အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄) ထင်းမီးဖြင့် ချက်ထားသော ထမင်းမှာ အရသာရှိလှပေသည်၊

အကြွေးဟောင်းတစ်ရပ်နှင့် အသားကျင်းသုံးထောင်

ကျေးလက်ဒေသများတွင် လူတို့သည် မြေမီးဖိုများကို အသုံးပြု၍ ဟင်းချက်ပြုတ်လေ့ ရှိကြသည်။

မြေမီးဖိုကို မြေနီများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အလယ်တွင် ဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံးကို တပ်ဆင်ထားသည်။ အိုး၏ ပတ်လည်တွင် အဝါရောင် ရွှံ့စေးများဖြင့် လေလုံအောင် အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထား၏။ မီးဖို၏ အောက်ခြေမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ထင်းများထည့်ကာ မီးမွှေးနိုင်လေသည်။

ထို့နောက် လေဝင်ပေါက်အထက်တွင် အုတ်များဖြင့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်တစ်ခု တည်ဆောက်ကာ အိမ်အတွင်းမှ မီးခိုးများကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ရသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မြေမီးဖိုများတွင် အိုးသုံးလုံး ပါဝင်လေ့ရှိသည်။ အကြီးတစ်လုံးနှင့် အသေးနှစ်လုံး ဖြစ်၏။

အိုးကြီးကို ဟင်းကြော်ရန်နှင့် ထမင်းချက်ရန် အသုံးပြုပြီး အိုးငယ်များကိုမူ ရေနွေးတည်ရန် အသုံးပြုကြသည်။

ဤမြေမီးဖိုဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို ထင်းမီးဖြင့်ချက်ထားသောထမင်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ဆန်ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပြီး ဒယ်အိုးကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ ဆန်များ မြုပ်သွားသည်အထိ ရေလောင်းထည့်ပြီးနောက် အိုးအောက်မှ ထင်းမီးကို မွှေးရလေသည်။

ထင်းမီးများမှာ တောက်လောင်နေပြီး ထမင်းမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားကာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ထင်းမီးဖြင့် ချက်ထားသော ထမင်းမှာ အလွန်အရသာရှိလှပြီး အောက်ခြေရှိ ထမင်းလွှာမှာ အနည်းငယ် ကျွမ်းသွားပါက ကြွပ်ရွသော ထမင်းချိုး ဖြစ်လာတော့သည်။

ထိုထမင်းချိုး ကြွပ်ကြွပ်လေးတစ်ချပ်ကို ယူ၍ ငရုတ်သီးထောင်း အနည်းငယ် တင်စားလိုက်ပါက ကြွပ်ရွပြီး အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

မြေမီးဖိုများကို ထမင်းချက်ခြင်း၊ ရေနွေးတည်ခြင်းနှင့် ပေါင်းအိုးတည်ခြင်းတို့အပြင် မုန့်ပေါင်းများနှင့် ခေါက်ဆွဲလိပ်များ ပေါင်းရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ သံအိုးကြီးထဲတွင် ဘဲငန်းပေါင်းကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။

အလယ်တွင် ဘဲငန်းတစ်ကောင်ကို ပေါင်းထားပြီး အိုး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပြောင်းဖူးမုန့် ခုနစ်ချပ်၊ ရှစ်ချပ်ခန့်ကို ကပ်ထားနိုင်သည်။ ပေါင်းထားသော ဘဲငန်းနှင့် ပြောင်းဖူးမုန့်တို့ကို တွဲဖက်စားသုံးရသည်မှာ အလွန်အရသာရှိပြီး ကျေနပ်စရာကောင်းကာ မွှေးကြိုင်လှပေသည်။

မြို့ပြများတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများမရှိဘဲ လူတို့သည် ထမင်းကြော်ရန်၊ ရေနွေးတည်ရန်နှင့် အခြားဟင်းလျာများ ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

၎င်းမှာ သံကိုယ်ထည် အခွံတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းသို့ ကျောက်မီးသွေးခဲ အနည်းငယ်ထည့်၍ မီးမွှေးပြီးနောက် ရေနွေးအိုးကို မီးဖိုပေါ် တင်လိုက်ရုံဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ရေများဆူပွက်ကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်လာတော့သည်။

ကျောက်မီးသွေးခဲများက ရေကို လျင်မြန်စွာ ဆူပွက်စေသော်လည်း အားနည်းချက်မှာ ရိုးရာကျေးလက်မီးဖိုများနှင့် မတူဘဲ ငွေပေး၍ ဝယ်ယူရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြေမီးဖိုအတွက် ထင်းများမှာမူ တောင်တန်းများပေါ်တွင် ပေါများလှပေသည်။ လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် ထမ်းပိုးတစ်ချောင်း ရှိရုံဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ထင်းကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းနိုင်လေသည်။

လီလန်တို့ မိသားစုတွင် မြေမီးဖိုတစ်ခုနှင့် မီးလင်းဖိုတစ်ခု ရှိကြသည်။ ကျောက်မီးသွေးခဲမီးဖိုအပြင် အိမ်အတွင်း၌ ရေနွေးတည်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အပူပေးမီးဖိုတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်တို့ မိသားစုမှာ ဟင်းချက်ရန်အတွက် ရိုးရာမြေမီးဖိုကိုသာ အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ဟင်းကြော်ရန်နှင့် ချက်ပြုတ်ရန် အဆင်ပြေပြီး ရေနွေးတည်ရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မီးဖိုတစ်ခုတည်းဖြင့် ကိစ္စသုံးခုကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သည်။

"မင်း လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ အဖေပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်... ဒီနေ့ မင်း တောင်ပေါ်သွားပြီး ဝံပုလွေ အမဲလိုက်လာတော့ အနံ့အသက်တွေ နံနေတယ်... ရေနွေးတစ်ဇလုံလောက်ယူပြီး သွားဆေးကြောလိုက်ဦး..."

လီလန်က လက်ဆေးပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကူညီလှီးဖြတ်ပေးရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်က တားလိုက်သည်။

လီလန်သည် ခေါင်းငုံ့၍ သူ၏ အဝတ်အစားများဆီမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ ဤအနံ့မှာ အနည်းငယ် မူးနောက်စရာ ကောင်းနေ၏။ သွေးနံ့များမှာ ဝံပုလွေများ၏ ညှီနံ့၊ မိမိ၏ ချွေးနံ့တို့နှင့် ရောနှောနေပြီး တကယ်ပင် စူးရှကာ မူးနောက်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ ဒါဆို ကျွန်တော် ရေသွားချိုးလိုက်ပါဦးမယ်..."

သူသည် အစ်မပိုင်ကျဲ့အိမ်မှ ဆပ်ပြာတစ်တုံး ချေးလာခဲ့သဖြင့် မွှေးကြိုင်သော ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် သုညဒီဂရီအောက် ဆယ်ဂဏန်းမျှအထိ အေးခဲနေသဖြင့် အပြင်တွင် ရေမချိုးရဲပေ။ အအေးမိကာ အသားများပက်ကြားအက်ရန် လွယ်ကူလှသည်။ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းသည်ဟုဆိုကာ လုံမင်မြစ်အတွင်း ဆောင်းတွင်းရေကူးရသည်ကို နှစ်သက်သော ရွာထဲမှ အဘိုးကြီးအချို့ ရှိသော်လည်း လီလန်ကမူ သူတို့ကို မယုံကြည်ပေ။

လုံမင်မြစ်မှာ ဆောင်းတွင်းတွင် ရေခဲနေပြီး ရေမှာလည်း အလွန်အေးခဲလှသည်။ ၎င်းက ရေအေးချိုးရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသလား။ ပျော်ရွှင်အောင် နေတတ်သည့် အဘိုးကြီးများသာ ဖြစ်ရပေမည်။

လီလန်သည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး သစ်သားရေချိုးစည်ပိုင်းကို ချထားကာ မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ နှစ်ဆပျော်ရွှင်ခြင်း အမှတ်တံဆိပ်ပါသော ဇလုံကို အသုံးပြု၍ ရေနွေးနှစ်ဇလုံ ခပ်ယူပြီး ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ အဝတ်အစားများပင် မချွတ်ရသေးခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ခေါ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အိမ်မှာ ရှိပါသလား..."

"ဘယ်သူလဲ..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ အနိုင်နိုင် ရေချိုးခွင့်ရသည်ကို ယခုအခါ အိမ်သို့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို လာရှာနေပြန်သည်။

လီလန်က လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ လူငယ်မုဆိုးတစ်ယောက် အရေခွံဆုတ်ထားသော ဝံပုလွေအသေကောင်တစ်ကောင်ကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်မုဆိုးမှာ လီလန်အတွက် ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိနေ၏။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ယနေ့စောစောပိုင်းက သူနှင့်အတူ မြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်သို့ ဝံပုလွေအမဲလိုက်ရာတွင် လိုက်ပါခဲ့သော လူငယ်မုဆိုးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါက မာလောင်တက ခင်ဗျားကို ပေးပို့လိုက်တဲ့ ဝံပုလွေသား ကျင်းတစ်ရာပါ..."

ထိုလူငယ်မှာ လီလန်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၍ အလွန်ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤလူသည် တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်ဖြင့် သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကိုလည်း ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပိုင်းနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့လို မုဆိုးငယ်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မပေါ့ဆရဲပေ။

"ဝံပုလွေသားလား... ငါ မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဝံပုလွေသားမှာ သွေးနံ့ပြင်းပြင်းရှိပြီး အရသာမကောင်းပေ။ ထို့ပြင် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်မှာ လူသားစားထားသောကြောင့် ဝံပုလွေသားကို စားရမည်ဆိုပါက ရွံရှာမိစေသည်။

"မာလောင်တက ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေအမဲလိုက်ရာမှာ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတာဖြစ်လို့ လူတိုင်း ရသင့်ရထိုက်တာကို ရရမယ်လို့ ပြောပါတယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကိုလည်း ချန်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ပါဘူးတဲ့..."

လူငယ်မုဆိုးလေးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အဓိကမူလသဘောတရားမှာ တရားမျှတမှုပင်ဖြစ်သည်။ အသားမှသည် စွပ်ပြုတ်အထိ အကျိုးအမြတ်များကို လူတိုင်း ခွဲဝေရရှိကြရမည် ဖြစ်၏။

"ကောင်းပါပြီလေ… ဝံပုလွေသားကို အောက်ချထားလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ မာလောင်တကို ငါ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါဦး..."

တစ်ဖက်လူ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်သောကြောင့် အသားများကို ငြင်းပယ်ရန် မသင့်လျော်ဟု လီလန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဝံပုလွေသား ကျင်းတစ်ရာမှာ သူတို့မိသားစု လေးယောက် စားသုံးရန်အတွက် အလွန်များပြားလွန်းသော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းလေးများနှင့် ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံတို့ကို ကျွေးမွေးရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။ လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ အစားအသောက်အတွက် ပူစရာမလိုတော့ပေ။

လူငယ်မုဆိုးမှာ ဝံပုလွေသားကို ချထားခဲ့ပြီး လီလန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်ထွက်သွားသည်။ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ မထွက်ခွာရသေးခင်မှာပင် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

"ဟေ့ သေချာကြည့်လျှောက်လေ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပရမ်းပတာနိုင်ရတာလဲ..."

လူငယ်မုဆိုးလေးမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမြန်ပြန်ထွက်လာလို့ပါ..."

ဝင်တိုက်မိသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက မြက်ခင်းပြင်ရွာက မဟုတ်လား... မာလောင်တဆီကို စကားပါးပေးပါ၊ မနက်ဖြန် ငါ သူ့ကို အရက်တိုက်မယ်လို့..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ထိုလူငယ်မုဆိုးလေးကို မှတ်မိသွားသည်။

လူငယ်မုဆိုးလေးက ကြက်ကလေး ဆန်စေ့ကောက်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သွားတော့ ဒါပေမဲ့ အပြန်လမ်းမှာ သတိထားဦးနော်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက လက်ယမ်းကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူငယ်မုဆိုးလေးမှာ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လီလန်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေရင်း တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ ရုံးသုံးစကားလုံးများဖြင့် ပြောဆိုဟန်ကိုကြည့်ကာ ရယ်ချင်သွားမိသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ သူအပေါ် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပြီး တက်ကြွသော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို မြင်ရုံဖြင့် မလှည့်စားခံလိုက်ပါနှင့်။

အခြားသူများရှေ့တွင် အထူးသဖြင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသော မုဆိုးများရှေ့တွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ခါးမတ်မတ်ထားကာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပမာ ဟန်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲဆိုသည်မှာ မည်မျှပင် သေးငယ်ပါစေ အရာရှိတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ ထိုဩဇာအာဏာနှင့် ဟန်ပန်မှာ မရှိမဖြစ်ပင်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ဟန်ရေးပြနေတာပဲနော်..."

လီလန်က သူ့ကို နားလည်သော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ ရယ်မောရုံသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာငယ်သွားတော့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရာ ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် မျက်နှာဝင်းပကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း ဘေးရွာက မာလောင်တနဲ့အတူ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေတွေ သွားပစ်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သတင်းရ တော်တော်မြန်တာပဲ..."

လီလန်က ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ဝံပုလွေအမဲလိုက်ရန် သွားခဲ့သည်မှစ၍ ရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ဝံပုလွေကလေးကိစ္စ ဖြေရှင်းသည်အထိ အချိန်နှစ်နာရီကျော်မျှသာ ကြာသေးသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး "ငါက ဘယ်လိုလုပ် သတင်းရ မမြန်ဘဲ နေမလဲ... ငါ့သားလည်း ဒီနေ့ ဝံပုလွေအမဲလိုက်တဲ့အထဲ ပါသွားတာကိုး..." ဟု မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။

"ငါ့သား ရှန်းဝူလည်း ဒီနေ့ လိုက်သွားတယ်လေ... သူ ပြန်ရောက်ကတည်းက မင်းအကြောင်းကိုပဲ ချီးကျူးနေတော့တာ..."

"အိုး..."

လီလန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပါ... ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ ရေနွေးတွေ ပြင်ထားပြီး ရေချိုးဖို့ စောင့်နေလို့ပါ..”

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင်လည်း လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောတော့မယ်..."

"မင်း မာလောင်တနဲ့အတူ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေအမဲလိုက်သွားတဲ့အကြောင်း ရှန်းဝူဆီက ကြားတယ်... မင်းတစ်ယောက်တည်း ဝံပုလွေ ဆယ်ကောင်ကျော်ကို သတ်ခဲ့ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကိုတောင် အပြတ်ရှင်းခဲ့တယ်ဆို..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက မြှောက်ပင့်ကာ စကားစလိုက်သည်။

"ရပ်ပါဦး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ရပ်လိုက်ပါတော့..."

"လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ..."

"ကိစ္စက ဒီလိုပါ... ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာက စန်းဟော့ရွာကို အကြွေးတင်နေတယ်... နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ အဲ့အကြွေးက နှစ်နှစ်တောင်ရှိနေပြီ... ဒီနှစ်တော့ ပြန်ဆပ်မှ ရတော့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှန်းဖူကွေ့ ဤအကြွေးအကြောင်း ပြောပြဖူးသည်ကို သူ ကြားဖူးလေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု စတင်ချိန်၌ ရွာရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်း စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်ခဲ့ကြသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ရှန်းဖူကွေ့အနေဖြင့် ရွာသားများ ငတ်မွတ်သေဆုံးကာ မိသားစုများ ပျက်စီးရမည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်သဖြင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အချမ်းသာဆုံးဖြစ်သော စန်းဟော့ရွာမှ စားနပ်ရိက္ခာ ကျင်းသုံးထောင်ကို ချေးယူခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ကို စားနပ်ရိက္ခာဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ စန်းဟော့ရွာမှာလည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် ရွာသားအများစုမှာ တောတောင်ရေမြေကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးကြသော မုဆိုးများသာဖြစ်ကြ၏။

ထိုအသား ကျင်းသုံးထောင်ဖြင့် သူတို့မှာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

ဤနှစ်တွင် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ဤအကြွေးကို ထပ်မံရွှေ့ဆိုင်း၍ မရတော့ပေ။ အကယ်၍ ထပ်မံရွှေ့ဆိုင်းပါက နောက်ထပ် ကျင်းငါးရာ ထပ်ဆောင်းပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ခြောက်လတစ်ကြိမ် ကျင်းငါးရာ ထပ်တိုးမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မာလောင်တနှင့်အတူ သားကောင်ကျင်းတစ်ထောင်ကျော်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် ဤခက်ခဲသောအချိန်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် လီလန် ကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရှန်းဖူကွေ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း…ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ဟင့်အင်း..."

လီလန်က

ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော် မိသားစုနဲ့ပဲ အချိန်ပိုဖြုန်းချင်တယ်... တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူး..."

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ခုနစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။ ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်ရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်၌ တောင်ပေါ်သို့ အဘယ်ကြောင့် သွားရမည်နည်း။

နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ကဗျာစာတန်းများ ဝယ်ယူခြင်းကသာ တကယ့် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်ပျက်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

သို့သော် လီလန်က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်း၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း စန်းဟော့ရွာက လောင်ဟူကို ကျွန်တော် သိနေတာပဲ..."

"နောက်မှ ကျွန်တော် သူ့ကို စကားပြောကြည့်ပြီး ဒီအကြွေးကို ထပ်ရွှေ့လို့ ရမရ မေးကြည့်ပေးပါ့မယ်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်ပလာတော့သည်။