အခန်း ၁၄၁

အခန်း (၁၄၁) တောကြောင်ရိုင်း ရွာထဲဝင်လာသဖြင့် ခွေးများ ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်း၊ ဟေးလုံကတော့…

သူ့ခြေရင်းတွင် အလေးချိန် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ကျင်းခန့်ရှိသော ဆီကာသမင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် သစ်ကြားသီးရောင်အမွှေးများနှင့် အဖြူရောင်အစက်အပြောက်များ ရှိနေလေသည်။

ဤတောရိုင်းဆီကာသမင်မှာ အထီးဖြစ်ပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် နုနယ်သော ချိုတစ်စုံရှိကာ သေးငယ်သိပ်သည်းသည့် အဖြူရောင်အမွေးနုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

"ဒါ... ဒါက ငါ့အတွက်လား..."

လီလန်၏ အကြည့်တို့သည် ဆီကာသမင်၏ လည်ပင်းရှည်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဆီသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ဒဏ်ရာမှာ နက်ရှိုင်းပြီး သွေးထွက်နေသော အပေါက်နှစ်ပေါက် ရှိနေသည်။

ယင်းမှာ တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ၎င်း၏အစွယ်များဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သမင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သွေးကွက်အများအပြား ရှိနေ၏။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်သည် ဆီကာသမင်၏ လည်ချောင်းကို ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွယ်ထက်ထက်များဖြင့် ကိုက်ကာ ရှေ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် သမင်ကို ဖိချထားပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများကို အသားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏အစွယ်များက လေပြွန်ကို ပြတ်တောက်သွားစေကာ သားကောင်ကို အသက်ရှူကြပ်စေပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားစေတော့သည်။

ဆီကာသမင်၏ လည်ပင်းမှ ရဲရဲနီသောသွေးများမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမွှေးများကို စွန်းထင်းနေစေသည်။

အလေးချိန် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ကျင်းခန့်ရှိသော ဤဆီကာသမင်ပေါက်လေးမှာ ယနေ့ တောင်ပေါ်ရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က အမဲလိုက်လာသည့် သားကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အလွန်လတ်ဆတ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"မြောင်... မြောင် မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေးသည် လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးလာပြီး ဆီကာသမင်၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ကာ ကလေးဆန်ဆန် အသံလေး ပြုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လား... ငါ သိပြီ..."

လီလန်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေး၏ မိခင်သည် ယနေ့ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တောင်ပေါ်တွင် မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဝက်ဝံနက်တောင်တွင်လည်း တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေးကို ကယ်တင်ကာ အိမ်သို့ခေါ်လာပြီး ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

မိခင်တောကြောင်ရိုင်းသည် ၎င်း၏သားပေါက်လေးများနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဤအရာအားလုံးကို သိရှိသွားခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အထီးဖြစ်သော တောကြောင်ရိုင်းသည် ဆီကာသမင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူကာ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာပြီး လီလန်အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်း ဇနီးမောင်နှံကား သူတို့၏ ကျေးဇူးကို ပြန်လည်ဆပ်ခဲ့ကြလေပြီ။

လီလန်မှာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ဤတောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည် ကျေးဇူးဆပ်တတ်ကြသလား။

ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက လူတို့သည် တောကြောင်ရိုင်းများ၊ ဝံပုလွေများ၊ ဝက်ဝံများနှင့် တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းရှိ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ပြောဆိုကြသည့်အခါတိုင်း "ရိုင်းစိုင်းခြင်း"၊ "အမဲလိုက်လိုသော ဗီဇ"၊ "ပြင်းထန်သော ရန်လိုမှု" နှင့် "လူကို စားတတ်သည်" ဟုသာ တွေးတောတတ်ကြသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ လူကို စားနိုင်ကြပေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် လီလန်သည် မိခင်တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ဤသားရဲသည် တောရိုင်းသမင်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ကာ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာပြီး လီလန်အား အထူးတလည် လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ခွေးများ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုနှင့် တစ်ရွာလုံး၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရမည့်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ သူတို့၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး၊ သုံးကောင်စလုံး လီလန်၏ အိမ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရန် လာရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လီလန်အတွက် သားကောင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြလေပြီ။

အလေးချိန် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ကျင်းခန့်ရှိသော သားကောင်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သုညအောက် အနှုတ်ဒီဂရီ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော အေးခဲလှသည့် ဆောင်းရာသီနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရ၏။

"တောင်ပေါ်က သားရဲတွေကတော့ စကားမပြောတတ်ပေမယ့် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့တော့ သိကြပါလား..."

"တချို့လူတွေများ သားရဲတွေလောက်တောင် အသိတရားမရှိကြဘူး.."

လီလန်သည် ယုတ်မာသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတိရသွားပြီး ယခင်ဘဝက သူ၏ ကြေကွဲဖွယ် အတွေ့အကြုံများကို တွေးတောမိကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတော့သည်။

"မြောင်..."

လီလန်ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေးသည် ၎င်း၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးကြီးများကို ဖွင့်ကာ သူ၏ဘောင်းဘီစကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဆွဲလေတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ဒီလက်ဆောင်ကို လက်ခံပါတယ်... မင်းရဲ့ အမေနဲ့ အဖေကိုလည်း ငါ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး..."

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် အသားချိန် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ကျင်းခန့်ရှိသော တောရိုင်း ဆီကာသမင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့ပြန်လေပြီ။

"မင်းအမေ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီလန်သည် ယနေ့အစောပိုင်းက တောင်ပေါ်တွင် ကုသရေးဆေး ထည့်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သည့် အဝတ်စဖြင့် ရင်ဘတ်ကို စည်းနှောင်ထားဆဲဖြစ်သော မိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေး၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိပ်တော့ ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး... နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် နားလိုက်ရင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားမှာပါလေ..."

လီလန်သည် ထိုကုသရေးဆေးပုလင်းငယ်၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်လှသော အာနိသင်များကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ပိုင်လုံသည် ဤဆေးအနည်းငယ်ကို လိမ်းကာ ပတ်တီးဖြင့် စည်းထားခဲ့ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ကျိုးနေသော သူ၏ နောက်ခြေမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားကာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"ကဲ... ငါ သားကောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီ... မင်းတို့ မိဘတွေနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို ပြန်သွားသင့်ပြီ... ရွာထဲမှာ အမဲလိုက်ခွေးတွေ အများကြီးရှိတယ်... မင်းတို့ကို တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူးနော်..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေး၏ တင်ပါးကို ညင်သာစွာ တွန်းကာ မိခင်နှင့် ဖခင် တောကြောင်ရိုင်းတို့ နောက်သို့လိုက်၍ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားရန် တိုက်တွန်းရင်း သိမ်မွေ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့က ရေစက်ရှိလို့ ဆုံကြတာပေါ့... နောက်ဆို တောင်ပေါ်မှာ စားစရာမရှိရင် ငါ့ဆီ ဆင်းလာခဲ့လေ..."

"ငါစားစရာရှိနေသရွေ့ မင်းတို့ကိုလည်း ငတ်မနေစေရပါဘူးကွာ..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေး၏ အနံ့ကို အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ထိုအနံ့ကို ရရှိနိုင်ကြသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေးသည် နှစ်ခါခန့် အော်ပြီးနောက် လီလန်၏ အိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

၎င်းသည် မိခင်၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး ခေါင်းဖြင့် မိခင်၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူက ၎င်း၏ ပန်းရောင်လျှာလေးဖြင့် သားပေါက်လေး၏ အမွှေးများကို လျက်ပေးလေတော့သည်။

မိခင်နှင့် သားတို့၏ ကြည်နူးဖွယ် မြင်ကွင်းသည် ဤအေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီတွင် နေမင်းငယ်လေးတစ်စင်းပမာ နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် အထီးဖြစ်သော တောကြောင်ရိုင်းသည်လည်း အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သားပေါက်လေး၏ ကျောနှင့် တင်ပါးရှိ အမွှေးများကို လျှာထုတ်၍ လျက်ပေးလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်း မိသားစု သုံးကောင်သည် အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု

ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက်...

အထီးဖြစ်သော တောကြောင်ရိုင်းသည် လန့်ဖျပ်သွားပုံရပြီး ၎င်း၏ ညာဘက်ရှိ အိမ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းမရေ... ငါ အပြင်ခဏ ထွက်လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်လေ..."

ယင်းမှာ ဘေးအိမ်မှ အဘိုးဝမ်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... အဘိုးဝမ် ခွေးထွက်လျှောက်ခိုင်းတော့မယ်..."

"မင်းတို့တွေ သူတို့ခွေး မမြင်ခင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့နော်..."

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အိမ်တိုင်းလိုလို အမဲလိုက်ခွေးများကိုသာမက ဒေသခံခွေးများကိုပါ မွေးမြူထားကြသည်။

အမဲလိုက်ခွေးများသည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရန် တာဝန်ယူရပြီး ဒေသခံခွေးများကိုမူ အိမ်စောင့်ရန်အတွက် အိမ်တွင် ထားရှိကြသည်။

အဘိုးဝမ်သည် ယခင်က မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ အနားယူပြီးနောက်တွင် သူ၏ အမဲလိုက်ခွေးများသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာကာ တောင်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တာ့ဟွမ်အမည်ရသော ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူခဲ့သည်။

ထိုခွေးဝါကြီးမှာ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အိမ်စောင့်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နွေရာသီက အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်သည် အဘိုးဝမ်၏ ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို ကိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တာ့ဟွမ်က အချိန်မီ သတိပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှာ အဘိုးဝမ်က သူ၏ခွေး တာ့ဟွမ်ကို အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

"လာလေ... မင်းတို့အားလုံး အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ..."

တောကြောင်ရိုင်း မိသားစု သုံးကောင်လုံး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်မှာ စိုးရိမ်လာတော့သည်။

အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တောကြောင်ရိုင်းသည် ၎င်း၏ ကြောင်မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်အား အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ မောက်မာမှုကို ပြသနေ၏။

မိခင်တောကြောင်ရိုင်းသည်လည်း ကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကို မကြောက်ရွံ့သည့်အလား သားပေါက်လေးကို ဆက်လက်၍ သန့်စင်ပေးနေလေသည်။

လီလန်...

လီလန်မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းဆိုသည်မှာ တောကြောင်ရိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်သော အစ်ကိုကြီးဖြစ်သည့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုမျှ ၎င်းက ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်လေးကမူ လီလန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေ၏။

"မြောင်..."

"သြော်... ရှောင်လန်ပါလား... အမဲလိုက်ရာကနေ ပြန်လာပြီလား..."

လက်တစ်ဖက်တွင် ခွေးကြိုးကို ကိုင်ထားသော အဘိုးဝမ်သည် သူ၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လီလန်အား တစ်ချက်ကြည့်၍ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှောင်လန်... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

လီလန်၏ အမူအရာ မူမမှန်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးဝမ် ခေါ်ဆောင်လာသော မာလီနွိုက်ခွေးသည် ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်လေတော့သည်။

"တာ့ဟွမ်... မင်း ဘာတွေ ဟောင်နေတာလဲ..."

အဘိုးဝမ်က ဆူပူလိုက်သည်။

သူသည် ထိုဦးတည်ရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

အဘိုးဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး စကားပြောနေစဉ် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ နှစ်ကောင်၊ မဟုတ်ဘူး... သုံးကောင်ပါလား။

တောကြောင်ရိုင်း သုံးကောင်။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်း အကြီးနှစ်ကောင်နှင့် အကောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်။

လီလန်သည် သူ၏မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

*

ကဲ... အခုတော့ မင်းတို့ကို လူမိသွားပြီဆိုတော့လည်း မထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့လေ*

ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေး တာ့ဟွမ် ဟောင်သောအခါ အနီးနားရှိ အိမ်အချို့တွင် မွေးမြူထားသော အမဲလိုက်ခွေးများသည်လည်း စတင်၍ ဟောင်ကြလေတော့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် အဆက်မပြတ် ဟောင်နေသော ခွေးဟောင်သံများသည် ရွှမ်းရွှေရွာ တစ်ရွာလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"တာ့ဟူ... မင်း ဘာလို့ ဟောင်နေတာလဲ..."

"ထပ်ဟောင်ရဲဟောင်ကြည့်စမ်း... ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

"အဘိုးကြီးရေ... အဲဒီဟောင်သံက ထူးဆန်းတယ်နော်... ငါတို့ခြံထဲကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင် ဝင်လာတာများလား..."

"...ရွာထဲက ခွေးတွေ အကုန်လုံး ဘာလို့ ဟောင်နေကြတာလဲ... တောင်ပေါ်ကနေ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေများ ဆင်းလာလို့လား..."

"မြန်မြန်... မြန်မြန် မိန်းမရေ... အပြင်ထွက်ကြည့်ရအောင်..."

"..."

"‌ဝုတ်.."

ထိုအချိန်တွင် လီလန်၏ ခြံဝင်းအတွင်းမှ နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟေးလုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရွာထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ဒေသခံခွေးများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး ဟောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။

တာ့ဟွမ်ဟုခေါ်သော ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေးပင်လျှင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွား၏။

*ခွေးတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဟေးလုံပါပဲလား…*