အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀)

ဝမ်ဟယ်၏ ပြိုလဲမှုနှင့် ကောင်းကင်လက်မှုအလုပ်ရုံ၏ ပျော်ရွှင်မှု

နန်ယန်စီရင်စု ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်။

ဧည့်ခံပွဲခန်းမအတွင်း၌ တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာသော လေထုက လွှမ်းခြုံထားလျက် ရှိလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူပီပီ သူမ၏ ပြောင်မြောက်လှသော ဆက်ဆံရေးစွမ်းရည် များကို အသုံးပြုကာ ဧည့်ခံပွဲ၏ လေထုကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လက်အောက်ရှိ အဓိကစစ်ဗျူဟာမှူးဖြစ်သော ဝမ်ချန်ချင်း၏ သားရဲတစ် ကောင်ကဲ့သို့သော အလိုအလျောက်သိစိတ်က သူ့အား မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည့်အလား စိုးရိမ် ပူပန်စေခဲ့လေသည်။

သူသည် ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသော အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်လှသည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို မကြာခဏ အကဲ ခတ်နေမိလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုကို မျက်နှာပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးသည် သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်သည့်အ လား ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လေလေ သံတမန်ဝမ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝုန်း ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဧည့်ခံပွဲခန်းမ၏ တံခါးများမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရလေသည်။

သွေးများပေကျံနေပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ကျင်းပေကင်းထောက်တစ်ဦးသည် တစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ဧည့်သည်တော်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သံတမန်ဝမ်၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် လဲကျသွားကာ စူးရှသော ငိုသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရှုံးပြီ... အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ..."

ငရဲဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစိမ့်သည့်လေနုအေးကဲ့သို့ ကင်းထောက်၏ အသံသည် အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေသော နွေးထွေးမှုနှင့် သာယာလှသော တေးဂီတများကို ချက်ချင်းပင် လွင့်ပါးသွားစေခဲ့ လေသည်။ သီဆိုကခုန်မှုများ ရပ်တန့်သွားကာ တေးဂီတသံများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ဖိတ်ကြားထားခြင်းမရှိသော ဤဧည့်သည်ထံသို့ စူးစိုက်ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပေသည်။

"စစ်ဘုရင်လေး... စစ်ဘုရင်လေးက လက်တစ်ဖက်ပြတ်သွားပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားခဲ့ပါတယ်... သံချပ် ကာမြင်းတပ် သုံးထောင်... သံချပ်ကာမြင်းတပ် သုံးထောင်လုံး... ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားပါပြီ..."

သံတမန်ဝမ်၏ ဦးနှောက်မှာ မျက်မြင်မရသော ဧရာမသံတူကြီးဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသည့်အ လား ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

*တကယ်ပဲလား...*

*ကျင်းပေသံချပ်ကာမြင်းတပ် သုံးထောင်လုံး ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားပြီတဲ့လား...*

ထိုတပ်သည် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ အတော်ဆုံး ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပေ သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို စိုးမိုးနိုင်ပြီး ရန်သူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းနိုင်သည့် စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော တပ်မကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

*ရွာငယ်လေးတစ်ရွာရဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အခုလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ...*

သူသည် လက်ထဲမှ ကြေးဝါဝိုင်ခွက်ကို ဆက်လက်မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘဲ မာကျောသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင် ပေါ်သို့ ခလွမ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုကြည်လင်သော အသံသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တွက်ချက်မှုအားလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူသည် စိတ်အာရုံနောက်ကျိစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေ၏။

ရုတ်တရက် သူသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး တည်ငြိမ်နေတတ်သော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု များက နေရာယူထားကာ ပင်မနေရာတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော လူငယ်လေးထံသို့ စူးစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ၏နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်လာပြီး အထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော လက်ဖက်ခြောက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာက သူ ယခုလေးတင် ကြားလိုက်ရသည့်အရာမှာ သံချပ်ကာမြင်းတပ် သုံးထောင် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရေးမပါကာ အလွန်တရာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေပေသည်။

သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏မြီးညောင့်ရိုးမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း မျက်စေ့ဖြင့် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏လည်ချောင်းကို တင်း ကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် အလွန်တရာ ခက်ခဲလာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အပြုံးတစ်ခုသည် ဓားတစ်လက်ထက်ပင် ပို၍ အသက် အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်းရှိကြောင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်...။ သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်...။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ဤအရာအားလုံးမှာ အကွက်ဆင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ သူ့အတွက် အထူး ရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးထားသော အကွက်ဆင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ သိမြင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခံပွဲ ဆိုသည်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးအောင်ပွဲခံခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့အား ဤနေရာတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ဖမ်းဆီးကာ ဤ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေမည့် ရှုံးနိမ့်မှုကို ကြားသိမြင်တွေ့စေရန် ပြုလုပ်ထားသော နည်းလမ်းတစ်ခု မျှသာ ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဤလူငယ်လေးသည် လိမ်လည်လှည့်စားမှုများဖြင့် အာဏာရလာသော သာမန်တောသားတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ် ပေ။

သူသည် မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးမှပင် စစ်ပွဲများကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိပြီး သောင်းနှင့်ချီသော တပ်မတော်များ ကို ဘာမျှမဟုတ်သကဲ့သို့ သဘောထားနိုင်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်လေတော့ သည်။

သံတမန်ဝမ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်ကာ သူ၏ ယုံကြည်မှုများ ပျက်စီးလုဆဲဆဲ အချိန်တွင်ပင် အခြားရုံးစေတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းပြသော ဝမ်းသာပီတိများ လွှမ်းခြုံနေခဲ့လေ၏။

သူသည် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းမှ အလုပ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်ကို သတိမထားမိဘဲ သူသည် လျူရူမေနှင့် အသစ်ရောက်ရှိလာသော စုမေနျန်တို့ထံသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ..."

"အရှင်သခင်ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း ပင်နီဆလင် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ပထမအသုတ်ကို အောင်မြင် စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ..."

ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု။

ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု အောင်မြင်မှုတစ်ခု။

တစ်ခုမှာ ငရဲဘုံမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် ရင်ကွဲဖွယ်ရာ ပျက်စီးခြင်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး အခြား တစ်ခုမှာမူ လူသားများအတွက် မျှော်လင့်ချက်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော သတင်းစကားတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူရူမေနှင့် စုမေနျန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာ များပေါ်တွင် လှပကာ သက်သာရာရသွားသော အပြုံးများက ချက်ချင်းပင် ပွင့်လန်းလာခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများနှင့် မမောနိုင်မပန်းနိုင် သုတေသနပြုလုပ်မှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် အရာထင် လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဖန်းဟန် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ပြီပင် ဖြစ်ချေ သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော သံတမန်ဝမ်ထံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အေးစက်ပြီး ကစားလိုသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ဖြည်းညင်းစွာ တွန့်ကွေးလာခဲ့ လေ၏။

"သံတမန်ဝမ်..."

သူ ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်လေသည်။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း မိုးကြိုးပစ်ချလိုက် သည့်အလား ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပြု လက်ဆောင်ကို ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်..."

"ကဲ... ဒီ စမ်းသပ်မှု အတွက် ကျင်းပေမြို့စားကြီးက ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုး ပေးဆပ်ရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြ တာပေါ့..."