အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀) ညီမငယ်လေး၏ နတ်ဘုရားကူညီမှု၊ ဆရာမလုသာ ယောင်းမဖြစ်လာလျှင် နေ့တိုင်း အသားစားရမည်

နှစ်ဆပျော်ရွှင်ခြင်း အမှတ်တံဆိပ် ရိုက်နှိပ်ထားသော ကြွေခွက်အဖြူရောင်ထဲတွင် အရက်များ ပြည့်နေလေသည်။

အရက်ထဲတွင် အနီရောင် အနည်အနှစ် အနည်းငယ် ပါရှိပြီး အရက်နံ့အပြင် သွေးနံ့သင်းသင်းလေးကိုပါ ရနေလေသည်။

သမင်သွေးအရက်။

ဤသည်မှာ လုအန်းနာအတွက် သမင်သွေးအရက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူမရှေ့ရှိ ခွက်ထဲမှ နီရဲနေသော သွေးအရက်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူမသည် အရက်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းနားသို့ တေ့ကာ အနံ့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

စူးရှသော အနံ့တစ်ခုက သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူမကို အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားစေလေသည်။

ဤစာအုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဝေခြင်းဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်းများနှင့် အခန်းစဉ်များ ရှုပ်ထွေးမှုကင်းသော စာဖတ်ခြင်းအတွေ့အကြုံကို ပေးစွမ်းမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီအရက်ကို တောင်ပေါ်က တောရိုင်းဆီကာသမင်သွေးနဲ့ ချက်ထားတာမို့ နည်းနည်းတော့ ညှီနံ့ထွက်နေလိမ့်မယ်... ပထမတော့ မကျင့်သားရသေးတာ ပုံမှန်ပါပဲ..."

"နောက်ထပ် နှစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီးရင် ကျင့်သားရသွားပါလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သမင်သွေးအရက်သည် ရွှမ်းရွှေရွာ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ကျေးရွာများမှ ထွက်ရှိသော အထူးအရက်တစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

ဤအရက်ကို ချက်လုပ်ရန်အတွက် လတ်ဆတ်သော သမင်သွေးကို လိုအပ်ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းဆီကာသမင်ဆီမှ ရရှိသော သွေးဖြစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အနီးအနားရွာများမှ မုဆိုးများသည် ထောင်ချောက်ထဲတွင် ဖမ်းမိသော သို့မဟုတ် အမဲလိုက်သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်၍ ဒဏ်ရာရထားသော ဆီကာသမင်များကို အသက်ရှင်လျက်ရှိနေစဉ် ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ လောင်မာ၏ အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသည်။

မာလောင်တသည် သမင်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ယူ၍ တောရိုင်းသမင်ထံမှ သွေးဖောက်ချလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သမင်သွေးမှာ ပူနွေးနေပြီး အလတ်ဆတ်ဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေလေသည်။

ဤအရင်းအမြစ်မှရသော သမင်သွေးဖြင့် အရက်ချက်ခြင်းသည် အသန့်စင်ဆုံးနှင့် အစစ်မှန်ဆုံး အရသာကို ရရှိစေပြီး အာဟာရအရှိဆုံးလည်း ဖြစ်လေသည်။

အခြားအားဆေးများ ထည့်ရန် မလိုအပ်ဘဲ သမင်သွေး သီးသန့်ဖြင့်ပင် လုံလောက်လေသည်။

သမင်သွေးသည် အကောင်းဆုံး အားဆေးပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးမာသည် အကောင်းဆုံး အရက်ချက်သမား ဖြစ်လေသည်။ သူက လီလန်အား ပေးခဲ့သော သမင်သွေးအရက် တစ်ကျင်းမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု မစတင်မီက သူ၏ကိုယ်ပိုင် နှံစားပြောင်းအရက်နှင့် လတ်ဆတ်သော သမင်သွေးတို့ကို အသုံးပြု၍ ချက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အရက်က ကောင်းမွန်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ မူးယစ်စေလေသည်။

"ဆရာမလု မြည်းကြည့်ပါဦး..."

လီလန်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

လုအန်းနာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်သွားကာ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟ၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

အရက်သည် လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူလောင်သွားစေပြီး အလွန်ညှီစော်နံသော အရသာကို ရရှိစေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

"အဟွတ် အဟွတ်..."

လုအန်းနာသည် သမင်သွေးအရက်၏ အရသာနှင့် မကျင့်သားရသေးသဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးသွားလေသည်။

လီလန်သည် မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဆရာမလု ခင်ဗျား သောက်တာ မြန်လွန်းသွားပြီ... ဒီအရက်က အယ်လ်ကိုဟော ပါဝင်မှုများတော့ လည်ချောင်းကို အလွယ်တကူ ပူလောင်စေတယ်..."

"ခင်ဗျား ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ဖို့ လိုတယ်..."

လီလန်က ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

လုအန်းနာသည် လီလန်၏ အကြံပေးစကားကို နှလုံးသွင်းကာ နောက်ထပ် တစ်ငုံငယ် ထပ်သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လျှာဖြင့် သမင်သွေးအရက်၏ အရသာကို ဂရုတစိုက် မြည်းစမ်းကာ ပါးစပ်ထဲတွင် အတန်ကြာ ငုံထားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပျို့အန်ချင်စိတ် မဖြစ်ပေါ်တော့ဘဲ ပူလောင်သည့် ခံစားချက်ကိုသာ ရရှိလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဆရာမလု ကောင်းရဲ့လား..."

လီလန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... နည်းနည်းတော့ ပူတယ်..."

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသည့်အသွင် ပေါ်လာလေသည်။

"ပူတယ်လို့ ခံစားရတာ ကောင်းတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သမင်သွေးကို စုပ်ယူနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... လာပါ စားကြရအောင်..."

လီလန်က နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ငါးများနှင့် အသားများ ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို ကြည့်ရင်း လုအန်းနာ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုလီ ဒါဆို ကျွန်မ အားမနာတော့ဘူးနော်..."

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်များဖြင့် တူကို ကိုင်ကာ ဝက်သားနီချက်တစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ဖြည်းညင်းစွာ ဝါး၍ တစ်ကိုက်ပြီးတစ်ကိုက် စားလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာသည် အလွန်ကျက်သရေရှိပြီး မိန်းမဆန်စွာ စားသောက်နေလေသည်။

စားသည်ဖြစ်စေ သောက်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် ကျက်သရေရှိသော အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

"ဆရာမလု ရှန်ဟိုင်းသူတွေ အကုန်လုံး ဒီလိုပဲ စားကြတာလား..."

လီတာ့ဟိုင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင်... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ဒုတိယမြောက် ဝက်သားနီချက်ကို ယူရန် ဟန်ပြင်နေသော လုအန်းနာမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော့်အဖေဆိုလိုတာက ခင်ဗျား စားနေတာ မုန့်စားနေသလိုပဲ အရမ်းသိမ်မွေ့လွန်းတယ်လို့ ပြောတာပါ..."

လီလန်က ဘေးမှနေ၍ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ အမှန်မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ ရှန်ဟိုင်းသူတွေလည်း ရှင်တို့ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားတွေ စားသလိုမျိုး ပါပဲ..."

"အင်း... ရှင်တို့အိမ်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လာစားတာဆိုတော့ ကျွန်မ နည်းနည်း ရှက်နေလို့ပါ..."

လုအန်းနာသည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေလေသည်။

လုအန်းနာသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်ခြေရှိ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ နှစ်ဝက်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပညာတတ်လူငယ်များ ဖွင့်လှစ်ထားသော ကန်တင်းတွင်သာ စားလေ့ရှိသည်။

ဤသည်မှာ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ် ထမင်းလာစားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် ရှန်ဟိုင်းကဲ့သို့သော မြို့ကြီးမှ လာသူဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် အနည်းငယ် ဣန္ဒြေစောင့်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဆရာမလု မရှက်ပါနဲ့... ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဆရာမလု... ဆရာမက ရှောင်ရွှယ်နဲ့ သမီးအပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဆရာမက သမီးတို့ကို ဂဏန်းသင်္ချာ၊ ပန်းချီနဲ့ ဂီတတို့ကို သင်ပေးခဲ့တယ်... သမီးအဖေ၊ အစ်ကိုနဲ့ သမီးတို့ အကုန်လုံးက ဆရာမကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေကြတာ..."

"များများစားပါ... အားမနာပါနဲ့..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းသည် အလွန်နားလည်မှုရှိလေသည်။ သူမသည် ပန်းကန်ထဲမှ ဝက်သားနီချက် တစ်တုံးကို ယူ၍ လုအန်းနာရှေ့ရှိ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"လီထျန်း ကျေးဇူးပါပဲကွယ်..."

လုအန်းနာ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။

ရှန်ဟိုင်းမှ ကျီလင်အထိ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော ခရီးကို ကျေးလက်ဒေသရှိ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ သူမ တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်ခဲ့ရပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခက်အခဲများစွာကို သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ရွာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှန်ဟိုင်းရှိ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ရေမြေသဘာဝ မတည့်မှု ပြဿနာများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဖျားနာကာ အားနည်းလာခဲ့သည်။

ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ပညာတတ်လူငယ်များသည် အခက်အခဲများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး လုအန်းနာသည် မရောက်လာမီကတည်းက ၎င်းအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤဆင်းရဲဒုက္ခက... တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှလေသည်။

ရှန်ဟိုင်းတွင် ကြီးပြင်းလာသော လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ဖြစ်သော သူမအနေဖြင့် ဤဆင်းရဲဒုက္ခကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လီလန်နှင့် သူ၏ မိသားစုဝင်လေးဦးက သူမကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အသားနှင့် ငါးများ ပါဝင်သော စားသောက်ပွဲကြီးကို တည်ခင်းပေးကာ သူမ၏ ခွန်အားနှင့် သွေးများကို ဖြည့်တင်းပေးရန် အရက်ကိုပင် တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။ ဤကြင်နာမှု လုပ်ရပ်သည် ဤတောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် သူမ မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့သော ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသည့် ချိုမြိန်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အကင်းပါးသော ရှောင်ရွှယ်က လုအန်းနာ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

"ဆရာမလု ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ..."

ရှောင်ရွှယ်က စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားသောက်နေကြသော လူသုံးယောက်စလုံးမှာ ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လုအန်းနာသည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စိုစွတ်နေပြီး နှာခေါင်းမှာလည်း တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီဝက်သားနီချက်က သိပ်အရသာရှိတာပဲ... ဒါက ကျွန်မဘဝမှာ စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဝက်သားနီချက်ပါပဲ..."

"ဆရာမလုသာ သမီးအစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် နေ့တိုင်း ဝက်သားနီချက် စားရမှာပေါ့..."

ရှောင်ရွှယ်က ဝက်သားနီချက်တစ်တုံးကို ကိုက်ရင်း သူမ၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်- …

"ညီမလေး ထမင်းသာစားပါ... အရူးစကားတွေ လျှောက်မပြောနဲ့..."

လီလန်က ရှောင်ရွှယ်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ကန်းပေါ်ရှိ စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြုံးကြောင့် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။ သူသည် လုအန်းနာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏သား လီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပဲ... ချောမောတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလေး... အိုး.. သူတို့က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပါပဲ..."

သေချာသည်မှာ ထိုအရာကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဆရာမလု ကြားသွားမည်စိုးသဖြင့် အသံထွက်၍ မပြောရဲချေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုအန်းနာမှာ ပို၍ပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာလေသည်။ သူမသည် လီလန်ကို မော့မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ဝက်သားနီချက်ကိုသာ စားနေလိုက်တော့သည်။

ဤဝက်သားနီချက်သည် အလွန်အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်လှရာ စားလေစားလေ ပို၍ ကောင်းလေပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤမိသားစုဝင် လေးဦးကို ကြည့်လေလေ ပို၍ ကျေနပ်စရာကောင်းပြီး နှစ်သိမ့်မှုရလေလေ ဖြစ်လာလေသည်။

ဒုတိယမြောက် ဝက်သားနီချက်ကို စားပြီးနောက် သူမသည် လီလန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော မျက်နှာဘေးတိုက်အသွင်အပြင်နှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"အစ်ကိုလီနဲ့ လက်ထပ်ရမလား..."

"ကြားရတာ... တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ပုံပါပဲ..."

[ဒင်….လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀]

[ဒင်…. လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀]