အခန်း ၄၆၂

အခန်း(၄၆၂)

မြွေဟောက် က ကျောက်ဆောင်တွေကြားထဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆက်လျှောက်သွားနေတုန်းမှာ မိုက်ကယ်ကတော့ စစ်တလင်းရဲ့ အစွန်းဆုံးနေရာမှာပဲ တုံ့ခနဲ ရပ်ကျန်ခဲ့တယ်လေ။

သူက ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှာ ကိုယ်ကိုကပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်တယ်။ မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ပြီးသားဖြစ်နေလို့ ဒရုန်းအမြင်အာရုံထဲ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ရဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းထဲကို စိတ်အာရုံ လွှဲပြောင်းလိုက်ပါပြီ။

မြွေဟောက် တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါလို့ ကောင်းနေတုန်းမှာပဲ သူက တိမ်ကင်းစင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံအမြင့်ဆီကို ဒရုန်း လွှတ်တင်ပြီး တိတ်တိတ်ကလေး ပျံသန်းမောင်းနှင်လိုက်တယ်။

မြေပြင်နဲ့ ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်ပေမဲ့ ဒရုန်းဆီက ထွက်တဲ့အသံကို မြွေဟောက် ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ မစွန့်စားရဲဘူး။

ကောင်းကင်အမြင့်မှာ ဝဲပျံနေရင်းကနေ အောက်ခြေက မြက်ပင်လေးတွေ လှုပ်ရှားသွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ မြွေဟောက် ဘယ်နားမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ဘာအခက်အခဲမှ မရှိဘဲ အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာပေါ့။

"စွမ်းရည်ဆိုတာ ကမ္ဘာမြေရဲ့ သာမန် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုတွေကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေတဲ့အရာပဲ။ ငါတို့က အဲဒါကို ဆန့်ကျင်တာ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အလင်းကို လိုသလို ကွေးညွတ်ပြီး ကိုယ်ပျောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ မင်း မျက်စိနဲ့ ငါ့ကို မမြင်ရသရွေ့တော့ မင်းနောက်ကျောဆီ ငါ ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

အပေါ်ကနေ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာကို မြွေဟောက် တစ်ယောက် ဘာမှမသိရှာဘဲ တောက်လျှောက် စကားနာဖုန်းနေတုန်းပါပဲ။

"ဘာလဲ။ ပြန်မပြောတော့ဘူးလား။ လုပ်ပါ၊ ရှက်မနေစမ်းပါနဲ့။ မေးခွန်းတွေ ပိုမေးစမ်းပါဦး"

ဒါက မိုက်ကယ် ရှိနေတဲ့နေရာကို သိချင်လို့ မြွေဟောက် က ရန်စပြီး အကွက်ဆင်နေတာပါ။ မိုက်ကယ် တိတ်ဆိတ်နေတာကို ကြည့်ပြီး နေရာအသိခံရမှာ ကြောက်နေတယ်လို့ သူက ထင်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တော့ မိုက်ကယ်က ဒရုန်းကို မောင်းနှင်နေရလို့ စကားမပြောနိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

"ကောင်းပြီ။ နေမြဲအတိုင်းသာ နေစမ်းပါ။ ငါ့အမိအရ အရှာမခံရစေနဲ့ဦး။ ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ဒီစစ်တလင်းတစ်ခုလုံးကို ငါ့ရဲ့ သုခဘုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရတာပေါ့"

ကိုယ်ပျောက်နေတဲ့ အခြေအနေအောက်မှာတင် မြွေဟောက် က သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် စွမ်းရည်တစ်ခုကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်တာမို့ သူ့ရဲ့ တီကောင်ကြီးက ခေါင်းကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရမ်းခါလို့နေတယ်။

သူက ခရမ်းရောင်ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ပြီး မြေကြီးထဲ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။ မြက်ခင်းပြင်နဲ့ ထိမိသွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူ့အပေါ်က ဧရာမ တီကောင်ကြီးက မြေဆီလွှာတွေကို တစ်လုပ်ချင်း အငမ်းမရ ဝါးမြိုပစ်တော့တာပဲ။

မြွေဟောက် ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်က မြေပြင်ဟာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာတာကို မိုက်ကယ် မြင်လိုက်ရတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီအလင်းတန်းဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြက်ခင်းပြင်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။

'အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ'

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူက စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးကနေ မြင်နေရတာပါ။ ဒါကြောင့် အလင်းတန်း ပျောက်သွားရင်တောင်မှ အဲဒီနေရာကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ဘယ်မြေကွက်ကို ရှောင်ရမလဲဆိုတာ သိနိုင်တာပေါ့။

ပြီးတော့ နိုဗာ ရဲ့ ကူညီမှုကြောင့် [အဲဒီထောင်ချောက်ရဲ့ ပေါ်လွင်တဲ့ အမှတ်အသားဟာ ဒရုန်းအမြင်အာရုံ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့တယ်]

"ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ဘူး၊ ကောင်လေး" လို့ မြွေဟောက် က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "မြေကြီးအဆုံးအထိ မင်းကို ငါ အမဲလိုက်မှာ။ အခုပဲ ထွက်လာခဲ့စမ်း၊ မင်း ဝေဒနာတွေ သက်သာအောင် ငါ ရှင်းပစ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း မြေမြိုတာ ခံရလိမ့်မယ်။ မင်း အသက်ရှူကျပ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ချောက်ချောက်ချားချား သေသွားအောင် မြေကြီးထဲ အနက်ကြီး မြှုပ်ပစ်မှာ။ ငါ့ဓားမြှောင်နဲ့ အသေခံလိုက်ရတာက ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူးလား"

မိုက်ကယ်ကတော့ ဘာမှမမေးရဘဲနဲ့ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို အလွယ်တကူ ပြောပြနေတဲ့ မြွေဟောက် ရဲ့ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲမှုကို စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။

အခုဆိုရင် အဲဒီမြေကွက်တွေက ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ ရွှံ့ညွန်တွေလို ဖြစ်နေပြီး ခြေချမိတဲ့သူမှန်သမျှ မြေကြီးအောက်ထဲ အနက်ကြီး မြိုချခံရမယ်ဆိုတာ သူ သိသွားပြီ။

မြွေဟောက် က ကျောက်ဆောင်တွေကြားထဲ ဆက်လျှောက်လာရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ် စတင်ပေါ်ထွက်ခဲ့တဲ့ နေရာရဲ့ အဆုံးသတ်ဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

သူက အသံကို နှိမ့်ထားပြီး ခြေသံမကြားအောင် ဖွဖွကလေးနင်းရင်း စစ်တလင်းရဲ့ ထောင့်စွန်းဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံတိုင်းအစွန်းဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေး ထိုင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့တာပဲ။

"မိပြီ" လို့ မြွေဟောက် က ပြောလိုက်ပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်က ကိုယ်ပျောက်အလွှာကလည်း တဖြည်းဖြည်း ကွာကျ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"မင်းသာ လက်နက်ချလိုက်ရင် ငါ့အတွက် ဒီထက်မက ပိုလွယ်ကူသွားမှာကို သိရဲ့လား။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီထောင်ချောက်တွေအားလုံးကို ငါ့ဘာသာ အကွက်ဆင်လိုက်ရလို့ တကယ်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတယ်။ မင်းကို သတ်ရတာ တကယ် အရသာရှိမှာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက တော်တော်လေး နာမည်ရနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား။ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီပေါ့၊ သုံးရက်တည်းနဲ့ ခွင့်ပြုချက်စစ်ဆေးမှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီလေ။ မင်း မရှိတော့ရင် အဲဒါကို ငါပဲ သိမ်းပိုက်လိုက်ရမလား။ ဘယ်လိုလဲ"

မြွေဟောက် က မိုက်ကယ်နားကို တိုးကပ်သွားရင်း ဓားမြှောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်လိုက်တယ်။ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို စိုက်ချတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ သူ့နောက်ကျောဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ဝီခနဲ မြည်တဲ့အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

လန့်ဖျပ်သွားပြီး မြွေဟောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လေထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတာ။

"မင်းက ငါ့ကိုသတ်ပြီး ရီနေးတား ကို သိမ်းပိုက်မလို့လား" မိုက်ကယ်ရဲ့ လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ အသံက ဒရုန်းဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတာမို့ မြွေဟောက် တစ်ယောက် အသည်းခိုက်မတတ် တုန်လှုပ်သွားရတယ်။

"မင်း"

"မင်း ရီနေးတား ကို လိုချင်ရင် အရင်ဆုံး လူပြန်ဝင်စားတဲ့ အတွေ့အကြုံကို အရင် မြည်းစမ်းကြည့်သင့်တယ်။ ငါ ကူညီပေးမယ်လေ"

ဒရုန်းရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက အင်တင်နာလို ပြောင်းဝနှစ်ခုက မြွေဟောက် ဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လိုက်ပါပြီ။

အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ ဒါဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုဆိုတာ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်သိစိတ်က သတိပေးနေတယ်။ သူက ခရမ်းရောင်ဓားမြှောင်ကို သုံးပြီး လုံးဝ ကိုယ်ပျောက်ဖို့ လုပ်လိုက်တာမို့ သူ့အပေါ်မှာ ဧရာမ တီကောင်ကြီးရဲ့ ခေါင်းက ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အတိအကျ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒရုန်းက သူ့ရှေ့တည့်တည့်ဆီကို သဟဇာတသေနတ် တစ်ချက်ချင်းစီ ပစ်ခတ်လိုက်တော့တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို မြွေဟောက် က ဗိုက်ကို လက်နဲ့အုပ်၊ နာကျင်လွန်းလို့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ရင်း ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့တယ်။

"အား" သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "ဒါ ဘယ်လို ငရဲမျိုးလဲ"

ဒါက သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုမျိုးပဲ။

ဒါက သာမန် သေနတ်ဒဏ်ရာတင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအင်တွေကို လုံးဝ ခြေဖျက်ပစ်တဲ့ စွမ်းအားမြင့် သဟဇာတ လေဆာ ဖြစ်နေတာမို့ နာကျင်ရမှာကတော့ အသေအချာပဲလေ။

မြွေဟောက် က သူ့ရှေ့မှာ ဝဲပျံနေတဲ့ ဒရုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သူ မသိပေမဲ့ ဒါဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်ချက်ဆိုတာ သူ အတတ်သိနေတယ်။

ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှု သက်သက်ကြောင့် မြွေဟောက် က ချက်ချင်း ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်မနေတော့ဘူးဆိုတာ သူ သတိပြုမိသွားတယ်။

သူက မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ဒရုန်းမျက်မှန်ကိုလည်း ချွတ်လို့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

"မင်းတစ်ယောက်တည်း တန်ခိုး ရှိတာ မဟုတ်ဘူး" လို့ မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အနာဂတ်ဆန်တဲ့ စက်မှုလက်မောင်းကြီးက သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ဒီဗာ ပေါ်ထွက်လာမှုက မြွေဟောက် ရဲ့ လိပ်ပြာကို လွင့်စင်သွားစေသလိုပဲ။ သူက သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတိုင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားတော့တယ်။

ဒီလို ကောင်လေးတစ်ယောက်က သံလိုက်စွမ်းအား အသုံးပြုသူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာကြီးပဲ။

မြွေဟောက် တစ်ယောက် သတိမဝင်နိုင်သေးခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သံတုံးအသေးလေးတစ်တုံးကို သူ့ဆီ လှမ်းပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သူ့ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်း လာကပ်သွားပြီး သူ့ကို တစ်စက္ကန့်နီးပါးလောက် တောင့်တင်း နေခဲ့စေတယ်။

ပြီးတော့ သူက လက်ကိုမြှောက်ပြီး လက်ချောင်းကို သေနတ်ပုံစံ လုပ်လိုက်တယ်။

သူ့လက်ညှိုးထိပ်ဖျားမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု စုဆုံလာပြီး နောက်ထပ် သဟဇာတသေနတ် တစ်ချက်က မြွေဟောက် ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီ တည့်တည့်မတ်မတ် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

သဟဇာတ အလင်းတန်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် ခရမ်းရောင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မြွေဟောက် ချက်ချင်း သေမယ့်အရေးကနေ ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။

အဲဒီအလင်းက မြွေဟောက် ရဲ့ နှလုံးသားဆီကနေ ထွက်လာတာကို မိုက်ကယ် သတိပြုမိလိုက်တာမို့ ဒါဟာ သူ့ကို သဟဇာတ ပစ်ချက်ဒဏ်ကနေ ကယ်တင်ပေးလိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေ ဖြစ်ရမယ်။

ကျည်ပြန်ဖြည့်ဖို့ အချိန်လိုမယ်ဆိုတာ သိနေတာမို့ မြွေဟောက် တစ်ယောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မထိန်းချုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ သူက အဲဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ မြွေဟောက် ရဲ့ ဧရာမ တီကောင်ကြီးက မိုက်ကယ်ရဲ့ စွမ်းရည်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး အပြောင်းအလဲကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သက်ရောက်နေတဲ့ ဖန်သားပြင် တောင့်တင်းမှုကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်။

သူ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်တာနဲ့ မြွေဟောက် က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ"

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မိုက်ကယ်ကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

"ဒါ မင်းရဲ့ စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူးလား" မြွေဟောက် က မိုက်ကယ်ကို လိုက်ရှာရင်း ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "ဟားဟား။ ရတယ်လေ။ ပြေးနိုင်သလောက် ပြေးစမ်းပါ။ မင်း လျှောက်သွားနေတဲ့ တွင်းနက်ထဲကနေ မင်း ပြန်ရုန်းထွက်နိုင်မလားဆိုတာ ငါတို့ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၉)