အခန်း ၁၄၂

အခန်း (၁၄၂) သမင်ချို... နှစ်ဆတိုးလာသော ဝမ်းသာစရာ... ဆက်တိုက် ရောက်လာသော အလကားရသည့် ပစ္စည်းများ…

ဟေးလုံ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ခွေးအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခွေးခေါင်းဆောင်၏ အာဏာစက်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ ဟေးလုံ၏ ညီအစ်ကိုကောင်းဖြစ်ပြီး၊ ခွေးနှင့် ကြောင်တို့မှာ အလွန်ပင် တည့်ကြပေသည်။

ယခုအခါ ညီအစ်ကိုကောင်းက ၎င်း၏ မိဘများကို အလည်ခေါ်လာသည်ဖြစ်ရာ အောက်လက်ငယ်သားများအနေဖြင့် ဘာကို ဟောင်နေစရာ လိုမည်နည်း။ တိုက်ရိုက်ပင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရွာသားများကလည်း နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့် ဆဲရေးတိုင်းထွာကာ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ နေလိုက်ကြလေသည်။

လီလန်၏ အိမ်တံခါးဝတွင်မူ အဘိုးဝမ်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေကာ သစ်သားရုပ်တုတစ်ခုပမာ တောင့်တင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားရဲပေ။

သူသာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ထိုတောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်က သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်၍ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာများမှာ တောင်ပေါ်မှ တောကြောင်ရိုင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သားရဲကောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။

ဤအသားစား သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီးများမှာ ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်သည် မီတာအနည်းငယ်အကွာမှနေ၍ အဘိုးဝမ်ကို တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်ကြလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် လီလန်အား အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ကျောဘက် တောင်ပေါ်ရှိ သစ်တောအုပ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာမူ ထိုနေရာတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"မင်းက မင်းအဖေနဲ့ အမေနောက်ကို မလိုက်သွားဘူးလား..."

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တောင်ပေါ်မှ ရွာသို့ ပြန်ဆင်းလာသည့် ခရီးစဉ်တွင် တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေတို့မှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ၎င်းတို့၏ သားပေါက်လေးကို ခေါ်မသွားဘဲ လီလန်နှင့်အတူ ထားရစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ အဖီးနှင့် အထီး တောကြောင်ရိုင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ သားပေါက်လေးကို လီလန်ထံတွင် မွေးစားရန် ထားရစ်ခဲ့လိုခြင်းဖြစ်၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ၎င်းတို့သည် လီလန်၏ နေရာကို သားဖွားစောင့်ရှောက်ရေးဌာန သို့မဟုတ် ကလေးထိန်းကျောင်းတစ်ခုပမာ သဘောထားကာ ၎င်းတို့၏ သားပေါက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ မိဘတွေက တာဝန်ယူမှု သိပ်မရှိဘူးပဲ..."

လီလန်က မတတ်သာသည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးသည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ရာ၊ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်ရှိသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ပန်ကာရွက်များပမာ အမြီးများကို တရမ်းရမ်းဖြင့် ပြေးထွက်လာကြလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ခြေလက်များကို ဆန့်တန်း၍ အမြီးကို ရမ်းလျက် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့နောက်မှ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ဟန်ဖြင့် လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

လီလန် ...

*ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို့ တကယ် ထင်မှတ်နေတာလား။ ဟေး... ဒီနေရာက ငါ့အိမ်လေ*

ကျားအရှိန်ကို ယူ၍ မြေခွေးက အာဏာပြနေသကဲ့သို့ မောက်မာနေ၏။

တောကြောင်ရိုင်း ဇနီးမောင်နှံ ရွာသို့ ဆင်းလာခြင်းမှာ လက်ဆောင်များ လာပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ သားပေါက်လေးကို ထောက်ပံ့ပေးရန်သာဖြစ်ကြောင်း လီလန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

"ရှောင်လန်... ဟိုတောကြောင်ရိုင်း နှစ်ကောင်က..."

အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးဝမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူ၏ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာမှာလည်း များစွာ ပို၍ သွေးရောင်လွှမ်းလာလေသည်။

"ဪ... အဲဒီနှစ်ကောင်က ကျွန်တော် မွေးထားတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းလေးရဲ့ မိဘတွေပါ..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟိုတောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးရဲ့ မိဘတွေ ဟုတ်လား..."

အဘိုးဝမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအကောင်ကြီး နှစ်ကောင်ကိုရော မင်းပဲ မွေးထားတာလား..."

အဘိုးဝမ်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က တောင်ပေါ်မှာ နေကြတာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တောင်ပေါ်မှ တောကြောင်ရိုင်းများက ရွာအထိ ဆင်းလာပြီး လီလန်ကို လာရှာကြသည် ဟုတ်လော။

"ဒါဆို ဒီကလေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်မခေါ်သွားကြတာလဲ..."

အဘိုးဝမ်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ထားခဲ့တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးဝမ်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်က မင်းကို အတော်ယုံကြည်တာပဲ... သူတို့ကလေးကိုတောင် မင်းဆီ အပ်ထားခဲ့တယ်ဆိုတော့..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ခေါ်သွားရန်လော။ သူကတော့ မခေါ်သွားချင်ပါ။

ဤတောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ အလွန် အစားမက်လှပေသည်။ အရွယ်အစား သေးငယ်သော်လည်း ၎င်း၏ အစ်ကိုနှစ်ကောင် စားသလောက်နီးပါးပင် စားနိုင်၏။

"ငါ့မှာတော့ လန့်သေတော့မလို့ပဲ... တာ့ဟွမ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလောက် ဟောင်နေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ... တောင်ပေါ်က သားရဲတွေ ရွာထဲ ဝင်လာလို့ကိုး..."

အဘိုးဝမ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေဆဲပင် ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းမှာ အရွယ်အစား သေးငယ်ပြီး ကျားသစ်တစ်ကောင်ထက်ပင် သေးငယ်သော်လည်း တောင်ပေါ်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေများ၊ သမင်များ၊ တောယုန်များ၊ မိုးပျံနဂါးများ၊ မြွေပါများနှင့် ခွေးတူဝက်တူများအားလုံးမှာ ၎င်း၏ သားကောင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။ အားလုံးမှာ ၎င်း၏ အစားကွင်းဆက် စာရင်းတွင် ပါဝင်ပေသည်။

လူများအတွက်ဆိုလျှင် အမဲလိုက်သေနတ် မရှိပါက တောကြောင်ရိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ လူတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို အကိုက်ခံရပြီး လေပြွန်သာ ပြတ်တောက်သွားပါက အသက်ရှင်ရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။

"ဦးလေးဝမ်... ခွေးထွက်လျှောက်ပို့တာလား..."

လီလန်သည် ဦးလေးဝမ်၏ လက်ထဲရှိ ခွေးကြိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကြိုး၏ တစ်ဖက်စွန်းရှိ လည်ပတ်တွင် တာ့ဟွမ်ဟု ခေါ်သော ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တာ့ဟွမ်သည် လီလန်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးလှပေသည်။ လီလန်ကို မြင်သည်နှင့် ၎င်း၏ အမြီးကို အဆက်မပြတ် ရမ်းခါနေသော်လည်း လီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော ဝံပုလွေသွေးနံ့ကြောင့် အနားသို့မူ မကပ်ရဲပေ။

အိမ်မွေးခွေးများနှင့် အမဲလိုက်ခွေးများအကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိလေသည်။

အမဲလိုက်ခွေးသည် တောကြောင်ရိုင်းနှင့် ဝံပုလွေတို့၏ အနံ့ကို ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်း၏ အမဲလိုက်လိုစိတ်များ နိုးကြားလာပေသည်။

သို့သော် အစောင့်ခွေးများမှာမူ ခြားနားပေသည်။ ဝံပုလွေအနံ့ရသည်နှင့် ကြွက်များက ကြောင်ကို ကြောက်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

ပြောင်းဖူးမုန့်ကို စားသောက်ရပြီး အသားစား သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သွေးဆာနေသော သားရဲများကို ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ရှိနေတတ်ပေသည်။

"အေး... လမ်းနည်းနည်း လျှောက်ရင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတာ..."

အဘိုးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤအဘိုးအိုဝမ်မှာ အတော်လေး ထူးခြားသူဖြစ်သည်။ အပူချိန် သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျဆင်းနေသော ဆောင်းရာသီ အလယ်တွင်ပင် အိမ်ထဲရှိ ကန်းပေါ်တွင် နေမည့်အစား အပြင်ထွက်၍ ခွေးလျှောက်ပို့ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်လေသည်။

ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေးဖြစ်သော တာ့ဟွမ်ကို အပြင်ဘက်တွင် အအေးခံထားချိန်၌ အေးစက်သော လေပြင်းများကြောင့် ၎င်း၏ သွားများပင် တိုက်ခိုက်မိလျက် ရှိနေတော့သည်။

လီလန်သည် ဘယ်လ်ဂျီယံ မာလီနွိုက်ခွေး တာ့ဟွမ်ကို သနားကြင်နာမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ဦးလေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး... ကျွန်တော် အခန်းထဲ ပြန်နားတော့မယ်..."

လီလန်သည် အောက်သို့ငုံ့ကာ တောရိုင်း ဆီကာသမင်ငယ်ကို ဆွဲမလိုက်သည်။

ပေါင်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော သားကောင်ကို မလိုက်ရသည့်အခါ အထူးပင် လေးလံလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဘိုးဝမ်သည် သူ၏ မာလီနွိုက်ခွေး တာ့ဟွမ်ကို ဆွဲ၍ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် လီလန် မလိုက်သော ဆီကာသမင်ကို ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟေး... ဒီဆီကာသမင်က ဘယ်က ရလာတာလဲ..."

"ရှောင်လန်... မင်း ပစ်လိုက်တာလား..."

အဘိုးဝမ်သည် ဆီကာသမင်၏ လည်ပင်းရှိ သွေးထွက်နေသော အပေါက်ကို ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

၎င်း၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရသည်မှာ အမဲလိုက်သေနတ်ဖြင့် အပစ်ခံထားရသည်နှင့်မတူဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော သားရဲတိရစ္ဆာန်၏ အကိုက်ခံရ၍ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် ပိုတူနေပေသည်။

"ကျွန်တော် ကောက်ရခဲ့တာပါ..."

လီလန်က အဘိုးဝမ် လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်မှ တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ကျေးဇူးဆပ်တတ်မည်လော။ ၎င်းက ရွာသို့ တောရိုင်းသမင်တစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာကာ ရွာသားများအား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းလော။

အကယ်၍ အဘိုးဝမ်သာ ဤကိစ္စကို သိသွားပါက တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ ဝိညာဉ်ဝင်လာပြီဟု ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။

အဘိုးဝမ်သည် စကားပြောအပြီးတွင် ရွာ၏ သတင်းပြန်ကြားရေးစင်တာ၌ ထိုင်ကာ မရပ်မနား ပြောဆိုတော့မည်ဖြစ်သည်။ နေ့တစ်ဝက်ပင် မကြာမီ ရွှမ်းရွှေရွာ တစ်ရွာလုံးနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာအချို့ပင်လျှင် ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ပြဿနာများကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် လီလန်သည် ထိုဆီကာသမင်မှာ တောကြောင်ရိုင်း ဇနီးမောင်နှံထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း အဘိုးဝမ်အား ပြောပြရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။

"ကောက်ရခဲ့တာ ဟုတ်လား... မင်းက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

"အိုး... ဒီသမင်က အတော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲ... အသားနဲ့ စွပ်ပြုတ်လုပ်စားရင် အရမ်းအရသာရှိမှာ သေချာတယ်..."

အဘိုးဝမ်က မနာလိုသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏစောင့်ပါဦး အဘိုး... ကျွန်တော် အဘိုးကို သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေးလိုက်မယ်..."

"အိုး... မပေးပါနဲ့... ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ အသားပဲ... မင်းဘာသာမင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

အဘိုးဝမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သမင်သားကို စားချင်နေသော်လည်း အခြားသူများကို ကူညီရမည်မှာ သူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားပြီး လီလန်၏ ကျေးဇူးကို မတင်ရှိလိုပေ။

"ဦးလေးဝမ်... ကျွန်တော်က ဒီအသားကို အလကား ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အကူအညီနည်းနည်းလိုလို့ပါ..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်၏ သမက်အကြီးဆုံးမှာ မြို့နယ် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံတွင် လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်လေသည်။

လီလန်၏ အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီးရရှိရန်အတွက် လျှပ်စစ်ဝိုင်ယာကြိုးများ သွယ်တန်းပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို အဘိုးဝမ်မှတစ်ဆင့် ၎င်း၏ သမက်အကြီးဆုံးထံသို့ ပြောပြပေးနိုင်ရန်အလို့ငှာ လီလန်က အဘိုးဝမ်အား သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခေတ် ဤကာလတွင် လျှပ်စစ်မီးဆိုသည်မှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်အထိ လီလန်၏ မိသားစုမှာ ညစဉ်ညတိုင်း ရေနံဆီမီးခွက်များကိုသာ အသုံးပြုနေရဆဲဖြစ်သည်။

ညတိုင်း သူ၏ ညီမငယ်နှစ်ယောက်မှာ ရေနံဆီမီးခွက်အလင်းရောင်ဖြင့် စာရေးကျင့်ကာ အိမ်စာများကို လုပ်ကြရသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ကန်းလုမတတ် ဖြစ်နေရလေသည်။

ယခုအခါ လီလန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေအနည်းငယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မိသားစု ဘဝနေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းကို တိုးတက်စေချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအဆင့်မှာ လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အာ... မင်းက လျှပ်စစ်ဝိုင်ယာကြိုးတွေ သွယ်ချင်လို့လား..."

လီလန်၏ အကြံအစည်ကို ကြားသောအခါ အဘိုးဝမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှာ မြို့မှ ကီလိုမီတာ ၃၀ ကွာဝေးသော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် လျှပ်စစ်မီးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး မြို့နယ်၊ ခရိုင်နှင့် မြို့ကြီးများတွင်သာ ရရှိနိုင်ပေသည်။ သူတို့၏ ရွာမှာ ခေတ်နောက်ကျနေပြီး ရိုးရာမုဆိုးရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်၏။ ညဘက်တွင် အလင်းရောင်အတွက် ရေနံဆီမီးခွက်များကိုသာ အသုံးပြုကြပြီး လျှပ်စစ်မီး အသုံးပြုရန် အခွင့်အလမ်း မရှိကြပေ။

"လျှပ်စစ်ဝိုင်ယာကြိုးတွေ သွယ်ဖို့ဆိုတာ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်တယ်ကွ... မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ပိုပိုလျှံလျှံရှိလို့လား..."

"ရှိပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့သမက်ပြန်လာရင် မင်းဆီကို လွှတ်လိုက်မယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ကြပေါ့..."

အဘိုးဝမ်က သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဦးလေးဝမ်... နောက်မှ ကျွန်တော့်အဖေကို သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း လာပေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"မလိုပါဘူးကွာ... ငါတို့တွေက အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲ... ဒီလောက် ကူညီရတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဆီကာသမင်ကို မင်းဘာသာမင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

အဘိုးဝမ်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သမင်ချိုများကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လန်... ဒီသမင်ချိုအသေးလေးကို လွှင့်မပစ်လိုက်နဲ့ဦး... သူ့ရဲ့ သွေးအားကောင်းစေတဲ့ အာနိသင်က သမင်ချိုအကြီးလောက် မကောင်းပေမယ့် အတော်လေး အသုံးဝင်သေးတယ်... မင်းအဖေကို ဖြတ်ခိုင်းပြီး အဝတ်နီနဲ့ ထုပ်ထားဖို့ သတိရဦး... အရက်စိမ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် စွပ်ပြုတ်လုပ်ဖို့ သုံးလို့ရတယ်... ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်..."

လီလန်က သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို မေ့လုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

အစကတည်းက အထီးသမင်ပေါက်လေး၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ချိုများမှာ သမင်ချိုများဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သံသယရှိခဲ့ပြီး သူ၏ အဖေအား ပြသ၍ စစ်ဆေးခိုင်းရန် တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးဝမ် ပါးစပ်ဟ၍ ပြောလိုက်ပြီဆိုလျှင် အမှန်တရားနှင့် များစွာ နီးစပ်လှပေသည်။

"တောကြောင်ရိုင်းအမက ငါ့ကို သမင်တစ်ကောင် ပေးတဲ့အပြင်... အပို သမင်ချိုတစ်စုံပါ ပေးသွားတာပဲ..."

"ဒါက အံ့ဩစရာတစ်ခုပဲ... ဒါပေမယ့် အခု နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ရလာပြီ..."

"ဝမ်းသာစရာနှစ်ဆပဲ..."

နောက်ထပ် အလကားရသည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ထပ်မံရရှိခဲ့သည်ဟူသော အတွေးကြောင့် လီလန်မှာ နူးညံ့သော နွေဦးလေပြေလေးပမာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။