အခန်း ၄၅၇

အခန်း(၄၅၇)

မိုက်ကယ်က ကွင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းမှာ ရပ်ပြီး သူ့ဘက်ကနေ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။

သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဧရာမ သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကတော့ မိုက်ကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

"မင်း တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား"

အဲဒီလူက မနာလိုဝန်တိုစိတ်နဲ့ မေးတာမဟုတ်ဘဲ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တာပါ။ သူတို့သာ တကယ်တိုက်ခိုက်ကြရင် စိန်ခေါ်ပွဲရဲ့ ပုံမှန်ကန့်သတ်ချက်တွေထက်ကျော်ပြီး မိုက်ကယ့်ကို အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ သူက အစစ်အမှန် ယုံကြည်နေလို့ပဲ။

မိုက်ကယ်က သူ့ပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်ဖို့ အပြည့်အဝ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကြိုပြီး သတိပေးရရင် ကျွန်တော်က မှော်စွမ်းအား သုံးတဲ့သူပါ"

ဘေးက ကြည့်ရှုနေကြတဲ့ တခြားသူတွေက ပိုပြီးတော့တောင် စိုးရိမ်သွားကြတယ်။

"ဒါကတော့ ရက်စက်လွန်းရာ ကျနေပြီ..."

"ဒီကလေး အကာအကွယ်မန္တန် အချို့ကို သိပါစေလို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းရတော့မယ်"

"သူ့ပြိုင်ဘက်က သူ့ဆီ ပြေးမဝင်ခင်မှာ မန္တန်ကို အချိန်မီ ရွတ်နိုင်ပါ့မလား"

ဒီလို တိုက်ခိုက်ပွဲမျိုးတွေမှာ မှော်ဆရာတွေက အသာစီးမရနိုင်ကြတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ကိုယ်ခံပညာရပ်မန္တန် သုံးတဲ့သူတွေက မှော်စရာတွေ မန္တန်တစ်ခုကို ပုံဖော်ဖန်တီးနိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာတင် သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ် ချေမှုန်းနိုင်ကြတယ်။ ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးကို သူတို့ အရင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးထားကြတာလေ။

ဒါတင်မကသေးဘဲ မိုက်ကယ်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာမို့ သူတို့က ကြယ်တစ်ပွင့် ဒါမှမဟုတ် ကြယ်နှစ်ပွင့်မန္တန် နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိဦးမယ်လို့ ထင်ကြေးပေး ယူဆထားကြတာပါ။

"မင်း တကယ်ပဲ တိုက်နိုင်တယ်လို့ ထင်ရင်တော့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ လေးစားရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" လို့ သူ့ပြိုင်ဘက်က ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်တဲ့ အတိုင်းပဲလေ" လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ ပြောရရင် သူကလည်း ဒီတိုက်ပွဲကြောင့် သူ့ပြိုင်ဘက်ကို အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာမရစေချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေက သူ့ကို အထင်သေးနေကြမှန်း သိတာမို့ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး။

"စတင်စေ" လို့ အကဲဖြတ်ဒိုင်က ကြေညာလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ပြိုင်ဘက်က သူ့ရဲ့ အရှိန်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ကိုယ်ခံပညာရပ်မန္တန်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေကို မီးတောက်အရှိန်အဟုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ လေးလံတဲ့ သံတုတ်ကြီးနဲ့ မလိုက်ဖက်အောင်ပဲ သူ့ရဲ့ အရှိန်က ဂျက်ဂွာကျားသစ်တစ်ကောင်လို လျင်မြန်လှတယ်။

သူက မှော်စွမ်းအားသုံးစွဲသူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုကို အမိအရ အခွင့်ကောင်းယူလိုက်တာပဲ

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် သူက သံတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းနိုင်မယ့် အကွာအဝေးအထိ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ လက်နက်က ကိုယ်ခံပညာရပ်မန္တန်စွမ်းရည် သွတ်သွင်းခံလိုက်ရတာကြောင့် မီးရဲရဲတောက်ကာ တောက်ပနေတယ်။

အဲဒီလူက ဒီကလေးကို အကြီးအကျယ် မထိခိုက်စေချင်တာကြောင့် တစ်ချက်တည်းနဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ သံတုတ်ကြီးက လေဟာနယ်ကိုပဲ လေလွင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တယ်။ လွဲချော်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝှေ့ယမ်းမှုအရှိန်ကို သူက ပြန်ထိန်းရင်း ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကွင်းထဲမှာ မိုက်ကယ့်ကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

"အလို...ဘုရားရေ"

"ဘာကြီးလဲ...သူက အဲဒါကို လုပ်နိုင်တယ်ဟုတ်လား"

အဲဒီလူက ပရိသတ်တွေအားလုံးဆီ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့က လေပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေနောက်ကို လိုက်ပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မိုက်ကယ်က သူ့အပေါ်တည့်တည့်မှာ သဘာဝကျကျ လွင့်မျောနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

"ဒါက ပျံသန်းခြင်း မန္တန်လား...ဒါဆို မင်းက ကြယ်လေးပွင့်မန္တန် နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီပေါ့" လို့ အဲဒီလူက ရိပ်မိသွားတယ်။

သူ့လို ကလေးတစ်ယောက်က ကြယ်လေးပွင့်မန္တန် နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူတို့လို လူတွေအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် တုန်လှုပ်စရာပဲ။ ဒီလို ပြိုင်ပွဲမျိုးမှာ မှော်စွမ်းအား ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြဘူး။

"သူက ဘယ်သူလဲ...မှော်မျှော်စင်က ပါရမီရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်လား"

"မဟုတ်ဘူး...ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

"မင်း သေချာလို့လား...ဒါဆို ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တောင် မရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ကြယ်လေးပွင့် မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။ သူက မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံးက လျှို့ဝှက်တပည့် ဖြစ်ရမယ်"

"မင်းတို့ ဘာမှမသိပါလား။ အစည်းအရုံးက သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို လောကအပြင်ဘက် ထွက်ခွင့်မပြုဘူးလေ။ သူတို့ကို မှော်မျှော်စင်ထဲမှာပဲ ပညာသင်ကြားရေးကို အာရုံစိုက်ဖို့ ဖိအားပေးထားတာ။ သူသာ ဒီပြိုင်ပွဲကို ရောက်နေရင် အဲဒီက တပည့် လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

ဒါကို ကြားပြီးနောက်မှာတော့ လူအများစုဟာ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ ပါရမီရှင်ကောင်လေးအပေါ် ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဝင်စားသွားကြတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း မိုက်ကယ့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ကြည် လေးနက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီ။

"ဒါကြောင့်မို့လည်း မင်းက တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒီလောက် ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာကိုး။ ငါ ဝန်ခံပါတယ်...မင်းကို ငါ အထင်သေးမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အခု ပြီးဆုံးသွားပြီ"

အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မိုက်ကယ့်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးဝင်သွားမယ့် ချော်ရည်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်လောက်တဲ့အထိ သူ့ရဲ့လက်နက်ထဲမှာ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။

ပြီးတော့ အံ့ဩစရာကောင်းတာက မိုက်ကယ်က ရှောင်ကွင်းမသွားခဲ့ဘူး။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ရှောင်လိုက်လေ ကလေးရဲ့"

ချော်ရည်တွေက သူ့မျက်နှာနဲ့ လက်မအနည်းငယ်အကွာအဝေးအထိ ရောက်ရှိလာတာကို သူတို့အားလုံး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီချော်ရည်တွေ မထိမှန်ခင်မှာတင် သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ရောင်စုံအကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချော်ရည်တွေကို လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အဏုမြူ မှော်စွမ်းအင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါတယ်။

"ဘာကြီးလဲ"

"ဒါက ဘယ်လို အကာအကွယ်မန္တန်မျိုးလဲ"

"အဲဒါက အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်သေးဘူး။ သူက အခုထိ ပျံသန်းနေတုန်းပဲ။ ဒါက သူ မန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းမရှိဘဲ မန္တန်နှစ်ခုကို ပြိုင်တူ သုံးနေတာပေါ့။ သူက ချွေးတစ်စက်တောင် မထွက်ဘူးနော်"

မိုက်ကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ဖို့ ပျံသန်းခြင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်သေးရင်တောင် မန္တန်တွေကို ပြိုင်တူ သုံးစွဲနိုင်တာကတော့ အပြည့်အဝ သေချာသွားစေခဲ့ပြီ။ သူက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်လွန်းလို့ နေရာကနေ ထရပ်မိအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက ဒီပွဲကို အလွယ်တကူ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်လေးက သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပယ်ဖျက်လိုက်တာ မြင်ရတဲ့အခါ သူ ရှုံးတော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့ပဲ။

အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ ဧရာမ သံတုတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်ပြီး အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်တယ်။ သူက မိုက်ကယ့်နောက်ကို လိုက်လံပြီး အနည်းဆုံး တစ်ချက်လောက်တော့ ထိမှန်ပါစေတော့ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အပြင်းအထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း ကောင်လေးက အချိန်တိုင်းမှာ သူ့ဆီကနေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဝေးရာကို ရှောင်ပြေးနေခဲ့တယ်။

အဲဒီလူက ကွင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူဖို့ ကြိုးစားရင်း မိုက်ကယ့်ကို မော့ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ကို ထိမှန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အားထုတ်မှုအားလုံးက သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုပဲ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ်က အချိန်တန်ပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး အခြေခံ ဒြပ်စင် လေးခုစလုံးကို လေထဲမှာ ပုံဖော်ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။ မီး၊ ရေ၊ မြေ နဲ့ လေ ဒြပ်စင်တွေပဲ။

သူက အခြေခံ မန္တန်လေးခုဖြစ်တဲ့ ရေလုံးမန္တန်၊ လေပြင်းမန္တန်]၊ မီးလုံးမန္တန် နဲ့ မြေမန္တန် တို့ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့တဲ့ အချက်ကတင် သူဟာ အဲဒီဒြပ်စင်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါ။

လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် အံ့ဩသွားကြတယ်။ ဒြပ်စင် လေးခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ကိုင်တွယ်အသုံးပြုနိုင်တာကို မြင်တွေ့ရတာက လပြာပြာဆန်းတာထက်တောင် ရှားပါးလှတယ်။ သူတို့တစ်သက်မှာ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘဲ စာအုပ်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ ကြားဖူးခဲ့ကြတာလေ။

"လေး...ဒြပ်စင် လေးခုစလုံးကို ကျွမ်းကျင်တာလား"

"ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ"

"ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ"

ကလော်ဒီယာတောင်မှ သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကနေ မတ်တတ်ထရပ်မိသွားတယ်။ "မင်းမှာ ဝှက်ဖဲတွေ ကျန်သေးတာလား" လို့ သူမက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။

သူ့မှာ ဒီဗာ ရှိနေတာကတင် အံ့ဩဖို့ ကောင်းလှပြီလို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက မှော်စွမ်းအားပိုင်းမှာလည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ ဒီကလေး မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိသေးလို့လဲ။

သူက ယူနာထက်တောင် ပိုပြီး ပါရမီပါတဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ပါရမီရှင်အဆင့် သံတမန်တစ်ဦးအဖြစ်ရော၊ ဓားသိုင်းပညာရပ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ်ပါ ယူနာကို တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အကောင်းဆုံး မျိုးဆက်သစ်တွေထဲက တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ထိပ်ဆုံးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီသရဖူက မိုက်ကယ့်အတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်နေခဲ့ရပြီ။

သို့သော်လည်း မိုက်ကယ့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ထက် ပိုပြီး အံ့ဩသွားတဲ့သူတော့ မရှိပါဘူး။ သူက အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ရပ်နေမိပြီး ဒြပ်စင် လေးခုစလုံးက သူ့ဆီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ဆောင့်တာကိုပဲ ငေးကြည့်နေမိတော့တယ်။

မန္တန် လေးခုက ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို သံချပ်ကာဝတ်စုံကြီး ချိုင့်ခွက် ညိုမည်းသွားစေကာ နံရံဆီကို လွင့်စင် သွားစေခဲ့ပါတယ်။

"...."

အနိုင်ရရှိသူကို ကြေညာဖို့ တာဝန်ရှိတဲ့ အသင်းအဖွဲ့က ဝန်ထမ်းမလေးဟာ အံ့ဩလွန်းလို့ စကားလုံးတွေ ပျောက်ရှနေခဲ့တယ်။ သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီ သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရတဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးလည်း ထပ်တူပါပဲ။

သူ့ရဲ့ အလုပ်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရတာမို့ မိုက်ကယ်က ပရိသတ်တွေရှိရာ စင်မြင့်ဆီကို ပြန်လည်ပျံသန်းလာပြီး ကလော်ဒီယာ့ရဲ့ ဘေးနားဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်အတောအတွင်း လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သူ့ဆီမှာပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတုန်းပါပဲ။

"ကျွန်တော် ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်

"....အင်း...." လို့ သူမက ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။

"အဲဒါက ဘယ်တော့လဲ"

"....မနက်ဖြန်...."

သူ့မှာ လုပ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့တာမို့ မိုက်ကယ်က ဒီနေ့အတွက် ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူတို့ အခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရာကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တခြားသူတွေကို ထားရစ်ခဲ့ပါတယ်။

"ဒါ...ဒါက တကယ်ပဲလား"

"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ့ကို ဆိတ်ကြည့်စမ်း...အား...တကယ်ကြီးပဲဟ"

"ဒီကလေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ မိုက်ကယ်လား"

သူ့ရဲ့ နာမည်က သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်သွားခဲ့ရပြီ။ ဒါက အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းတာမို့ သူတို့က အခြားသူတွေကိုလည်း ပြန်ပြောပြချင်နေကြတယ်။

အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ မနက်ဖြန်ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကတော့ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုများပြားတဲ့ ကြည့်ရှုသူ ပရိသတ်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၉)