အခန်း ၄၄၃

အခန်း(၄၄၃)

ကွင်းပြင်ရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာတော့ ကလော်ဒီယာနဲ့ ဒစ်ကီတို့ဟာ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းရင်း ဒီတိုက်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

"ချက်ကီက ဒီအချိန်မှာ အရှိန်အဟုန် တော်တော်လေး ရနေပြီ" လို့ ဒစ်ကီက ပြောလိုက်တယ်။ "အခုအချိန်မှာ သူ့ကို တားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မိုက်ကယ်အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးက တိုက်ပွဲစစချင်းတုန်းကပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူက ချက်ကီရဲ့ တန်ခိုးတွေကို အပြည့်အဝ သဘောမပေါက်သေးတာလေ"

ကလော်ဒီယာလည်း မထောက်ခံဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ အရင်က မက်ဂ်နက်တစ်တွေကြားထဲက တိုက်ပွဲတွေကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့တာကြောင့် တိုက်ပွဲရဲ့ အရှိန်အဟုန်က အစကတည်းက ချက်ကီဘက်ကို ယိမ်းနေခဲ့တာကို ရိပ်မိနေတယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ ချက်ကီရဲ့ ပုဆိန်ခုတ်ချက်တွေထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ခံစစ်ကိုပဲ အတင်းပြောင်းလိုက်ရတယ်။ အစတုန်းကတော့ လက်နက်က တော်တော်လေး လေးလံတာမို့ ရှောင်ရတာ လွယ်ကူခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးတွေ ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီလက်နက်က ရှောင်ကွင်းဖို့ သိပ်ကို ခက်ခဲလွန်းလာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ မိုက်ကယ်ဟာ နောက်ဆုံးစက္ကန့်ကျမှ အလိုလို ရွှေ့ပြောင်းတဲ့ မန္တန်ကို ဆက်တိုက် သုံးပြီး ရှောင်နေရတယ်။ ဒါတောင်မှ တိုက်ပွဲက ကြာလာတာနဲ့အမျှ ချက်ကီက တားဆီးဖို့ ခက်ခဲလွန်းတဲ့အထိ အစွမ်းထက်လာတော့မှာက အချိန်ပြဿနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။

"ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုနေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့ မန္တန်ကို ခဏခဏ သုံးနိုင်တာကတော့ အထင်ကြီးစရာပဲ" လို့ ကလော်ဒီယာက မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ "သူ မှော်ပညာမှာ ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး"

ဒစ်ကီလည်း အံ့ဩသွားရတာပဲ။ မိုက်ကယ် ဒီလောက်အထိ ကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းကတော့ အဆုံးမရှိသလို ထင်ရတဲ့ သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင် ပမာဏကြောင့်ရယ်၊ အသုံးဝင်တဲ့ မန္တန်အမျိုးမျိုးကို သုံးနိုင်တာကြောင့်ရယ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ကွင်းပြင်ထဲမှာတော့ ချက်ကီက မြေပြင်ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ လေးလံလှတဲ့ ပုဆိန်ကြီးကို ငှက်မွှေးတစ်ခုလို ပေါ့ပါးနေတဲ့အတိုင်း လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဝေ့ယမ်းနေတယ်။

သူ့လက်ထဲက လက်နက်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝေ့ယမ်းနေလဲဆိုရင် ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲနဲ့ မှုန်ဝါးလာတဲ့အထိပဲ။

"မင်း အခုပဲ လက်နက်ချတော့မလား" လို့ ချက်ကီက မေးလိုက်တယ်။ "အခုအချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို တားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး"

ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေ ထင်ထားတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ တိုက်ပွဲက ပြီးဖို့ ဝေးသေးတယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။ သူက စတောင် မစရသေးဘူးလေ။

အခုဆို သူက ချက်ကီရဲ့ စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီမို့ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ဖို့ နည်းလမ်းကို အလွယ်တကူပဲ ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။

"လာလေ။ ငါ မင်းကို မနာကျင်စေချင်ဘူး" လို့ ချက်ကီက ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းက စိုးရိမ်စိတ်ကနေ ထွက်လာတာပါ။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ တိုက်ပွဲက ဒီထက်မက ကြာနေရင် မိုက်ကယ် တစ်ယောက် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားနိုင်တယ်လို့ တွေးနေတာပေါ့။

"ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်" လို့ မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တယ်။

သူဟာ လက်ထဲက ဒရုန်းကို ချက်ကီဆီကို ရုတ်တရက် လှမ်းပစ်လိုက်တယ်။

ချက်ကီကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တုတုံးကြီးက သူ့ဆီကို သိပ်ကို နှေးကွေးတဲ့ အရှိန်နဲ့ လာနေတာကို မြင်တော့ မျက်မှောင်ကုတ်သွားတယ်။ ဒါက ဘယ်လို လက်နက်မျိုးလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပုဆိန်နဲ့ တစ်ချက်တည်း ခုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားဖို့ လုံလောက်တယ်ဆိုတာ သူ သိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ ဝေ့ယမ်းရာကနေ စုဆောင်းထားတဲ့ အရှိန်အဟုန်တွေ ရှိနေတာကြောင့်ပေါ့။

"ဒါအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဘူးဟေ့" လို့ ချက်ကီက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဒရုန်းဆီကို လွှဲခုတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ့ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားတာကလည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒရုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ ပန်ကာတွေ တဟုန်းဟုန်းနဲ့ လည်ပတ်လာပြီး အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ပေါ်ကို ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားတာကြောင့် ချက်ကီ၊ ကလော်ဒီယာနဲ့ ဒစ်ကီတို့အားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားရတယ်။

ဒရုန်းက အမြင့်ဆုံး ပျံသန်းမှု အမှတ်ကို ရောက်သွားပြီး လေထဲမှာ ရပ်တန့်သွားချိန်မှာတော့ ချက်ကီဟာ ဝေခွဲမရတဲ့ အသံတွေပဲ တိုးတိုးကလေး ထွက်နိုင်တော့တယ်။ ပြီးတော့ ခဏအကြာမှာပဲ အဲဒါက ပျံတက်သွားတုန်းကထက် ပိုပြီး မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ချက်ကီဆီကို အောက်ကို ထိုးစိုက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။

"ဒါက ဘယ်လို လက်နက်မျိုးလဲ" လို့ ကလော်ဒီယာက အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်မိတယ်။ သူတို့ ကြည့်နေရတဲ့ အမြင်ကနေဆိုရင်တော့ အဲဒီ ဒရုန်း ဟာ လှံတစ်စင်းလို ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့ ရိုးရိုးပုံမှန် လက်နက် မဟုတ်တာကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။ အဲဒါက သူ့အလိုလို ပျံသန်းနေတာလေ။

လေထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုက လင်းယုန်တွေ၊ ငှက်တွေထက်တောင် သာလွန်နေသေးတယ်။ အလွန် တိကျပြတ်သားပြီး မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကူးခတ်နေသလိုမျိုးပဲ။

ဒါက လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး။ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ဒါက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်လား" လို့ သူက အသံထွက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

ဒစ်ကီတောင်မှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလော်ဒီယာနဲ့မတူတာက ဒါဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတယ်။ အဲဒီ လက်နက်ဟာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ ရိပ်မိနေလို့ပဲ။ အဲဒီအစား သေတ္တာရဲ့ အနားသတ်တွေမှာရှိတဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ အရာတွေကနေတစ်ဆင့် ရွေ့လျားနေတာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒါရဲ့ အကြီးမားဆုံး သက်သေကတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့ ဒီဗာက သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်အပေါ်မှာ ပေါ်မလာသေးတာကြောင့်ပဲပေါ့။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သတ္တုတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်လာခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလက်နက်ကို အနုစိတ်ကျလှတဲ့ စက်မှုပညာတွေ၊ ရူပဗေဒတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတယ်ဆိုတာ သူ အသိအမှတ်ပြုမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ သတ္တုတွေက ဒီလိုမျိုး ပျံသန်းဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတယ်။ မှော်ပညာကို မသုံးဘဲနဲ့တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယူဆရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ မိုက်ကယ်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ချက်ကီကတော့ ပျံသန်းနေတဲ့ ဒရုန်းကို တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူက ဆန်းသစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို သဘောကျတာလေ။

"ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး" လို့ သူက ကြေညာလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒရုန်းက ချက်ကီရဲ့ အနားကို ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာပြီး သူ့ရဲ့ တည့်တည့်ရှေ့မှာတင် ရပ်လိုက်တယ်။ လူနဲ့ စက်ပစ္စည်းတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြတာပေါ့။

"သူက အဲဒီလက်နက်ကို အရိုက်ခံပြီး အပျက်စီးခံမလို့လား" လို့ ဒစ်ကီက အပေါ်ကနေ လှမ်းအော်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်သာ သူ့ရဲ့ လက်နက်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ချက်ကီရဲ့ တားဆီးလို့မရတဲ့ အရှိန်အဟုန်ကနေ အချိန်ပြည့် ရှောင်ကွင်းဖို့ သူ့ရဲ့ လေကြောင်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုကို သုံးသင့်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့လည်း ဒရုန်းက ချက်ကီရဲ့ ယုံကြည်မှုရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို စိန်ခေါ်နေတဲ့အတိုင်း သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်က တကယ်ပဲ တားဆီးလို့မရတာ ဟုတ်လို့လား။

ချက်ကီကတော့ အသက်မဲ့နေတဲ့ အရာဝတ္ထုရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကြောင့် နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသလို၊ ရယ်လည်းရချင်သွားရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူက ပုဆိန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဒရုန်းကို တည့်တည့်ကြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လွှဲခုတ်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ အရှိန်က သာမန်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင် မြင်ဖို့ သိပ်ကို မြန်လွန်းနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးစက္ကန့်လေးမှာတင် ဒရုန်းက ရုတ်တရက် နောက်ဘက်ကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အောက်ခြေကို လှန်ပြလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အရှိန်ထိန်း စက်ကွင်းကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သတ္တု ခလုတ်တစ်ခုကို သူ့ရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကနေ ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီခလုတ်က ချက်ကီရဲ့ လက်ဖျံမှာ လာပြီး ကပ်တွဲသွားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ကြီးက ဒရုန်းရဲ့ ပန်ကာတစ်ခုကို ထိဖို့ လက်မအနည်းငယ်အလို လေထဲမှာတင် ငြိမ်သက်လို့နေတယ်။

တစ်စက္ကန့်အပြည့်လောက်အထိ ချက်ကီက ဒီအခြေအနေအတိုင်း ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို သတိမပြုမိဘဲ ဖြစ်နေတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အပေါ်က လူနှစ်ယောက်အတွက်ကတော့ အရာအားလုံးကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်လို ထင်းထင်းကြီး မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက သူတို့ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တာပဲ။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာကို ရှင်းလင်းဖို့ ကြိုးစားနေကြပေမဲ့ ဘာအဖြေမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူတို့ပါ အချိန်ထဲမှာ ခဲပိတ်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့ပဲ။

အဲဒီတစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားတာနဲ့ ချက်ကီရဲ့ လက်ဖျံမှာ ကပ်နေတဲ့ သတ္တုခလုတ်ကလေးက တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာပြီး အပြင်ကို လုံးဝ ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ချက်ကီရဲ့ အရှိန်အဟုန်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ခုတ်ချက်က အောက်ကို ဆက်ပြီး ကျဆင်းသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒရုန်းကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့မတွေ့တော့ဘူး။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလေ။

ဒါတွေအားလုံးက သူ့အတွက် ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်။ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အချိန်ကာလကိုယ်နှိုက်က သူ့ရှေ့မှာတင် ဝုန်းခနဲ ရှေ့ကို ကျော်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရလို့ပဲ။

ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ အရှိန်အဟုန်တွေအားလုံးက ဘာမှမဟုတ်ခဲ့သလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်ရတယ်။

သူ့ရဲ့ ဒီဗာ ဖြစ်တဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြေးညိုရောင် နွားသိုးကြီးကလည်း သူ့ရဲ့ နားရွက်တွေထဲကနေ အခိုးအလျှံတွေ ထုတ်လွှတ်တာကို ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ အရာအားလုံးက သုညအထိ ပြန်ပြီး ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ချက်ကီက မေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် လမ်းပျောက်နေလဲဆိုတာကို အတိုင်းသား ဖော်ပြနေခဲ့တာပဲ။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ မင်းအတွက် ကံမကောင်းတာကတော့ အဲဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် တန်ပြန်နိုင်တာပဲလေ" လို့ မိုက်ကယ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေအရှေ့မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချက်ကီဆီကို တော်တော်လေး မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ လွှတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ ကြယ်ငါးပွင့် မီးလုံးမန္တန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ပုဆိန်ထဲမှာ အရှိန်အဟုန် မကျန်တော့တဲ့ ချက်ကီကတော့ သူ့ဆီကို ရောက်လာမယ့် ဗုံးကြဲမှုကို ကိုယ့်ဘာသာ ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်သွားခဲ့ရတယ်။

မီးလုံးကြီးက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်တည့်တည့်မှာတင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ၊ အပျက်အစီးတွေ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေရင်း သူ့ကို နံရံဆီကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဖုန်မှုန့်တွေ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မိုက်ကယ် အနားကို ချဉ်းကပ်လာချိန်မှာတော့ ချက်ကီဟာ လက်နက်ချတဲ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်တယ်။

"ငါ ရှုံးပြီ" လို့ သူက မောပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်လေတယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၇)