အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အပိုင်း(၂၇၉)

‘အစက ကုသိုလ်ရမယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့ ဒီတာဝန်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနေတာလား…’

ကွမ်ယင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်လျှော့လိုက်ရန်ပင် စတင် တွေးတောမိလာလေသည်။ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် ကြီးမြတ်သော တာဝန်ကို ဦးစီးရသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အကယ်၍ ဤတာဝန် အောင်မြင်သွားပါက ကွမ်ယင် ကိုယ်တိုင်အတွက် ကြီးမားသော ကုသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ရာ အခက်အခဲများကို သိထားသော်လည်း ကွမ်ယင်သည် ဤတာဝန်ကို အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကွမ်ယင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ်အတွက် အဓိက တာဝန်ရှိသူအဖြစ် တာဝန်ယူလိုက်ခြင်းကများ သူမ အမှားလုပ်မိခဲ့တာလား။

ထိုသို့သော အတွေးမျိုးက ကွမ်ယင်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကွမ်ယင်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာကြီးမှာ ဘယ်လို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိနေတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ..."

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလျိုသည်လည်း ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေနေခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်အား သူ မည်သို့များ စော်ကားမိခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ကျန်းလျို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

‘ဘာလို့လဲ… နှစ်ဝက်လောက်လေး နေတာကို ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်နေရတာလဲ…’

အကယ်၍ ကျူးပါကျဲ၏ စကားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင်

"ဆရာကြီး... ဆရာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ… အရင်ကဆို ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး သဘောကျခဲ့တာလေ… ကျွန်တော် စရောက်တုန်းက ဧည့်ခံဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေမယ့်လည်း… ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် လူသစ်သီး နှစ်လုံး ယူလာပေးဖို့ တပည့်တွေကို အထူးတလည်တောင် မှာကြားခဲ့သေးတယ်… အခုကျတော့ရော… ဒီမှာ နှစ်ဝက်လောက်လေးပဲ နေချင်တာကို ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်ချင်နေပြီလား..."

အစကတော့ တာအိုကျောင်းသားလေး နှစ်ယောက်ဖြစ်သော မင်ယွဲ့နှင့် ချင်းဖုန်းတို့သည် ကွမ်ယင် အလျှော့ပေးလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူများ နောက်ထပ် ခြောက်လ ဆက်နေနိုင်မည်ဆိုသဖြင့် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ပြတ်သားသော ငြင်းဆန်မှုကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အကြောင်သားဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဆရာကြီးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"အို... ဗောဓိသတ် မသိလို့ပါ… ငါ့ရဲ့ ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်က တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံရတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ… ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ကျန်းနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေ ရောက်လာကတည်းက… နေ့တိုင်း အသားတွေစား… အရက်တွေသောက်… လောင်းကစားတွေလုပ်ပြီး ဆဲဆိုနေကြတော့… ငါ့ရဲ့ ကျောင်းတော်ကို ညစ်ညမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုတောင် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ… ငါ့ရဲ့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်တောင်မှ ဆိုးဆိုးရွားရွား လွှမ်းမိုးခံထားရပြီ...”

"ဒါကြောင့် ရွှမ်ကျန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့က ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

‘အသားတွေစားပြီး အရက်တွေသောက်ကြတယ်… လောင်းကစားလုပ်ပြီး ဆဲဆိုနေကြတယ်…’

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်၏ နှုတ်ခမ်းများပင် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်သည် မည်သို့မည်ပုံ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သနည်း ဟူသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေလေသည်။

ကောင်းစွာ စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကွမ်ယင်သည် သူမ၏ စိတ်များ သိသာစွာ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အကယ်၍ တကယ်သာ ထိုသို့ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအခါတွင်မူ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်၏ ရင်ထဲတွင် အသိတရားတစ်ခု ပွင့်လင်းလာခဲ့လေသည်။ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က ရွှမ်ကျန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားပြီးနောက် နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်သို့ အလောတကြီး ရောက်လာကာ သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို လာရောက်အဆိုပြုခဲ့ခြင်းမှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါချေ… အမှန်တရားက တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်နေခဲ့တာကိုး…။

"အဲဒါက..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ဆရာကြီး၏ မှတ်ချက်များကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် သူ စကားဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းက အခြားတစ်ယောက်၏ အိမ်တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် သွားရောက်နေထိုင်ရာတွင် အစပိုင်း၌ အိမ်ရှင်က ကြိုဆိုလက်ခံခဲ့သော်လည်း...ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီးနောက်တွင် အိမ်ရှင်၏ လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို လမ်းမှားသို့ ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ မည်သည့်အိမ်ရှင်ကများ ဝမ်းသာနေမည်ကို မျှော်လင့်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့က သူ့ကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်ကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"အောမိတော်ဖော... ရွှမ်ကျန်းက ဆရာကြီးအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ဆက်နေပြီး အပြစ်ပေးခံချင်နေတာပါ… ကျွန်မလည်း သူ့ကို အတော်ကြာအောင် ဖျောင်းဖျခဲ့တာ ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင် အမြင်ပဲလေ… သူက ဆရာကြီးနဲ့ ရေစက်ပါလာတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ် ဒါကြောင့် သူ့ကို မငြင်းဆန်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကွမ်ယင်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျို ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းအပေါ် တကယ်ပင် ကျေနပ်နေမိလေသည်။

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က ကျန်းလျိုအား အလေးအနက် တိုက်တွန်းသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်း... အမှားလုပ်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီး မင်း မဟုတ်ပါဘူး… တကယ်တော့ မင်းကို ငါ တော်တော်လေး အထင်ကြီးမိပါတယ်… အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မယ့် ခရီးစဉ်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်က အရမ်း အရေးပါတာမို့… မင်း အမြန်ဆုံး ခရီးဆက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"အဟွတ်... ဆရာကြီး… ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ 'တပည့်မကောင်း ဆရာ့ခေါင်း' ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ… ဆရာကြီးကို စော်ကားခဲ့တာ ဝူခုန်းဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဆရာအနေနဲ့ ကျွန်တော်က တာဝန်အပြည့်အဝ ယူရမှာပါ..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဝန်လေးနေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"တကယ်၍ ငါက နောက်ထပ် လူသစ်သီး ကိုးလုံး ထပ်ခူးပြီး မင်းတို့အတွက် လူသစ်သီး ပွဲတော် ကျင်းပပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျန်းလျိုက ထွက်သွားရန် ခေါင်းမာမာဖြင့် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် အံကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

ကျွိ... ကျွိ... ကျွိ....

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ စိတ်ဆင်းရဲနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဘေးနားရှိ စွန်းဝူခုန်းမှာ သူ၏ ရယ်မောမှုကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားရပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စူးရှသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဘေးနားရှိ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူ့သဘာဝက ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ အစပိုင်းတွင် ကွမ်ယင်သည် လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ရာ ဤတာဝန်ကို လက်လျှော့လိုက်ရန် အတွေးများပင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ကို ထွက်သွားရန် ချော့မော့ဖို့အတွက် သက်သက် လူသစ်သီး နောက်ထပ် ကိုးလုံး ထပ်မံပေးဆပ်ကာ ပွဲတော်ကျင်းပပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသော ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ရင်ထဲမှ ခါးသီးမှုများကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကွမ်ယင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာများမှာ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖြေရှင်းနိုင်လောက်စရာ ဖြစ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ပျော်ရွှင်မှုဟူသည် အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှ လာခြင်းဖြစ်လေသည်။

အခြားသူများ မိမိထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဆိုးရွားဆုံးသော နေ့ရက်များပင်လျှင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိလာသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

ဟူး...

သေချာသည်မှာ ကွမ်ယင် တစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်ဆင်းရဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားနေရလေသည်။

ယခင်က သူသည် မဟာယနဂိုဏ်းနှင့် ညှိနှိုင်းရန်အတွက် သူတို့ကို ဤနေရာတွင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားရန် စဉ်းစားခဲ့လေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အရှုံးခံ၍ပင် သူတို့ကို ထွက်သွားစေချင်နေလေပြီ...

ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့ပါလျှင် ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်ကို ပိတ်ထားပြီး မည်သည့်ဧည့်သည်ကိုမျှ လက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်ကာ ကျောင်းတော်ရှိ လူအားလုံးကို တာအို လမ်းစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ယွီရွှီနန်းတော်သို့သာ စေလွှတ်လိုက်သင့်သည်ဟု ဆရာကြီး ကျန်းယွမ် တွေးတောနေမိလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၂၈၀)

စွမ်းအားကြီးမားသူများအတွက် အမွေဆက်ခံခြင်းသည် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။ သူတို့၏ နတ်စွမ်းအင်များ နက်နဲလာလေလေ တပည့်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာ၌ ပို၍ဂရုစိုက်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တပည့်တစ်ယောက် လောကသို့ ထွက်လာသည့်အခါ ထိုတပည့်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အောင်မြင်မှုများသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တပည့်ဖြစ်သူအား ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးနိုင်ပါက လေးစားမှုရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက မျက်နှာပျက်စရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လောင်ကျိုသည် လူသားဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုဂိုဏ်း၌ သူလက်ခံခဲ့သော တပည့်ဆို၍ ရွှမ်တူး တစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် ယွီရွှီနန်းတော်သည် ပါရမီကို ဦးစားပေးသောကြောင့် ယွီရွှီနန်းတော်မှ တပည့်များအားလုံးသည် ထူးခြားသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ယွမ်ရှီကောင်းကင်အရှင်သခင်၏ အမြင်၌ စွမ်းအားအကြောင်းကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူ၏ လက်အောက်ရှိ တပည့်များ၏ နောက်ခံများက မေးခွန်းထုတ်စရာပင် မလိုလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပေသည်။

ဤအကြောင်းများကြောင့်ပင် ယွမ်ရှီကောင်းကင်အရှင်သခင်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ် ထုန်ထျန်းတို့အကြား ကြီးမားသော ကွဲလွဲမှုများ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ် ထုန်ထျန်းသည် သွန်သင်ဆုံးမရာတွင် အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့ကာ ချင်းယိုနန်းတော်အတွင်း၌ အကြေးခွံနှင့် ဦးချိုရှိသော သားရဲမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းဖြစ်ပြီး တာအိုဘိုးဘိုးကြီးသုံးပါးတွင် အပါအဝင်ဖြစ်သော သူ့အတွက်ပါ အရှက်ရစေသည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထိုသူတော်စင်အဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်များနှင့် မယှဉ်သာသော်လည်း သူသည် ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်တွင် ထိပ်တန်း တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် တပည့်များ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သည့် နှစ်ကာလများတစ်လျှောက် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၌ တပည့် လေးဆယ့်ရှစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ပြီး ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် သူတို့အား ပြုစုပျိုးထောင်မှု အပေါ် အလွန်အလေးအနက်ထားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် အချိန် နှစ်လသာ ကြာသေးသော်လည်း တာအို ကျောင်းသားလေးများ ဖြစ်ကြသော ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် အနည်းငယ် ပျက်စီးလာပုံရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျိုကို ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၌ ဆက်လက်ထားရှိရန် တကယ်ပင် သင့်ပါမည်လော။ သူ၏ အခြား တပည့်များ ယွီရွှီနန်းတော်မှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ထိုတပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လူသစ်သီး အနည်းငယ်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် မည်သည့်အရာက ပိုအရေးကြီးကြောင်း နားလည်ထားပေသည်။

ကျန်းလျို၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသွားခဲ့ပြီး ဤအခြေအနေများက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ကွမ်းယင်ကို အခိုင်အမာ ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် ခြောက်လ ဆက်နေရန် ခက်ခက်ခဲခဲ အခွင့်အရေးရထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ပြုချင်နေခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

အခြားသူများက လူသစ်သီး ကိုးလုံးပင် ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ထွက်သွားစေချင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းဖြစ်ပေရာ ကျန်းလျိုအနေဖြင့် ဆက်နေချင်လျှင်တောင်မှ သူတို့၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး အတင်းအကျပ် ဆက်နေ၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလျိုသည် အချိန်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အောမိတော်ဖော... ဒီလိုဆိုမှတော့ မဟာတန်ခိုးရှင်ကြီးရဲ့ ရက်ရောမှုနဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ..."

ကျန်းလျိုက ထွက်သွားရန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးစွာသော သက်သာရာရမှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားများကို ဖိတ်ခေါ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ပြန်လွှတ်ရန်မှာမူ ခက်ခဲလှပေသည်။

မကြာမီတွင်ပင် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် တာအိုကိုရင်လေးများဖြစ်သော ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့ကို အပင်မှ လူသစ်သီး ကိုးလုံး ခူးစေခဲ့ပြီး ကျန်းလျိုကို နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် လူသစ်သီး ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

ကွမ်းယင်သည် ကျန်းလျို တကယ်ပင် ထွက်သွားရန် သဘောတူလိုက်ကြောင်း ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟာ... နှမြောစရာကြီး..."

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကျန်းလျို ခရီးဆက်ရန် ဆန္ဒရှိသွားခြင်းအတွက် ကွမ်းယင် ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသလို ခံစားနေရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမည့်ကိစ္စကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းရခြင်းက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်သာ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၌ ဆက်နေမည်ဆိုပါက ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ တပည့်များအားလုံး လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားပြီး၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ အသားစားခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်းနှင့် ဆဲဆိုခြင်းများကို လုပ်လာကြလျှင် မည်မျှပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိုက်မည်နည်း။

"အောမိတော်ဖော... ဒီကကိစ္စတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ ဆက်မနေတော့ဘူး..."

ကွမ်းယင်သည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ခရီးဆက်ထွက်စေရန်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ထိုရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်ထံမှ လူသစ်သီး အပိုအနည်းငယ်ကိုပင် ရရှိခဲ့သေးရာ မျှော်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုအောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သောကြောင့် ကွမ်းယင်အနေဖြင့် ဝမ်းသာရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ ပို၍ ဝမ်းသာနေသလား သို့မဟုတ် ပို၍ စိတ်ပျက်နေသလား ဆိုသည်ကို ကွမ်းယင်ကိုယ်တိုင်ပင် သေချာမဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေ။

ကွမ်းယင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၌မူ လူသစ်သီး ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကျင်းပရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသစ်သီးများအပြင် ကျန်းလျိုသည် ဤကာလအတွင်း ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ကြီးမားသော စားပွဲလုံးပြည့် ဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က သူ့ကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်နေသဖြင့် ကျန်းလျိုမှာ စိတ်ပျက်မိသော်လည်း သူသည် ကျေးဇူးနှင့် ရန်ငြိုးကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားတတ်သူဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၌ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် သူ့ကို လူသစ်သီး နှစ်လုံး ပေးခဲ့ပြီး ယခု လူသစ်သီး ပွဲတော်အတွက် နောက်ထပ် ကိုးလုံး ထပ်မံထုတ်ပေးခဲ့ရာ ၎င်းသည် အလွန် ဖြောင့်မတ်ပြီး ရက်ရောသော လုပ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်။

ကျေးဇူးတင်သည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခြင်းမှာ လိုအပ်သည်ဟု ကျန်းလျို ယူဆခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ အဆင့်အတန်းအရ စားသောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဂရုစိုက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ယခင်က ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ချက်ပြုတ်ခဲ့သော အစားအစာများကို ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် တစ်ကြိမ်သာ မြည်းစမ်းခဲ့ပြီး ထပ်၍ မစားခဲ့ဖူးပေ။

သို့ရာတွင် ယနေ့ လူသစ်သီး ပွဲတော်၌ ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများသည် အမြင်အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ရုံသာမက အနံ့လေးကလည်း အလွန်မွှေးပျံ့နေပေသည်။

ဤဟင်းလျာများကို လာချသောအခါ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ နှာခေါင်းသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများလည်း များစွာ အရောင်လင်းလက်သွားသည်။ အစားအစာကို မြည်းစမ်းရန် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး များမကြာမီမှာပင် သူက ကျယ်လောင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရမ်းစားကောင်းတာပဲ..."

"ဆရာကြီး သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့ဗျာ... အားလုံးပဲ အတူတူ စားကြရအောင်..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ် တူကိုင်လိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျိုက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကိုပါ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟင်းလျာများသည် အလွန်အရသာရှိလှသဖြင့် အားလုံးက မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြပြီး အချိန်တိုအတွင်း၌ပင် လူတိုင်း၏ ပါးစပ်များမှာ ဆီများပေပွနေတော့သည်။

ဆရာကြီးကျန်းယွမ်ပင်လျှင် သူ၏တူကို မှုန်ဝါးသွားသည်အထိ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားကာ စားသောက်နေလေရာ အတန်ကြာသည်အထိ စားပွဲဝိုင်းလေးမှာ များစွာ သဟဇာတဖြစ်လို့ နေတော့သည်။

"ရွှမ်ကျန်း... မင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ဘုံသုံးပါးနဲ့ လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်မှာ တကယ်ကို ပထမအဆင့်ပဲ အရမ်းကောင်းတယ်ကွာ..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က လက်မထောင်ပြလိုက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ဖတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ မျိုချရင်း ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးက မြှောက်လွန်းပါပြီဗျာ..."

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ချီးကျူးမှုကို ကျန်းလျိုက နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် သူ၏ဟင်းချက်လက်ရာကို ကောင်းသည်ဟု ထင်ရခြင်းမှာ သူက သံဒယ်အိုးတစ်လုံးကို အထူးပြုလုပ်ကာ ခေတ်မီ ချက်ပြုတ်နည်းများကို အသုံးပြုပြီး ဟင်းလျာများကို မွှေကြော်ထားခြင်းကြောင့် သူတို့အတွက် အဆန်းတကြယ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်တန်ရာသည်။ အလွန်အရသာရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင်မူ ကျန်းလျိုကိုယ်တိုင်ပင် သိပ်မယုံကြည်မိပေ။

"မင်း ငါ့ရဲ့ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်မှာ နှစ်လလောက် နေသွားခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒါဟာ တကယ်ကို ရေစက်ပါပဲ... ငါတို့နှစ်ယောက် သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့လိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က စကားဆိုလာပြီး အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းလိုက်ရာ ရှိနေသူအားလုံး ကြက်သေ သေသွားကြသည်။

"ဆရာ... ဆရာက..."

တာအို ကျောင်းသားလေးများဖြစ်သော ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ တူများပင် ခလွမ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် မိမိတို့ဆရာ၏ အဆိုပြုချက်ကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

"ဟင်... ကျွန်တော်နဲ့ သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့မယ်..."

ကာယကံရှင်ဖြစ်သူ ကျန်းလျိုမှာလည်း ဆွံ့အသွားကာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

ဆရာကြီး ကျန်းယွမ် ဆိုသည်မှာ သူတော်စင် တစ်ပိုင်း ထိပ်ဆုံးအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်ကြီး တစ်ပါးမဟုတ်လော…။ မူလကမ္ဘာဦးခေတ်၏ ဇီရှောင်နန်းတော်တွင် တရားနာယူခဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျူးပါကျဲ ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ တထာဂတမြတ်စွာဘုရားနှင့် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်တို့ပင်လျှင် သူ့ကို အရင်ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ရသည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမြတ်ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့တိုင်အောင် သူကပင် ဦးဆောင်၍ မိမိနှင့် သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့ရန် ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့ခဲ့သည် မှန်သော်လည်း သူ၏ညီနောင်မှာ စွန်းဝူခုန်း ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ ယနေ့တွင် မည်သို့ဖြစ်၍ သူနှင့် ဖြစ်လာရသနည်း။

"ဆရာ... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ… ဒါက ကံကောင်းမှုကြီးဗျ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောမတူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

ကျန်းလျိုမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်မသိဘဲ ခေါင်းထဲ၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေစဉ် ဘေးနားရှိ ကျူးပါကျဲက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကျန်းလျိုကို တွန်းကာ သဘောတူရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"အာ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျန်းလျိုက နောင်တော်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်ဗျာ..."

ကျူးပါကျဲ၏ တွန်းလိုက်မှုကြောင့် ကျန်းလျိုမှာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်အား ရိုးသားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်က ဤကမ်းလှမ်းမှုကို ရုတ်တရက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ကျန်းလျိုအတွက်မူ သူတော်စင်အကြို ထိပ်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်နှင့် ညီနောင်ဖွဲ့နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျန်းလျို..."

ကျန်းလျို၏ ပြောစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မကြာမီတွင်ပင် သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ရဟန်းမဝတ်မီက ၎င်းမှာ သူ၏ လူအမည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါက အသက်ပိုကြီးတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ နောင်တော်ကြီးပဲ... ချင်းဖုန်း… မင်ယွဲ့… သွားပြီး နံ့သာမွှေးတွေ သွားယူချေ..."

ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် ကျန်းလျို၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်သွားကာ ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့ကို နံ့သာမွှေးများ၊ စက္ကူဝါများနှင့် ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲ အစရှိသည်တို့ကို ပြင်ဆင်ရန် အချက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလျိုသည် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်းဟူသော ဤကြီးမားသည့် စကြဝဠာစမ်းသပ်မှုကြီးတွင် ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားခန့်အပ်ခြင်း ဘေးဒဏ်ကာလမှ ကျန်းကျစ်ယားနှင့် တူညီလေရာ သာမန်လူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ပြင် ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်တွင် သူတော်စင် တစ်ပိုင်း ထိပ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအားရှိသော ထိပ်တန်း တန်ခိုးရှင်ကြီးဖြစ်သည့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်အကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူတို့၏ သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့ခြင်းသည် နှုတ်ဖြင့် သဘောတူရုံမျှဖြင့် မရနိုင်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံသို့ ရိုးရာထုံးစံအတိုင်း ကြေညာရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံသို့ ကြေညာပြီးနောက် ယခင်က ကျန်းလျို ကောင်းကင်ကို တိုင်တည် ကျိန်ဆိုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ရာ ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံသို့ ကြေညာမှုကို ကောင်းကင်တာအိုက အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"ညီလေး..."

ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းလျိုနှင့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်တို့ အပြန်အလှန် ခေါ်ဝေါ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ညီနောင်ဆက်ဆံရေးကို တရားဝင် တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ..."

သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့ခြင်း အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်း၊ ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် ရွှင်လန်းသော မျက်နှာထားများဖြင့် ရှေ့သို့ထွက်ကာ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုကြလေသည်။

လူသစ်သီး ပွဲတော်သည် ပို၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး သဟဇာတ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။‌

***