အခန်း (၂၆၅-၂၆၆)

အခန်း ၂၆၅: ဟင်းလင်းပြင် တာအိုနယ်ပယ် ရှေးဟောင်းကပ်ဘေးဒုက္ခ

ကျန်းချီလီ ပြောဆိုခဲ့သော ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မှာ ကမ္ဘာအားလုံးက ရိုသေလေးစားသော စူးချန်ကဲ၏ဖခင် စူးချုံးပင်။

ဝမ်တန်က တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် မငြိမ်သက်မှုလှိုင်းများ ပါဝင်နေဆဲပင်။

"မျိုးနွယ်စု သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ... အရှင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အရမ်းထူးချွန်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း ငါးဆယ့်ခုနစ်နှစ်မြောက်မှာ သူက အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားဆေးပင်တစ်ပင်ရဲ့ အမြှစ်ကို ရရှိခဲ့တယ်....အဲ့ဒါကို သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သန့်စင်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တာအိုကို နားလည်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ်ကို တဟုန်ထိုး ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ကို တုန်ခါသွားစေပြီးတော့ ထာဝရကာလတလျှောက်လုံးမှာ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံခဲ့ရတယ်..."

"ငါးဆယ့်ခုနစ်နှစ်..."

ကျန်းချီလီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်မျိုးစုံ ပေါ်ထွက်နေသည့် ပင်မခန်းမဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အမူအရာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။

"အစ်ကိုစူးက... ဒီနှစ် ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ... နှစ်ဆယ်လား... နှစ်ဆယ့်တစ်လား... အမေ့ဗိုက်ထဲကတည်းက စပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ရင်တောင်... ဒါ... ဒါက..."

သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ဖော်ပြရန် သင့်လျော်သော စကားလုံးများကို သူ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ငါးဆယ့်ခုနစ်နှစ်နှင့် စူးချန်ကဲ၏အသက် နှစ်ဆယ်အစောပိုင်းကာလကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ တပည့်က ဆရာ့ထက် သာလွန်သည်ဟုပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ကျော်လွန်သွားခြင်း ပင်။ သူသည် လူအများ သိထားသည့် သဘောတရားများအားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။

"ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်..."

ကျန်းချီလီက အဆုံးသတ်တွင် ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... တပည့်က ဆရာထက် သာလွန်သွားပြီလို့ ပြောသင့်တယ်... ဒီကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် အစ်ကိုစူးယွီတောင် အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့နိုင်တယ် မဟုတ်လား..."

ဤမျိုးဆက်တွင် အပေါ်ယံ၌ စူးမိသားစု၏နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်နှင့် စူးချန်ကဲ၏အစ်ကိုကြီးဖြစ်သော စူးယွီသည် အလွန်ထူးချွန်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေအနှံ့အပြား၌ နာမည်ကြီးကာ ဤခေတ်၏ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များကို အသက်ရှူမွန်းကြပ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် စူးယွီအတွက်ပင် ဤအသက်အရွယ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ်၏ အတိုင်းအတာကို ထိတွေ့ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဝမ်တန်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ထက်ရှသော မျက်လုံးများမှ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် မုန်တိုင်းထန်နေသော လှိုင်းတံပိုးများ လှည့်ပတ်နေပေ၏။

သူက ကျန်းချီလီထက်ပင် ပို၍နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေခဲ့သည်။

'စူးချန်ကဲက အောက်ဘုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား...'

'စူးမိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက သူ့ဘက်ကို ယိမ်းယိုင်နေပြီးတော့ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အကာအကွယ် ရှိနေရင်တောင် ဒီကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်က အဓိပ္ပါယ်ရှိဖို့ အရမ်းမြန်ဆန်လွန်းနေသေးတယ်...'

'သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲစွမ်းအားနဲ့ မူလအစတာအိုတွေ အများကြီးကို သူ ကျွမ်းကျင်ထားတာကိုတော့ ထည့်ပြောဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး...'

"တခါတလေ..."

ဝမ်တန်က ရုတ်တရက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် စကားပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏လေသံတွင် ရှားပါးသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ပါဝင်နေသည်။

"အစ်ကိုစူးက... ငါတို့သိတဲ့ အစ်ကိုစူး ဟုတ်သေးရဲ့လားလို့တောင် ငါ တွေးမိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချီလီသည် အချိန်တခဏကြာမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်ပင်။

အောက်ဘုံသို့ ရောက်လာပြီးနောက် စူးချန်ကဲ၏ အပြောင်းအလဲများမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး ညီအစ်ကို ဖြစ်ခဲ့သူများပင်လျှင် စိမ်းသက်မှုနှင့်ခန့်မှန်း၍မရနိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ်ကို ခံစားရလောက်အောင် ကြီးမားလေ၏။

"ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ..."

ကျန်းချီလီက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်တန်၏ပခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုစူးပဲ... သူ ပိုပြီးသန်မာလာတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ... ကြီးမားတဲ့အရာပဲ... အနာဂတ်မှာ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ကောင်းကင်ဘုံအနှံ့ သွားလာပြီးတော့ ငါတို့မကြိုက်တဲ့သူကို ရိုက်နှက်ကြမယ်... အဲ့ဒါက ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား..."

ဝမ်တန်က သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလွန်ဖျော့တော့သော အကွေးတစ်ခုအဖြစ် ရှားရှားပါးပါး ကွေးတက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေချိန်မှာပင်...

စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းအတွင်းတွင်....

သူမ၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ရွှမ်ဟွမ်စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းနှင့် ဖရိုဖရဲသန့်စင်သောချီတို့၏ ကျန်ရှိနေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို အသုံးပြုနေသည့် နင်ဖူယောင်သည်လည်း စံအိမ်တစ်ခုလုံးနှင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တာအိုစည်းချက်နှင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များကြောင့် လန့်နိုးသွားသည်။

သူမက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မယုံကြည်နိုင်သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'ဒီအရှိန်အဝါက... စီနီယာအစ်ကိုလား... သူက အဆင့်တက်နေတာလား...'

ထိုရှေးဟောင်းဆန်သော အမြင့်ဆုံး ဖရိုဖရဲတာအိုစည်းချက်၏အရင်းအမြစ်သည် ပင်မခန်းမဘက်မှ လာနေကြောင်းကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ထို့ပြင် အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်ရှသော ဓားတာအို၏ အစစ်အမှန် စိတ်ဆန္ဒက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းသော ပဲ့တင်ထပ်မှုနှင့် ခုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုအရာများအပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်များလည်း ရှိနေသည်။

'စီနီယာအစ်ကိုက အဆင့်တက်ဖို့အတွက် တာအိုပဲ့တင်ထပ်မှုတွေ အများကြီးကို တပြိုင်နက်တည်း လှုံ့ဆော်နေတာလား...'

ဤသည်ကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် ကြားသိဖူးခြင်း မရှိချေ။

"ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ်... သူက ဟင်းလင်းပြင်တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်သွားပြီ..."

ရှေးဟောင်းဓားအတွင်းမှ အားချီ၏အသံက ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီတာအိုစည်းချက်က... ဖရိုဖရဲကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ်... ဓားတာအိုကို အနားသတ်အဖြစ်... ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင်ကို နယ်ပယ်အဖြစ်... တခြား တာအိုအရှိန်အဝါတွေ ဝေဝါးစွာ ပေါင်းစပ်ပြီးတော့... အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားပြီလဲ... သူက နောက်ထပ် တာအိုဘယ်နှစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတာလဲ..."

"ဟင်းလင်းပြင်တာအိုက တကယ့်ကို အရမ်းသန့်စင်တယ်... ဒီအရှိန်အဝါက..."

ရှေးဟောင်းဓားဝိညာဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် အားချီသည် အသိပညာ ကြွယ်ဝသော်လည်း ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပေ၏။

သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များထဲရှိ အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များနှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်များ၏ မျိုးဆက်များပင်လျှင် ဤမျှထိ များပြားသော မူလအစတာအိုများကို မည်သို့မျှ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ ပါရမီကိစ္စ သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ အခြေခံအုတ်မြစ်၊ ကံကြမ္မာနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ကို အမြင့်ဆုံးပေါင်းစပ်မှု၏ ပြသမှုတစ်ခုပင်။

သူမသခင်၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် အမှန်တကယ်ကို ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။

'ဒီလိုလူမျိုး ကြီးပြင်းလာပြီဆိုရင်... သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...သူက အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိပြီးတော့ ခေတ်အဆက်ဆက်ကို ငုံ့ကြည့်နိုင်မယ့် အလားအလာမျိုး တကယ်ကြီး ရှိနိုင်တယ်...'

'မဟုတ်ဘူး...သူက ကြီးပြင်းနေပြီပဲ...'

အားချီက တည်ကြည်လေးနက်သော တွေးတောလိုက်သည်။

နင်ဖူယောင်သည် စကားမပြောခဲ့ဘဲ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အစွမ်းထက်သော တာအိုစည်းချက်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ခံစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်တန်း စီးဆင်းနေပေ၏။

သူမထံတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၊ မာန်မာန၊ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် အမီလိုက်ရန် ပို၍ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိနေသည်။

'စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်းဝေးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါအရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...ငါ့ရဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဓားခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အဆုံးမရှိတဲ့ အလားအလာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်...'

'တစ်နေ့နေ့မှာ ငါက စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ နောက်မှာ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခံနေရမယ့်အစား သူ့ရဲ့ဘေးမှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ငါ ပိုပြီးကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရမယ်...'

ထိုအချိန်မှာပင်...

စူးချန်ကဲ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါသည် ခေတ်အဆက်ဆက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော မီးတောင်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတော်စင်နယ်ပယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ချက်ချင်းဖြတ်ကျော်ကာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးမရှိသော အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

သူ ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားလေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စံအိမ်၏အထက်တွင် ယှက်နွယ်နေသော ဖရိုဖရဲချီနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုပဲ့တင်ထပ်မှုများ၏ ခမ်းနားသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်က ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုအရာများသည် လျှင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားကာ ပြိုကွဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖရိုဖရဲဖြင့် ဝေဝါးနေသော ခမ်းနားသည့် အလင်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပေ၏။ ထိုအလင်းတိုင်သည် ကောင်းကင်၏ တာအိုများအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ထိုအရာများထက်ပင် ကျော်လွန်နေပုံရသည်။ ထိုအလင်းတိုင်က စူးချန်ကဲ ရှိနေသောနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ကာ ညကောင်းကင်ယံကြီးတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားစေသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်၏ အတွင်းနှင့်အပြင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများက ဤအံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတိုင်ကြီးကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်ကာ အင်မော်တယ်သခင်၏ နာမည်ကို ရွတ်ဆိုပြီး ရိုသေစွာ ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဤအလင်းတိုင်သည် အသက်ဆယ်ရှိုက်စာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လောကကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် တာအိုစည်းချက်နှင့်ဖိအားမှာလည်း မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့်အလား ဒီရေတစ်ခုကဲ့သို့ လျှင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သို့ရာတွင်...

ထိုငြိမ်သက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ပြီးဆုံးချိန်၌ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပို၍ရှေးကျကာ လောကဥပဒေသများ၏ ဒေါသများ ပါဝင်ပုံရသည့် ဖိအားတစ်ရပ်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်မှနေ၍ သတိပေးချက် မရှိဘဲ ဆင်းသက်လာပေ၏။

ဝုန်း...

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ကွဲအက်သွားသည်။ ထိုအရာမှာ သာမန် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နဂါးများအလား ထူထပ်သိပ်သည်းသည်။ အက်ကွဲကြောင်းတလျှောက်၌ ငွေမီးခိုးရောင်ရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းမှော်စာလုံးများနှင့် တာအိုအမှတ်အသားများက မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသည့် သံကြိုးများ ရှိနေသည်။ ထိုအရာများသည် အချိန်၏ အဆုံးမရှိသောမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည့်အလား ဟင်းလင်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများမှ ကျရောက်လာပေ၏။

ဤသံကြိုးများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာများ မဟုတ်သော်လည်း မည်သည့်နတ်ဘုရားရွှေ သို့မဟုတ် အင်မော်တယ်သံထက်မဆို ပို၍ခိုင်မာသည်။ ထိုအရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားရှိ ဥပဒေသများအားလုံးကို မွှေနှောက်လိုက်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်အထက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ဝေဝါးကာ ပုံပျက်သွားစေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် တုန်ယင်နေပြီး အချိန်သည် တခဏကြာမျှ အေးခဲတောင့်တင်းသွားပုံရလေ၏။

"ဒါက... ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးဒုက္ခလား..."

ကျန်းချီလီ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ရှိနိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ သာမန် ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ် ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝမ်တန်သည် သူ၏သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးဖြင့် ထိုကျဆင်းလာသော ငွေမီးခိုးရောင် သံကြိုးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အမူအရာ ယခင်ကထက် ပို၍တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

"ဒါတွေက ဟင်းလင်းပြင်အမိန့်သံကြိုးတွေ... ဒါက အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းကမ္ဘာရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တာအို ရှေးဟောင်းကပ်ဘေးဒုက္ခပဲ... အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းခေတ်မှာတောင် တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ထိတွေ့ပြီးတော့ တာအိုနောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေက ဟင်းလင်းပြင်တာအိုနယ်ပယ်ကို သူတို့အဆင့်တက်တဲ့ အချိန်မှာ ဒီအမြင့်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံပြစ်ဒဏ်က ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီတွေမှာ ဆိုထားတယ်..."

အခန်း ၂၆၆: သူတို့က ရှေးခေတ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေပြီ

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်က နှစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်အထပ်ရှိ သေမျိုးများကို ပထမဆုံး ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ခြိမ်းခြောက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကြောင့် ကပ်ဘေးအလွန် အောင်ပွဲခံမှုများတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သော မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်သည် ယခုအချိန်၌ အမှောင်ထုကြီး ဖုံးလွှမ်းနေလေပြီ။

လွန်ခဲ့သော တခဏက လမ်းမများတွင် မီးများ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး အရက်ဆိုင်များတွင် အသံများ ဆူညံနေကာ ကလေးများက ရယ်မောပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြသည်။

သို့သော် တာအို၏ ပဲ့တင်ထပ်သံ မိုးခြိမ်းလာသောအခါ ဆူညံသံများအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပေ၏။

ဤသည်မှာ နားဖြင့် ကြားရသော အသံတစ်သံ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခတ်သည့် နားကန်းစေလောက်သော တုန်ခါသံတစ်သံပင်။

တုတ်ထိုးသကြားလုံး ဈေးသည်တစ်ယောက်သည် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏လက်ကိုင်ဗုံလေးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အရက်ဆိုင်တွင် သူ၏ခွက်ကို မြှောက်ထားသော လူက တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဝိုင်အရက်များ ဖိတ်ကျသွားသည်ကို သတိမထားမိချေ။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ပန်းထိုးနေသော မိန်းမပျိုသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို အပ်ဖြင့် ထိုးမိသော်လည်း နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။

လူတိုင်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကြယ်များ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးတိမ်များ စုဝေးနေခြင်း မရှိသော ကြည်လင်သည့် ညကောင်းကင်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြား၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော တုန်ခါသံသည် အငြင်းပွားဖွယ် မရှိအောင် စစ်မှန်ပြီး လူအများကို သူတို့၏ အူထဲအသည်းထဲလှိုက်သည်အထိ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာရှိ တော်ဝင်စံအိမ်၏အထက်တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်မျိုးစုံ စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံး ဖရိုဖရဲချီ ကွဲကွာသွားပြီး ကြည်လင်မှုနှင့် နောက်ကျိမှုများအဖြစ် ခွဲထွက်သွားသည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ယံအပြည့် စီတန်းနေသော ကြယ်များနှင့်အတူ နေနှင့်လတို့ အတူတကွ တောက်ပနေသည့် ခမ်းနားသော ကောင်းကင်ဘုံသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မြင်ကွင်းက ကောင်းကင်ဘုံအပေါ် လူများ၏ နားလည်မှုကို လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။

"အို ဘုရားရေ... နတ်ဘုရားတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီ..."

ဆံပင်ဖြူ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြင့် သက်ကြီးပညာရှင်တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏နဖူးဖြင့် ကျောက်ပြာလမ်းခင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါ အင်မော်တယ်သခင်တွေပဲ... နန်းတော်ထဲက အင်မော်တယ်သခင်တွေက မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေတာ..."

အသိပညာ ကြွယ်ဝသော ကုန်သည်တစ်ဦးက ခြောက်ကပ်ကပ်အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏အသံက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အက်ရှနေခဲ့သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်ပြည်သူများသည် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတစ်ခုကြောင့် တွန်းချခံလိုက်ရသည့်အလား မည်းနက်ပြီး ထူထပ်သိပ်သည်းသော အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ဒူးထောက်နေကြသည်။

ကလေးများသည် သူတို့၏မိဘများမှ တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခြင်းကို ခံထားရပြီး ငိုရန်ပင် မေ့လျော့နေကာ ဒဏ္ဍာရီများနှင့်ပုံပြင်များတွင်သာ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည့် မိုးကောင်းကင်ယံရှိ မြင်ကွင်းများကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထိုဖရိုဖရဲအလင်းတိုင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ညအချိန်ကို နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားစေကာ တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအလင်းတိုင်အတွင်း ပါဝင်သော ရှေးဟောင်းဆန်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှိန်အဝါက ထိုအရာကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသူအားလုံး၏ သွေးမျိုးဆက်အနှစ်သာရမှ မြစ်ဖျားခံသော ဒူးထောက်လိုသည့် ဆန္ဒတစ်ခုကို ပေါက်ဖွားစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အာဏာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျယ်ပြန့်သော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကြယ်တာရာ ပင်လယ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဖုန်မှုန့်လေးတစ်ခုအလား သဘာဝအတိုင်း အရေးမပါမှုကို ခံစားရခြင်းပင်။

"ဒါက...အဲ့ဒီအင်မော်တယ်သခင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းတာလား..."

လူငယ်တစ်ယောက်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏နံဘေးရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"တိတ်တိတ်နေ... နတ်ဘုရားကို မစော်ကားနဲ့..."

ထို့ပြင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲသွားပြီး ငွေမီးခိုးရောင် သံကြိုးများ ကျဆင်းလာကာ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်၏ ပုံရိပ်ယောင် ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ တော်ဝင်မြို့တော်မှ လူများ၏အကြောက်တရားကအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုသံကြိုးများအချင်းချင်း ထိခတ်သံက စိတ်ဝိညာဉ်များကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲနိုင်ပုံရပြီး ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ် ပုံရိပ်ယောင်၏ အေးစက်ပြီး စူးစမ်းနေသော အကြည့်က အဝေးမှပင် မရေမတွက်နိုင်သော သေမျိုးများကို ရေခဲချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုထဲသို့ ကျသွားကာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည့်အလား ခံစားရစေခဲ့သည်။

လူအများအပြားသည် အကြောက်တရားကြောင့် တိုက်ရိုက်သတိလစ်သွားကြပြီး လူအများစုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်နေကာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ ဆန်ခါအလား တုန်ယင်နေကြပြီး သူတို့၏ခေါင်းများကို မော့မကြည့်ရဲကြချေ။

တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများ၏ အဝေးမှ လေ့လာမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နန်းတော်အတွင်းရှိ ဧကရာဇ် ကျောက်ယန်၊ နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော နန်းတွင်းအစောင့်များ၊ နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အဆတစ်ရာ ပို၍ပြင်းထန်သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်၏ဗဟိုချက်သည် နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ရှိနေလေ၏။

တာအိုပဲ့တင်ထပ်သံ မိုးခြိမ်းလာချိန်၌ နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်တွင် ဧကရာဇ်ကျောက်ယန်သည် အစီရင်ခံစာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေပြီး နတ်ဆိုးများ၏ခြိမ်းခြောက်မှု မည်သို့ ပြေလည်သွားကြောင်းနှင့် အင်ပါယာ၏ပြန်လည်ထွန်းကားရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ကြက်သွေးရောင် စုတ်တံကို အစီရင်ခံစာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ စူးရှသော အနီရောင် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ပေကျံသွားသည်။

"အဲ့ဒါက ဘာအသံလဲ..."

ရုတ်တရက် ရင်တုန်လာမှုကြောင့် သူ၏အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ သူ ချက်ချင်းမတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ကောင်းကင်ကြီးက... ကောင်းကင်ကြီးက ထူးဆန်းတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေတယ်..."

မိန်းမစိုးအိုတစ်ဦးက လျှင်မြန်စွာ ဝင်လာပြီး သူ၏မျက်နှာ စက္ကူအလား ဖြူရော်နေကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကို ကပျာကယာ လက်ညှိုးညွှန်ပြနေခဲ့သည်။

ကျောက်ယန်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားပြီး ပန်းပုထုထားသော သစ်သားဘောင်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

နောက်တခဏတွင် မဟာချန်ကို ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး မုန်တိုင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဧကရာဇ်ကျောက်ယန်၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ အသက်ရှူမှားသွားသည်။

စံအိမ်၏အထက်တွင် ပထမဆုံး ဖရိုဖရဲချီများ ကွဲကွာသွားသည့် ပုံရိပ်ယောင်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ပြည့်နှက်နေသော ဓားတစ်သောင်း၏ထက်ရှမှု၊ ဟင်းလင်းပြင် ခေါက်ချိုးဖြစ်သွားခြင်း၏ ထူးဆန်းမှု၊ နေနှင့်လ အတူတကွ တောက်ပနေခြင်း၏ ခမ်းနားမှုတို့ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးမျိုးသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များက အလှည့်ကျ ထင်ဟပ်နေပြီး တာအို၏ အနှစ်သာရ စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသော ဤဧကရာဇ်အိုကြီးပင်လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှသာရှိသော ဧကရာဇ်နဂါးချီက တုန်ယင်ပြီး အရှုံးပေးနေသည်ကို ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက အင်မော်တယ်သခင်တွေ..."

ကျောက်ယန်၏အသံက ခြောက်ကပ်နေသည်။ ဤသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ထိုဖရိုဖရဲအလင်းတိုင်က မိုးကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

အလင်းတိုင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် စံအိမ်ကို ဗဟိုပြု၍ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိအားတစ်ခုက အစစ်အမှန် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဘုန်း...

ဘုန်း...

ဘုန်း...

နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော နန်းတွင်းအစောင့်များ၊ တာဝန်ကျနေသော နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများသည် မမြင်နိုင်သော တူတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်အလား တပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ယန်သည်လည်း ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကြယ်တာရာပင်လယ်အလား ရှေးဦးကျသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နဂါးချီက ငိုကြွေးလိုက်ပြီး သူ၏ဒန်တျန်မှ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ချက်ချင်းဆုတ်ခွာသွားကာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲတော့ချေ။

ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း သွေးမျိုးဆက်အဆင့်အတန်းမှ မြစ်ဖျားခံလာသော အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားမိနေ၏။ သူသည် ကောင်းကင်နဂါးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အလား ခုခံလိုသော အတွေးတစ်ခုမျှပင် မမွေးဖွားနိုင်ဘဲ သူ့ထံ၌ နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သတိထားပါ..."

မိန်းမစိုးအိုကြီးက သူ့ကို ထူမရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ယန်က မိန်းမစိုးအိုကြီးကို လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏လက်ဆစ်များ ဖြူရော်နေသည်။ သူ၏အကြည့်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသော ထိုအလင်းတိုင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

'ဒါက... အင်မော်တယ်သခင်တွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားလား...မဟုတ်ဘူး... ဒါက စွမ်းအားအပေါ် ငါ့ရဲ့နားလည်မှုကို ကျော်လွန်သွားပြီ...ဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဖန်တီးပြီး အခွင့်အာဏာကို ပြသနေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ပိုတူတယ်...'

ဟင်းလင်းပြင်သံကြိုးများ ကျဆင်းလာပြီး ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်၏ ပုံရိပ်ယောင် ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သံကြိုးများ၏ထိခတ်သံက ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်းကို သူတို့၏ခေါင်းများ ကွဲထွက်နေသည့်အလား ခံစားရစေပြီး ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ပုံရိပ်ယောင်၏ အကြည့်က နန်းတော်အပေါ်သို့ ဝေ့ဝိုက်၍ကျရောက်သွားသည်။ သူ့ထံတွင် တိကျသော ပစ်မှတ်မရှိသော်လည်း လူတိုင်းသည် သေမင်းက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ဆန္ဒအားနည်းသော နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် မိန်းမစိုး အများအပြားသည် အကြောက်တရားကြောင့် သတိလစ်သွားကြပြီး နန်းတွင်းအစောင့်များထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော စစ်သားများပင်လျှင် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ လဲကျသွားကြ၏။

ကျောက်ယန်က သူ၏နှလုံးသားကို မမြင်နိုင်သော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရပြီး သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်း ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်၏ပုံရိပ်ယောင်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါက ဤသေမျိုးဧကရာဇ်ကို 'ကောင်းကင်ကြီး ဒေါသထွက်ရင် အလောင်းတွေ သန်းနဲ့ချီပြီး ပြန့်ကျဲသွားလိမ့်မယ်' ဟူသည်မှာ မည်သည့်အရာအား ဆိုလိုကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

နင်ဖူယောင်သည်လည်း သူမ၏အခန်းထဲမှ လျှင်မြန်စွာ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် အားချီ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အကြောက်တရားများ ပါဝင်နေသော အသံက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဒီရှေးဟောင်းကပ်ဘေးဒုက္ခက အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းခေတ် အဆုံးသတ်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်မြစ်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်အထပ်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ..."

"အရှင်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခကို လှုံ့ဆော်နိုင်တယ်... သူက အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းခေတ်ရဲ့ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေပြီ..."