေးစမ်း... ဒီတောထဲမှာ ဘယ်လိုမိစ္ဆာတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေ ပုန်းအောင်းနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်...”

သူ၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် မီးခြစ်ဗူးများကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ သူတို့လက်ထဲ ရှိ မီးတုတ်များကို ထွန်းညှိလိုက်ကြလေသည်။

“ဝှစ်...”

ဆယ်ဂဏန်းမှသည် ရာဂဏန်းအထိ ရှိသော မီးတုတ်များမှာ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားခဲ့ရာ သူတို့၏ လိမ္မော်ရောင် သန်းနေသော အလင်းတန်းများက အမှောင်ထုကို ခွင်းပစ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ သိပ်သည်းနေသော မြင်းတပ်ဖွဲ့စည်းပုံ သာမက သူတို့အထက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော သစ်ပင်များကိုပါ လင်းလက်သွားစေခဲ့လေသည်...။

မီးရောင် ပေါ်လာသည့် တစ်ခဏမှာပင် ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီးတစ်ဦး၏ အသံကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော အသံတစ်ခုက တောအုပ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“အခုပဲ... သခင်ကြီးအတွက်... ပစ်ချလိုက်...”

ဤသည်မှာ မာပေါ်ကော့၏ အသံပင် ဖြစ်လေသည်။

စကားသံပင် မဆုံးသေးမီ သစ်ပင်ထက်တွင် ပုန်းအောင်းစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ပုံရိပ်များ သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်စာမျှ တုတ်ခိုင်ကာ ထက်မြက်သော ထိပ်ဖျား များနှင့် အစွန်းများတွင် လျှော်ကြိုးများ ချည်နှောင်ထားသည့် အနက်ရောင် လှံတိုများကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက် ကြလေတော့သည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

ရာပေါင်းများစွာသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရားလှံတံများသည် သေမင်းတမန်ထံမှ ကျဆင်းလာသော မိုးသီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ကာ စူးရှသော လေခွင်းသံများနှင့်အတူ အောက်ဘက်ရှိ ငါးသေတ္တာဘူးကဲ့သို့ သိပ် သည်းကျပ်ညပ်နေသော မြင်းတပ်ဖွဲ့စည်းပုံပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...”

“ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုပဲ...”

ကျင်းပေမြင်းတပ်သားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဒိုင်းများ သို့မဟုတ် လက်နက်များကို အလိုအ လျောက် မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာက သူတို့၏ ထိပ်တန်းဟူသော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ကမ္ဘာကြီး အပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့လေ၏။

မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည့် ပေါက်ကွဲမှုမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ ဖိနှိပ်ထားသော၊ သို့တိုင် မယုံနိုင် လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဟူသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အနက်ရောင် လှံတို၏ ထိပ်ဖျားသည် လူ၊ မြင်း၊ သံချပ်ကာ သို့မဟုတ် ဒိုင်းများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် အတွင်းရှိ ဓာတုပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို ပြင်းထန်စွာ ရောနှောသွားစေပြီး ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

“ဝုန်း...”

မြင်းတပ်သားတစ်ဦးက သူ၏ ဒိုင်းကို မြှင့်လိုက်သည်နှင့် လှံတိုတစ်ချောင်းက ၎င်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက် လာခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအားက ထူထဲသော သစ်သားဒိုင်းကို ချက်ချင်း အပိုင်း ပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်လုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို သွေးနှင့် အသားများ ရော ထွေးနေသော ဝိုးတဝါးပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အဖော်များမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နောက်ထပ် မီးတောက်တစ်ခု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ လူရော မြင်းပါ သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲလွင့်စဉ်သွားခဲ့ ကြလေ သည်။

ပေါက်ကွဲမှုအတွင်း သူတို့၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များ အလွယ်တကူ လန်ကျသွားစဉ် စစ်မြင်းများမှာ ဝမ်း နည်းကြေကွဲဖွယ် ဟီသံများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့၏ ပြတ်တောက်နေသော ခြေထောက်များနှင့် စုတ် ပြတ်နေသော အသားများသည် သူတို့၏ သခင်များ၏ ရုပ်ကြွင်းများနှင့် ရောနှောသွားကာ အနက်ရောင်ထင်းရှူး တောကို သွေးထွက်သံယိုများပြားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငရဲဘုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေတော့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကျင်းပေမြင်းတပ်သားများမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြလေပြီ။ သူတို့သည် စစ်မြေပြင် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး ဓားများနှင့် ပုဆိန်များ ခုတ်ထစ်ခြင်းများ၊ မြားမိုးများ ရွာသွန်းခြင်းများ ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိသော လက်နက်မျိုးကို တစ် ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြပေ။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားနှင့် မမီနိုင်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးပင် ဖြစ် သည်... ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပင်...။

“မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ... ဒါ မိစ္ဆာမှော်ပညာပဲ...”

စစ်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ဝါရင့်စစ်သည်တစ်ဦးသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို လွှတ်ချကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အသည်းနှင့် သည်းခြေတို့ကိုပါ အန်ထုတ်ချင်နေသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ အန်ချလိုက် လေသည်။

“ပြေးကြ... ပြေးကြ...”

မည်သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံကို ပထမဆုံး စတင်လိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း ကျန်ရှိနေ သော မြင်းတပ်သားများထံမှ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည့် စည်းကမ်းနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိဟူသော ကြိုးမျှင်လေးမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ရူးသွပ်နေသူများကဲ့သို့ မြင်းများကို လှည့်ကာ သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ထပ်ပါလာပါစေဟုပင် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြ လေတော့သည်။

ဖွဲ့စည်းပုံမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်သတ် ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးမှုနှင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဘုန်း...”

စစ်ဘုရင်လေးကိုယ်တိုင်လည်း ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းကြောင့် အကြမ်းဖက် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မြင်း ဝူကျွီပေါ်မှ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် ထုံကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်လုံး ပခုံးမှနေ၍ ပေါက်ကွဲပြတ်တောက်သွားခဲ့ကာ သွေးများက စမ်းရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက် နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမှုကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမရှိသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မရှိတော့ချေ။

“တပ်မှုုး... ပြေးပါ...”

သစ္စာရှိသော ကိုယ်ရံတော်အချို့သည် အသက်အန္တရာယ်ကို ပမာမထားဘဲ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြကာ သူ့ကို သွေးအိုင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး မြင်းပေါ်တင်၍ သူတို့၏ လောကအမြင်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သော သေမင်း တမန်တောအုပ်ထဲမှ အရှက်တကွဲဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြလေသည်။

သစ်ပင်ထက်မှနေ၍ မာပေါ်ကော့သည် အောက်ဘက်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် သွေး ထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် သခင်ကြီးက မိုးကြိုးနတ်ဘုရားလှံတံ၏ အစွမ်းကို ဖော်ပြသည်ကို ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ရာကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ဤအသားကြိတ်စက်ကြီးက သူ့ကို အတိုင်းအဆမရှိ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

*သခင်ကြီးက... တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ...*

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု တို့ကို မနည်းပင် ဖိနှိပ်ထားကာ ဒုတိယခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူရင်း ဩရှသောအသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာကို ရပ်လိုက်တော့... စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းပြီး သုံ့ပန်းတွေကို စုဝေးလိုက်ကြ... ငါတို့ အနိုင်ရသွားပြီ...”

“ဟေး... သခင်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... နဂါးအစွယ်တပ်မတော် အစွမ်းထက်လှပေတယ်...”

တိတ်ဆိတ်နေသော အနက်ရောင်ထင်းရှူးတောထဲတွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်များသည် ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော မြေကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေနိုင်သည့် အောင်ပွဲခံအော်ဟစ်သံများကို ဟစ်အော်လိုက်ကြလေ တော့သည်။

ကျင်းပေမှ ထိပ်တန်းမြင်းတပ်သား သုံးထောင်သည် တာ့ဝမ်ကျွမ်းကို ညအချိန် ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ပွဲတွင် သူတို့အားလုံး၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာများရရှိခဲ့ကြပြီး လူတစ်ထောင်နီးပါးမှာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရလေသည်။ တပ်မှူးဖြစ်သော စစ်ဘုရင်လေးမှာ လက်မောင်းပြတ်တောက် ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲတွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်သည် မည်သူမျှ တွေးတောမထားနိုင်၊ နားမလည်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ကြီးမားလှသော အောင်ပွဲတစ်ခုကို ရယူနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။