အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇) ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်း၏ သော့ချက် - အဆက်အသွယ်များ

လောင်ဟူက စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။

လီလန် တောင်းဆိုလိုက်သော ဈေးနှုန်းမှာ အဘိုးကြီး သတ်မှတ်ထားသော ဝယ်ယူမည့် ဈေးနှုန်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။

သားရေတစ်ချပ်လျှင် လေးယွမ်တန်သော်လည်း လီလန်က ရှစ်ယွမ် တောင်းဆိုရာ ဈေးနှုန်း၏ နှစ်ဆတိတိ ဖြစ်နေသည်။ ဝယ်ဈေး၏ နှစ်ဆပင် ဖြစ်၏။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

“ဦးလေး... ခင်ဗျားက တကယ် အနာဂတ်ကိုဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာပဲ.. အဲ့ကောင်လေး ဈေးကြီးကြီး တောင်းမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာလား..."

ဟူလောင်ပါးသည် လူကဲခတ် ကျွမ်းကျင်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် ထူးချွန်လှသော သူ၏ဦးလေးကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားသွားတော့သည်။

ဤသို့ပင် ပြောရမည် သူ၏ဦးလေးက စီးပွားရေးတစ်ခုကို သဘောတူပြီဆိုလျှင် အမြတ်ရရန် သေချာနေပြီဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူ၏ ငွေရှာရာတွင် ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အခြား မည်သည့်သူဌေးနှင့်မျှ ယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

ရုရှားတွင် ယခုအခါ နှင်းမုန်တိုင်း ကျရောက်နေပြီး ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးခဲကာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသထက်ပင် ပိုအေးလေသည်။ သူတို့သည် နွေးထွေးသော သားမွေးအင်္ကျီများကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဟူလောင်ပါးသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက သားမွေးများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူနေခဲ့ပြီး နိုင်ငံပြင်ပသို့ မှောင်ခိုခိုးထုတ်ကာ ဆိုဗီယက်ယူနီယံရှိ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာ ရုရှားလူမျိုးများထံ ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီးက လူကဲခတ် တော်တာပဲ... အဲ့ကောင်လေးက တကယ်ပဲ ဈေးကြီးကြီး တောင်းရဲတာကိုး..."

တစ်ချပ်လျှင် ရှစ်ယွမ်တန်သော ဝံပုလွေသားရေများကို နှစ်ဆဈေးဖြင့် ဝယ်ယူနေရသည်။ ဤအရောင်းအဝယ်သာ အထမြောက်သွားပါက မိမိတို့ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် မိမိတို့ မလာမီက အဘိုးကြီး ပြောခဲ့သည်မှာ ဈေးနှုန်းသည် အများဆုံး နှစ်ဆသာဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုကောင်လေး လီလန်က ဈေးထပ်တင်ပါက မိမိတို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီး ပြောစကားအရကြည့်လျှင် နှစ်ဆဈေးဖြင့် ဝယ်ယူပြီး ရုရှားများထံ ရောင်းချလျှင်ပင် အမြတ်ရနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုလိုသလား။

ဟူလောင်ပါးသည် တစ်ခဏမျှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ကျင်းတစ်ရာရှိသော ဝံပုလွေသေကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေလေသည်။

"သူဌေးဟူ... မြန်မြန်လုပ်ပါ... ကျွန်တော် ရေချိုးဖို့ စောင့်နေတာ... ရေတွေ အေးကုန်တော့မယ်..."

လီလန်သည် သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လောင်ဟူသည် ခေါင်းမော့၍ လီလန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ခုနက နောက်ထပ် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆို... ဘာစည်းကမ်းချက်လဲ... ပြောစမ်းပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ စန်းဟော့ရွာဆီကနေ အသား ကျင်းသုံးထောင် ချေးထားတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... အဘိုးဟူနဲ့ သွားပြောပြီး ဆွေးနွေးပေးလို့ ရမလား... ဆပ်ရမယ့်ရက်ကို နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် ရွှေ့ဆိုင်းပေးဖို့လေ..."

လီလန်က သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဟူလောင်ပါး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးသည်ကို သိသော်လည်း ဟူလောင်ပါးမှာ အဘိုးဟူ၏ တူအရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အဘိုးဟူထံ စကားပါးခိုင်းပြီး ဖျောင်းဖျခိုင်းခြင်းက မိမိကိုယ်တိုင် သွားပြောခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။

"အိုး... မင်းပြောတာက ဒါကိုး..."

လောင်ဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ရွှမ်းရွှေရွာသည် သူတို့၏ စန်းဟော့ရွာမှ အသား ကျင်းသုံးထောင် ချေးယူခဲ့သည်။ သူသည် ဤအကြွေးဟောင်းအကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိနေလေသည်။

ရွာနှစ်ရွာကြားမှ အကြွေးစာချုပ်များကို သူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင်တော့ ဆုံးဖြတ်ပေးလို့ မရဘူး... ဒါပေမဲ့ နောက်မှ ငါ့ဦးလေးကို မင်းအတွက် မေးပေးလို့ရတယ်..."

"ငါ့ဦးလေး သဘောတူသရွေ့... အရာအားလုံးက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးဟူ…”

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ညှိနှိုင်း၍ ရသရွေ့ အဆင်ပြေပေသည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် နွေဦးရာသီတွင် မုဆိုးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ သူတို့ အကြွေးဆပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"သား... ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ..."

"ထမင်းစားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... အတူတူ စားကြမလား..."

လီတာ့ဟိုင်၏ ကျယ်လောင်သော အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူဌေးဟူ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ စားပါလား... အရက်လေး ဘာလေး သောက်ပြီးမှ သားရေအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

လီလန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လောင်ဟူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ မစားတော့ဘူး... ငါ့ဦးလေးကို ပြန်ပြောပြဖို့ အမြန် ပြန်ရဦးမယ်..."

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... သားရေတစ်ချပ်ကို ရှစ်ယွမ်... ဝံပုလွေဘုရင် သားရေကိုတော့ ယွမ်နှစ်ဆယ်..."

ဟူလောင်ပါးက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူသည် အဘိုးဟူနှင့် စီးပွားရေးလုပ်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မုဆိုးပေါင်း ရာချီနှင့် အနည်းဆုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ တွေ့တွေ့ချင်းပင် ဈေးကို နှစ်ဆတောင်းရဲလောက်အောင် လွန်ကဲလှသော လီလန်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို သူမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အဘိုးကြီး သတ်မှတ်ထားသည်နှင့် ခန့်မှန်းခြေ အတူတူပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဟူလောင်ပါးသည် ထိုကိစ္စအတွက် ဆက်၍မပူပန်တော့ပေ။

"သားရေတစ်ချပ်ကို ရှစ်ယွမ်ဆိုတော့... ဆယ်ချပ်ကို ရှစ်ဆယ်ယွမ်... ဝံပုလွေဘုရင် သားရေနဲ့ပေါင်းရင် ယွမ်တစ်ရာ တိတိပဲ..."

"ရှောင်လီ... ရေကြည့်လိုက်ဦး..."

လောင်ဟူက ဆယ်ယွမ်တန် ဆယ်ရွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"သူဌေးဟူ... ရေနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ဆယ်ယွမ်တန် ဆယ်ရွက်ထဲမှ တစ်ရွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်၍ ဟူလောင်ပါး၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ထမင်း သိပ်များများ မချက်ထားလို့ ခင်ဗျားကို မဖိတ်တော့ဘူး... တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း နီးနေပြီဆိုတော့ အရက်နဲ့မြည်းဖို့ မုန့်လေးဘာလေး ဝယ်စားလိုက်ပါ..."

"ဒီကိစ္စကို အဘိုးဟူကို မပြောပြနဲ့... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ သိပါစေ..."

လီလန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟူလောင်ပါးသည် အဘိုးဟူ၏ လူဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားပါက ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။ နောင်အနာဂတ်တွင် သားကောင်များကို အမဲလိုက်၍ သားရေခွာပြီးပါကလည်း ဟူလောင်ပါးထံသို့ပင် ဆက်လက် ရောင်းချရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူက ကြိုတင် အသိပေးထားသောကြောင့်သာ ဟူလောင်ပါးက နှစ်ဆဈေးဖြင့် ဝယ်ယူရန် ဝန်လေးစွာ သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လီလန်က သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားသည်။

သို့သော် သားရေတစ်ချပ်၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ လေးယွမ် သို့မဟုတ် ငါးယွမ်သာရှိပြီး သူက ရှစ်ယွမ် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟူလောင်ပါးမှာ စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤမျှမြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် တောင်းဆိုခံရခြင်းကို သဘာဝကျကျပင် ကျေနပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘိုးဟူကြောင့်ဟု ဆိုစေကာမူ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေကြသည်မှာ သူနှင့် လီလန်တို့ပင် ဖြစ်သောကြောင့် အရှုံးပေါ်သွားပါက စိတ်သက်သာရာ ရလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လီလန်က ငွေအမြောက်အမြားကို ပေးကမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ညှိနှိုင်းကာ ပိုမိုချောမွေ့စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ရန် လိုက်လျောပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လီ..."

လောင်ဟူက အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ငါ့ဦးလေးက မင်းကို လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲ သိတယ်လို့ ပြောတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... သူ မင်းအပေါ် မြင်တာ မမှားခဲ့ဘူးပဲ..."

ဟူလောင်ပါးသည် ဆယ်ယွမ်တန်ကို ယူလိုက်ပြီး လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဤကောင်လေးသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲချင် စဉ်းလဲမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အလွန်ပါးနပ်ပြီး လူများနှင့် မည်သို့ ပေါင်းသင်းရမည်ကို သိရှိပေသည်။

လီလန်သည် အခန်းတွင်းမှ ဝံပုလွေသားရေ ဆယ်ချပ်နှင့် ဝံပုလွေဘုရင် သားရေတစ်ချပ်တို့ကို ထုတ်ယူလာပြီး ဟူလောင်ပါးထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှမ်းယူ၍ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ငါ ပြန်တော့မယ်..."

လီလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် ဝံပုလွေသားရေများကို သယ်ဆောင်ကာ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီလန်သည် ဟူလောင်ပါး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ငွေထပ်ကို ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ရွက်ချင်းစီ ရေတွက်လိုက်သည်။

"တစ်... နှစ်... ကိုး..."

သူသည် ငွေမက်သော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပမာ နားရွက်တိုင်အောင် ပြုံးဖြီးနေတော့သည်။

ဤတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တက်၍ ဝံပုလွေ အမဲလိုက်ရခြင်းမှာ တော်တော်လေး အကျိုးအမြတ် ထွက်ထွန်းခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေအသား ကျင်းတစ်ရာမှာ ပိုင်လုံ၊ ဟေးလုံနှင့် တောကြောင်ရိုင်းတို့အတွက် အနည်းဆုံး တစ်ပတ်စာ အစားအစာ လုံလောက်ပေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင် သားရေတစ်ချပ် အပါအဝင် ဝံပုလွေသားရေ ဆယ်ချပ်သည် ကိုးဆယ်ယွမ်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် သူ စိတ်ကူးပေါက်၍ ကယ်တင်လာခဲ့သော ဝံပုလွေကလေးလည်း ရှိသေးသည်။

ကျိုးတာ့ဖူ ပေးလိုက်သော ဝက်သား နှစ်ကျင်း၊ ကြက်မအို နှစ်ကောင်နှင့် ကြက်ဥများမှာ ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်လှပေ။

အဓိက သော့ချက်မှာ သူနှင့် သူ၏ စားနပ်ရိက္ခာရုံပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လီလန် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်တက်၍ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်ထွက် သစ်သီးဝလံများကို စုဆောင်းကာ ရောင်းချရန်အတွက် အရေးကြီးသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထိုနေရာသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံ ဖြစ်သည်၊ တစ်မြို့နယ်လုံးအတွက် စားနပ်ရိက္ခာရုံပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ အဆက်အသွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားမည့် ကွန်ရက်တစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

"မိတ်ဆွေတွေ များများထားရတာ ကောင်းတာပဲ..."

လီလန်မှာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒုတိယဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသူပီပီ အဆက်အသွယ်များ၏ အရေးကြီးပုံကို မည်သူ့ထက်မဆို သူက ပို၍ နားလည်ထားသည်။

ချမ်းသာလာစေရန် အဓိက သော့ချက်မှာ သားကောင် မည်မျှ ဖမ်းမိသည်၊ သို့မဟုတ် တောတွင်းထွက်ပစ္စည်းများ မည်မျှ စုဆောင်းနိုင်သည် ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မမူတည်ဘဲ အဆက်အသွယ်များအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။

အဓိကမှာ မည်မျှရှာဖွေနိုင်သည်ထက် မည်သို့ ရောင်းချရမည်ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ကို မည်သို့ ရောင်းချမည်နည်း။

ထိုသို့ရောင်းချရန် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များ၊ စားနပ်ရိက္ခာရုံ မန်နေဂျာများနှင့် သားရေအရောင်းအဝယ် လုပ်သူများ လိုအပ်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ သူတစ်ပါးနှင့် လိုက်ပါပူးပေါင်းလိုပါက မိမိကိုယ်တိုင်တွင်လည်း တန်ဖိုးရှိရန် လိုအပ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အခြားသူများ လိုချင်သည့်အရာတစ်ခုခု မိမိထံတွင် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

အချို့သော လိုက်လျောမှုများနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် အနာဂတ်တွင် ရေရှည်တည်တံ့သော တိုးတက်မှုကို ရရှိစေမည်ဖြစ်၏။

ရေတို အကျိုးအမြတ်များအပေါ်တွင်သာ စွဲလမ်းမနေဘဲ အမြင်ကျယ်ကျယ်ထားကာ ငွေအမြောက်အမြားကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို အဆက်အသွယ်များနှင့် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းက အမြဲတမ်း သော့ချက်ပင်ဖြစ်လေသည်။

မိတ်ဆွေများများရှိခြင်းက ဘဝကို ပိုမို လွယ်ကူစေသည် ဆိုသည့် သဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်ကိုပင် ဥပမာအဖြစ် ကြည့်နိုင်သည်။ လောင်ဟူကို သိကျွမ်းထားခြင်းဖြင့် သားရေများကို ဈေးကောင်းကောင်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်မည့် နေရာတစ်ခု ရရှိလာမည့်အပြင် ရွာ၏ အကြွေးပြဿနာများကိုပါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သင့်ထံသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကာ အရှက်မရှိ အကူအညီတောင်းပြီး နှိမ့်ချရိုကျိုးစွာ ပြုမူနေလျှင် သင် မျက်နှာငယ်စရာ ရှိပါဦးမည်လား။

မြို့ကြီးမှ ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ သူတို့အား သင်တန်းကြေးအဖြစ် အသားအချို့ ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ညီမငယ်နှစ်ဦးကို စာရေးစာဖတ် သင်ပေးခဲ့ကြသည်။

တာဝန်ခံ ကျန်းဝေမင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကြယ်နီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဝယ်ယူရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး သားကောင်များ ရောင်းချရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူ၏ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှာလည်း အခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ဤအခါတွင် သူငယ်ချင်းများများ ထားပါက ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်း မည်မျှ လွယ်ကူသည် သို့မဟုတ် ခက်ခဲသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်တော့သည်။