အခန်း ၄၈၉

အခန်း ၄၈၉ - တိမ်နီရွာ၏ ဘေးဒုက္ခ

အရူးဂေဟာတွင် မုဆိုးမတစ်ဦး ရက်ရက်စက်စက်နှိပ်စက်ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့၏။

ထိုအကြောင်းကို မည်သူမျှ လာရောက်တိုင်ကြားခြင်း မရှိပါက တရားစီရင်ရေးရုံးတော်အနေဖြင့်လည်း အရေးစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှုတစ်ခုကိုလိုက်လံ စုံစမ်းခြင်းသည် မိမိတို့၏ အရင်းအမြစ်များကို အလဟဿ သုံးစွဲရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရုံးတော်တွင် မှုခင်းအရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခြင်းကလည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူကမျှ အပို တာဝန်များကို မယူချင်ကြချေ။

ဤကဲ့သို့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော ခေတ်ကာလတွင် မြက်ပင်ပမာ တန်ဖိုးမဲ့လှသော လူ့အသက်ပေါင်းများစွာသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်နေကြ၏။ ရုံးတော်အနေဖြင့် ထိုအရာအားလုံးကို မည်သို့မျှ လိုက်လံ မဖြေရှင်းနိုင်ချေ။ သေဆုံးသူသည် ဂုဏ်သရေရှိလူတန်းစား မဟုတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် တန်ဖိုးမဲ့သော်လည်း လူသားများ အစုလိုက်အပြုံလိုက်သေဆုံးခြင်း မဟုတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း ရုံးတော်သည် လှုပ်ရှားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းချင်းဟဲ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးအစုံက အစေခံတစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအစေခံ၏ ပတ်လည်တွင် လက်နက်သခင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်အချို့ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထား၏။ ခါးကို ညွတ်ထားသော ထိုအစေခံသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပါ ဖြစ်ခဲ့တာပါ ခင်ဗျာ၊ အဲဒီနေ့က... ကျိမိသားစုက ကျိယွမ်ကို အရူးဂေဟာဆီ ပို့လိုက်ပါတယ်..."

"ကျိယွမ်"

လင်းချင်းဟဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ရှန်မိသားစုရဲ့ အိမ်ပါသားမက်လား"

ကျိယွမ်သည် ရှန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ပါသားမက် ဖြစ်လာခဲ့သည့် သတင်းသည် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က နင်ဟဲခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟဲကိုယ်တိုင်လည်း ကျိယွမ်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံဖူး၏။ သူ၏ဖခင်မှာ ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဘိုးဘွားများ၏ ကျန်ရစ်သော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ကျိယွမ်သည် ရုံးတော်တစ်ခုတွင် ရာထူးအငယ်စားတစ်ခု ရရှိခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် ပျင်းရိပြီး စည်းကမ်းမရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒုက္ခဆင်းရဲများကို မခံနိုင်ဘဲ လဝက်ခန့်အကြာတွင် အလုပ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် မိသားစု၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့၏။ ရှန်မိသားစု၏ သားမက် ဖြစ်လာခြင်းကသာ သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျိယွမ်၏ အလောင်းကို မည်သည့် လမ်းကြားတစ်ခုခုတွင်မဆို မကြာမီ တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လင်းချင်းဟဲက တွေးထားပြီးဖြစ်သည်။

"သူလား"

လင်းချင်းဟဲ၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ အရူးဂေဟာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များ၌ ကျိယွမ် ပါဝင်ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူက တစ်စက်ကလေးမျှ မယုံကြည်ချေ။ အမည်းနှင့်အဖြူကြားသတ္တဝါ၏ စွမ်းအားကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ အရူးဂေဟာ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးရှောင်သည်ပင် ကျိယွမ် ရင်ဆိုင်နိုင်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

"ငါ အဲဒီကျိယွမ်ကို တွေ့ဖူးတယ်၊ သူက အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

သူက ခေတ္တမျှ စကားစဖြတ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ရှန်မိသားစုက လူတစ်ယောက်ယောက်က လှုပ်ရှားလိုက်တာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။ တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျိယွမ်က အခုအချိန်မှာ သေနေလောက်ပြီ။ ဒါမှမဟုတ်... ရှန်မိသားစုက ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံပြီး နာမည်ကြီး ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံကို မြှင့်တင်ဖို့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးရည်တစ်မျိုးကို ဖော်စပ်ခိုင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

အနီးတွင် ရပ်နေသော မှုခင်းအရာရှိ လေးကျိုးဟုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းချင်းဟဲ၏ လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ လုပ်ဆောင်ပုံများကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။

"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ကျိယွမ်အကြောင်း ကောလာဟလအချို့ ကြားမိတယ်။ သူက ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။ အဆိုးဆုံးပြောရရင် သူက အမြောက်စာအဆင့်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

လင်းချင်းဟဲက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ ကျိုးဟု၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် လျင်မြန်သော အတွေးအခေါ်များကြောင့်ပင် သူ့ကို အနီးကပ် ထားရှိခြင်း ဖြစ်၏။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းချင်းဟဲက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးဟု... နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရလိမ့်မယ်။ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား"

အခြားသော အရာရှိများက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မနာလိုဖြစ်ကာ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ လင်းချင်းဟဲသည် ၎င်းတို့နှင့်မတူဘဲ ထင်ရှားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်၏။ နင်ဟဲခရိုင်တွင် သူ ရှိနေခြင်းက ရာထူးတိုးရန်အတွက် အတွေ့အကြုံ ယူနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်ခံအရ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းက မလွဲဧကန်ပင် ။ ကျိုးဟုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမရာသော အတိတ်နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို နည်းနည်းလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး"

ကျိုးဟုက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ တပ်ဖွဲ့များသည် အရူးဂေဟာမှ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြ၏။ ကျိုးဟုသည် လင်းချင်းဟဲ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော့်ကို ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီ ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်လို့ ကုန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် မှုခင်းအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းက အနည်းဆုံး သုံးနှစ် ရှိရမှာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုပဲ ထွက်သွားရတာလဲ။ ဒါ တိမ်နီရွာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား"

လင်းချင်းဟဲသည် နင်ဟဲခရိုင်တွင် နှစ်နှစ်ခွဲခန့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ စည်းကမ်းအရ သူသည် ရာထူးမတိုးမီ ခြောက်လခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သက်တမ်းမပြည့်မီ စောစီးစွာ ထွက်ခွာခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။ မကြာသေးမီက တိမ်နီရွာတွင် ရွာသားများ ပျောက်ဆုံးနေသည့် အမှုကို လင်းချင်းဟဲကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနိုင်သည်ဟု ကျိုးဟုက သံသယဝင်နေမိသည်။

"မင်း ထင်တာ မှန်တယ်၊ ဒါ တိမ်နီရွာအကြောင်းပဲ"

လင်းချင်းဟဲက ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံအရ အခြားသူများ ကြားသွားမည်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပုံမရချေ။ ဤလောကတွင် မြင့်မြတ်သော မိသားစုများသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပါ။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလုံး တိမ်နီရွာမှာ ပျောက်ဆုံးမှုတွေ ဖြစ်ပွားနေတာဟာ ဝိညာဉ်မှင်စာတစ်ကောင်ကြောင့်ပဲ"

လင်းချင်းဟဲက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါက သာမန်မှင်စာ မဟုတ်ဘူး။ အဝါရောင်အဆင့် မှင်စာ ဖြစ်ပြီးတော့ အားနည်းတဲ့ ကောင်လည်း မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ကျိုးဟု၏ မျက်နှာက သိသိသာသာ ပျက်သွားရသည်။ ဤလောကတွင် ဝိညာဉ်မှင်စာများကို လူသားအဆင့်၊ အဝါရောင်အဆင့်၊ နက်နဲအဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ ကောင်းကင်အဆင့်နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့်ဟူ၍ အဆင့်ခြောက်ဆင့် ခွဲခြားထား၏။

လူသားအဆင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများသည် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ လူသားတစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူရုံမျှသာ တတ်နိုင်ကာ အများဆုံး လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကိုသာ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း အဝါရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများမှာမူ လုံးဝ ခြားနားလှ၏။ အဝါရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါ တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ဒေသတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေနိုင်ပြီး လူပေါင်းရာချီကို သေဆုံးစေနိုင်သည်။ ခရိုင်အဆင့် စွမ်းအားစုလေးများအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခကိခဲလှ၏။

"အဝါရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်မှင်စာလား"

ကျိုးဟု၏ မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရွာသားတွေအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးရမယ်"

" မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လင်းချင်းဟဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဝိညာဉ်မှင်စာက ရွာအောက်မှာရှိတဲ့ မြေအောက်မြစ်နဲ့ ဆက်သွယ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းရေတွင်းကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ ရွာသားတိုင်းလိုလို အဲဒီရေတွင်းက ရေကို သောက်သုံးခဲ့ကြပြီးပြီ။ သူတို့အားလုံး ကူးစက်ခံထားရပြီ။ သူတို့တွေက သေလူတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါ့အပြင်... ရွာသားတွေက ကြွေထည်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူတွေ ဖြစ်တယ်။ တိမ်နီကြွေထည်က မိုရှန်းနိုင်ငံအတွက် အရေးကြီးတဲ့ သွင်းကုန်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအသုတ်က လဝက်အတွင်း ပြီးစီးတော့မှာ။ သူတို့တွေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

..........

ကျိုးဟုသည် ရွှံ့ဗွက်များ ပေရေနေသည့် လမ်းများပေါ်တွင် သတိထားကာ လျှောက်လှမ်းနေ၏။

မကြာသေးမီက ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးကြောင့် မြေဆီလွှာများသည် နီရဲပြီး စေးကပ်သော ရွှံ့နွံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။ သူ၏ ဖိနပ်များမှာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရွှံ့များနှင့် ကပ်ပါလာပြီး ပို၍ပိုလေးလံလာ၏။သူ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကလည်း သူ့အပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့ ဖိစီးနေသလို သူခံစားနေရသည်။

"ဒီဘက်မှာပါ လူကြီးမင်း"

လီရှောင်တန်ဟု ခေါ်သော ကောင်လေးတစ်ဦးက ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေရင်း ပြေးလာကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ မီးဖိုမှ ထွက်လာသော မှိုင်းအိုးများကြောင့် မည်းမှောင်နေ၏။

ကျိုးဟုသည် နီရဲသော မြေစေးဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် ခပ်နိမ့်နိမ့်အိမ်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေ၏။

"သူ မနေ့ညက ရေတွေ အန်တယ်၊ ပြီးတော့... ဆုံးသွားတယ်"

ကောင်လေးက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျိုးဟု၏ မျက်နှာ ညိုမှောင်သွား၏။ သူသည် အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ခေတ္တမျှ ကြာအောင် နေထိုင်ရင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးမှ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာသောအခါ ရှောင်တန်က သူ့ထံသို့ ရေတစ်ခွက် ယူဆောင်လာပေး၏။

"လူကြီးမင်း... ရေသောက်ပါဦး"

ကောင်လေးက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါ ရှေးဟောင်းရေတွင်းက ရေလား"

ကျိုးဟုက မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

"ဒါကို နောက်ခါ မသောက်နဲ့တော့"

ကျိုးဟုက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မသန့်ရှင်းဘူး"

ကောင်လေးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမပြောချေ။ ရွာအတွက် အခြားသော ရေအရင်းအမြစ် မရှိကြောင်းကို သူသာ အသိဆုံး မဟုတ်ပါလား။

ဒီရေမှ မသောက်ရင် အငတ်နေဖို့ပဲရှိတယ်။

ကျိုးဟု၏မျက်လုံးများက ရှောင်တန်၏ အိမ်ထဲတွင် ပူဇော်ပလ္လင်ငယ်တစ်ခုအထက်ရှိ ထူးဆန်းသော ရုပ်တုလေးတစ်ခုထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ၊ မင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်နေတာလား"

"ဒါ..ဒါက... ကုန်သည်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရောင်းခဲ့တာပါ"

ကောင်လေးက အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဒါဟာ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသရဲ့ အားအကောင်းဆုံး နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်တဲ့ ရှန်လင်ရဲ့ ပုံတူလို့ ပြောပါတယ်။ မကြာသေးခင်က သေဆုံးမှုတွေ များနေတာကြောင့် ကျွန်တော့်ညီမလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုပြီး ဝယ်ထားတာပါ"

ကျိုးဟုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအရာ၏ စစ်မှန်မှုကို သံသယဝင်မိ၏။ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော စစ်မှန်သည့် ရှေးဟောင်းလက်ရာများသည် ရှောင်တန်ကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော ကောင်လေးတစ်ဦး မတတ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ စကားမပြောမီ စူးရှသောအသံတစ်ခုက ကြားဖြတ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရှန်လင်လား၊ အဲဒါက ပိုင်ချန်းနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်ရတနာ ဖြစ်ခဲ့တာ"

တာအိုသီလရှင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အေးစက်သည့် မျက်လုံးများရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ လှဝင်လာသည်။ သူမ၏ တည်ရှိမှုက အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကတည်းက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ"

သူမက ဆက်ပြောသည်။

"ဒီရုပ်တုလေးက စစ်မှန်နေရင်တောင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ မူရင်းလက်နက်က ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ ပုံတူက လည်း ဘာတတ်နိုင်တော့မှာလဲ"

သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများသည် ရှောင်တန်ထံသို့ လှည့်လိုက်သောအခါ ခဏတာ နူးညံ့သွား၏။

"ကလေး... ဒီရုပ်တုလေးကို ငါ့ကို ငွေပြား ၅၀၀ နဲ့ ရောင်းမလား။ အဆင်ပြေလား"

-----