အခန်း ၄၆၆

အခန်း(၄၆၆)

“အခု ငါတို့ အောက်ခြေအဆင့် ပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်သွားပြီဆိုတော့ မင်းတောင်မှ ငါတို့ရမယ့်ဆုကို လုယူလို့ မရတော့ဘူး” လို့ မမ်ဘာက ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ပြောလိုက်တယ်။ “မိန်းလမ်းမကြီးကို ငါတို့ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုတော့ မြွေဆိုးကုမ္ပဏီဟာ ရိုးရိုး နာမည်ခံကုမ္ပဏီတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိလာပြီဆိုတော့ မင်း ဝင်ပြီး အပြစ်ပေးလို့မရတဲ့ တရားဝင်ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့”

ကလော်ဒီယာက သနားစရာကောင်းတဲ့ မမ်ဘာကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ ပြုံးလိုက်တယ်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းသာ တကယ်အောင်မြင်ခဲ့ရင် ပြိုင်ပွဲရဲ့ မင်းတို့ချန်ပီယံဆုကို ငါလည်း ပယ်ဖျက်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး”

မမ်ဘာက သေသေချာချာ စီစဉ်ထားတဲ့ အကွက်တစ်ခု အထမြောက်သွားတဲ့အတွက် ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူဟာ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအားတင်းလိုက်ပြီး ကလော်ဒီယာ့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ ဘေးကနေ ဖြတ်ကျော်ပြီး ဂူထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းတို့ တကယ်နိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့” လို့ ကလော်ဒီယာက ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် သူ လျှောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရုတ်တရက် တန့်သွားတယ်။ မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ပြီး ခဏတာ သံသယဝင်သွားတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ သူမဆီကို ပြန်လှည့်ကြည့်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်လောက် ကြာတော့ သူမက လိမ်ပြောနေတာ နေမှာပါဆိုပြီး သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံနဲ့ သူ ရယ်ချလိုက်တယ်။

“ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ” လို့ သူက သူမကို ပြောလိုက်တယ်။

“ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အောက်ခြေအဆင့် ပြိုင်ပွဲရဲ့ ဗိုလ်လုပွဲမှာ မြွေဆိုးကုမ္ပဏီရှုံးသွားပြီ”

မမ်ဘာက ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်လိုမှ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ ကလော်ဒီယာ့ကို အော်ဟစ်လိုက်တော့တယ်။

“လိမ်နေတာတွေကို တော်စမ်း။ ငါ နိုင်တယ်၊ မင်း ရှုံးတယ်၊ ဒါကို လက်ခံလိုက်စမ်း”

ကလော်ဒီယာက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ရှေးဟောင်း သားရေစက္ကူလိပ်တစ်ခုက မှော်ဆန်ဆန် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

“ဒါကို မင်း သိမှာပါ” လို့ သူမက မမ်ဘာကို ပြောလိုက်တယ်။ “ဒါက အစည်းအရုံးရဲ့ တရားဝင် မှတ်တမ်းပဲ။ ရလဒ်တွေကို မင်းဘာသာမင်း စစ်ကြည့်လိုက်”

သူမက အဲဒီစက္ကူလိပ်ကို မမ်ဘာ့ဆီ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်တယ်။ သူက လေထဲမှာတင် ဖမ်းလိုက်ပြီး အထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ မမြင်ချင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ စာသားတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့လက်မောင်းတွေ တုန်ရင်လာခဲ့တယ်။

{အောက်ခြေအဆင့်ပြိုင်ပွဲ—အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေ}

{ဗိုလ်လုပွဲ အောင်နိုင်သူ - ရီနေးတားကုမ္ပဏီ}

{ဗိုလ်လုပွဲ ဒုတိယရရှိသူ - မြွေဆိုးကုမ္ပဏီ}

မမ်ဘာ့ရဲ့ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အဲဒီစက္ကူလိပ်ကို လုံးချေကာ ကလော်ဒီယာ့ဆီ ပြန်ပေါက်ထည့်လိုက်တယ်။ စက္ကူလိပ်က ကလော်ဒီယာ့ကို မထိမိခင်မှာတင် လေထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တကယ့်အရာဝတ္ထု မဟုတ်ဘဲ မှတ်တမ်းရဲ့ မှော်အလင်းပြကွက်သက်သက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ မှော်ပြကွက်ဖြစ်စေ၊ ဘာဖြစ်စေ ဒါတွေက တရားဝင် မှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ကလော်ဒီယာကိုယ်တိုင်တောင် လိမ်လည်ပြုပြင်လို့ မရတဲ့အရာမျိုးပေါ့။

ဗိုလ်လုပွဲမှာ မြွေဆိုး ရှုံးသွားပြီ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ တဲ့ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက မမ်ဘာ့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ ကလော်ဒီယာက အမှန်တရားကို သိသွားပြီဆိုမှတော့ ဘာဆစ်လစ်အိုးစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း သေချာပေါက် အဆုံးသတ်သွားပြီ။ သူတို့ ဒီကိုလာပြီး သူ့ကို မပြောခင်ကတည်းက အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးနေခဲ့တာ။

သူတို့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ရင် သူတို့ဟာ တခြားသူတွေထက် တစ်လှမ်းသာမယ့် အခွင့်အရေးကို ရရှိပြီး နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်ကြလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မမ်ဘာကတော့ သူတို့ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။

“ဒါ... ဒီ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကလည်း သေချာပေါက် မရိုးမသား လုပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” လို့ မမ်ဘာက ပျာပျာသလဲ ပြောဆိုလိုက်တယ်။ “ဒါမှမဟုတ်ရင် မြွေဟောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးမှာလဲ။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ငါတို့ကြားထဲမှာ အသန်မာဆုံး သံလိုက်စွမ်းအားရှင်ပဲ။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် ၄ မှာ ရှိနေတာ”

မမ်ဘာ့ရဲ့ ပြောစကားကြောင့် ဒစ်ကီရော ချက်ကီပါ အံ့ဩသွားကြတယ်။

ချက်ကီက မမ်ဘာနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် မမ်ဘာက သူတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားလို့ သူ ထင်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့ထက် သန်မာတဲ့သူ ရှိနေသေးတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒီဗာက အဆင့် ၄ ကို တောင် ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့သူပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိုက်ကယ်က အဲဒီလို အသန်မာဆုံးလူကို အောင်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။ ဒါက တကယ်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရမယ့် အမှန်တရားပဲ။ သူတို့တွေ မိုက်ကယ်ကို လေးစားရွံ့ကြောက်စိတ်အသစ်နဲ့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ချက်ကီက မိုက်ကယ်နဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်က မဆိုစလောက်လေးပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မိုက်ကယ်က သူတို့ရဲ့ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲမှာ နိုင်သွားခဲ့ပေမဲ့ ချက်ကီက သူသာ နည်းနည်းလေး ပိုကြိုးစားခဲ့ရင် မိုက်ကယ်ကို နိုင်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို မိုက်ကယ်က အဆင့် ၄ သံလိုက်စွမ်းအားရှင်ကို နိုင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်တာကြီးပဲ။ သူတို့ သူ့ကို နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်ကတင် သူက ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် ၃ မှာပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါက နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် အချိန်အလုံအလောက်မှ မဟုတ်တာ။

မိုက်ကယ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောင်းလဲသွားတာဆိုလို့ အခု သူ့မှာ သင့်တော်တဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ရှိနေတာပဲ ရှိတယ်။

သူ့ရဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ လက်နက်ကို ဝိညာဉ်ဆီနဲ့ သုတ်လိမ်းပြီးတဲ့နောက် မိုက်ကယ်က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာသွားတာပါလိမ့်။

“မင်းရဲ့ ဆင်ခြေတွေကို တော်စမ်း။ အခုက စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မှုအတွက် မင်း တန်ဖိုးပြန်ပေးရမယ့် အချိန်ပဲ”

မမ်ဘာကတော့ သူ့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို အခုထိ လက်မခံနိုင်သေးဘူး။ “မင်း လိမ်နေတာ။ ရီနေးတားလို နာမည်မရှိတဲ့ ကောင်က ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်မှာလဲ။ ဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”

မမ်ဘာက ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ လှံကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဒီဗာတန်ခိုးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။

ဧရာမ မြွေဟောက်ခေါင်းကြီးတစ်ခုက သူ့ရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ မေးရိုးတွေကို ဖြဲကာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထင်းထင်းကြီး ပြနေခဲ့တယ်။ အစွယ်ထိပ်ဖျားတွေကနေ ခရမ်းရောင် အဆိပ်တွေက တစက်စက် ကျနေပြီး သူ့လမ်းမှာ ပိတ်ရပ်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အဆိပ်နဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။

“အားလုံး သတိထားကြ။ သူ့နားကို သိပ်ကပ်သွားရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အဆိပ်တွေ ထိုးထည့်လိမ့်မယ်” လို့ ချက်ကီက သတိပေးလိုက်တယ်။

ဒါက သူ မမ်ဘာ့ကို ရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ပုဆိန်သမားတစ်ဦးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်က အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကနေ လာတာ။ ဒါပေမဲ့ မမ်ဘာ့ရဲ့ စွမ်းရည်က သူ့ရဲ့ မြွေဒီဗာအစောင့်အရှောက်အောက်မှာ သူ့ကို ဘယ်သူမှ လုံးဝ ထိလို့မရအောင် လုပ်ပေးထားတာ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

အားလုံးက မမ်ဘာ့ရဲ့ တိုက်ကွက်အကွာအဝေးကနေ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြတယ်။

ချက်ကီက ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ မမ်ဘာ့ဆီကို ပြေးဝင်သွားလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြေးနီနွားသိုး ဒီဗာက မမ်ဘာ့ရဲ့ အဆိပ်နယ်မြေထဲ မဝင်ခင် အရှိန်ယူနေရင်း သူ့ရဲ့ နားရွက်တွေကနေ ရေနွေးငွေ့တွေ မှုတ်ထုတ်နေခဲ့တယ်။

သူက မမ်ဘာ့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ ကပ်ဖို့ ပတ်လျှောက်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မမ်ဘာ့ရဲ့ ဆယ်မီတာအကွာအဝေးအတွင်းကို ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ဧရာမ မြွေဟောက်ဒီဗာကြီးက လှည့်ပြီး သူ့ဆီကို ဒုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မမ်ဘာက လှည့်ပြီး သူ့ရဲ့ လှံနဲ့ ချက်ကီ့ဆီကို ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

ချက်ကီနဲ့ လှံကြားမှာ အကွာအဝေး အတော်ကြီး ရှိနေသေးတာတောင်မှ ချက်ကီက သူ့လက်မောင်းကို အံ့ဩစရာ တန်ခိုးတစ်ခုက ထိုးဖောက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှု နယ်မြေအပြင်ဘက်ကို လွင့်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ဖျံကနေ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာပြီး ခရမ်းရောင် အရည်တစ်မျိုးက သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေထဲ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို စတင် ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ပြီ။

“အားးး” ချက်ကီက ညည်းညူရင်း ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို ပြန်မြှောက်ဖို့ လုပ်လိုက်စဉ်မှာပဲ သူ့ပုခုံးပေါ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မိုက်ကယ်က သူ့ကို စိတ်ချစမ်းပါဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“ငါပဲ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်” လို့ မိုက်ကယ်က ချက်ကီ့ကို ပြောလိုက်တယ်။

သူက မမ်ဘာ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

“မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ ကလေးရဲ့။ အခုက လူကြီးတွေ ကိစ္စထဲမှာ မင်း ဝင်ပါရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး” လို့ မမ်ဘာက လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က ပြန်မဖြေဘဲ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မမ်ဘာ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနယ်မြေရဲ့ အစွန်းဆုံးနေရာကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ရှေ့ကို တိုးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မမ်ဘာ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အလုပ်လုပ်သွားခဲ့တယ်။

မမ်ဘာက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဧရာမ မြွေဒီဗာကြီးက မိုက်ကယ်ဆီ ပြေးဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း အသံတိတ် လျှာတသပ်သပ် လုပ်နေခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့ လှံကို ထိုးစိုက်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ ဝူးခနဲ အသံတစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရတယ်။

ဝူး

မမ်ဘာ့ရဲ့ ရင်ဘတ်နောက်ဘက်ကနေ သဟဇာတသေနတ် အချက်တစ်ချက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နှလုံးနားမှာ ကျွမ်းလောင်နေတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သူက သေနတ်ဒဏ်ရာကြောင့် အားနည်းပြီး ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့အပေါ်က ဒီဗာကြီးကလည်း ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားတဲ့အထိ သူ့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

“ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား။ ငါက ရီနေးတားပဲ”

မမ်ဘာ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအိမ် အဖြူရောင်တွေက ဒေါသတွေကြောင့် ခေါင်းထဲ သွေးတိုးလာပြီး နီရဲလာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ ဒီကလေးဆီမှာပဲ သူ ရှုံးနိမ့်နေရတယ်ဆိုတာကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သူ့ရင်ဘတ်ဆီ နောက်ထပ် သဟဇာတသေနတ် တစ်ချက် ထပ်ပစ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကို မစတင်ခင်မှာတင် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တော့တယ်။

မမ်ဘာက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မကျေနပ်ချက်တွေ အပြီးတိုင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ကို လဲပြိုကျသွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က ကလော်ဒီယာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ပြီးသွားပြီ”

ဒါပေမဲ့ သူမက ရွေ့မသွားဘဲ၊ ဒီအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးလိုပဲ လုံးဝကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းကြီး ရပ်နေကြတုန်းပဲ။

သူ့မှာ ဘယ်လို တန်ခိုးမျိုး ရှိနေတာလဲ။

ချက်ကီရော ဒစ်ကီပါ သူတို့ စိန်ခေါ်ပွဲတုန်းက မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ တန်ခိုးအပြည့်အဝကို မသုံးခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကျန်ခဲ့ကြတော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၉)