အခန်း ၄၃၇

အခန်း(၄၃၇)

မိုက်ကယ်က သူ့လက်ထဲက အနီရောင်ဒင်္ဂါးပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီဒင်္ဂါးပေါ်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးကို သပြေခက်တွေ ဝန်းရံထားပြီး အလယ်တည့်တည့်မှာ တာဝန်ချိန်ခွင်ပုံ ပါရှိတဲ့ အစည်းအရုံးရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို ရိုက်နှိပ်ထားတာပါ။

သူ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒါက ထူးထူးခြားခြား ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်မှန်း သိသာလှတယ်။ အတုမလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးမယ့် ထူးခြားတဲ့ လုံခြုံရေး အကာအကွယ်စနစ်မျိုးလည်း တစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီခွင့်ပြုချက်ဒင်္ဂါးပြားဆိုတာ သာမန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း သဘောသက်သက်သာ ဖြစ်လို့ပဲ။ အခုဆို မိုက်ကယ်နဲ့ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီဟာ အစည်းအရုံးရဲ့ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ တရားဝင် နာမည်ပေါက်သွားပြီလေ။ အဲဒါကတင် သူ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ ဒင်္ဂါးပြားကို အတုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ ရှိလာရင်တောင် အစည်းအရုံးက ထုတ်ပေးထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်း မှတ်တမ်းတွေကိုတော့ ဘယ်လိုမှ အတုလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အခုဆို မိုက်ကယ်ဟာ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲမှာ သူ့ကုမ္ပဏီကို တရားဝင် တည်ထောင်လို့ ရပါပြီ။ သူ့အနေနဲ့ ဒီဒင်္ဂါးပြားကို ထုတ်ပြနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ အစည်းအရုံး ကိုယ်တိုင်ကပဲ ဒီအချက်ကို သူ့အတွက် အာမခံ သက်သေခံပေးသွားမှာမို့လို့ပါ။

"အဆင်ပြေသားပဲ ကျေးဇူးပဲ ကလော်ဒီယာ" လို့ သူက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လှည့်ထွက်ဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

"နေဦး နေဦး နေဦး။ ဒါပဲလား။ အောင်ပွဲခံတာတို့ ဘာတို့လည်း မရှိဘူးလား"

ခွင့်ပြုချက် ရသွားတာကို ဘာမှမဖြစ်သလို အေးအေးဆေးဆေး တုံ့ပြန်နေတဲ့ မိုက်ကယ်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကလော်ဒီယာတစ်ယောက် စိတ်မရှည် ဖြစ်သွားရတယ်။ မက်ထရိုပိုလစ် ရာဇဝင်မှာ အမြန်ဆုံးအချိန်နဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရတဲ့ စံချိန်ကို ချိုးလိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့တောင် လုံးဝ မတူဘူး။ သူ့ဘက်ကနေ ဒီထက်မက ပျော်ရွှင် ဝမ်းမြောက်တာမျိုး ပြလိမ့်မယ်လို့ သူမက မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ ဒါကို ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အောင်မြင်မှု သေးသေးလေးတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားနေခဲ့တယ်။

"ဝမ်းသာစရာတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီမှာ စတင်မယ့် ကျွန်တော့် ခရီးစဉ်ရဲ့ အစပဲ ရှိသေးတာ။ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်ဖို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံပဲ။ အခု ဒီခြေလှမ်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် လုပ်ရမှာက နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်တက်ဖို့ပဲလေ"

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရထားတာတောင် မိုက်ကယ်က ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူမ သိတဲ့လူ အများစုသာဆိုရင် ဒါကို လျှောက်ကြွားပြီး ဘဝင်တွေ မြင့်နေကြမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့အတွက် သိပ်ကို ထက်မြက်လွန်းနေပုံရတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း မိုက်ကယ်ဆီကနေ အောင်ပွဲခံတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးကိုတော့ နည်းနည်းလောက် ဖြစ်ဖြစ် သူမ မြင်ချင်မိသေးတာပေါ့။

"ဟူး.... ထားပါတော့။ နောက် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" လို့ သူမက သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်တယ်။

သူက လက်ထဲက ဒင်္ဂါးပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး "အခု ကျွန်တော့်မှာ ခွင့်ပြုချက် ရှိသွားပြီဆိုတော့ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲက တခြား ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ဆက်သွယ် ဆောင်ရွက်လို့ ရပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ "ရတာပေါ့။ အခုဆို အလုပ်သဘောအရ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်လို့ ရပြီ။ နင့်အနေနဲ့ ဝယ်ယူသူ ဖောက်သည်အဆင့် မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့နဲ့ တန်းတူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သွားပြီလေ"

ဒါက မိုက်ကယ်အတွက် ဘော်ဘီရဲ့ ကုမ္ပဏီဆီ သွားပြီး သူတို့တွေ ဝိညာဉ်ဆီ ကို မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ပေါ်မှာ ဘယ်လိုမျိုး သုတ်လိမ်း အသုံးပြုခဲ့သလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ကလော်ဒီယာ မျှော်လင့်သလို စိတ်လှုပ်ရှား မနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ မူလပန်းတိုင်ဟာ ခွင့်ပြုချက်ရဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆီ အသုံးချတဲ့ နည်းလမ်းကို သိဖို့ ဖြစ်နေလို့ပါ။

ဒါကြောင့် သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆီ လေးစက်ကို အသုံးမချနိုင်သေးသရွေ့တော့ သူ ဘယ်လိုမှ စိတ်အေးလက်အေး အောင်ပွဲမခံနိုင်သေးပါဘူး။

"ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး၊ သွားစရာ နေရာလေး ရှိလို့" လို့ ကလော်ဒီယာကို ပြောပြီး သူ့ရဲ့ အရောင်းဆိုင်ကနေ လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။

ဆိုင်ကိုတော့ သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကိုပဲ လွှဲပေးခဲ့လိုက်ပါတယ်။ အော့တို နဲ့ တခြားလူတွေ ရှိနေတာမို့လို့ ပစ္စည်းလာဝယ်ချင်တဲ့ ဖောက်သည်တွေ အများကြီးနဲ့ ရုန်းရင်းဆန်းခတ် ဖြစ်နေရင်တောင် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

မိုက်ကယ်က ခပ်သွက်သွက်ပဲ ထွက်ခွာသွားပြီး လူအုပ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ကလော်ဒီယာကတော့ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်ရင်း ဆိုင်ထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရတယ်။ အတန်ကြာမှပဲ သူမက ရီနေးတား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီ လျှောက်သွားပြီး အိတ်ထဲကနေ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု ထုတ်လိုက်တယ်။

"ဟယ်လို၊ ဟို ဒိုးနတ်တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး၊ ပြီးတော့...."

* * * * * * * *

မိုက်ကယ်ဟာ လက်ထဲမှာ ခွင့်ပြုချက်ဒင်္ဂါးကို ကိုင်ပြီး အရောင်းဌာန ရင်ပြင်ကို ဖြတ်ကာ ပန်းခြံရဲ့ အဆုံးထိ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အော့တို ပေးထားတဲ့ မြေပုံကို ကြည့်ပြီး အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေ ရဲ့ အရှေ့မြောက်ဘက်ခြမ်းကို သူ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ တြိဂံပုံ အမိုးပေါ်ကနေ သွယ်လျတဲ့ မီးခိုးတိုင်တွေ အများကြီး ထွက်နေတဲ့ ဧရာမ သတ္တုအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ ပန်းပဲအလုပ်တွေ အဆက်မပြတ် လုပ်နေကြတာမို့လို့ ဒီမီးခိုးတိုင်တွေထဲကနေ ရေနွေးငွေ့တွေ တထောင်းထောင်း ထွက်နေတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။

အဆောက်အအုံရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်မှာတော့ နာမည်တစ်ခုကို ရေးသားထားတာ တွေ့ရတယ်…

ကွန့်ချ်

ကုမ္ပဏီကြီးတွေ၊ အထူးသဖြင့် လက်ဂါစီ့စ် ထဲက အဖွဲ့အစည်းတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေတွေကို အပိုင်းအစပေါင်းများစွာ ခွဲခြားထားလေ့ ရှိတယ်။

အဓိက အုပ်ချုပ်သူနဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ရုံးစိုက်ရာ ဌာနချုပ် အဆောက်အအုံ ဆိုတာ ရှိတတ်ပြီး အဲဒီအဆောက်အအုံကတော့ ပစ္စည်းထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ မလုပ်ဘဲ ရုံးလုပ်ငန်း သက်သက်အတွက်ပဲ သုံးလေ့ရှိပါတယ်။

ဒီဌာနချုပ်တွေဟာ များသောအားဖြင့် သူတို့ ပိုင်နက်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတတ်ကြတာပါ။ ပြီးတော့ ဒီဌာနချုပ်ကို ဝန်းရံပြီး ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ ဈေးကွက်ဖြန့်ချိရေး လုပ်ငန်းတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ ခွဲတမ်းရုံး အဆောက်အအုံတွေ ရှိကြပါတယ်။

ဒါတွေကိုတော့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေက အုပ်ချုပ် စီမံကြတာ ဖြစ်တယ်။

အခု ဒီအခြေအနေမှာတော့ ဒီအဆောက်အအုံကို ဘော်ဘီရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဒစ်ကီ က ပိုင်ဆိုင်တာပါ။

တခြားလူတွေ ပြောစကားအရ ဒစ်ကီဟာ ကွန့်ချ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးမှာ စတုတ္ထမြောက် အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်သုံး သတ္တုပစ္စည်းတွေနဲ့ ပရိဘောဂတွေ ထုတ်လုပ်တဲ့ အရောင်းဌာနခွဲကို ကိုင်တွယ်ထားတယ်လို့ သိရတယ်။

ဒီအဆောက်အအုံထဲကို လူတွေ အဝင်အထွက် အများကြီး ရှိနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒါဟာ လောလောဆယ် တစ်နယ်မြေလုံးမှာ အရောင်းရဆုံး ကုမ္ပဏီ ဖြစ်နေမှန်း သိသာလှပါတယ်။ အရောင်းဌာန ရင်ပြင်တုန်းက အခြေအနေနဲ့မတူဘဲ ဒီမှာတော့ လူအုပ်ကြီးကို စနစ်တကျ လမ်းညွှန်ပေးနေတဲ့ ဝန်ထမ်းအများကြီး ရှိတာကြောင့် လူစုလူဝေးက တော်တော်လေး စနစ်ကျနေခဲ့တယ်။

သူတို့က လမ်းတစ်ခုလုံးကို သိမ်းကျုံး ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပဲ။

ဒီအဆောက်အအုံကြီးထဲမှာ ဆိုင်ခွဲပေါင်းစုံကို ခွဲခြား ဖွင့်လှစ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ဇွန်းတွေ သက်သက်ပဲ ရောင်းဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ပေါင်မုန့်လှီးဓားတွေ ရောင်းဖို့ ဖြစ်ကာ၊ အဲဒီလို ဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ဟာ တစ်ရက်တည်းတင် အရောင်းအဝယ် ပမာဏ နှစ်သောင်းကျော်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တာ ဖြစ်တယ်။

မိုက်ကယ် အထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်။

"ဟယ်လို လူကြီးမင်း။ ကွန့်ချ် ကုမ္ပဏီကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ရဲ့ သခင် ဘော်ဘီ နဲ့ စကားပြောချင်လို့"

ဝန်ထမ်းမလေးက နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ စေ့လိုက်ပြီး "စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်၊ အဲဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မောင်ရင်လေး။ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဘော်ဘီ ဟက်ဖေးစတပ်စ် က အလုပ်များတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး အခုလည်း တခြား ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်"

"ဒါဆို ဒစ်ကီ ကော"

ဝန်ထမ်းမလေးက ခေါင်းခါပြတယ်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်၊ တရားဝင် အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ရင် သခင် ဒစ်ကီ ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင် ဒစ်ကီ ရဲ့ လက်မှတ် ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ အမှတ်တရ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဝယ်ယူလို့ ရပါတယ်ရှင်"

"ငါ ပြောတာ နည်းနည်း လိုသွားတယ် ထင်တယ်" လို့ သူက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး "ငါက သူနဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ"

သူက အစည်းအရုံးရဲ့ တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ဧရာမ အနီရောင်ဒင်္ဂါးပြားကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

ဝန်ထမ်းမလေးရဲ့ အမူအရာက ချက်ချင်းပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဒီခွင့်ပြုချက် ပေါ်လာတာဟာ မိုက်ကယ်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလို့ မရတော့ဘဲ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရတော့မယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေလို့ပဲ။

"ကျွန်မရဲ့ မရိုသေ ဖြစ်သွားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါရှင်။ ရှင် တောင်းဆိုတာကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

ဝန်ထမ်းမလေးက အဆောက်အအုံ အနောက်ဘက်ထဲကို ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးဝင်သွားပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ သွားပြောနေခဲ့တယ်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူမက ပိုပြီး ရိုသေခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ထွက်လာပြီး မိုက်ကယ်ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်မတို့ ခွင့်ပြုချက်ကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ သခင် မိုက်ကယ်။ သခင် ဒစ်ကီ က ဒီအလုပ်ကိစ္စက ရီနေးတား ကုမ္ပဏီနဲ့ ပတ်သက်နေတာလားလို့ မေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်ရှင်"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းခါပြတယ်။ "ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စ ပိုဆန်တယ်"

သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ "နားလည်ပါပြီရှင်။ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ၊ သခင် ဒစ်ကီ ရဲ့ ရုံးခန်းဆီ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

မိုက်ကယ်က သူမနောက်ကို လိုက်သွားရင်း ကွန့်ချ် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်ထဲမှာ ပြသထားတဲ့ သတ္တုထည် ပစ္စည်းမျိုးစုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ဝန်ထမ်းတွေပဲ ဝင်ရတဲ့ တံခါးကနေတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံရဲ့ အတွင်းပိုင်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး လှေကားထစ် ငါးထပ်စာလောက်ကို အပေါ်ထိ တက်ခဲ့ကြတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက နှစ်ချပ်ဖွင့် တံခါးကြီးကို နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် အထဲက အစောင့်တွေက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြတယ်။

"သခင် ဒစ်ကီ က အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်ရှင်" လို့ သူမက လက်ဟန်ပြရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြပြီး ဒစ်ကီ ရဲ့ အဓိက ရုံးခန်း အခန်းကျယ်ကြီးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၇)