အခန်း (၂၂၈၇-၂၂၈၈)

အခန်း (၂၂၈၇) - မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အတုပဲ

လီဝူသည် ချီယန်သူတော်စင်၏ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ယခင်က အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ချီယန်သူတော်စင်ကဲ့သို့ ကလေးဆန်ခြင်း မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ချီရွှမ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် အရာအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော်လည်း... ထိုအရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် တူညီလွန်းနေသည်။

"အရမ်းကြီး မပျော်ရွှင်ပါနဲ့၊ ဒါတွေက အတုတွေသက်သက်ပဲ"

ဖန့်ချန်သည် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အတု"

ချီယန်သူတော်စင်သည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကိုတောင် ပြန်ခံစားမိနေပြီလေ။ ကျွန်တော့် ရုပ်ခန္ဓာထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ သွေးတွေ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော် ကြိုးစားစုဆောင်းခဲ့ရတဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ဓာတ်တွေကိုပါ အတိအကျ ခံစားရနေတာပဲ "

သူသည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။ ချီယန်သူတော်စင်၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါများသည် စွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ငါပြောတာက အတုပဲ၊ မင်း မယုံဘူးလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံးရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မယုံဘူး"

ချီယန်သူတော်စင်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"လီဝူ... ကြည့်လိုက်ဦး၊ တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်အပေါ်မှာ လုံးဝယုံကြည်သွားအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လှည့်စားမှုတွေထဲကနေ အမှန်တရားကို ရှာဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတယ်။ အရင်တုန်းက ချင်ဝူဆန့်တို့ မြင်ခဲ့ရတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေ၊ ပြီးတော့ အခု ချီယန် ခံစားနေရတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာပြန်ရတဲ့ ခံစားချက်တွေ... ဒါတွေအားလုံးက သူတို့ကိုယ်တိုင် တကယ်လိုချင်နေတဲ့အရာတွေမို့လို့ပဲ"

ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြသည်။

လီဝူသည် အတွေးနက်သွားသည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ အရင်တုန်းက ချီရွှမ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အထိပ် သူရဲကောင်းဟာ ဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး ချီရွှမ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေကိုတောင် လှည့်စားသွားနိုင်ခဲ့တာပေါ့"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းဖန်တီးလိုက်တဲ့အရာအားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့က အမှန်လို့ပဲ ယုံကြည်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းက သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် အတုပါလို့ ပြောရင်တောင် သူတို့က မင်းကိုပဲ လှည့်စားနေတယ်လို့ ထင်နေဦးမှာ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးရင်း ထောက်ခံသည်။

"တကယ်ကိုပဲ မှန်လိုက်တာ"

လီဝူသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်သည်။ ချီယန်သူတော်စင်သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရေခဲရေလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် -

"ဖန့်ငရဲမင်း... ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ အတုဖြစ်နေတာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

" ချီရွှမ် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကောင်းကင်ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ရုပ်ခန္ဓာက အတုပဲဆိုပေမယ့် ငါသာ အစစ်လို့ ပြောလိုက်ရင် တကယ့် အစစ်နဲ့ ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ "

ဖန့်ချန်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ချီယန်သူတော်စင်သည် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ စိတ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အစစ်ပေါ့"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါတွေက အတုပဲ"

"..."

ဖန့်ချန်သည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် ချီယန်သူတော်စင်သည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလန့်တကြားနှင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မရလိုက်ပေ။

သူ ခံစားမိနေခဲ့သည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဆင်းနေသည့် ပူနွေးသော သွေးများ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းစွာ စုဆောင်းခဲ့သည့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ဓာတ်များအားလုံးသည်လည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အို... တကယ်ပဲ အတုတွေပါလား၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်တမ်းတမိလိုက်တာ..."

ချီယန်သူတော်စင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်မိသည်။

"အရှင်သခင်... အရှင်က ဒီစွမ်းရည်ကို လေ့လာပြီးပြီဆိုတော့ ဒီနေရာရဲ့ အစစ်အမှန်ကို ရှာကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော ရတနာတွေကို ဒီမှာ ဝှက်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်ပေးပါဦး"

လီဝူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝသို့ လှည့်သွားသည်။ လီဝူလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ အလွတ်ကြီး ငေးမောနေသော ချီယန်သူတော်စင်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနားသို့ ကပ်လာသည်။

အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝအပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းမှာ အစောပိုင်းအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီရွှမ် စွမ်းအားများ လည်ပတ်သွားသည့်အခါ... အရာအားလုံးသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သစ်ပင်ကြီးဖြစ်စေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင် သစ်ပင်များဖြစ်စေ အားလုံးသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအရိပ်များ၏ အောက်တွင်မှ ဤ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ၏ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်သခင်... ဘယ်လိုလဲ"

လီဝူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းမှာ ဘာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

"ဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက ချီရွှမ် စွမ်းအားတွေနဲ့ အသွင်ပြောင်းခံထားရတာ သေချာတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ချီရွှမ် စွမ်းအားတွေက ငါအခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်သေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ အမှန်တရားကို မြင်နေရပြီ... ပြီးတော့..."

ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်လိုက်သည်။ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် လွတ်လပ်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားပြီး သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းလိုက်သောအခါ လက်ထဲတွင် အသီးတစ်လုံး ပါလာသည်။

" ဒိန်ရွှမ် အသီးလား "

လီဝူသည် အံ့ဩစွာ အသက်ရှုမှားသွားသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်ကို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုနေရာ၌ ဘာမျှ မရှိပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ဒိန်ရွှမ်အသီးပဲ ချီရွှမ် စွမ်းရည်ကို မလေ့လာခင်တုန်းကဆိုရင် ဒီအသီးကို ငါ လုံးဝ မမြင်ရဘူး၊ ဒါကြောင့်လည်း မယူနိုင်ခဲ့တာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီအသီးက ဒီနေရာမှာပဲ ပေါက်နေတာ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အန္တရာယ်လည်း ဘာမှမရှိဘူး၊ ချီရွှမ် စွမ်းအားတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ ရှိတယ်။ ငါဖြစ်စေ၊ ချင်ဝူဆန့်တို့ ဖြစ်စေ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျုပ်တို့တွေနေရာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာတောင် ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ပြီးပြီ"

ဖန့်ချန်သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... အိုကေပဲ"

လီဝူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ မင်းပြောတဲ့ ရတနာတွေက ဒီနေရာမှာ ဝှက်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် ရှာကြည့်ရအောင်"

ဖန့်ချန်စကားဆုံးသည်နှင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဤတားမြစ်နယ်မြေအတွင်း ပျံသန်းသွားသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူသည် ဒိန်ရွှမ် အသီးများကို အများအပြား ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က ရှူရှန့် ပေးခဲ့သော အသီးများနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အသီး (၂၀) ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အခြားသော သူတော်စင်များအတွက်ဆိုလျှင် ဤအသီး (၂၀) သည် နှစ်ပေါင်း (၂၀၀) စာအတွက်သာ လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်အတွက်မူ သူ၏ စွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် ပြည့်စုံသွားသည့်အခါ ဤအသီး (၂၀) သည် သူ့ကို သန့်စင်သော အဆင့် အကန့်သက် ကျော်လွန်ခြင်းကို တိုးတက်စေရန် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့် ကူညီပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"အလယ်အဆင့်ကို ရောက်ပြီးရင် ဒီအသီးတွေရဲ့ အာနိသင်က လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်။ အကယ်၍သာ အသီး (၄၀) ဒါမှမဟုတ် (၅၀) လောက် ရမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး သေချာသွားပြီ"

နောက်ထပ် (၁၅) ရက်ခန့် ကြာသောအခါ...

"လီဝူ... ငါ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေကို မြင်နေရပြီ၊ (၁၀) လုံးတောင် ရှိတယ်"

ဖန့်ချန်သည် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ လီဝူသည် အပြင်ဘက် လွတ်လပ်နေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူလည်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်သခင်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် တံခါးဝမှနေ၍ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး (၁၀) လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုချင်းတောင် သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးစေသည့် ထိုရှားပါးရတနာများသည် ယခုမှ စတင်ဖွင့်လှစ်သည့် ဤနေရာတွင် (၁၀) လုံးအထိ ပေါက်ရောက်နေသည်။

"လီဝူ... ဒီနေရာကို ငါ အကုန်ရှာပြီးပြီ။ ဒီဗောဓိသီး (၁၀) လုံးနဲ့ တခြားအသီးတွေပဲ ရှိတယ်၊ တခြား ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး"

ဖန့်ချန်သည် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီနေရာက ချီရွှမ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲပိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်"

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း အတော်များတယ်"

လီဝူသည် သက်ပြင်းချလိုက််သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီရတနာ (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းက ဘယ်နေရာမှာ ဝှက်ထားမှန်း လုံးဝ မသိနိုင်တော့ဘူးပေါ့"

"ငါတို့တွေ ကျေနပ်သင့်ပါတယ်"

ဖန့်ချန်သည် ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် အသီးတွေ အများကြီး ရလိုက်တယ်၊ အရေးကြီးဆုံးက ချီရွှမ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ရခဲ့တာပဲ။ ဒီစွမ်းရည်ကိုသာ ကောင်းကောင်း အသုံးချတတ်ရင် ငါ့မှာရှိတဲ့ တခြားစွမ်းရည် (၁၉) ခု ပေါင်းတာထက်တောင် ပိုပြီး အသုံးဝင်ဦးမှာ"

လီဝူသည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"အရှင်သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ရရှိမှုက တကယ်ကို ကြီးမားလှပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချင်ဝူဆန့် ပြန်လာပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

"ချင်ဝူဆန့်က သွားတာ ကြာလိုက်တာ၊ ငါတို့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် "

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ငါက အပျင်းပြေ တွေးကြည့်တာပါ"

"တွေးချင်ရာတွေးပြီး ငါ့ကို အဲဒီလို လူစားမျိုးလို့ ထင်နေတာလား "

ချင်ဝူဆန့်သည် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ သူတော်စင်များ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူတော်စင်များအားလုံး အံ့ဩသွားပြီး အမြန်ပင် ထလိုက်ကာ ချင်ဝူဆန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ပစ္စည်း ရလာပြီလား"

"ရလာတာပေါ့"

ချင်ဝူဆန့်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါးထဲတွင် အစိမ်းရောင်ရှိသော အသီးလေးတစ်လုံး လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အခန်း (၂၂၈၈) - သူက အသက်ပေးပြီး ပြန်ဆပ်မှာလား

သူတော်စင်အစုအဝေးသည် ချင်ဝူဆန့်၏ လက်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အစိမ်းရောင် အသီးလေးကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာကြသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီး ဟုတ်ရဲ့လား"

"ဟုတ်တယ်။"

ချင်ဝူဆန့်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ အနည်းငယ် အခက်အခဲလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး (၁၂၀၀) နဲ့ အနိုင်ယူပြီး ဝယ်ယူခဲ့နိုင်ခဲ့ပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။

သူတော်စင်များအားလုံး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤအသီးကို ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဤတစ်ခေါက် တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ရရှိလာမည့် ဆုလာဘ်များမှာလည်း မနည်းလှပေ။ ထို့ပြင် ဤအသီး၏ ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း အထက်ဌာနထံမှ ပြန်လည်ထုတ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ငွေကြေး တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ စိုက်ထုတ်စရာ မလိုတော့ပေ။

"ချင်ဝူဆန့်... အခုတော့ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီး ရောက်လာပြီ။ နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ဘယ်သူက ဒီအသီးကို စားသုံးမှာလဲ "

သူတော်စင်တစ်ပါးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လူအုပ်စု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးနက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လျှို့ဝှက်စွာ မျက်စိချင်း ဆက်သွယ်နေကြသည်။

ချင်ဝူဆန့်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်မှာ ငါက ခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ ဒီအသီးကို ငါပဲ စားသုံးသင့်တယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား"

ဟု မေးသည်။

"..."

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းပဲ စားလိုက်ပါ"

သူတော်စင်များအားလုံး စဉ်းစားလိုက်ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ချင်ဝူဆန့်နှင့် ရန်ဘက်ဖြစ်ရန် မလိုလားကြသလို တာဝန်ကို အမြန်ဆုံး အောင်မြင်စေချင်ကြသည်မှာလည်း အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်ဝူဆန့်သည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီးကို မြိုချလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြောင်းအလဲများကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ချင်ဝူဆန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ချင်ဝူဆန့်... ဒီအသီးက တကယ်ပဲ အသုံးဝင်ရဲ့လား "

"အကယ်၍သာ ဒီအသီးက အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင်တော့... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့တွေတော့ အလကားပဲ ဖြစ်တော့မှာပေါ့"

ချင်ဝူဆန့်သည် သူတို့၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် မျက်လုံးအတွင်း၌ လည်ပတ်နေသည့် အေးမြသော စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကိုသာ အေးဆေးစွာ ခံစားနေသည်။

သူသည် အေးမြကြည်လင်သော စီးဆင်းမှုတစ်ခုထဲတွင် နစ်မွန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရှိသမျှ အညစ်အကြေးများအားလုံး ဆေးကြောသန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်ပင် ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိသွားသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည့် လောကကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအရိပ်များ၏ အောက်တွင်မှ 'အမှန်တရား' ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ငါ ဒီနေရာရဲ့ လှည့်စားမှုတွေကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသီးရဲ့ အာနိသင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုတာတော့ မသေချာဘူး။ မင်းတို့ အခုချက်ချင်း ငြိမ်ငြိမ်နေကြ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ ရှာဖွေနိုင်သလောက် ရှာကြတာပေါ့ "

ချင်ဝူဆန့်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ တစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ဘာမျှမရှိဘဲ လွတ်လပ်နေရမည့် နေရာ၌ တောက်ပသော အရာဝတ္ထုများ စုပုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး များပင်ဖြစ်သည်။

သူ မှားယွင်းစွာ မမြင်မိဘူးဆိုလျှင် ထိုတောက်ပနေသော အရာများအားလုံးမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများသာ ဖြစ်သည်။

ချင်ဝူဆန့်သည် နောက်တွန့်မနေတော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းသွားသည်။ သူတော်စင်များလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားကြသည်။

မကြာမီပင် ချင်ဝူဆန့်သည် သူတော်စင်တို့၏ မျက်စိထဲတွင် လွတ်လပ်နေသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ချင်ဝူဆန့်... ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။"

"မင်း ဘာတွေကို မြင်နေရတာလဲ အချိန်မဆွဲပါနဲ့တော့။"

"မင်းတို့တွေ ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ သေချာပြောနိုင်လား မင်းတို့ မြင်နေရတာက အတုအယောင်တွေမို့လို့ပဲ။တကယ်ကို ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် တူညီလွန်းနေတဲ့ အတုအယောင်တွေပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်နေရတာကတော့ အမှန်တရား ပဲ။"

ချင်ဝူဆန့်သည် ရယ်မောရင်း လေဟာနယ်ကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူတော်စင်တို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ချင်ဝူဆန့်၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် နီရဲသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဟူး..."

သူတို့အားလုံး အံ့ဩစွာ အသက်ရှုမှားသွားကြပြီး ချင်ဝူဆန့်၏ လက်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

"ဒါက... စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ချင်ဝူဆန့်... မင်း မှော်အတတ် ပြနေတာလား "

"ဒါက အတုမဟုတ်ဘူးလား "

သူတော်စင်တို့၏ သံသယဖြစ်မှုကို ချင်ဝူဆန့်က အဖက်မလုပ်ဘဲ သူတို့ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် လက်လောကြီးစွာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ အလှည့်ကျ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာကြသည်။

"ဒါက တကယ်ကို စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးပဲ "

"ဟုတ်တယ်၊ အတုမဟုတ်ဘူး။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်လုံး စားဖူးတယ်။ ဒီအနံ့မျိုးပဲ "

"တကယ်ကိုပဲ ချင်ဝူဆန့်... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ "

သူတော်စင်များအားလုံး ချင်ဝူဆန့်ကို သိလိုစိတ်များဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

"ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီးက ငါ့ကို ဒီနေရာရဲ့ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်ကတည်းက မြင်နေရသမျှဟာ အတုတွေပဲ။ မင်းတို့ အဲဒီမှာ သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိတယ်လို့ မြင်နေရလား တကယ်တော့ အဲဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ မြင်နေရလား တကယ်တော့ ဒီမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အလုံး (၃၀) တောင် ရှိနေတာ "

ချင်ဝူဆန့်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

အလုံး (၃၀)

သူတော်စင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး ချင်ဝူဆန့်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီး ဝယ်ရတာ တန်လိုက်တာ။ ဒီဗောဓိသီးတွေတင်မကဘဲ တခြား အကျိုးအမြတ်တွေလည်း ရနိုင်သေးတယ်။ လူတိုင်းအတွက် အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး (၈၀၀) စီ ခွဲဝေနိုင်မှာ သေချာတယ်"

ချင်ဝူဆန့်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လေဟာနယ်ထဲမှ ဗောဓိသီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်ယူပြနေသည်။

လက်ရှိနေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်တို့မှာ အံ့ဩခြင်းလွန်၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ချင်ဝူဆန့် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်ယူနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ရွှင်လန်းခြင်းများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ငါးလုံး၊ ရှစ်လုံး၊ ဆယ့်သုံးလုံး၊ အလုံးနှစ်ဆယ်... အလုံးသုံးဆယ် "

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဝူဆန့်သည် ဗောဓိသီးအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီးစီးသွားသည်။ သူတော်စင်များလည်း အမှားမခံနိုင်သဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရေတွက်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် (၃၀) လုံး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို အစ်ကိုကြီး ချင်... မင်း တကယ်ကိုပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်လွန်းတယ်ကွာ၊ ငါတို့တွေတော့ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူရတော့မှာပဲ "

ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော ဗောဓိသီး (၃၀) ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဝူဆန့်အပေါ် သူတို့၏ အမြင်မှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"အလုံး (၃၀) သေချာတယ်နော်"

ချင်ဝူဆန့်က အေးဆေးစွာ မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အလုံး (၃၀) အတိအကျပဲ၊ မမှားဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါတွေကို ငါ့ဆီမှာပဲ ခဏ ထားလိုက်တော့မယ်။"

ချင်ဝူဆန့်သည် လက်ဖြင့် အသာခါလိုက်ရာ ဗောဓိသီးများအားလုံး သူ့၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ သူတော်စင်များလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြပေ။ ထိုမျှ များပြားသော ရတနာများ၏ ပမာဏကို လူတိုင်း သိရှိထားရာ သူတစ်ဦးတည်း ကိုယ်ကျိုးအတွက် ခိုးယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤရတနာများမှာ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သဖြင့် အလွဲသုံးစားလုပ်ပါက အကြီးအကဲများ ရှိနေပါစေ၊ မည်သူမျှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီအသီးရဲ့ အာနိသင် ရှိနေတုန်းမှာပဲ တခြားနေရာတွေကို ဆက်ရှာကြရအောင်။"

ချင်ဝူဆန့် စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ရှာဖွေကြသည်။ သူတော်စင်များမှာလည်း အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ...

ချင်ဝူဆန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြည်လင်နေသော ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အရင်အတိုင်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ထိုင်ရွှမ် ချင်းလင် အသီး၏ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"အိုး အစ်ကိုကြီး ချင်... ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ"

"အာနိသင် ကုန်သွားပြီ။"

ချင်ဝူဆန့်သည် အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထက် ဆက်ရှာလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။ ငါ အခုပဲ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံတော့မယ်။ ဒီဗောဓိသီး (၃၀) နဲ့ပဲ ဒီနေရာရဲ့ ရှာဖွေမှု အစောပိုင်း ရလဒ်အဖြစ် တင်ပြမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အာနိသင် ကုန်သွားပြီလား"

သူတော်စင်များမှာ မကျေနပ်သော်လည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့၊ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံကြမယ်။"

"ဒီနေရာမှာ ဗောဓိသီး (၃၀) တောင် ရှိနေသေးတာပဲ၊ တခြား ရတနာတွေလည်း ရှိနိုင်သေးတယ်။ အစီရင်ခံပြီးရင် နောက်ထပ် အသီးတွေ ထပ်ရှာပြီး ပြန်လာရှာကြတာပေါ့ "

"အစ်ကိုကြီး ချင်... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ "

"ဒီအသီးက ရှားပါးပေမယ့် ငါ့မှာ အဆက်အသွယ် ရှိသေးတော့ နောက်ထပ် အလုံးနည်းနည်း ရှာပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်။"

ချင်ဝူဆန့်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ထိုတားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လည် လှည့်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏအချိန် ကြာသောအခါ... ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း ချင်ဝူဆန့်တို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

လီဝူသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်... ချင်ဝူဆန့်တော့ ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ"

ဟု ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ...စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး (၃၀)၊ သူက သူ့အသက်နဲ့တောင် ပြန်ဆပ်နိုင်ပါ့မလား "

ဖန့်ချန်သည်လည်း အေးဆေးစွာပင် ရေရွတ်လိုက်သည်။